Reklama

Święci i błogosławieni

Patron tych, co mają serca na swoim miejscu

Adam Chmielowski, znany bardziej jako Brat Albert, jest dziś świętym Kościoła katolickiego, a Jego wspomnienie obchodzimy 17 czerwca.

Powstaniec, artysta, zakonnik

Do dziś jest postacią inspirującą i nieco tajemniczą. Jego życie można nazwać karkołomnym. Urodził się w Igołomni niedaleko Krakowa w 1845 r. Wcześnie osierocony, artystycznie uzdolniony, na początku wybrał jednak kierunek praktyczny - studiował w Szkole Rolniczo-Leśnej w Puławach. Prosto stamtąd poszedł do powstania styczniowego. Po bitwie pod Mełchowem tak zmasakowano mu stopę, że dzień później trzeba ją było amputować. Wydostawszy się z niewoli, wyjechał do Paryża, ponieważ w Polsce Rosjanie wyłapywali powstańców i skazywali na śmierć, więzienia, lub wywózkę.

To Paryż obudził w nim malarskie talenty. Jednak tęsknota okazała się silniejsza. Tuż po amnestii w 1865 r. przyjechał do Warszawy. Zapisał się na studia malarskie, potem kontynuował je w Monachium. Do kraju wrócił ponownie w 1874 r. już jako spełniony artysta. Zapewne już wtedy dokonywała się w nim przemiana duchowa, której efektem były obrazy - coraz częściej o tematyce religijnej. Mniej więcej w tym czasie namalował swoje dzieło „Ecce Homo”. Chwalili go recenzenci, mówiło się o nowym wielkim talencie.

Reklama

Adam poszedł jednak za głosem powołania. Najpierw do zakonu jezuitów, który opuścił po pół roku. Intensywnie poszukiwał miejsca dla siebie. Wyjechał do brata Stanisława na dalekie wtedy i półdzikie Podole. Wyjazd okazał się inspirujący. Więcej nawet - zadecydował o całym Jego późniejszym życiu. To na Podolu poznał bliżej myśl franciszkańską, tam związał się z tercjarzami św. Franciszka z Asyżu. Po raz pierwszy zajął się wiejską biedotą. Pracował wśród nich nie z pozycji jaśnie pana rozdającego datki, ale jako równy wśród równych. Nazwano go „apostołem Podola”. W 1884 r. wrócił do Krakowa. Już wiedział czemu chce poświęcić resztę życia. Ten utalentowany, świetnie wykształcony i mający perspektywy kariery mężczyzna zdecydował, że życie odda służbie dla bezdomnych i opuszczonych.

Własna droga

Miał 39 lat, gdy za zgodą ówczesnego krakowskiego kardynała przywdział habit, a w rok potem złożył na jego ręce śluby, dając początek nowej rodzinie zakonnej. Nazwał ją: Bracia Albertyni (1888 r.) i Siostry Albertynki (1891 r.). Obie struktury oparł na regule św. Franciszka z Asyżu. Centrum jego działalności stanowili ludzie najbiedniejsi w dosłownym tego słowa znaczeniu, z tzw. dołów społecznych, od których odwracali się niemal wszyscy. Swoje zgromadzenia wyposażył w dwa filary, które odpowiadały jego osobowości i wizji świata - pustelnia i przytulisko. Pierwsze oznacza skromność, ascezę, gorącą modlitwę, wyciszenie, pewnego rodzaju rezygnację z tego, co oferuje świat. Przytulisko było zderzeniem z najtrudniejszą stroną ludzkiej egzystencji - z biedą, chorobą, głodem, nieporadnością.

Nie miał pieniędzy na tworzenie przytulisk, więc kwestował, m.in. wśród swoich dawnych przyjaciół i znajomych. To bycie dla najbiedniejszych i wśród nich, nie zostawiało miejsca na sztukę. Przestał więc malować, choć artystą został do końca życia. Spalał się w swej pracy coraz bardziej. Obok przytulisk zakładał domy dla sierot, kalek, starców i nieuleczalnie chorych. Załatwiał bezrobotnym pracę lub sam ją dla nich organizował. Stawiał na kontakt bezpośredni, by „ramię w ramię z robotnikami w halach fabrycznych, na roli, przy budowie dróg wypełnić przedział między klasztorem a światem, zbliżyć habit do bluzy robotniczej”. Powtarzał, że każdemu trzeba dać jeść, bezdomnemu miejsce, a nagiemu odzież: „bez dachu i kawałka chleba może on już tylko kraść albo żebrać dla utrzymania życia”.

Reklama

Umarł w samo Boże Narodzenie w 1916 r. w Krakowie. Już wtedy mówiono, że odszedł święty. „Najpiękniejszy człowiek pokolenia”, pisano. Na ołtarze wyniósł go Jan Paweł II w latach 80. XX wieku. Wtedy postać Brata Alberta zajaśniała nowym blaskiem. Stał się inspiracją dla wielu ludzi, także świeckich, którzy w codziennym życiu starają się naśladować skromnego krakowskiego mnicha.

Być jak Brat Albert

Na terenie diecezji sandomierskiej nie ma co prawda domów albertyńskich, ale są dwa koła Towarzystwa im. św. Brata Alberta: w Gorzycach i Stalowej Woli. I nie brakuje też ludzi, którzy zainspirowani życiem św. Brata chcą nieść pomoc ludziom w trudnej sytuacji. Caritas sprawdza się w tej misji świetnie od lat, ale nie należy tylko tej intytucji obarczać misją niesienia pomocy. Raczej z nią współdziałać. Bo podawać pomocną dłoń można w sposób różny. Oczywiście, nie każdego stać na życiową rewolucję w stylu Brata Alberta, ale wielu może, a nawet powinno, część swojego myślenia skierować na człowieka zmagającego się z chorobą, kalectwem i wynikającą - czasem z niemocy, a czasem z nieporadności - biedą. Często słyszymy stwierdzenie, że „ale ja nie znam nikogo naprawdę biednego”. Niżej przedstawiamy więc historię ludzi, którzy choć dzielnie walczą z trudną, czasem nawet tragiczną codziennością, nie dają już rady samotnym zmaganiom z życiem. Wierzymy w siłę ludzi dobrej woli, którzy nawet małymi datkami, są w stanie odmienić los pokrzywdzonych i cierpiących.

Wszystkie osoby opisane niżej znajdują się pod kuratelą Caritas Diecezji Sandomierskiej, która jedynie pośredniczy w przepływie pomocy i gwarantuje, że opisane wyżej sytuacje są prawdziwe.

Jeśli możesz pomóc, nie zwlekaj

Anna Miernik mieszka w Połańcu. Stanowi rodzinę zastępczą dla Dominiki, Elizy i Daniela. Dzieci chodzą do szkoły. Najstarsza z rodzeństwa Dominika, jak i p. Anna, potrzebują stałego leczenia. Żyje im się ciężko. Mimo starań nie potrafią sprostać finansowym nakładom związanym z codziennym życiem. Sporą część niewielkiego dochodu stanowią bowiem wydatki na leki i leczenie. Rodzina popada więc w długi, najszybciej rosną zaległości w czynszu.
Jeśli chcesz pomóc dzielnej kobiecie i trójce dzieci można przekazać darowiznę na konto: 81 1060 0076 0000 3200 0031 9541, z dopiskiem „Darowizna dla Anny Miernik”.

Artur Wójcik z Sandomierza dwa lata temu uległ ciężkiemu wypadkowi i dziś ma uszkodzony rdzeń kręgowy, co spowodowało porażenie wszystkich czterech kończyn. Dotychczasowe leczenie i rehabilitacja przynoszą dobre rezultaty. Jednak, by p. Artur mógł się samodzielnie poruszać potrzebna jest specjalistyczna rehabilitacja. Niestety, rodziny absolutnie nie stać na taki wydatek. P. Artur ma na utrzymaniu bezrobotną żonę i dwoje dzieci.
Jeśli możecie pomóc można przesłać darowiznę na konto: 81 1060 00076 0000 3200 0031 9541, dopisując „Darowizna dla Artura Wójcika”.

Jakub Nowicki jest dzieckiem, które cierpi na znaczny niedobór wzrostu. Z tym schorzeniem można sobie poradzić, ale jedyną metodą, która spowoduje, że chłopczyk zacznie rosnąć jest terapia hormonem wzrostu. Leczenie jest kosztowne (40 tys. rocznie) i długotrwałe, a jakby nieszczęść było mało - nie refunduje go NFZ. Oczywiście rodziny nie stać na taką kwotę, dlatego zwróciła się o pomoc do Caritas i ludzi dobrej woli.
Jeśli zechcesz wesprzeć leczenie Jakuba, podajemy numer konta: BPH o/Sandomierz nr konta: 10 1060 0076 0000 3300 0038 2559, z dopiskiem „Pomoc w leczeniu Jakuba Nowickiego”.

Wiesław Dorosiński mieszka w Kujawach. Od czasu operacji guza rdzenia kręgowego w 2010 r. jest sparaliżowany i wymaga stałej opieki osoby trzeciej. Z tego powodu jego żona nie może podjąć żadnej pracy. Tymczasem p. Wiesław, by mógł żyć musi być leczony i rehabilitowany. Jego stan wymaga specjalistycznego sprzętu rehabilitacyjnego.
Państwo Dorosińscy mają na utrzymaniu dwoje dzieci w wieku szkolnym. Sytuacja jest trudna, bo mimo heroicznych wysiłków nie są w stanie pokryć rachunków za leczenie, rehabilitację i codzienną egzystencję całej rodziny.
Jeśli zechcecie ulżyć rodzinie Dorosińskich darowizny należy przesłać na konto: 81 1060 00076 0000 3200 0031 9541, z dopiskiem „Darowizna dla Wiesława Dorosińskiego”.

Julka Janeczek przez pierwsze 3 lata swojego życia rozwijała się prawidłowo. Niestety od 2007 r., zaczęła się oddalać, ucieka w „swój świat’’. Stwierdzono u niej autyzm wczesnodziecięcy. Dziewczynka wymaga stałej i intensywnej opieki. Jej jedyną szansą na samodzielne funkcjonowanie jest ciężka, długotrwała i kosztowna rehabilitacja, związana z wyjazdami na turnusy rehabilitacyjne, kontaktami z logopedą, psychologiem i pedagogami. Niezbędne jest również wyszkolenie psa terapeuty, który pomoże Julce na co dzień.
Rodzice i rodzina Julki mimo starań nie są w stanie sami pokryć kosztów jej leczenia i rehabilitacji. Dlatego zwracają się z gorącym apelem do ludzi dobrej woli o wsparcie finansowe.
Darowizny na ten cel prosimy przekazać na konto: 10 1060 0076 0000 3300 0038 2559, z dopiskiem „Darowizna dla Julii Janeczek”

Rodzina Jaworskich i Baranów mieszka w Klimontowie. Ta dziewięcioosobowa, uboga rodzina znajduje się od lat w bardzo trudnej sytuacji życiowej. Dzielnie walczą o przetrwanie, ale coraz trudniej im sprostać codzienności. Zwłaszcza po tym, jak w 2009 r. spalił im się w znacznej części dom. Rozmiaru tragedii dopełnia fakt, że dom był wtedy tuż po remoncie, ale nieubezpieczony. Rodzina na szczęście wyszła cało z tej tragedii, ale nie posiadają żadnych środków do życia. Mieszkają w starym domu, w jednym pomieszczeniu. Żyją bez bieżącej wody, kuchni i łazienki. Rodzina nie jest w stanie sama pokryć kosztów odbudowy domu.
Jeśli zechcecie Państwo im pomóc, darowizny na ten cel prosimy przekazywać na konto: 10 1060 0076 0000 3300 0038 2559, z dopiskiem „Darowizna dla Rodziny Jaworskich i Baran”.

Ta lista jest znacznie dłuższa

Więcej nazwisk ludzi apelujących o pomoc znaleźć można na stronie www.sandomierz.caritas.pl w dziale „Apele o pomoc”.

„Caritas Diecezji Sandomierskiej jest instytucją charytatywną niosącą pomoc ludziom najbardziej potrzebującym w duchu ewangelicznej miłości. Ogłaszane apele o pomoc są jedną z form wsparcia osób oraz rodzin znajdujących się w bardzo trudnej sytuacji życiowej”- czytamy na stronach sandomierskiej Caritas.

Św. Brat Albert chciał być „dobry jak chleb”, mawiał, że w każdym biednym człowieku widzi twarz Chrystusa, dlatego nie potrafi przejść obok potrzebującego obojętnie.

Czy my, współcześni, mamy w sobie wrażliwość podobną do tej u świętego Brata? Może warto się nad tym zastanowić, choćby z racji dnia Patrona ludzi niosących pomoc innym.

2013-06-12 11:33

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Kard. Dziwisz: śmierć biskupa Stanisława umocniła ład moralny w Polsce

2020-05-08 18:36

[ TEMATY ]

Kraków

patron

św. Stanisław

kard. Stanisław Dziwisz

męczennik

PAP

Męczeńska śmierć biskupa Stanisława ze Szczepanowa ugruntowała Ewangelię i umocniła ład moralny w naszej ojczyźnie – mówił w piątek kard. Stanisław Dziwisz. Dodał, że postać tego świętego można zestawić ze św. Janem Pawłem II.

8 maja przypada uroczystość św. Stanisława, biskupa i męczennika – głównego patrona Polski.

W homilii podczas mszy św. odprawionej przy ołtarzy św. Stanisława w katedrze na Wawelu kard. Dziwisz mówił, że biskup Stanisław ze Szczepanowa, który stał na czele Kościoła krakowskiego na początku drugiego stulecia tworzenia się polskiej państwowości i jednocześnie zakorzeniania się wiary chrześcijańskiej, stanął w obronie pokrzywdzonych przez króla i za tą bezkompromisową postawę zapłacił najwyższą cenę - oddał życie.

"Paradoks chrześcijańskiego męczeństwa polega na tym, że to, co wydaje się złem i jest złem, czyli śmierć niewinnego człowieka stającego w obronie prawdy i sprawiedliwości, rodzi obfite owoce. Tak było również z męczeńską śmiercią biskupa Stanisława, która ugruntowała Ewangelię i umocniła ład moralny w naszej ojczyźnie, inspirując również postawę i zachowania pasterzy oraz ludu Bożego w następnych stuleciach i pokoleniach" – mówi kard. Dziwisz.

Dodał, że heroiczna śmierć biskupa przemawia do dnia dzisiejszego. Jak podkreślił uprawnione jest porównywanie św. Stanisława i św. Jana Pawła II, chociaż rozdziela ich dziewięć wieków historii i odmienne były warunki ich życia i służby.

PAP

"Stanisław ze Szczepanowa stanął w obronie prawa Bożego i godności prostego człowieka. Nie ugiął się, nie poszedł na kompromis, odważnie wypomniał władcy jego niegodziwość.(…)Dzięki złożonemu świadectwu biskup Stanisław zasłużył na tytuł Ojca Ojczyzny, bo u zarania jej dziejów umocnił fundamenty jej ładu duchowego i moralnego" – mówił kard. Dziwisz.

"Jan Paweł II, a wcześniej jako Karol Wojtyła, również umacniał ład moralny w naszej ojczyźnie, a następnie w całym Kościele i świecie. Doświadczył osobiście zła dwóch totalitarnych systemów dwudziestego wieku, dlatego tak ważna i święta była dla niego sprawa godności człowieka i jego niezbywalnych praw" - podkreślił.

Kard. Dziwisz powiedział, że wkład Jana Pawła II w doprowadzenie do upadku totalitarnej ideologii i systemu komunistycznego w naszej części Europy i na świecie jest wielki i niepodważalny.

"Zapłacił również za to wielką cenę. Przeszkadzał bowiem tym, którzy chcieli urządzać świat bez Boga, w imię obłąkanej ideologii. Jan Paweł II przelał krew w zamachu na jego życie. Za kilka dni, 13 maja, będziemy obchodzić kolejną rocznicę tego wydarzenia, dziękując Bogu, że ocalił wtedy życie papieżowi, bo był jeszcze potrzebny Kościołowi i światu" – mówił były metropolita krakowski.

Przypomniał także o zbliżającej się 100-rocznicy urodzin Karola Wojtyły. Przypomniał, że Jan Paweł II przez całe swoje kapłańskie życie pozostawał pod wpływem świadectwa, jakie złożył św. Stanisław i napisał poemat "Stanisław".

"Myśląc o chwili obecnej, nie zapominamy o naszych cierpiących braciach i siostrach, o wszystkich dotkniętych boleśnie skutkami epidemii dewastującej nasz świat. Prosimy świętych pasterzy, Stanisława i Jana Pawła, naszych patronów i orędowników u Bożego tronu, aby wstawiali się za nami, aby dla udręczonej ziemi wypraszali Boże zmiłowanie" - powiedział kard. Dziwisz.

Od wieków w Krakowie odbywa się procesja ku czci św. Stanisława z Wawelu na Skałkę. Z powodu epidemii COVID-19 w tym roku jej nie będzie. W niedzielę o godz. 10.30 w katedrze na Wawelu odprawiona zostanie msza św., której przewodniczyć będzie metropolita częstochowski abp Wacław Depo. Z racji ograniczonej możliwości udziału w niej wiernych będzie ona transmitowana w TVP1.

13 maja o g. 19.00 metropolita krakowski abp Marek Jędraszewski wraz z przedstawicielami kapituły metropolitalnej i ojcami paulinami odprawi mszę św. na Skałce, oddając cześć relikwiom św. Stanisława.

Św. Stanisław jest głównym patronem Polski. Był biskupem krakowskim. Według przekazów kronikarzy zginął w Krakowie na Skałce w 1079 r. śmiercią męczeńską, skazany przez króla Bolesława Śmiałego na śmierć przez rozczłonkowanie, a przyczyną był zatarg z władcą. Jego szczątki spoczywają w katedrze wawelskiej.

Kult św. Stanisława rozpoczął się tuż po jego śmierci. W 1253 r. papież Innocenty IV kanonizował go. Rok później – 8 maja – po raz pierwszy odbyły się w Krakowie uroczystości ku czci św. Stanisława. Dały początek tradycji dwóch procesji: majowej oraz związanej z koronacjami polskich królów, bo do ceremoniału koronacyjnego należała pielgrzymka pokutna z Wawelu na Skałkę. Królowie odbywali ją pieszo w przeddzień koronacji.

CZYTAJ DALEJ

Roksana Węgiel i Małe TGD w teledysku promującym serial animowany o ..świętych!

2020-06-01 09:36

[ TEMATY ]

dzieci

muzyka

youtube.com

Roksana Węgiel wraz z zespołem Małe TGD dokładnie w Dniu Dziecka prezentuje utwór "Nie z tej ziemi", który zapowiada polski serial animowany o tym samym tytule.

Za serial odpowiada Paweł Pewny - producent hitowego serialu dla dorosłych “Włatcy Móch”, właściciel Studio Orange Animacji.

Dorobek Studia to między innymi wyprodukowanie ponad 600 odcinków seriali animowanych i 8 pełnometrażowych filmów kinowych, między innymi: „Król Maciuś Pierwszy”, „Pinokio”, „Garfield” czy „Scooby Doo”.

Autorem piosenki jest Piotr Nazaruk, na stałe współpracujący z Małym TGD (lider zespołu TGD, muzyk Anny Marii Jopek). Utwór opowiada o przeżyciach głównego bohatera filmu, który musi zmierzyć się z wieloma wyzwaniami stawianymi mu przez życie, jednocześnie odkrywając to, co w nim najważniejsze.

Serial “Nie z tej ziemi” oprócz Roksany Węgiel wspiera ponad 100 Ambasadorów (m.in. Dawid Kwiatkowski, Paweł Domagała, Małgorzata Kożuchowska czy Maciej Musiał).

Więcej informacji o projekcie: Zobacz

CZYTAJ DALEJ

Stare-nowe bierzmowanie

2020-06-01 11:44

[ TEMATY ]

bierzmowanie

młodzież

Agata Kowalska

Pandemia nie pokrzyżowała planów młodzieży przygotowującej się do przyjęcia sakramentu bierzmowania. Choć stało ono pod znakiem zapytania, udało się!

Lepszego dnia na bierzmowanie nie można znaleźć. W uroczystość Zesłania Ducha Świętego 17 osobom z Sanktuarium Miłosierdzia Bożego i Świętego Krzyża w Zawierciu-Blanowicach biskup senior Antoni Długosz udzielił tego sakramentu, tchnął Ducha i namaścił na dalsze chrześcijańskie życie. Mimo że wydawać by się mogło, że wszystko było nie tak, jak powinno. Deszcz, pochmurna aura, sytuacja w kraju ciągle niepewna. Nic, tylko zostać pod kołdrą i czekać, aż będzie lepiej. Jednak nie dla nich! Dzięki rodzicom, proboszczowi, a przede wszystkim z Bożą pomocą udało się dokończyć dzieło w wyznaczonym już od dawna terminie. – Nie było łatwo, wiadomo – wszyscy się boją, nie byliśmy pewni, czy młodzi i ich rodzice zdeklarują się.

Od półtora miesiąca trwały przygotowania regularnie, 2 razy w tygodniu, w naszej parafii. Odbyła się również spowiedź dzień przed przyjęciem sakramentu dla kandydatów, świadków i rodziców. Kiedy w marcu dowiedzieliśmy się, że musimy zostać w domach, miałem dużo wątpliwości i obaw, czy majowy termin jest do utrzymania. Jednak kiedy zaczęto trochę rozluźniać obostrzenia, spotkałem się z rodzicami i młodzieżą, to oni podjęli decyzję, chcieli, aby ten sakrament odbył się w dniu wcześniej ustalonym. Spełnialiśmy wszystkie wymogi, zarówno sanitarne, jak i kościelne. Najpierw chcieliśmy przenieść tę uroczystość na inną datę, kiedy sytuacja będzie już pewna, ale nasza świątynia jest duża, pomieści wiele osób, więc zgodnie wszyscy uznali, że przy zachowaniu odpowiednich środków bezpieczeństwa damy radę się przygotować – mówi ks. dr Rafał Horyń, proboszcz parafii.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję