Reklama

Z radością za Boskim Oblubieńcem

2013-04-19 11:58


Edycja zamojsko-lubaczowska 16/2013, str. 4-5

Ks. Artur Wojtowicz
S. Aniela wraz z współsiostrami podczas jubileuszowej Eucharystii

25 marca br. w kościele pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Tomaszowe Lubelskim Pasterz diecezji bp Marian Rojek przewodniczył Eucharystii jubileuszowej z okazji 75-lecia życia zakonnego s. Anieli Sołek, Służebniczki Starowiejskiej. W Niedzielę Dobrego Pasterza, kiedy cały Kościół modli się w intencji powołań, publikujemy treść homilii wygłoszonej wówczas przez Księdza Biskupa, a poświęconej powołaniu do życia zakonnego.

Na jednym z krzyży, w niemieckim kościele w Münster, który został uszkodzony podczas alianckich bombardowań w okresie II wojny światowej, znaleziono figurę ukrzyżowanego Chrystusa, pozbawioną rąk i nóg. Ktoś na tym właśnie krzyżu napisał takie słowa: „Chrystus nie ma rąk, tylko nasze ręce, aby mógł dzisiaj działać. On nie ma nóg, tylko nasze nogi, aby ludzi prowadzić po Jego drogach. On nie ma pomocy, tylko ma nas, aby ludzi ratować. My jesteśmy Bożym orędziem, zapisanym w naszych słowach i czynach”.

Czcigodna Siostro Anielo, przeżywająca dzisiaj brylantowy jubileusz życia zakonnego, Wielebna Matko Prowincjalna Starowiejskich Sióstr Służebniczek wraz z całym Zarządem zakonnym, Drogie Siostry Służebniczki obecne na tej uroczystości razem z tutejszą wspólnotą Sióstr, Czcigodni Kapłani na czele z Księdzem Dziekanem i Pasterzem parafii NSPJ w Tomaszowie Lubelskim oraz Wikariuszem Biskupim do spraw życia zakonnego w naszej diecezji ks. oficjałem Ryszardem, Szanowna Rodzino, Krewni i Przyjaciele naszej Jubilatki.

W Wielki Poniedziałek, liturgicznie wchodząc w rozważanie męki naszego Pana i Zbawiciela, świadomie przywołuję te słowa zapisane wówczas na owym zniszczonym krzyżu Chrystusa, na początku zamyślenia nad odczytanym Słowem Bożym, gdyż przesłanie dopisane tam ręką nieznanego człowieka ujmuje to, co istotne i jedyne w posłudze siostry zakonnej, ukazując najkrócej, jak tylko można, Wasze zadania i motywacje zakonnego charyzmatu, Sióstr Służebniczek Najświętszej Maryi Panny Niepokalanie Poczętej ze Starej Wsi.

Reklama

Niech pojawią się na nowo przed Twymi, Siostro Anielo, i przed naszymi sercami, tamte chwile i wydarzenia. Czy nie są one podobne do tego, co głoszą słowa dzisiaj usłyszane w pierwszym czytaniu z Księgi Izajasza? To Jezus, Twój Oblubieniec, tak samo jak 75 lat temu, tak i dzisiaj mówi do Ciebie: Moja służebnico, którą podtrzymuję, wybrana moja, na Tobie spoczęło moje umiłowanie, abyś nie podnosiła głosu i nie dała słyszeć krzyku swego na dworze. Nie łamała trzciny nadłamanej, ani nie zgasiła knotka o nikłym płomyku, nie zniechęcała się, ani nie załamywała. To ja Twój Pan, powołałem cię, ująłem cię za rękę i posłałem, abyś innym czyniła miłosierdzie (por. Iz 42, 1-7).

Ten, „który stworzył i rozpiął niebo, rozpostarł ziemię wraz z jej plonami, dał ludziom na niej dech ożywczy i tchnienie tym, co po niej chodzą” (Iz 42, 5), stanął u początku Twego młodziutkiego życia, ujął Cię za rękę, a Ty z radością poszłaś za Boskim Oblubieńcem pełnić dzieło, jakie Ci powierzył. To świadectwo osobliwej wspólnoty z Chrystusem, tego upodobania w Twej miłości do Boga, poprzez zakonne posługiwanie drugiemu człowiekowi realizuje się przez całe Twoje życie, przez świadectwo Twojej służebności wobec Chrystusa i Jego Kościoła. Pan Jezus wtedy Ci powiedział, że potrzebuje Twych rąk i nóg, Twych czynów i słów, Twej świętości, modlitwy, pokory, posłuszeństwa, wzajemnej siostrzanej miłości, doskonalenia się, zachowywania wewnętrznego spokoju, pracowitości i szlachetnego postępowania tak, aby Jego Ojciec był we wszystkim uwielbiony.

Droga Siostro Jubilatko, jestem przekonany o tym, że mogłabyś jeszcze więcej zdradzić i ujawnić, co Chrystus kołatający do Twego serca, wtedy przed 75 laty Tobie powiedział. I co Ty Jemu wówczas powiedziałaś. Ale to Twoja słodka tajemnica, którą zna jedynie Oblubieniec i oblubienica, może zna kierownik duchowy, albo spowiednik. Nie, nie potrzeba tego głośno mówić, ale właśnie dzisiaj koniecznym jest to, by te sprawy w swoim kochającym sercu na nowo przypomnieć, do nich wrócić, za nie dziękować i przyglądnąć się własnej wierności, złożonym wówczas obietnicom i zapewnieniom. Czy to serce miłujące Chrystusa przynosi z każdym dniem obfitszy owoc?

Nie wiem, Ty to lepiej ode mnie wiesz, Siostro Anielo, jak było przez te 75 lat Twego zakonnego życia i jak to jest dzisiaj. Ale z pewnością nie dałabyś rady owocować sama z siebie, lecz dzieje się to dzięki temu, że trwasz w Chrystusie jako winnym krzewie, Ty - Boża latorośl. Bez Chrystusa nie możesz być Jego rękoma, posługując biednym, chorym, zapomnianym, opuszczonym. Nie potrafisz być Jego nogami idącymi do potrzebujących, na różny sposób uzależnionych, do młodych nie kochanych i nie znających prawdziwej ojcowskiej oraz matczynej miłości. Bez Boskiego wejrzenia nie będziesz w stanie być ustami Jezusa podtrzymującymi na duchu, we wierze, rozpalającymi miłość i dodającymi nadzieję. Ustami, które mówią tym najmniejszym, oraz dzieciom, młodzieży i dorosłym, kim Bóg jest. Gdybyś nie trwała w Chrystusie i On w Tobie, nie potrafiłabyś przez te lata swego zakonnego życia być siostrą, która sama sobą, swoim strojem zakonnym, swą radością, swoim człowieczeństwem, woła: „Bóg jest miłością”.

A wiesz, Droga Siostro Anielo, dlaczego byś nie dała rady, nie potrafiła tego sama z siebie uczynić, tyle lat wytrzymać w posłuszeństwie, w czystości, ubóstwie? Wciąż w życiu duchowym poddawać się Bożemu Ogrodnikowi, który Ciebie uprawiał, przycinał, oczyszczał, zawsze z nadzieją na lepszy owoc? Dlatego, że mentalność tego świata wciąż poddaje w wątpliwość potrzebę poświęcenia, umartwienia, wyrzeczenia, czystości, świętości, podobania się Bogu.

75 lat posługiwania Bogu i drugiemu człowiekowi to znak, który mówi sam za siebie, to czas, który przemawia swoim własnym językiem. My żyjemy dzisiaj w świecie, w którym słowo „służyć” - spełniając obowiązki i pracując własnymi rękoma - nie jest dobrze widziane, w tym sensie, że nie przyjmuje się jego treści, gdy chodzi o kierunek „ja winienem służyć drugiemu”. Natomiast akceptuje się znaczenie słowa „służyć”, ba, nawet oczekuje albo i domaga się, gdy chodzi o kierunek przeciwny - „mnie winni inni służyć”. Tu istnieją całkiem inne wyobrażenia. Młody człowiek nie chce być kimś, kto służy innym, on oczekuje wolności, możności decydowania i niezależności od nikogo. To inni mają być do jego dyspozycji i dla jego potrzeb.

Powiedz nam, Droga Jubilatko, czy możliwe jest życie zakonne bez ducha i postawy służby? Czy żałujesz tego, że byłaś i jesteś jako siostra zakonna, gotowa do postawy pokornej Służebnicy Chrystusa? Czy z taką samą radością, jak przed tyloma już laty, mówisz dzisiaj Chrystusowi na nowo, swoje „tak”?

Z całą pewnością taki jubileuszowy dzień, jak dzisiaj, ma wiele treści i akcentów. Najpierw patrzymy na to, co było przez te 75 lat Twego posługiwania, aby Boga za wszystko uwielbiać. Kartkując te kalendarzowe lata wraz z naszą Jubilatką, dziękujemy Bogu za to, że wówczas zakołatał do Twego serca, że Cię wybrał i powołał.

Jestem przekonany, Droga Siostro, iż pierwsza Twa myśl dzisiaj biegnie do Boga Ojca w duchu dziękczynienia, gdyż to od Niego pochodzi każde powołanie i Jemu w Trójcy Świętej Jedynemu za Ciebie i wraz z Tobą dziękujemy. Wiele słów wdzięczności będziesz dzisiaj jeszcze słyszeć, ale już teraz w czasie tej Eucharystii zbierzmy je razem jako bukiet polnych polskich kwiatów i ofiarujmy z radością Bogu, od którego pochodzi każde dobro, jakie czynisz i jakiego inni od Ciebie doznają. Chcemy modlić się za Tobą do Niego, aby On był Tobie zawsze bliski, abyś zawsze była jak owocująca latorośl w winnym krzewie, którym jest Chrystus. Niech Twoje ręce, nogi, usta, czyny i zakonne życie będzie Jemu oddane, aby ludzie widzieli Twoje dobre dzieła i chwalili Ojca, który jest w niebie.

Życzymy Tobie, Droga Siostro Anielo, byś nie była bezowocną latoroślą bogatą jedynie w piękne liście. Lecz trwając w Chrystusie - winnym krzewie, karmiąc się kontemplacją Bożego oblicza i poznawaniem Bożego Słowa, łamiąc się eucharystycznym Chlebem, byś stawała się owocującą gałązką, przynosząc Bogu chwałę, uznanie Zgromadzeniu Służebniczek Starowiejskich i po zakończeniu długiego ziemskiego życia zasłużyła na to, by zasiąść z Chrystusem na Jego tronie. Amen.

Tagi:
zakonnica

Agata Puścikowska: siostry zakonne to kobiety o licznych zdolnościach i pasjach

2019-10-15 15:38

maj / Warszawa (KAI)

Elita, kobiety bardzo wykształcone, o licznych zdolnościach, wierne sobie, idące za swoją pasją – takich jest wiele sióstr zakonnych, które znam – mówiła Agata Puścikowska, autorka książki „Wojenne siostry” podczas prezentacji, która odbyła się dziś w Centrum Medialnym KAI. Dziennikarka podkreśliła, że ukazane w książce fascynujące postaci sióstr zakonnych czasów wojennych i powojennych to poruszająca historia stanowiąca tło również fascynującej pracy współczesnych zgromadzeń.

Bożena Sztajner/Niedziela

-Piszę o kobietach - bohaterskich, często wyprzedzających swoją epokę i jednocześnie bardzo zwyczajnych – powiedziała Agata Puścikowska podczas prezentacji książki „Wojenne siostry”, przedstawiającej 19 sylwetek sióstr zakonnych, bohaterek czasów wojennych i powojennych. Podkreśliła, że wybrane przez nią 19 postaci, to zaledwie wycinek ogromnej liczby historii sióstr zakonnych, które zasługują na upamiętnienie i które watro byłoby ocalić od zapomnienia. Wyraziła też radość, że napisana przez nią książka stała się dla kilku zgromadzeń inspiracją do podjęcia poszukiwań związanych z własną przeszłością.

Dziennikarka zaznaczyła przy tym, że wiele zgromadzeń dobrze zna historię bohaterstwa własnych członkiń i że jest ona tłem współczesnych, często równie fascynujących działań. – Siostry zakonne mnie interesują. Znam wiele z nich, są dla mnie często autorytetem, inspiracją – podkreśliła Agata Puścikowska. – Moim zdaniem to jest elita, kobiety energiczne, często świetnie wykształcone, wierne sobie, które poszły za swoją pasją i realizują się w niej – dodała.

Odpowiadając na pytanie, czy jej książka może pomóc przezwyciężyć negatywny stereotyp związany z postrzeganiem sióstr zakonnych podkreśliła, że nie było to jej celem i że siostry przede wszystkim same mówią o sobie. Wyraziła natomiast nadzieję, że jej książka dotrze do młodych, zwłaszcza do młodych kobiet.

Red. Marek Zając, prowadzący spotkanie, podkreślił wartość pracy Agaty Puścikowskiej, która od lat konsekwentnie pokazuje życie sióstr zakonnych w Polsce. Zwrócił też uwagę na znaczenie jej najnowszej książki, która ocala od zapomnienia to, co bez niej bezpowrotnie odeszłoby w przeszłość.

Zastanawiając się nad pytaniem, skąd bohaterki książki czerpały siłę do swojej często nadludzkiej pracy, skąd brała się ich odwaga, dlaczego potrafiły znieść tortury a wreszcie – oddać życie – uczestnicy spotkania mówili o tym, jak trudno jest pisać o duchowości i że ostatecznie otoczona jest ona tajemnicą.

Kolejne spotkanie z Agatą Puścikowską, autorką książki „Wojenne siostry”, odbędzie się 22 października o godz. 18 w siedzibie Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich przy ul. Foksal 3/5 w Warszawie. Spotkanie poprowadzi Piotr Legutko.

„Wojenne Siostry”, Agata Puścikowska, Wydawnictwo ZNAK 2019.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Abp Depo: Dziękujemy za wierną posługę abp. Stanisława Nowaka

2019-11-21 21:28

Maciej Orman

– „Iuxta Crucem Tecum stare” – te słowa sekwencji mszalnej ku czci Matki Bożej Bolesnej wypowiadamy z wdzięcznością za 35 lat posługi ks. abp. Stanisława. Jednocześnie prosimy: Maryjo, prowadź – powiedział 21 listopada w Wyższym Seminarium Duchownym w Częstochowie abp Wacław Depo podczas Mszy św. z okazji 35. rocznicy święceń biskupich abp. seniora Stanisława Nowaka

Maciej Orman

W homilii metropolita częstochowski podkreślił, że „jako ludzie obdarowani łaską mamy obowiązek związania się z Bogiem poprzez dar pobożności”. – Nie chodzi tylko o pobożność uczuciową i zewnętrzną, ale przede wszystkim o dar Ducha Świętego, o pobożność rozumną, spokojną i żywą – zaznaczył abp Depo.

Zobacz zdjęcia: 35-lecie święceń biskupich abp. seniora Stanisława Nowaka

Metropolita akcentował słowa Chrystusa z Ewangelii, mówiące o tym, że Jego bratem, siostrą i matką są „wszyscy, którzy tak jak Maryja słuchają słowa Bożego, i wypełniają je”. – Każdy człowiek winien jest Bogu objawionemu w Chrystusie cześć, pamięć, wdzięczność i posłuszeństwo – kontynuował abp Depo.

Hierarcha powiedział, że najczystszym źródłem miłości jest Serce Jezusa. – To w nim człowiek może znaleźć odpowiedź na swoje pytania, niepokoje i bóle. Prosimy dzisiaj gorąco Serce Jezusa, aby było dla nas natchnieniem i światłem – powiedział metropolita częstochowski.

Abp Depo wyraził również wdzięczność za służbę i poświęcenie Jubilata. – Dzisiaj dziękujemy za światło, które jest wśród nas poprzez wierną posługę Kościołowi ks. abp. Stanisława.

– Prosimy Maryję, aby nic nas nie zdołało odłączyć od miłości Boga, która jest w Chrystusie Jezusie, Panu naszym – zakończył abp Depo.

Po Komunii św. i odśpiewaniu hymnu „Ciebie, Boga, wysławiamy” słowo do Jubilata skierował bp Andrzej Przybylski. – W rocznicę Twojej sakry biskupiej chcemy powiedzieć, że jesteś Kościołowi częstochowskiemu bardzo potrzebny. Potrzebujemy Twojej ofiary i modlitwy. Życzymy zdrowia, sił i radości – powiedział bp Przybylski.

Życzenia złożyli również klerycy Wyższego Seminarium Duchownego w Częstochowie.

Dziękując za modlitwę, pamięć i życzenia, abp senior Stanisław Nowak przyznał, że bardziej niż rocznice obchodzi miesięcznice przyjęcia wszystkich sakramentów. – Rocznice przypominają trochę pogrzeby – przyznał z uśmiechem Jubilat. Z wdzięcznością wspominał zaufanie okazywane mu przez bp. Karola Wojtyłę, czego wyrazem była nominacja na ojca duchownego w krakowskim seminarium, oraz sakrę w częstochowskiej archikatedrze. – Ucieszyłem się, że tam się narodziłem jako biskup. To nasza Notre Dame. Jest za co Bogu dziękować – powiedział abp senior i dodał: – W ostatnich latach trochę cierpię fizycznie, ale to jest łaska. Męka Pańska jest wszystkim, a Matka Boża stoi pod krzyżem i pomaga.

Jubilat wspomniał też obrazek prymicyjny, na którym wypisał słowa: „Miłość Chrystusa przyciska nas”. – Ciągle czuję ten ucisk Serca Jezusa – przyznał.

– Pomóżcie mi dalej przeżywać to biskupstwo. Wszystkim dziękuję i proszę: módlcie się, aby moją i waszą ofiarę przyjął Bóg, Ojciec Wszechmogący. Bóg zapłać – zakończył abp senior.

Mszę św. koncelebrowali: biskupi częstochowscy, ks. Paweł Rytel-Andrianik – rzecznik Konferencji Episkopatu Polski i księża z archidiecezji częstochowskiej.

25 listopada 1984 r. w częstochowskiej bazylie archikatedralnej ks. Stanisław Nowak został wyświęcony na biskupa przez kard. Józefa Glempa, kard. Franciszka Macharskiego i bp. Juliana Groblickiego. Uroczysty ingres do bazyliki odbył się 8 grudnia 1984 r., a 25 marca 1992 r. bp Stanisław Nowak został podniesiony do godności arcybiskupa metropolity.

29 grudnia 2011 r. papież Benedykt XVI przyjął rezygnację abp. Stanisława Nowaka z posługi arcybiskupa metropolity częstochowskiego, złożoną zgodnie z kan. 401 §1 Kodeksu Prawa Kanonicznego.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Wolontariusze SKC z wizytą u „duchaków”

2019-11-22 16:23

ks. Wojciech Kania

Z racji na obchodzony III Światowy Dzień Ubogich wolontariusze Caritas wraz ze swoimi opiekunami odbyli wizytę studyjną w Towarzystwie Ducha Świętego pod wezwaniem Świętego Krzyża w Dąbrowie koło Krakowa. Uczestniczyli tam w spotkaniu i rozmowach z „duchakami” pod hasłem: „Posługa ubogim w duchu bł. Gwidona z Montepellier”.

Caritas DS

Spotkanie rozpoczęła wspólna modlitwa. Uczestnicy mieli możliwość usłyszenia o życiu i działalności bł. Gwidona oraz wysłuchać opowieści ks. Łukasza o losach zakonu „duchaków” kiedyś oraz współcześnie. Po spotkaniu w kaplicy i wspólnej modlitwie wolontariusze oraz ich opiekunowie zostali zaproszeni na poczęstunek. Z wielkim zainteresowaniem słuchali o codziennym życiu ojców, natomiast ojcowie z zainteresowaniem wysłuchali o przedsięwzięciach Szkolnych Kół Caritas oraz dzieł prowadzonych przez Caritas Diecezji Sandomierskiej.

Błogosławiony Gwidon odznaczał się wielką pobożnością oraz wrażliwością na cierpienia bliźnich. Gdy otrzymał od rodziców majątek, na przedmieściu rodzinnego miasta Montpellier wybudował szpital. Gromadził w nim porzucone dzieci, ubogich, chorych, którym osobiście posługiwał. Przykład Gwidona, przenikniętego duchem ewangelicznej miłości, pociągnął innych. Tak powstał szpitalniczy Zakon Ducha Świętego, jego gałąź męska i żeńska, oddany służbie chorym, ubogim i dzieciom. Założyciel oddał swe dzieło pod szczególny patronat Ducha Świętego. Polska prowincja braci istniała do 1783 roku, kiedy uległa kasacie. Ostatni polski duchak zmarł w 1820 roku w Krakowie. Towarzystwo Ducha Świętego zostało ponownie powołane w 2003 r. na podstawie dekretu metropolity gdańskiego. W 2010 roku do postulatu wstąpiło 7 braci. Obecnie wraz z neoprezbiterami w TDŚ jest kilku kapłanów. Oprócz nich wspólnotę tworzą klerycy i nowicjusze. Razem 13 członków. Ich charyzmat to niesienie pomocy najbardziej potrzebującym.

Zobacz zdjęcia: Wizyta studyjna u duchaczy
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem