Reklama

Jubileuszowe Święto Matki w Jeleniej Górze

2013-06-06 14:53

Ks. Piotr Nowosielski
Edycja legnicka 23/2013, str. 6-7

Ks. Piotr Nowosielski

Parafia pw. Matki Bożej Miłosierdzia w Jeleniej Górze-Cieplicach obchodziła 25. Święto Matki. Wydarzenie rozciągnięto na trzy kolejne dni 24-26 maja. Poprzedził je wyjazd delegacji parafii z proboszczem ks. prał. Józefem Stecem i Gwardią Matki Bożej Miłosierdzia na Jasną Górę

Kolejne dni jubileuszowych obchodów wypełnił bogaty program. Znalazły się w nim, m.in.: spotkania z młodzieżą szkół średnich w ramach cyklu: „Aby moja miłość małżeńska była szczęśliwa”, sesja naukowa, koncerty, warsztaty sportowe dla dzieci i młodzieży z Włodzimierzem Lubańskim oraz liczne imprezy sportowe. Prowadzono także akcję na rzecz ocalenia mogił Polaków na Wschodzie, odbyły się również konsultacje w zakresie ochrony zdrowia, rodzin adopcyjnych i zastępczych, okolicznościowe wystawy plastyczne, fotograficzne i inne (więcej informacji na stronie www.swietomatki.pl).

Oczywiście, głównymi wydarzeniami uroczystości były Msze św. i nabożeństwa, z centralną Eucharystią sprawowaną w niedzielę 26 maja o godz. 12.30. Poprzedzona została ona paradą i wejściem do kościoła górnośląskiej orkiestry dętej z Kopalni „Murcki-Staszic” oraz koncertem zespołu góralskiego z Czarnego Boru „Janiki”. Eucharystii, podczas której ucałowano dłonie matek i żon, przewodniczył bp Józef Zawitkowski z Łowicza. Wszystkich obecnych na uroczystości powitał proboszcz parafii ks. prał. Józef Stec.

W homilii Ksiądz Biskup odwołał się do tych fragmentów Biblii i literatury pięknej, które odnoszą się do Pierwszej z Matek - Maryi. Przypomniał także o Jej obecności w historii Polski. - To Ona jest wychowawczynią tych, którzy są bohaterami tej ziemi - mówił bp Józef Zawitkowski. Ale we współczesnych dziejach ojczyzny, najgłośniejsi są ci, którzy żyją bez Boga. - Zgorszę was teraz - mówił kaznodzieja - bo bezbożnym jest lepiej. Bo bezbożni nie kłamią ani w gazecie, ani w telewizji; bo bezbożni nie spowiadają się, bo nie mają grzechu, nie kradną - tylko defraudują… „głupcze, jeszcze tej nocy zażądają twej duszy od ciebie” (Łk 12, 20) - i co wtedy?

Reklama

Przywołał także swoje wspomnienia z lat dziecinnych, domu rodzinnego, w którym poznawał postać Bożej Matki przez życie swojej mamy. - Na kredencji stała figurka Matki Bożej, na której rękach zawieszone były nasze różańce, bo wszyscy w październiku, codziennie na kolanach odmawialiśmy Różaniec. A w maju śpiewaliśmy przy krzyżu czy kapliczce litanię. Jak to się wszystko dziś zmieniło. Nikt się nie modli, no może jeszcze z wyjątkiem babci, która modli się po cichu, a dla pozostałych gra telewizor. Później ludzie padają jak ćmy. Bez „dobranoc”, bez „krzyżyka na dobranoc”. Dzicy ludzie. Sny mają koszmarne, rano wstają zmęczeni i źli - bo się nie modliliście - mówił bp Zawitkowski, wspominając dom swojej babci. Dziękował też Księdzu Proboszczowi, nie tylko za zaproszenie na święto w maryjnej parafii, ale także za wystawę chleba, który po nabożeństwie majowym był rozdzielany między uczestników. Nawiązał przy tym do zwyczaju, kiedy ludzie dzielili się chlebem na przednówku, kiedy w jego rodzinnym domu mama prosiła dzieci, aby zaniosły pierwszy chleb biedniejszym sąsiadom. Te słowa wywołały wiele osobistych wspomnień wśród uczestników Mszy św., którzy w podziękowaniu za ciepłe i mądre słowa, nagrodzili kaznodzieję na końcu homilii oklaskami.

Po Eucharystii goście i uczestnicy uroczystości mieli okazję być świadkami niezwykłej parady rowerowej, w której wzięli udział cykliści z Polski i Czech, prezentując zabytkowe już dziś rowery z przełomu XIX i XX wieku, oraz te najnowsze.

Był także czas prezentacji musztry paradnej Gwardii Matki Bożej Miłosierdzia pod dowództwem komendanta Andrzeja Ciepłego, istniejącej już 11 lat przy parafii. Gwardia bierze udział nie tylko w wydarzeniach parafialnych, ale również miejskich, wspaniale prezentując się w mundurach żołnierzy powstania listopadowego. Podczas parady marsz zagrała górnośląska orkiestra dęta.

Nadszedł też czas uroczystego otwarcia drugiej części uroczystości, czego dokonali prezydent miasta Marcin Zawiła, Proboszcz parafii i Ksiądz Biskup.

Bogaty popołudniowy program zakończyło nabożeństwo majowe i podzielenie się chlebem.

Ks. prał. dr. Józefowi Stecowi, jako pomysłodawcy święta, oraz za jego pośrednictwem wszystkim organizatorom i osobom zaangażowanym w przygotowanie i animację Święta Matki, składamy najlepsze życzenia na kolejne lata i kolejne jubileusze.

* * *

Bp Józef Zawitkowski - o swojej matce
W naszym domu nie było innego kalendarza jak kalendarz maryjny. Zaczynał się we wrześniu, kiedy przypadało święto Matki Bożej Siewnej. A potem Matka Boża Adwentna, kiedy mama mówiła: „Dzieci, bądźcie grzeczne, bo Matka Boża teraz chodzi i szuka miejsca, gdzie Pan Jezus ma narodzić się. - Mamo, a do nas przyjdzie? - pytaliśmy. - Tak, tylko bądźcie grzeczne. I to były rekolekcje mamy. A potem Matka Boża Jasełkowa, Gromniczna, a potem Zagrzebna, Umajona, Jagodna i tak aż do 15 sierpnia, do uroczystości Matki Bożej Zielnej. Pamiętam też, że kwiatki, które zbierałem na łące i przynosiłem mamie, ona nazywała wszystkie imieniem Maryi: - To są Matki Bożej pantofelki - mówiła. - To dzwoneczki Matki Bożej, to są łzy Matki Bożej, a tamte, to perełki”. Wszystko w jej oczach było Matki Bożej.

Ks. prał. Józef Stec, proboszcz parafii - o pomyśle świętowania Dnia Matki
Pracę w tej parafii rozpocząłem 27 lat temu. Mówiłem do moich parafian, że nasza religia musi mieć równowagę. Nie można kochać Boga bez miłości człowieka. Zacznijmy kochać matki ziemskie, abyśmy mogli godnie kochać Matkę Boga. Dlatego przed 25 laty zaczęliśmy świętować Dzień Matki. Wspomina go do dziś wielu ludzi, dzieci, młodzież i dorośli. Gościliśmy tutaj w tym okresie wiele dostojnych osób, które odpowiedziały na nasze zaproszenie i wraz z nami radowali się tym świętem. Tak więc, wpatrując się w patronkę naszej parafii Maryję Matkę Bożą Miłosierdzia, odkryliśmy powołanie w naszej wspólnocie - niesienie miłości matkom. 28 maja 1989 r.odbyło się pierwsze uroczyste Święto Matki. Tym świętowaniem miłości do matki, spełniliśmy oczekiwania wielu ludzi zatroskanych o dobro i przyszłość naszych rodzin. Te wyjątkowe spotkania, gromadzące co roku tłumy, są świadectwem narastania świadomości godnego uczczenia kobiety jako Matki.

Tagi:
matka święto

Reklama

Taki zwykły, że aż święty

2019-10-01 13:55

Jarosław Kumor
Niedziela Ogólnopolska 40/2019, str. 18-19

Z zewnątrz nikt szczególny. Krótkie włosy, niezbyt charakterystyczna twarz, małomówny, nieśmiały. W środku duchowy tytan z przepastną wiedzą teologiczną i niewzruszonym panowaniem nad sobą. Oto on – Wenanty, franciszkanin z Galicji

www.wenanty.pl
O. Wenanty Katarzyniec, w tle kościół w Czyszkach, miejsce pracy o. Wenantego

Moja historia ze sługą Bożym o. Wenantym Katarzyńcem, zmarłym niemal sto lat temu franciszkaninem, urodzonym w małej wiosce niedaleko Lwowa, zaczęła się od lektury biografii św. Maksymiliana.

Promotor Maksymilian

Parokrotnie natrafiłem tam na wypowiedzi założyciela Niepokalanowa o tym skromnym, prostym człowieku, o przyjaźni, która ich łączyła. Ilekroć pojawiał się wątek o. Wenantego, doświadczałem swego rodzaju wewnętrznego pokoju, jakiejś sympatii, która mimochodem przychodziła, a odnosiła się przecież do człowieka, którego znałem z kart jednej tylko książki, gdzie w dodatku był on dość sporadycznie wspominany.

Kiedy gruchnęła wieść o tym, że red. Tomasz Terlikowski bierze się po o. Maksymilianie za biografię właśnie tego sługi Bożego pochowanego w urokliwej Kalwarii Pacławskiej na Podkarpaciu, gdzie ów franciszkanin spędził ostatnie lata życia, czekałem z niecierpliwością. W międzyczasie przyswajałem różne informacje na jego temat dostępne w internecie (głównie na prowadzonej przez o. Edwarda Staniukiewicza OFMConv z Kalwarii Pacławskiej stronie: wenanty.pl).

Odwiedziny

Nim w moje ręce trafiła biografia o. Katarzyńca, wraz z braćmi z redakcji Drogi Odważnych wybraliśmy się do miejsca jego pochówku. Był to czas wielu rozmów, m.in. ze wspomnianym o. Staniukiewiczem, który podarował mi książkę o o. Wenantym swojego autorstwa. Był to też czas rozmowy z samym o. Wenantym. Nie wiem, ile czasu spędziłem przed jego grobem, ale minuty płynęły mi wtedy zupełnie inaczej, rzadko kiedy tak odpoczywałem.

Ten sługa Boży ugruntował po tym wyjeździe swoją pozycję cichego patrona Drogi Odważnych, kogoś stojącego za plecami naszego głównego orędownika w niebie – św. Maksymiliana. Tak było za życia obu zakonników, tak jest i teraz – jeden w cieniu, drugi na pierwszej linii.

Oczywiście, obie książki pochłonąłem jednym tchem. Jednocześnie stałym elementem mojego dnia stała się modlitwa o beatyfikację o. Wenantego spisana przez samego św. Maksymiliana i przez niego kolportowana na obrazkach z wizerunkiem o. Katarzyńca, które wydrukował po jego śmierci. Dość szybko się zorientowałem, że umiem tę modlitwę na pamięć. To pomaga, bo mogę odmówić ją dosłownie gdziekolwiek, i sprawia, że ten zwyczajny, skromny, prosty zakonnik towarzyszy mi po cichu każdego dnia.

Generalnie: nuda

Te dwa słowa usłyszałem od jednego z moich przyjaciół po tym, jak przeczytał biografię o. Wenantego, bezpośrednio po lekturze książki o św. Maksymilianie. Rzeczywiście, porównanie obu życiorysów pod kątem podejmowanej aktywności, pewnego rozmachu działań daje takie wrażenie. Ojciec Wenanty nie był na studiach w Rzymie, nie założył żadnej wspólnoty, nie jeździł na misje, nie był zagorzałym apologetą ani ewangelizatorem, ale z jakiegoś powodu o. Maksymilian był po jego śmierci przekonany o jego świętości i obrał go za patrona startującego wówczas czasopisma „Rycerz Niepokalanej”. Można powiedzieć, że nie miał wyjścia.

Kiedy o. Maksymilian poszukiwał autorów do „Rycerza”, bardzo zależało mu na obecności w tym gronie o. Wenantego. Ten był już bardzo chory i nie chciał się podjąć tego zobowiązania, ale zapewnił swojego przyjaciela, że po śmierci bardziej wydatnie będzie w stanie wesprzeć to dzieło. Tak się rzeczywiście stało. Pierwszy numer „Rycerza” ukazał się 9 miesięcy po śmierci o. Wenantego, a szef redakcji nie miał wątpliwości, za czyją przyczyną znalazły się pieniądze na jego wydanie. I, oczywiście, nie była to jedyna taka sytuacja.

To był początek, dzięki któremu o. Wenanty nosi dziś przydomek „brat bankomat”, bo jak potwierdzają franciszkanie z Kalwarii Pacławskiej, jest on bardzo skutecznym orędownikiem w sprawach finansowych i biznesowych. Ciekawy paradoks: „nudne” życie na ziemi i brak jakichś znaczących epizodów związanych z pieniędzmi skutkuje obfitością środków finansowych wyproszonych za jego wstawiennictwem. Być może Bóg chce przez to pokazać, że pieniądze powinny iść w naszym życiu w parze ze skromnością, pokorą i konsekwencją w realizowaniu codziennych obowiązków.

Pan siebie samego

Bardzo łatwo byłoby spłycić opowieść o o. Wenantym do określenia „brat bankomat”, tak jak często ograniczamy naszą wiedzę o św. Maksymilianie do jego męczeńskiej śmierci. Tymczasem za świętością jednego i drugiego nie stoją li tylko męczeństwo czy świadectwa finansowego błogosławieństwa, ale to zwykła codzienność, która w swojej systematyczności życia duchowego i głębi relacji z Bogiem była prostą drogą do nieba.

Zawsze na wyobraźnię działa mi jeden cytat ze wspomnień św. Maksymiliana o o. Katarzyńcu, odnoszący się do ich pierwszego spotkania, gdy nie byli jeszcze kapłanami: „Spokój upiększający obcowanie z nim wskazywał, że jest on panem samego siebie”. Te słowa opisują 20-letniego ledwie człowieka, który dopiero ma zacząć pogłębiać swoją duchowość w murach lwowskiego seminarium Franciszkanów. Dziś możemy zupełnie nie zdawać sobie sprawy, o co chodziło św. Maksymilianowi, bo komputery i telefony bardzo skutecznie odbierają nam kontakt z samymi sobą, w zamian dając kontakt z całym światem. Ojcu Wenantemu ten konktakt nie był do niczego potrzebny, siebie bowiem znał doskonale.

Z jego biografii łatwo jest wyciągnąć wyobrażenie człowieka głęboko skupionego i uporządkowanego wewnętrznie, kogoś, kto doskonale zna swoje wnętrze i wie, co się w nim dzieje w danym momencie. Po lekturze jego życiorysów mam nieodparte wrażenie, że właśnie to jest pewnym zwornikiem jego świętej codzienności i wykonywania zwykłych czynności w niezwykły sposób.

Wikariusz, spowiednik, nauczyciel

Tylko jeden rok przetrwał jako wikariusz na parafii. Wyjeżdżać musiał pod osłoną nocy, by ludzie nie widzieli, że go „tracą”. Jako spowiednik i kaznodzieja był dla nich skarbem, ale Bóg widział go już po tak krótkim czasie kapłaństwa jako magistra franciszkańskiego nowicjatu we Lwowie.

Szczególnie na tym etapie jego życia objawił się pewien piękny charyzmat, którym był obdarzony, a który sprawił, że o. Wenanty stał mi się jeszcze bardziej bliski. Otóż od czasu do czasu mam w mojej wspólnocie za zadanie powiedzieć coś mądrego do braci w ramach konferencji czy filmów formacyjnych. Nie miałem najmniejszych wątpliwości, kogo powinienem prosić o patronowanie tej nauczycielskiej posłudze. Ojciec Katarzyniec, jak zaświadczają jego słuchacze zarówno z wiejskiej parafii, jak i z seminarium, miał dar przekazywania zawiłych prawd teologicznych w prosty i przystępny sposób, nie tracił przy tym głębi poruszanego tematu. Jest to coś, czego mi brakuje i w czym chciałbym o. Wenantego naśladować.

Patron dla młodych

Ojciec Wenanty odszedł w wieku 32 lat. W zasadzie całe jego życie to była młodość. Jaka ona była? Co było dla niej charakterystyczne? Do głowy przychodzi mi jedno słowo: pasja. Oczywiście, miał etapy pewnych kryzysów, gdy sam w wieku 15-16 lat z trudem się utrzymywał w wielkim mieście – we Lwowie. Miał jeden taki rok szkolny, gdy jego oceny mocno powędrowały w dół. Mógł poczuć odrzucenie, gdy w pierwszym podejściu nie przyjęto go do zakonu, ale kazano mu skończyć szkołę (na co nie miał grosza przy duszy i nie miał już serca prosić rodziców) i w dodatku polecono, by nauczył się najpierw łaciny. I to jest sytuacja, w której objawiło się, według mnie, najmocniej jego młodzieńcze serce, pełne pasji i samozaparcia. Co zrobił? Zagryzł zęby, uznał, że widocznie taka jest wola Boża, i wziął się do ciężkiej pracy.

Ile trzeba mieć w sobie pasji, by jako 18-latek zarobić dla siebie na cały rok kształcenia się i przez ten sam rok zacząć biegle władać łaciną? Tak bardzo Bóg był jego pasją. Tak bardzo jego pasją były Kościół i zakon franciszkański. Był człowiekiem orkiestrą – wychowywał, wykładał, kierował duchowo, spowiadał, dokształcał w razie braków szkolnej wiedzy i wszystko to robił na najwyższym poziomie i bez rozgłosu, zwyczajnie. Oto zwykły, święty zakonnik – o. Wenanty.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Watykan: zaprezentowano elektroniczny różaniec dla młodych

2019-10-15 19:31

vaticannews.va / Watykan (KAI)

W Watykanie zaprezentowano dziś elektroniczny różaniec. Działający wraz z mobilną aplikacją nie tylko ułatwia odliczanie kolejnych „Zdrowasiek”, ale proponuje bogaty materiał dydaktyczny, który uczy modlitwy różańcowej oraz proponuje różne rozważania.

stock.adobe.com

Jest to nowa inicjatywa Apostolstwa Modlitwy, czyli Światowej Sieci Modlitwy z Papieżem. Jak mówi jej dyrektor, chodzi tu o połączenie wielkiej tradycji duchowej z najnowszą techniką. Wszystko po to, aby zachęcić młodych do odmawiania różańca – mówi ks. Frédéric Fornos SJ.

„W tym nadzwyczajnym miesiącu misyjnym, pamiętając, że modlitwa stanowi centrum misji Kościoła, proponujemy Click To Pray eRosary – elektroniczny różaniec, aby nauczyć młodych modlić się o pokój na świecie. Na ostatnich Światowych Dniach Młodzieży papież poprosił nas, byśmy pomogli młodym modlić się o pokój – powiedział Radiu Watykańskiemu ks. Fornos. – Wiemy, jak bardzo świat potrzebuje dziś pokoju. Podjęliśmy więc różne inicjatywy, a teraz w październiku, miesiącu różańca, wprowadzamy tę nową pomoc, aby młodzi mogli modlić się o pokój w ich cyfrowym świecie. Stosując najbardziej zaawansowaną technologię, uczymy młodych różańca, bo niekiedy nie wiedzą, jak to robić. Jest to różaniec z obrazkami, z audioprzewodnikiem, z pedagogią, która stopniowo wprowadza nas w modlitwę w intencji wielkich wyzwań ludzkości i misji Kościoła”.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Zielone światło dla Brexitu

2019-10-17 19:21

wPolityce.pl / ems/PAP

Pixabay.com
Klamka zapadła! Unijna „27” dała zielone światło dla umowy ws. brexitu. Przywódcy wezwali Komisję Europejską, Parlament Europejski i Radę UE do podjęcia koniecznych kroków, by zapewnić, że porozumienie będzie mogło wejść w życie 1 listopada 2019 roku. Rada Europejska w formacie 27 zakończona. Konkluzje przyjęte - napisał na Twitterze Preben Aamann, rzecznik prasowy szefa Rady Europejskiej Donalda Tuska.
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem