Reklama

Rozważny i romantyczna

2012-11-19 12:00

Marcin Konik-Korn
Edycja małopolska 28/2009

Szczegółowe informacje o sesji „Małżeństwo - przypadek czy powołanie? Duchowe fundamenty miłości małżeńskiej”, prowadzonej przez Małgorzatę i Cezarego Sękalskich można znaleźć na stronie internetowej Centrum Duchowości: www.jezuici.pl/czestochowa.

On - doktor teologii duchowości, urodzony analityk.
Ona - specjalistka od marketingu, zaangażowana sercem we wszystko czego się podejmie. Poznali się w jednej z krakowskich redakcji. Dziś są małżeństwem z ośmioletnim stażem. Razem pracują. Prowadzą wspólnie rekolekcje. Ich małżeństwo na pewno nie jest zbudowane na piasku! Poznajmy Gosię i Cezarego Sękalskich...
Po raz pierwszy spotkałem ich w jezuickim Centrum Duchowości w Częstochowie na jednej z prowadzonych przez nich sesji pt.: „Małżeństwo - przypadek czy powołanie?”. Z usłyszanych wtedy nauk korzystam w małżeństwie do dziś. Zadałem sobie pytanie, dlaczego prowadzone przez nich rekolekcje są takie autentyczne? Może dlatego, że to o czym mówią jest nie tylko akademicką teorią, jaką można przeczytać w wielu psychologicznych książkach. Jeżeli mówią o wzajemnej komunikacji męża i żony, to dlatego, że sami doświadczyli jej niuansów. Jeżeli w Bogu widzą jedyny fundament małżeństwa, to znaczy sami na Nim chcą budować. Jeżeli mówią o powołaniu do małżeństwa, jako o jednej z wielu dróg do osiągnięcia zbawienia, to znaczy, że i ich małżeństwo ma za cel uświęcanie się. Cezary jest wykształconym teologiem, dlaczego więc sesje prowadzą razem? - Pan Jezus rozsyłał uczniów po dwóch nie tylko po to, żeby wzajemnie się pilnowali, ale - co najważniejsze - by dawali świadectwo swoim wspólnotowym życiem - tłumaczy Cezary.

Uświęcanie i pokora

Wielu by mogło uznać pouczanie innych w materii małżeńskiej za wyniosłość. Takiego sądu nie można jednak zastosować wobec małżeństwa Sękalskich. Są bardzo pokorni i nie uważają się za święte małżeństwo. Są świadomi swoich wad i zalet. Podczas prowadzonych przez nich sesji starają się być na drugim planie. - Robimy to, bo chcemy przekazywać, że w życiu najważniejsza jest relacja z Bogiem i Jemu powinno być wszystko podporządkowane - mówi Gosia. - Czujemy wielką odpowiedzialność, szczególnie za słowo. Na nasze sesje przyjeżdżają ludzie poszukujący konkretnych treści, a my mamy bardzo ograniczony czas, by powiedzieć najważniejsze rzeczy - opowiada dalej z autentyczną troską.

Nie ma przypadków

Gosia i Cezary Sękalscy pracują w kapucyńskim wydawnictwie „Serafin”. Redagują m.in. pismo „Głos Ojca Pio”. Na krótko przed podjęciem tej pracy o. Pio zaczął odgrywać szczególne znaczenie w ich życiu. Nie wiedzieli wtedy, że z jego osobą będzie związane ich życie zawodowe. Cieszy ich, że dzięki pracy w takim miejscu mogą pielęgnować swoje duchowe fascynacje i mówić innym o Bogu. Myli się jednak ten, kto uważa, że praca w instytucjach katolickich daje jakąś uprzywilejowaną pozycję. Borykają się z takimi samymi problemami jak wszyscy, np. z płynną granicą między życiem zawodowym, a osobistym. Miejsce pracy traktują jako jedno ze środowisk, w których dane było im się znaleźć. Jest to jednak wspólnota mniej ważna niż. małżeństwo. To właściwa postawa wszystkich małżonków wobec problemu pogodzenia życia zawodowego z rodzinnym. Oczywiście, bez względu na to, czy pracuje się w katolickich mediach, czy w jakimkolwiek innym miejscu, ważne jest, by móc pracować z pasją. - W naszej pracy musimy dużo czytać, by wiedzieć, co dzieje się w Kościele i w świecie - mówi Cezary. - To nasz przywilej - dodaje.

Reklama

Wspólnota

Małżonkowie Sękalscy pochodzą ze zwykłych katolickich rodzin o tradycyjnej pobożności. Jednak każde z nich miało inny punkt zwrotny w swoim życiu religijnym. Cezary w okresie młodzieńczego buntu na kilka lat odszedł od Kościoła i zaczął szukać zbawienia na własną rękę przez działalność artystyczną - pisarstwo i malarstwo. Poszukiwania te jednak okazały się klęską. Wtedy nawrócił się i na nowo zaczął odkrywać chrześcijaństwo, m.in. dzięki Odnowie w Duchu Świętym. Gosia natomiast od dziecka związana była z Oazą, szukała tam jednak raczej fajnej grupy rówieśniczej niż relacji z Bogiem, jak sama przyznaje. - Pragnienie Boga odkryłam w „Beczce” - mówi wspominając swoje zaangażowanie w Duszpasterstwie Akademickim u krakowskich dominikanów.
Dziś formują się w Domowym Kościele Ruchu Światło-Życie. W tej drodze odpowiada im przede wszystkim regularność takich praktyk jak: wspólna modlitwa, dialog małżeński, czy spotkania z innymi małżeństwami. Bardzo sobie cenią dzielenie się w ramach wspólnoty przeżyciami związanymi z medytacją nad Biblią. Wierzą, że przez słowo Pisma mówi do nich sam Jezus.

Rozważny i romantyczna

Zapytani o to, jakie praktyki religijne mają dla ich małżeństwa szczególne znaczenie, Sękalscy dają wyraz różnic pomiędzy męskim, a kobiecym postrzeganiem i przeżywaniem wiary. - Wiele rzeczy w naszym życiu przychodzi dzięki modlitwie Gosi i jej osobistym „konszachtom” ze świętymi - mówi Cezary. - Natomiast ja wnoszę wiedzę teologiczną, chłodną analizę sytuacji i element rozeznawania - kontynuuje. W wielu małżeństwach jest tak, że mąż i żona pielęgnują swoją relację z Bogiem w odmienny sposób. To nie jest przeszkoda, a szansa. Różnice w religijności kobiet i mężczyzn pozwalają na głębsze odkrywanie Boga. - Sam Bóg zawiera w sobie pierwiastek męski i żeński - rozważa Cezary. - Jeśli coraz lepiej poznaję moją żonę, w jakimś sensie poznaję samego Boga, który przyszedł do nas z darem naszego powołania - kwituje z męską pewnością. - Miłość mojego męża otwiera mi oczy na miłość Boga - dodaje Gosia.

Małżeństwo jak przygoda

Czym Gosia i Cezary Sękalscy różnią się od innych małżeństw? Są zwykłymi małżonkami, ze zwykłych rodzin, zwyczajnie pracujący, odczuwający takie same różnice w pojmowaniu świata przez mężczyzn i kobiety jak inni. Różnią się może tym, że nie wszyscy studiowali teologię małżeństwa i głoszą na ten temat rekolekcje. Ale to też ich tak bardzo nie wyróżnia, skoro sami mówią, że kluczową stroną rekolekcji jest dawanie świadectwa, a nie jedynie nauczanie. Każde małżeństwo daje świadectwo, lepsze lub gorsze. W tej zwyczajności jest właśnie klucz do zrozumienia istoty małżeństwa, którego sednem jest wspólna droga do Boga. Gosia i Cezary są przykładem, że to droga dla każdego. Wystarczy popatrzeć na ich twarze, kiedy patrzą na siebie, by być przekonanym, że małżeństwo oparte na Bogu prowadzi do szczęścia i jest prawdziwą przygodą!

Reklama

Rzym: pierwszy kościół otwarty całą dobę

2019-12-09 20:30

pb (KAI/religiondigital.org) / Rzym

Po raz pierwszy Rzym ma światynię otwartą całą dobę. Od 9 grudnia o 19.00 kościół Stygmatów św. Franciszka jest czynny non stop. Znajduje się on w centrum Wiecznego Miasta - pomiędzy Panteonem i jezuickim kościołem Il Gesù.

Adrian Ziątek

Inicjatorem przedsięwzięcia jest ks. Ángel García Rodríguez, wspierany przez papieża Franciszka. Świątynią opiekować się będą wolontariusze Fundacji Mensajeros de la Paz (Zwiastuni Pokoju), która na co dzień prowadzi domy dla opuszczonych dzieci, pozbawionych rodzinnego ciepła. Założył ją w 1962 r. właśnie ks. García.

W wysłanym 8 grudnia liście do ks. Garcíi papież wyraził pragnienie, by domy Boże miały zawsze otwarte drzwi. Gdy zaś są one zamknięte, takie kościoły „powinny być nazywane muzeami”. Franciszek podkreślił, że wspólnota kościelna, zgodnie z Ewangelią, ma być namiotem, zdolnym do powiększania swej przestrzeni, aby wszyscy mogli wejść, „oazą pokoju i miłości Boga, miejscem przyjęcia, pojednania i przebaczenia”.

Inicjatywę otwarcia świątyni przez 24 godziny na dobę, co od lat było marzeniem ks. Garcíi, wsparło również dwóch kardynałów: Angelo de Donatis - papieski wikariusz diecezji rzymskiej oraz Aquilino Bocos Merino, były przełożony generalny Zgromadzenia Misjonarzy Klaretynów.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Tymoteusz Szydło złożył prośbę do papieża o przeniesienie do stanu świeckiego

2019-12-11 07:16

dg / Warszawa (KAI)

- Obecnie moja reputacja jako księdza jest zdruzgotana przez plotki i domysły. Z bólem stwierdzam też, że nie udało mi się pokonać kryzysu wiary i powołania. W tej sytuacji nie pozostało mi nic innego, jak złożyć w kurii diecezji bielsko-żywieckiej prośbę skierowaną do Ojca Świętego o przeniesienie mnie do stanu świeckiego, by uregulować moją pozycję kanoniczną i nie pozostawać w konflikcie sumienia - napisał Tymoteusz Szydło w oświadczeniu przesłanym Katolickiej Agencji Informacyjnej przez jego pełnomocnika, adwokata Macieja Zaborowskiego z Kancelarii Kopeć Zaborowski Adwokaci i Radcowie Prawni.

diecezja.bielsko.pl

Tymoteusz Szydło w oświadczeniu przekazanym Katolickiej Agencji Informacyjnej przez jego pełnomocnika, adwokata Macieja Zaborowskiego, napisał, że do publikacji czuje się zmuszony przez krzywdzące spekulacje, towarzyszące dopuszczalnej przez prawo kanoniczne zgodzie biskupa bielsko-żywieckiego na to, by udał się na urlop. "W ostatnich miesiącach przeżywałem głęboki kryzys wiary i powołania. Z bólem przyznaję, że z czasem zacząłem tracić sens mojej posługi i coraz częściej nachodziły mnie myśli o odejściu ze stanu duchownego. Po głębszym namyśle postanowiłem jednak dać sobie jeszcze jedną szansę i poprosiłem o kilka miesięcy urlopu, by poukładać swoje życie duchowe. Uznałem, że będzie to uczciwe w stosunku do Wiernych, wobec których zawsze starałem się sprawować posługę szczerze i z przekonaniem" - wyjaśnia T. Szydło.

– W tamtym okresie nie uważałem, że powinienem informować opinię publiczną o moich rozterkach duchowych. Uznałem, że nie jestem osobą publiczną i że mam prawo do prywatności. Wydawało mi się, że najlepszym wyjściem będzie odsunięcie się od posługi i przemyślenie wszystkiego w spokoju. Niestety ten czas przyniósł jeszcze więcej zamętu. Plotki, na mój temat podsycane przez media goniące za sensacją, właściwie uniemożliwiły mi refleksję. Co bardzo dla mnie bolesne, zainteresowanie tematem podsycały również osoby blisko związane z Kościołem, poprzez wielokrotne wracanie do domysłów na mój temat. Mam świadomość, że rozpoznawalność, której nigdy nie chciałem, jest związana z funkcjami, które pełni moja Mama – napisał w oświadczeniu.

Przyznaje, że w kontaktach z mediami popełniał błędy, zwłaszcza nie sprzeciwiając się próbom kojarzenia go z konkretną opcją polityczną i dając się uwikłać w wydarzenia sprzyjające takim opiniom.

– Obecnie moja reputacja jako księdza jest zdruzgotana przez plotki i domysły. Z bólem stwierdzam też, że nie udało mi się pokonać kryzysu wiary i powołania. W tej sytuacji nie pozostało mi nic innego, jak złożyć w kurii diecezji bielsko-żywieckiej prośbę skierowaną do Ojca Świętego o przeniesienie mnie do stanu świeckiego, by uregulować moją pozycję kanoniczną i nie pozostawać w konflikcie sumienia. Jednocześnie oświadczam, że to moja ostatnia wypowiedź w tej sprawie. Nie zamierzam więcej zabierać głosu i bardzo proszę o uszanowanie tej decyzji - wyjaśnia, prosząc media o uszanowanie prywatności i zaprzestanie publikacji jego temat.

Przeprosił także osoby, które czują się zawiedzione jego decyzją, "zwłaszcza moją rodzinę, przyjaciół, znajomych, przełożonych, współpracowników, parafian z Przecieszyna, Osieka, Buczkowic i Oświęcimia, a także wszystkich, którzy w jakikolwiek sposób czują się dotknięci lub zgorszeni".

– Mam nadzieję, że to oświadczenie ostatecznie przetnie wszelkie spekulacje oraz plotki na temat mojego klienta i pozwoli mu dalej normalnie żyć - powiedział w rozmowie z KAI adwokat Maciej Zaborowski, pełnomocnik Tymoteusza Szydło.

Oświadczenie dotyczące prośby o przeniesienie do stanu świeckiego

Wobec narastających spekulacji dotyczących mojego urlopu, na który otrzymałem zgodę od biskupa bielsko-żywieckiego, czuję się zmuszony zabrać głos. Chciałbym przeciąć w ten sposób krzywdzące spekulacje, które poza mną dotykają przede wszystkim moich bliskich a także osoby postronne. W ostatnich miesiącach przeżywałem głęboki kryzys wiary i powołania. Z bólem przyznaję, że z czasem zacząłem tracić sens mojej posługi i coraz częściej nachodziły mnie myśli o odejściu ze stanu duchownego. Po głębszym namyśle postanowiłem jednak dać sobie jeszcze jedną szansę i poprosiłem o kilka miesięcy urlopu, by poukładać swoje życie duchowe. Uznałem, że będzie to uczciwe w stosunku do Wiernych, wobec których zawsze starałem się sprawować posługę szczerze i z przekonaniem.

Biskup bielsko-żywiecki przyjął prośbę o urlop, co jest dopuszczalne w ramach prawa kanonicznego. W tamtym okresie nie uważałem, że powinienem informować opinię publiczną o moich rozterkach duchowych. Uznałem, że nie jestem osobą publiczną i że mam prawo do prywatności. Wydawało mi się, że najlepszym wyjściem będzie odsunięcie się od posługi i przemyślenie wszystkiego w spokoju. Niestety ten czas przyniósł jeszcze więcej zamętu. Plotki, na mój temat podsycane przez media goniące za sensacją, właściwie uniemożliwiły mi refleksję. Co bardzo dla mnie bolesne, zainteresowanie tematem podsycały również osoby blisko związane z Kościołem, poprzez wielokrotne wracanie do domysłów na mój temat. Mam świadomość, że rozpoznawalność, której nigdy nie chciałem, jest związana z funkcjami, które pełni moja Mama. Oczywiście dziś zdaję sobie sprawę, że sam także popełniłem szereg błędów w kontaktach z mediami, zwłaszcza tuż po święceniach, kiedy nie oponowałem, gdy próbowano skojarzyć mnie z określoną opcją polityczną. Nigdy nie było to moim celem ani ambicją, jednak zabrakło mi siły woli, by zaprotestować przeciwko publikacjom na mój temat. Co gorsza, dałem się uwikłać w wydarzenia, które mogły zostać błędnie odczytane jako udzielenie poparcia politycznego. Przez następne lata mojej posługi unikałem mediów i protestowałem prywatną drogą przeciw publikacjom na mój temat.

Obecnie moja reputacja jako księdza jest zdruzgotana przez plotki i domysły. Z bólem stwierdzam też, że nie udało mi się pokonać kryzysu wiary i powołania. W tej sytuacji nie pozostało mi nic innego, jak złożyć w kurii diecezji bielsko-żywieckiej prośbę skierowaną do Ojca Świętego o przeniesienie mnie do stanu świeckiego, by uregulować moją pozycję kanoniczną i nie pozostawać w konflikcie sumienia. Jednocześnie oświadczam, że to moja ostatnia wypowiedź w tej sprawie. Nie zamierzam więcej zabierać głosu i bardzo proszę o uszanowanie tej decyzji.

Żałuję, że moja historia potoczyła się w ten sposób, ale mimo wszystko mam nadzieję, że uda mi się poukładać życie na nowo. W tym miejscu mogę jedynie prosić media o uszanowanie mojej prywatności i zaprzestanie publikacji na mój temat. Zdaję sobie sprawę, że moja decyzja jest bolesna dla wielu osób, ale nie mogę postąpić inaczej. Przepraszam wszystkich, których zawiodłem, zwłaszcza moją rodzinę, przyjaciół, znajomych, przełożonych, współpracowników, parafian z Przecieszyna, Osieka, Buczkowic i Oświęcimia, a także wszystkich, którzy w jakikolwiek sposób czują się dotknięci lub zgorszeni.

Tymoteusz Szydło

Bielsko-Biała, 10.12.2019

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem