Reklama

Spotkanie polonii Ameryki Łacińskiej

Niedziela Ogólnopolska 32/2013, str. 20-21

Monika Książek

Redakcja „Niedzieli” wraz z redaktorem naczelnym została zaproszona na spotkanie z okazji 20-lecia założenia USOPAŁ-u - Unii Stowarzyszeń i Organizacji Polskich Ameryki Łacińskiej. Odbyło się ono na Teneryfie w Hiszpanii, w miejscowości Las Caletillas, w dniach 26-27 lipca 2013 r. Spotkanie rozpoczęła Msza św. koncelebrowana pod przewodnictwem biskupa diecezji San Cristóbal de La Laguna - Nivariense Bernardo Álvareza Afonso w katedrze Matki Bożej Niepokalanego Poczęcia w La Laguna. Tam też rok temu został poświęcony pomnik ku czci bł. Jana Pawła II, który przedstawia Ojca Świętego w towarzystwie radosnych dzieci, będący symbolem świadectwa wiary dla Polonii i mieszkańców Ameryki Łacińskiej.

Jesteśmy zbudowani działaniem Polaków, którzy zorganizowali się pod przewodnictwem Jana Kobylańskiego, prezesa USOPAŁ-u. W Polsce jego nazwisko zostało wielokrotnie napiętnowane, m.in. zarzucono mu antysemityzm. Oczywiście, są to pomówienia. Specyficzne jest to, że p. Kobylański mimo swoich 90 lat odznacza się niezwykle trzeźwym umysłem, zdrowym rozsądkiem i - jak mi mówiono - nadal prowadzi szeroko zakrojoną działalność przemysłową, która jest źródłem jego wysokich dochodów. Nie wykorzystuje ich wszystkich dla siebie, bardzo duże pieniądze przeznacza na to, żeby integrować Polonię Ameryki Łacińskiej.

Polonia ta nie należy do środowisk bogatych, co widać po ludziach przybywających na spotkania USOPAŁ-u. Ale w ich sercach bije polskość. To ludzie, którzy bardzo kochają swoją ojczyznę. Nawet ci, którzy dziś już nie umieją mówić po polsku, zapisują swoje dzieci do zespołów polonijnych i w duchu czują się Polakami.

Reklama

Podczas spotkań z Polonią na Teneryfie można było porozmawiać z wieloma ciekawymi ludźmi, także ludźmi z Polski, którzy za swój patriotyzm są często stawiani pod medialny pręgierz, ośmieszani, wykluczeni społecznie. Jest to trudne, bo zamiast szacunku spotyka tych zasłużonych często ludzi zupełnie odwrotna i z gruntu fałszywa ocena.

Oczywiście, Polonusi mają różne poglądy, jak zresztą każdy z nas i nie można kogoś ścinać za to tylko, że ma poglądy inne niż nasze. Ale niemal u wszystkich widać wielką troskę o Polskę i najlepsze wobec niej życzenia. Z tych powodów m.in. został ufundowany pomnik Jana Pawła II na Teneryfie, by każdy, kto tu przybywa, zauważył naszego wielkiego rodaka. Polonia zapisuje też piękną kartę w dziejach Kościoła w poszczególnych krajach Ameryki Łacińskiej, Wielką wdzięczność za to wyraził na ręce p. Kobylańskiego bp Álvarez Afonso. Podobnie było w Montevideo, w Urugwaju, gdzie mieszka Pan Prezes i gdzie też zobaczymy piękny pomnik Jana Pawła II w centralnym miejscu miasta. W kraju, który słynie jako siedziba masonerii - tak wymowny symbol polskości i Kościoła... Ktoś o to zadbał, sfinansował i kultywuje w społeczeństwie.

A bł. Jan Paweł II jest, oczywiście, rzecznikiem wartości Ewangelii, którą przyniósł Jezus Chrystus, ale też jest jednocześnie rzecznikiem Polski, polskiej kultury. Zauważmy, że Ojciec Święty nigdy nie krył tego, że jest Polakiem, przeciwnie - mówił o tym w wielu gremiach, podkreślał, jak ważny jest patriotyzm i że zdrowy patriotyzm nie ma nic wspólnego z nacjonalizmem, przeciwnie - dowartościowuje społeczeństwa i ubogaca ich życie, spojrzenie w przyszłość itd.

Reklama

Na dalekiej Teneryfie padały słowa serdecznej modlitwy w intencji ojczyzny i wiele dobrych słów o Polsce. Modlił się z nami m.in. ks. inf. Józef Wójcik z Suchedniowa, świadek polskości, miłości do ojczyzny i oddania Matce Najświętszej, który zasłynął kiedyś z wykradzenia z Jasnej Góry Obrazu Nawiedzenia, gdzie obraz był aresztowany, i dostarczenia go na miejsce peregrynacji do Radomia; oczywiście, na bieżąco relacjonował wszystko kard. Stefanowi Wyszyńskiemu.

Spotkanie z Polonią Ameryki Łacińskiej było naznaczone powagą i troską o ojczyznę, o jej przyszłość i przyszłość młodych Polaków. Losy ojczyzny to ważna sprawa dla wszystkich. Starsi te losy widzą i określają inaczej, dla młodego pokolenia losy ojczyzny są związane z ich życiem, z życiem ich dzieci, z zapisem dziejowym. Dlatego troska o ojczyznę musi być duża i trzeba być wdzięcznym Polakom, którym na niej zależy, że potrafią dla niej żyć, pracować, poświęcać swój czas. Z wielkim bólem trzeba stwierdzić, że wielkie media w Polsce niechętnie mówią o polskości, wykazują dużą powściągliwość w stosunku do tego, co jest dla ojczyzny ważne. A pamiętamy, jak mocno podkreślał kard. Stefan Wyszyński, żebyśmy zachowywali to, co Polskę stanowi, żeby to było docenione i żeby uczynić wszystko dla rozwoju ojczyzny. A to przejawia się nie tylko we wzroście gospodarczym, ale także w rozwoju kultury, w wychowaniu, w świadomości społecznej. Trzeba więc być wdzięcznym tym Polakom na emigracji, którym na tych wartościach zależy, którzy przykładają wagę do nauczania języka polskiego, historii, religii katolickiej, która należy do właściwości naszej kultury, naszego życia społecznego. Niestety, w naszym kraju, który opanowują jakieś dziwne ruchy, zauważamy, że najważniejsze rzeczy są spychane na dalszy plan, a ludzie związani z promowaniem polskich wartości posądzani są np. o antysemityzm czy inne negatywne postawy.

Spotkania takie jak to na Teneryfie winny być mocno odnotowywane przez nasze media. To przecież ogromna troska o polskość w dalekich krajach, łącząca się z dużym wysiłkiem i determinacją. Ameryka Łacińska to kraje dalekie, gdzie żyje wielu Polaków, kraje, które dały schronienie naszym praojcom, gdy musieli wędrować za chlebem, często w wyniku zawirowań wojennych. Dzisiaj żyją tam już w większości ich potomkowie, dzieci, wnuki czy prawnuki, które także chcą czuć i myśleć po polsku, kochają ojczyznę rodziców, dziadków.

Ważna uroczystość 20. rocznicy założenia USOPAŁ-u powinna więc wybrzmiewać szczególnie w polskich środkach przekazu. Tymczasem tak się nieraz takie sprawy traktuje, jakby ktoś dokonywał aktu złego, nierządnego. Dlatego pragnę o niej poinformować naszych czytelników, żeby wiedzieli, iż są ludzie i sprawy naprawdę wielkie i ważne, związane z naszą matką - ojczyzną. Bo one świadczą o naszym dziedzictwie, zakorzenieniu, o naszej chrześcijańskiej kulturze i rzutują na naszą przyszłość. Od Polonii można uczyć się, że naród polski nie da się wydziedziczyć z krzyża, że kocha Chrystusa i Jego Kościół. W imię Kościoła bowiem i z udziałem kapłanów odbywają się różne polonijne spotkania i zjazdy, bo one są znakiem, że Chrystus jest obecny w naszej kulturze i w naszym życiu, w naszej przeszłości, teraźniejszości i przyszłości.

2013-08-05 13:36

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Wielki Tydzień w rodzinie chrześcijańskiej

Niedziela legnicka 12/2002

Dla nikogo nie ulega wątpliwości, iż większe znaczenie przypisujemy obchodom świąt Bożego Narodzenia niż Wielkanocy. Więcej znamy miłych sercu tradycji. Lepiej rozumiemy, co stało się w Betlejem niż na Golgocie. Łatwiej zrozumieć żłóbek niż pusty Grób. Również i dzieciom jakoś łatwiej opowiadać o Dzieciątku Jezus niż o Jezusie cierpiącym na krzyżu i o Jezusie Zmartwychwstałym. Tymczasem w roku kościelnym Wielkanoc uważana jest za święto świąt. "Jaśnieją jako szczyt całego roku liturgicznego" - stwierdza się w "Konstytucji o liturgii" ostatniego Soboru o trzech świętych dniach paschalnych. Dlaczego? Ponieważ odkupienie nasze dokonało się na krzyżu, kiedy to Chrystus, umierając, zniweczył naszą śmierć, a zmartwychwstając, dał nam życie wieczne.

Wiele rodzin polskich przeżywa Święta Wielkanocne, zubożając ich treść. W Wielkim Tygodniu robi się porządki i zakupy. Jest to jeden z koszmarniejszych tygodni w roku, szczególnie dla dzieci. Popychane, odganiane, wyrywane do pomocy od swych zajęć w sposób chaotyczny. Często brak czasu i sił nawet na pójście do kościoła w Wielki Czwartek i w Wielki Piątek. Zachowała się tradycja święcenia pokarmów. Tak więc dzieci, nawet te, które przez cały rok nie zostaną zaprowadzone do kościoła przez rodziców, idą w Wielką Sobotę z koszyczkami. Z wypiekami na twarzy oglądają barwny Grób Chrystusa. Ale wiele z nich nie rozumie, skąd on się wziął. Są zaskoczone tą zmianą dekoracji w kościele. Jeżeli przyszły do kościoła z rodzicami, mają się kogo zapytać. Jeśli nie, po powrocie do domu zastają najczęściej zapracowaną mamę, wykańczającą świąteczne potrawy, i tatę odkurzającego przy głośno nastawionym telewizorze, który stara się połączyć przyjemne z pożytecznym. Nie jest to atmosfera do ważnych pytań - rezygnuje. Wreszcie Poranek Wielkanocny - dzielenie się jajkiem przy stole, Msza św., a dalej to już tak jak przy każdej uroczystości rodzinnej. Stół z jedzeniem i piciem, telewizja, goście, coraz głośniejsze rozmowy, śpiewy. Rodzice się bawią, a dzieci...?

Spróbujmy przeżyć te święta inaczej. Spróbujmy nadać im właściwy religijny i bardzo radosny charakter. Szczególnie dzieci powinny przeżywać tego dnia radość tak wielką, by można było ją porównać do radości Apostołów spotykających Chrystusa po zmartwychwstaniu.

Jak więc włączyć dzieci w obchody Świąt Wielkanocnych w rodzinie? Im lepiej sami zrozumiemy tajemnicę pustego Grobu, tym bardziej będziemy mogli otworzyć naszym dzieciom dostęp do przeżyć Świąt Zmartwychwstania. Zupełnie inaczej przeżywa się Poranek Wielkanocny, gdy poprzedziło go uczestnictwo w liturgii Triduum Paschalnego. Trzeba sobie uzmysłowić, że święta rozpoczynają się w Wielki Czwartek wieczorem. I od tej pory uwaga wszystkich członków rodziny powinna się skupić na tajemnicy śmierci i zmartwychwstania Chrystusa.

Wielki Czwartek

Już powinno się zakończyć wszelkie porządki w domu. Jeżeli pomyśleliśmy wcześniej o dobrym rozplanowaniu prac domowych, łącznie z zaangażowaniem w to nawet najmłodszych dzieci, to już od godzin wieczornych możemy świętować Wielki Czwartek. Przed pójściem na wieczorną Mszę św. porozmawiajmy z dziećmi. Rozmowę tę można przeprowadzić w drodze do kościoła, jeżeli wcześniej nie udało nam się wygospodarować na nią czasu. Powiedzmy, że ksiądz będzie ubrany na biało, ponieważ jest to dzień ustanowienia Najświętszego Sakramentu oraz sakramentu kapłaństwa. Opowiedzmy im, że w kościołach katedralnych rano odprawiana jest Msza św., w czasie której kapłani ponawiają ślubowanie złożone w dniu święceń. Następuje również poświęcenie olejów świętych, które potem używane są przy liturgii sakramentu chrztu, bierzmowania, namaszczenia chorych i kapłaństwa. Niech dzieci same przypomną, co stało się w Wieczerniku w czasie Ostatniej Wieczerzy. Wyjaśnijmy im, że to na tę pamiątkę odprawia się dziś w kościele Mszę św. Zwróćmy uwagę na bicie dzwonów podczas Gloria. Dzwony te zamilkną aż do Gloria w Wigilię Paschalną. W niektórych kościołach po homilii następuje obrzęd obmywania nóg dwunastu mężczyznom, tak jak to czynił Chrystus, dając przykład pokory i miłości. Po Mszy Wieczerzy Pańskiej przenosi się Najświętszy Sakrament do bocznego ołtarza, gdzie wierni przez całą noc adorują Pana Jezusa. Zostańmy przez chwilę z dziećmi przy tym ołtarzu adoracji. Przypomnijmy im, że hostia to żywy Pan Jezus. Trudna powiedzieć, ile czasu powinno dziecko poświęcić na adorację. Zależy to między innymi od jego religijności i potrzeby rozmowy z Bogiem. Myślę, że czas adoracji powinno dziecko odczuć jako poświęcony tylko Bogu, często kosztem przyjemności. Na pewno jednak nie powinien być zbyt długi.

Po przeniesieniu Pana Jezusa do bocznego ołtarza następuje ceremonia obmywania ołtarza. W tym czasie przeważnie ludzie opuszczają kościół, spiesząc do domu. Poczekajmy z dziećmi w ławce, pozwólmy, niech zobaczą, jak przebiega ta ceremonia. Mogą ją zaobserwować tylko raz w roku. Wyjaśnić trzeba dzieciom, że zawsze w Wielki Czwartek oczyszcza się w kościołach ołtarze, lichtarze, kropielnice, by na Święta Zmartwychwstania wszystko lśniło. Ma nam to przypominać, że Chrystus, zmartwychwstając, otoczył nasze życie nowym blaskiem. Przypomnijmy dzieciom, że dlatego właśnie tak szczególnie dużo uwagi poświęciliśmy porządkom w domu. Ale jeszcze ważniejsze są porządki w naszej duszy. Namówmy dzieci, by zastanowiły się, czy nie wyrządziły komuś krzywdy, niech pomyślą, jak ją naprawić tak, aby Święta przeżyć z czystym sumieniem. Tak spędzony wieczór w kościele pełen wrażeń i przeżyć religijnych nastroi nasze dzieci i nas samych do spożycia wspólnej wieczerzy rodzinnej. Stwórzmy taki nastrój, aby wieczór spędzony w rodzinie stanowił całość z tym, co miało miejsce w kościele.

Wielki Piątek

Dzień Męki i Śmierci Chrystusa. Niech będzie w naszym domu cisza pozwalająca przeżyć Misterium Męki i Śmierci Jezusa. O godzinie 15.00, godzinie śmierci Pana Jezusa, uklęknijmy z dziećmi na chwilę przed domowym ołtarzykiem. Może to właśnie będzie najodpowiedniejszy moment, by przedłożyć Bogu największą prośbę rodziny. Jeżeli jest to możliwe, warto tego dnia uczestniczyć w parafialnej Drodze Krzyżowej. W domu wyeksponujmy krzyż na białym obrusie w centralnym miejscu. Warto tego dnia wyłączyć radioodbiorniki, magnetofony czy telewizory. Można też puszczać z magnetofonu muzykę wielkopostną, już dziś dostępną szeroko w sprzedaży. Co robić, gdy nasze dzieci przyzwyczajone są do telewizji, radia, gier komputerowych, jak wypełnić ten czas, by był do zniesienia? Zaproponujmy dzieciom, by narysowały ilustracje do Drogi Krzyżowej, a może ulepią stacje z plasteliny. Starszym dzieciom można zaproponować, by poszukały wśród bohaterów Drogi Krzyżowej czy opisu Męki Pańskiej postaci najbardziej do siebie podobnych i zastanowiły się nad swą postawą wobec Chrystusa. Pomysły pojawią się spontanicznie, gdy tylko otworzymy dzieci na takie myślenie.

Wieczorem w kościele ludzie gromadzą się na liturgii wielkopiątkowej. Trwa ona długo i warto dzieci przygotować do tego przeżycia. Wyjaśnijmy im, że tego dnia nie ma Mszy św. Uprzedźmy dzieci, co będzie się działo w kościele, by przeżywały rozumnie tę liturgię. Powiedzmy więc dzieciom przed pójściem do kościoła, że liturgia dzisiejsza będzie składała się z trzech części. Liturgia Słowa poprzedzona jest procesją i leżeniem krzyżem przez kapłanów przed obnażonym ołtarzem. Kapłani są ubrani w czerwone szaty, czerwień symbolizuje męczeństwo. Po powstaniu kapłan modli się i rozpoczyna się liturgia Słowa Bożego. Po odczytaniu proroctwa Izajasza i fragmentu Listu do Hebrajczyków czytany jest opis Męki Chrystusa z Ewangelii św. Jana. Liturgię Słowa Bożego kończy modlitwa powszechna.

Uroczysta adoracja krzyża poprzedzona jest jego odsłonięciem. Ponieważ ta część liturgii trwa długo, zadbajmy o to, by dzieci miały wcześniej przygotowane teksty śpiewanych pieśni. Są to: Ludu, mój ludu, Krzyżu święty i Święty Boże. Wspólna komunia jest ostatnią częścią liturgii. Po jej zakończeniu procesjonalnie zanosi się Najświętszy Sakrament do Grobu Pańskiego i wystawia do adoracji.

Po powrocie do domu zbieramy się na krótką liturgię domową. Na stole w centralnym miejscu powinno ustawić się krzyż, który ojciec daje do pocałowania wszystkim zebranym. Następnie odczytuje Ewangelię. Jeżeli wszyscy byli w kościele tego dnia, nie ma potrzeby odczytywania tekstu Męki Pańskiej, można wybrać inny stosowny fragment.

Należałoby również, jeżeli kościół jest w pobliżu, udać się na adorację do Grobu Pańskiego. Warto dzieciom opowiedzieć, skąd wziął się zwyczaj tego wielkopostnego pielgrzymowania. A ma on swe korzenie w Jerozolimie, gdzie gromadzono się w miejscach Męki Chrystusa, aby Mu duchowo towarzyszyć od Wieczernika i Góry Oliwnej, aż do miejsca jego Grobu. W Polsce ten zwyczaj jest pielęgnowany od XIV w.

Wielka Sobota

Jest dniem spoczynku Pana w Grobie. To nie jest dzień żałoby, ale powinien być wypełniony zadumą nad cudem zmartwychwstania. Jutro już będą śpiewy Alleluja, dzwony, petardy, goście, stół suto zastawiony - taka atmosfera nie sprzyja zadumie. To właśnie dzisiaj można pójść z dziećmi święcić pokarmy. Dzieci, które są przyprowadzane do kościoła tylko raz w roku, właśnie z koszyczkiem "do pokropienia", pytają, dlaczego Jezus leży w grobie i niewiele rozumieją z odpowiedzi. Dla tych dzieci Bóg nie żyje, ale ustawicznie jest w grobie. Ukazanie martwego Boga małemu dziecku jest wielką dla niego krzywdą. W każdej rodzinie przygotowujemy wraz z dziećmi pokarm do poświęcenia. Pozwólmy dzieciom na aktywność w tym względzie. Nasza rola sprowadza się do wyjaśnienia symboliki pokarmu. Najpierw wkładamy chleb, który symbolizuje " chleb żywy, który zstąpił z nieba" i w Komunii św. daje życie światu. Jajka są symbolem budzącego się nowego życia - Chrystus przez swą śmierć i zmartwychwstanie daje nam swe życie. Mięso, wędliny czy baranek z cukru ma nas myślami przenieść w żydowską Noc Paschalną. Można to wydarzenie biblijne dzieciom opowiedzieć. Nasze przyprawy symbolizują biblijne zioła. Po powrocie do domu stawiamy koszyczek w widocznym miejscu. Tego dnia dekorujemy wszystko wiecznie zielonym bukszpanem.

Nie można nie uczestniczyć w liturgii Wigilii Paschalnej tego dnia. Jest to najbardziej uroczysty wieczór w roku liturgicznym. Trzeba koniecznie wyjaśnić dzieciom przed pójściem do kościoła, że obchód Wigilii Paschalnej składa się z czterech części. Liturgii światła, w czasie której kapłan przed Kościołem poświęca ogień, odpala paschał, wnosi uroczyście światło do ciemnego kościoła i śpiewa Orędzie Paschalne. W drugiej części są czytane fragmenty Pisma Świętego, w których rozważamy, co Bóg uczynił dla nas od początku świata. Podczas liturgii chrzcielnej kapłan dokonuje poświęcenia wody, a wierni odnawiają przyrzeczenia chrzcielne. Odnowieni biorą udział w Mszy Paschalnej, podczas której zabrzmią wszystkie dzwony i dzwonki. Tradycja każe zabrać do domu wodę święconą, by rano pokropić nią dom i domowników.

Wieczór w rodzinie tego dnia też powinien zgromadzić rodzinę przy świątecznym stole. Ojciec wygasza wszystkie światła w domu, błogosławi rodzinny paschał, zapala go i odmawia modlitwę. Wszyscy zapalają swoje świece od paschału i włączają się w modlitwę. Po odczytaniu odpowiedniego fragmentu Ewangelii zasiadamy do wspólnej wieczerzy.

Wielki Czwartek, Wielki Piątek i Wielka Sobota z Niedzielą Paschalną są dniami szczególnie bogatymi w obchody liturgiczne. Warto w pełni z tego bogactwa skorzystać. Jest to wspaniały dar Kościoła, skorzystanie z niego w pełni ubogaci naszą rodzinę i zbliży nas do Chrystusa. Życzę Państwu odkrycia bogatej treści Tajemnicy Paschalnej.

CZYTAJ DALEJ

Ważne jest wsparcie

2020-04-09 17:29

[ TEMATY ]

archidiecezja łódzka

PomocDlaSeniora

WSPIERAJMYSIĘ

Caritas Polska

W tym wyjątkowo trudnym czasie bardzo ważne jest wzajemne wsparcie i pomoc – dlatego z myślą o osobach starszych, osamotnionych, ubogich, PORT ŁÓDŹ, wraz z centrami handlowymi należącymi do Ingka Centres, przekaże do ich domów świąteczne koszyki i życzenia. Wielkanocne paczki, przygotowane w ramach inicjatywy #WSPIERAJMYSIĘ w Święta, trafią do potrzebujących dzięki partnerstwu z Caritas Polska oraz wsparciu rzeczowemu IKEA.

Do akcji #WSPIERAJMYSIĘ w Święta włączyło się pięć centrów handlowych należących do Ingka Centres. Dzięki ich wspólnym wysiłkom zapełnią się świąteczne stoły w tysiącu domach w całej Polsce, w tym w dwustu w PORT ŁÓDŹ.W wielkanocnych paczkach, poza podstawowymi produktami żywnościowymi (takimi jak: herbata, owoce, żurek, wędlina) znajdą się także dekoracje wielkanocne, pozwalające poczuć miły, świąteczny nastrój.

Od początku kwietnia Caritas Polska wydaje codziennie paczki świąteczne dla podopiecznych. W tym tygodniu dodatkowo wolontariusze dostarczają świąteczne paczki dla seniorów - podopiecznych Domów Dziennego Pobytu Caritas oraz seniorów zgłoszonych do nas w ramach doraźnej pomocy. Paczki dostarczone zostaną do wybranych rodzin dzieci - podopiecznych świetlic środowiskowych Caritas (tych najuboższych). W Wielki Czwartek wydane zostaną ostatnie paczki przed Wielkanocą. Paczkę z suchym prowiantem na święta otrzymają również osoby, które korzystają codziennie z ciepłego posiłku w kuchni społecznej Caritas oraz ci, którzy przyjdą po chleb.

Paczki przygotowują pracownicy i wolontariusze Caritas z darowizn przekazywanych przez przedsiębiorców oraz z produktów, które otrzymujemy ze sklepów spożywczych w ramach projektu Spiżarnia Caritas. Żywność i środki higieniczne kupowane są również na bieżąco w ramach środków przekazanych przez Caritas Polska w ramach programu #PomocDlaSeniora. Pozyskanymi darami Caritas dzieli się także z Siostrami Misjonarkami Miłości oraz inicjatywą Zupa na Pietrynie, dzięki której w każdą niedzielę osoby ubogie otrzymują posiłek.

CZYTAJ DALEJ
E-wydanie
Czytaj Niedzielę z domu

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję