Reklama

Niedziela Kielecka

Zgromadzenie Sióstr Najświętszej Rodziny z Nazaretu w Kielcach

Nazaretanki z Domu Maryi Oblubienicy Ducha Świętego

Przybyły do Kielc tuż przed rozpoczęciem II wojny światowej, z myślą o utworzeniu szkoły. Wojna przekreśliła ich plany. W trudnych latach okupacji pozostały z mieszkańcami, niosąc pomoc uchodźcom, więźniom i dzieciom. Dziś codziennie można je spotkać w Kurii i w Biurze Caritas Kieleckiej, gdzie posługują od wielu lat, koordynując różne inicjatywy i charytatywne dzieła. Nazaretańska prostota, gościnność i troska o człowieka, wpisana jest w charyzmat zgromadzenia, które służy na 5 kontynentach w 12 krajach.

Siostry nazaretanki przybyły do Kielc na zaproszenie bp. Czesława Kaczmarka, który w lipcu 1939 roku powierzył im organizację i prowadzenie szkoły katolickiej św. Jadwigi Królowej. Nikt nie spodziewał się, że 1 września zamiast dzwonka uczniowie usłyszą wycie syren i huk spadających na miasto bomb. Budynek szkolny od razu przejęła niemiecka żandarmeria.

W czasie wojny

Przełożona zgromadzenia, odpowiadając na potrzeby ludności, utworzyła przy Caritas kuchnię dla ubogich, w której wielu głodnych mieszkańców codziennie otrzymywało talerz zupy. Po rozwiązaniu Caritas, kuchnia funkcjonowała przy RGO. Podczas okupacji siostry dożywiały też więźniów przy ul. Leśnej w budynku gimnazjum bł. Kingi i wysyłały paczki do obozów 14 księżom diecezji kieleckiej. Pokoje w internacie, który miał służyć przyszłym uczniom, siostry przekazały kieleckiemu Seminarium, które w tym czasie było bezdomne, bo Niemcy przejęli budynek na szpital. 3 grudnia sprawowana była pierwsza Msza św. w skromnie urządzonej kaplicy na parterze. Kiedy seminarium odzyskało swoje budynki, pokoje internatu zajęła prywatna szkoła krawiecka. W 1942 - kielecki Dom zaczął przyjmować postulantki.

Reklama

Po upadku Powstania Warszawskiego siostry śpieszyły z pomocą uchodźcom i ich dzieciom. Umieszczono ich czasowo w schronisku przy ul. Wschodniej. Podczas ataków artyleryjskich w styczniu 1945 roku ucierpiała kaplica w Domu sióstr. Tylko ołtarz został nietknięty. Po przejściu frontu i wycofaniu się Niemców z miasta, w lutym szkoła nazaretanek otworzyła swoje podwoje dla uczniów. Od wielu lat kilka razy do roku, także przy okazji świąt byli absolwenci „Nazaretu” spotykają się u sióstr, wspomnieniom nie ma końca.

Siostry otwierają szkołę

Siostry prowadziły zajęcia w szkole podstawowej i liceum. Klasy były pełne, a niektóre musiały pracować na dwie zmiany. Otwarto też internat i przedszkole. Placówka rozwijała się bardzo prężnie, była jedną z największych w Kielcach szkół. Nauczanie stało na wysokim poziomie, ale władze komunistyczne już miały swoje plany w stosunku do Kościoła. W 1960 roku (kiedy do przedszkola uczęszczało 60 dzieci, do SP - 841 uczniów, a do liceum - 143 osoby) władze przejęły część szkolną budynku i internat. Siostrom, które znalazły się bez pracy, pozostawiono jedynie część klauzurową. Do1992 r. w budynkach nazaretanek swoją siedzibę miało LO im. Juliusza Słowackiego. Wtedy nazaretanki rozpoczęły nauczanie katechezy przy parafii św. Wojciecha, uczyły prywatnie religii dzieci dygnitarzy partyjnych, przygotowywały je do sakramentów, pracowały też w Kurii, a nawet w spółdzielni „Gromada”. Jednocześnie angażowały się w dzieła charytatywne, odwiedzając chorych w domach, asystowały księżom kapelanom. W 1962 r. nazaretanki były zmuszone całkowicie opuścić Dom i przenieść się do nowego lokalu przy pl. Panny Marii 1, w którym miała siedzibę także państwowa „Caritas”. Niestety, ze względu na zbyt wysoki czynsz, siostry musiały zwolnić pierwsze piętro lokalu, które przejęło po nich Biuro Górnicze. W trudnych warunkach pięć sióstr pozostało w mieście, katechizując i pracując w Kurii. Mimo przeróżnych przeciwności i ogromnej ciasnoty, placówka rozwijała się, przybywało sióstr. W 1989 r., w wolnej już Polsce, Caritas Kościelna została reaktywowana, siostry odzyskały lokal zajmowany przez Biuro Górnicze, a w 1992 r. zgromadzeniu zwrócono pierwotny Dom, który wymagał generalnego remontu. Siostry dostrzegając potrzebę katolickiego wychowania dzieci i młodzieży, postanowiły reaktywować szkołę. Pomoc w przygotowaniu budynku, wyposażeniu płynęła z całej diecezji kieleckiej, od wszystkich szkół nazaretańskichi z Polski i ze świata. W 2001 r. w „Nazarecie” zabrzmiał pierwszy od wielu lat dzwonek szkolny. Część sióstr pozostała w Domu przy pl. Najświętszej Maryi Panny, który nosi wezwanie Maryi Oblubienicy Ducha Świętego. I tak powstały dwie wspólnoty nazaretańskie.

W nazaretańskiej rodzinie

Dom przy Placu Najświętszej Maryi Panny zamieszkuje dziesięć sióstr. Każda z nich ma swoje zadania. S. Jadwiga Juszko, przełożona Domu, pełni funkcję kierownika Biura Zarządu Caritas Kieleckiej - największej organizacji pozarządowej w regionie, która rocznie niesie wsparcie dziesiątkom tysięcy mieszkańców diecezji. S. Lucjana w Kielcach od 28 lat posługuje w Kurii, pracując w kasie, wcześniej przez wiele lat pracowała w notariacie, obecnie to zadanie wykonuje s. Anna Maria, s. Noela pracuje na furcie. S. Angela - przez 25 lat swojej pracy poznała niemal wszystkie tajemnice w Archiwum Diecezjalnym. Codziennie pomaga korzystającym z Archiwum znaleźć odpowiednie dokumenty, fotografie itp., niezbędne w pracach badawczych. S. Iwona pracuje w Punkcie Pomocy Doraźnej. Jej gabinet jest jak sala z lekarzem na ostrym dyżurze. Codziennie trafiają się ludzie potrzebujący pomocy, nagłe i trudne sytuacje, które wymagają natychmiastowej reakcji. Ktoś jest załamany, bo właśnie stracił pracę, a ma trójkę dzieci na utrzymaniu, ktoś nie radzi sobie z depresją, ktoś inny ucierpiał w trakcie powodzi… Siostra uważnie słucha, radzi, odsyła do odpowiednich osób i komórek w instytucji. Ważne, aby pomoc była mądra i skuteczna. S. Cecylia jest księgową i kasjerką. Przez jej ręce przechodzą codziennie setki dokumentów dotyczących wpłat z parafii, zbiórek pieniędzy na hospicjum, na pomoc ofiarom katastrof i klęsk żywiołowych. Bardzo często przychodzą ludzie ubodzy, osoby szukające wsparcia nie tylko materialnego. Już samo wsłuchanie się w ich historię, wczucie się w ich sytuację wiele dla nich znaczy - mówi. Od wielu lat w Kielcach posługuje s. Imelda Grodecka - w czasach okupacji zaangażowana była w działania konspiracyjne. Jest skarbnicą wiedzy o historii zgromadzenia w Kielcach, pisze piękne wiersze. Dom sióstr jest miejscem otwartym, gościnność jest wpisana w ich charyzmat.

Reklama

Kto poda kubek wody...

Powołanie jest zawsze tajemnicą. Bóg posługuje się także innymi ludźmi. S. Zofia dzieli się swoją historią. Był 8 grudnia 1972 roku. Zofia i dwie jej siostry wybrały się do Częstochowy na święto Niepokalanego Poczęcia NMP. Mama dała pieniądze, aby zamówiły Mszę św. na Jasnej Górze i aby sobie coś kupiły. - Straciłyśmy wszystkie pieniądze i nie miałyśmy nawet złotówki, a strasznie chciało nam się pić. Zapukałyśmy do sióstr nazaretanek przy ul. 7 Kamienic 23. Moja młodsza siostra, odważniejsza, poprosiła siostrę o wodę. Po chwili jedna z sióstr przyniosła nam wodę z sokiem. Wspomnienie tej gościnności nazaretańskiej o smaku owocowego soku okazało się decydujące przy wyborze zgromadzenia. Chciała zostać nazaretanką. Minęło wiele lat (w tym czasie pracowała w Rzymie i w Australii), s. Zofia przyjechała do Kielc i troskliwie każdego dnia opiekowała się chorą s. Lucjaną. Pewnego dnia opowiadały sobie historię swojego powołania. Kiedy s. Zofia opowiedziała swoją, s. Lucjana przyznała, że to ona podarowała spragnionym dziewczynom wodę z sokiem. - Ona stanęła u początków mojej drogi powołania, ja u kresu jej życia - mówi s. Zofia, która zawsze czeka z obiadem na siostry.

Serce Domu

To kaplica z piękną ikoną Świętej Rodziny. Siostry zbierają się tutaj na wspólną modlitwę kilka razy w ciągu dnia, są to Jutrznia, medytacja, Eucharystia, Nieszpory, Różaniec, Litania. Omadlają sprawy rodzin, chorych, cierpiących, kapłanów, modlą się o pokój w Syrii i w innych rejonach ogarniętych wojnami. Ludzie przysyłają do Domu Prowincjalnego intencje, które trafiają do wszystkich domów: o uzdrowienie miłości małżeńskiej, o dobrych małżonków dla dzieci, o trzeźwość w rodzinie itd. Siostry modlą się w tych intencjach nowenną za przyczyną bł. Matki Założycielki. A po jakimś czasie przychodzą (ku radości sióstr) podziękowania: np. za dar narodzin córki Małgorzaty i Marka. Co dzień w kaplicy siostry uczestniczą we Mszy św., którą sprawuje ich kapelan ks. Sylwester Okła. W kaplicy znajdują się również relikwie Matki Założycielki i Ojca Świętego Jana Pawła II. Pod tym sercem znajduje się szczególne miejsce - Okno Życia (poświęcone przez bp. Kazimierza Gurdę), które uratowało już dwoje maleńkich dzieci. Siostry są strażniczkami Okna Życia - mówił bp Kazimierz Ryczan, który powierzył opiekę nad tym miejscem nazaretankom.

Po prostu Nazaret

Zgromadzenie powstało w 1875 r. w Rzymie z inicjatywy Polki - Franciszki Siedliskiej, która przyjęła imię Maria od Pana Jezusa Dobrego Pasterza. Pierwszy dom założyła w Rzymie, a następnie w Krakowie, potem w Stanach Zjednoczonych, beatyfikowana przez papieża Jana Pawła II - 23 kwietnia 1989 r. - Duchowość naszej rodziny zakonnej ma swoje źródło w tajemnicy życia Jezusa Maryi i Józefa - mówią siostry. O zgromadzeniu mówią po prostu „Nazaret”. Przez konsekrację siostry dążą do poszukiwania i odnajdywania Boga w najzwyklejszych doświadczeniach życia. „Nazaret” to także: „prostota otwartość, gościnność, umiłowanie Kościoła, Ojca świętego i wzajemna miłość we wspólnotach, codzienna modlitwa i troska o rodziny”.

Oddane rodzinom do końca

Siostry potwierdziły swoje oddanie rodzinom heroiczną postawą w czasie okupacyjnej nocy. W 1943 r. w Nowogródku 11sióstr nazaretanek złożyło Bogu ofiarę z życia, prosząc w zamian o uwolnienie aresztowanych ojców rodzin. 5 marca 2000 r. Jan Paweł II beatyfikował męczenniczki z Nowogródka - S. M. Stellę i 10 współsióstr nazaretanek.

W następnym numerze zaprezentujemy Zakon Sióstr Karmelitanek Bosych - Dom w Kielcach

2013-10-02 09:17

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Nigeryjska zakonnica zginęła od wybuchu cysterny

[ TEMATY ]

śmierć

zakonnica

eksplozja

Nigeria

AFP/Vatican News

Nigeryjska zakonnica zginęła od wybuchu cysterny

Siostra Henrietta Alokha, dyrektorka szkoły dla dziewcząt w dzielnicy Abule Ado, w Lagos, w Nigerii jest jedną z 15 ofiar potężnego wybuchu cysterny z gazem, do jakiego doszło w ubiegłą niedzielą.

Eksplozja nastąpiła podczas Mszy odprawianej w szkole. Ogromny huk dał się słyszeć w odległości kilku kilometrów. Wybuch spowodował ogromny pożar, który objął wiele okolicznych budynków.

Siostra Henrietta pospieszyła na pomoc uczennicom. Gdy wychodziła z budynku ogarnęły ją płomienie, a konstrukcja uległa zawaleniu.

Pożar zniszczył kilkanaście budynków oraz szkołę, w której pracowała zakonnica. Arcybiskup Lagos, Alfred Adewale Martins powiedział, że siostra Henrietta, która zginęła na skutek pożaru zapłaciła najwyższą cenę za zapewnienie bezpieczeństwa ponad 300 uczennicom, za które była odpowiedzialna. Zakonnica należała do Zgromadzenia Sióstr Najświętszego Serca, pierwszego zakonu tubylczego w regionie południowo-wschodnim Nigerii, założonego przez abp Patricka Ebosele Ekpu, emerytowanego metropolity Benin City. Zgromadzenie nie powstało dla jakiejś szczególnej misji, ale, aby odpowiedzieć na potrzeby miejscowego Kościoła. Siostry są zaangażowane, aby eliminować głębokie przyczyny biedy, podnosić wykształcenie kobiet, umacniać pokój, sprawiedliwość, miłość oraz jedność całego stworzenia. Mottem zgromadzenia są słowa: „Ut unum sint”. Jest ono obecne w Nigerii, we Włoszech i Stanach Zjednoczonych.

CZYTAJ DALEJ

Metropolita poznański w imieniu Stolicy Apostolskiej zajmie się sprawą biskupa kaliskiego

2020-06-02 20:46

[ TEMATY ]

episkopat

Konferencja Episkopatu Polski

EPISKOPAT.PL

Stolica Apostolska upoważniła abp. Stanisława Gądeckiego do przeprowadzenia dochodzenia wstępnego w sprawie zasygnalizowanych zaniedbań biskupa kaliskiego w prowadzeniu spraw o nadużycia seksualne na szkodę osób małoletnich ze strony duchownych.

Publikujemy treść komunikatu metropolity poznańskiego w sprawie biskupa kaliskiego Edwarda Janiaka.

Komunikat metropolity poznańskiego w sprawie biskupa kaliskiego Edwarda Janiaka

1. W następstwie formalnego zgłoszenia przekazanego do Stolicy Apostolskiej w dniach 18 i 20 maja 2020 r., Kongregacja ds. biskupów, w oparciu o motu proprio Ojca Świętego Franciszka Vos estis lux mundi (art. 10 §1), pismem z dnia 26 maja 2020 r. upoważniła arcybiskupa metropolitę poznańskiego do przeprowadzenia dochodzenia wstępnego w sprawie zasygnalizowanych zaniedbań biskupa kaliskiego w prowadzeniu spraw o nadużycia seksualne na szkodę osób małoletnich ze strony niektórych duchownych.

2. Ta decyzja odpowiada pragnieniu Ojca Świętego Franciszka ochrony osób małoletnich i dochodzenia do prawdy co do postawionych zarzutów.

3. Do czasu podjęcia innych decyzji, Kongregacja ds. biskupów przeniosła na arcybiskupa metropolitę poznańskiego wyłączną kompetencję do zajmowania się sprawami oskarżeń o nadużycia seksualne, wysuwanych wobec duchownych diecezji kaliskiej, czy to będących już w toku, czy też nowych.

Poznań, dnia 2 czerwca 2020 roku.

CZYTAJ DALEJ

Dar życia w Aleksandowie

2020-06-04 00:09

Joanna Ferens

W Urzędzie Gminy w Aleksandrowie odbyła się akcja poboru krwi zorganizowana przez Regionalne Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w Lublinie.

Ze względu na to, że epidemia koronawirusa powoli się uspokaja, szpitale wznawiają planowe zabiegi, operacje i przyjęcia chorych, co automatycznie sprawia, że wzrasta zapotrzebowanie na ten najcenniejszych dar życia – na krew i krwiopochodne leki.

Pobieranie krwi odbywa się przy zachowaniu wszelkich wymogów sanitarnych, zasad higieny i bezpieczeństwa – wyjaśnia pielęgniarka Urszula Chyżyńska z tomaszowskiego Oddziału RCKiK: – Przygotowane są specjalne procedury preselekcji. Zanim osoba wejdzie do pomieszczenia, gdzie ma mieć pobieraną krew, musi wypełnić dodatkową specjalną ankietę, ma mierzoną temperaturę oraz musi zdezynfekować ręce. Gdy wstępnie wyeliminujemy przypadki osób mogących być nosicielami koronawirusa lub mające kontakt z osobami zarażonymi, następują kolejne badania krwiodawców i podejmowana jest decyzja o dopuszczeniu osób do oddania krwi – zaznaczała.

– Krew oddaję od trzech lat, by w ten sposób pomóc osobom potrzebującym. Zapotrzebowanie na krew jest ogromne. Mieszkamy w terenie wiejskim, jest w nim sporo wypadków w rolnictwie, w gospodarstwach czy wypadków drogowych. Wiem, że moja krew trafia do szpitali w Biłgoraju, Zamościu czy Tomaszowie Lubelskim i uratuje życie lub zdrowie mieszkańcom naszego regionu – tłumaczy Dominika Szcząchor. Z kolei Jakub Karczmarzyk podkreśla, że krew oddaje regularnie już od ponad dwóch lat: – Nie wyobrażam sobie, że mogłoby mnie tutaj dziś nie być. Już od wielu miesięcy staram się regularnie oddawać krew. A dlaczego to robię? Z potrzeby serca. Mój tata jest zawodowym kierowcą, narażony jest więc na wypadek drogowy. Kiedyś ta krew może być potrzebna i jemu. Dziś jesteśmy zdrowi, więc my dzielimy się krwią z tymi, którzy jej potrzebują - zaznaczał.

Cały personel medyczny dziękuje wszystkim krwiodawcom za chęć niesienia pomocy i zaangażowanie w oddawanie krwi: –Bardzo dziękujemy krwiodawcom za ich dobre, otwarte serca, za zaangażowanie w oddawanie krwi. Jesteśmy dumni z nich, szczególnie że mimo trwającej pandemii nie boją się, przychodzą mimo wszystko i szczą pomóc w ratowaniu życia innych ludzi. Jesteśmy im za bardzo wdzięczni – dziękowała Urszula Chyżyńska.

Podczas akcji chęć podzielenia się darem życia zadeklarowało czterdziestu czterech krwiodawców, zaś ostatecznie krew oddały trzydzieści trzy osoby. Krew to bezcenny lek, którego nie da się sztucznie wyprodukować w laboratorium, dlatego otwarte serca krwiodawców i ich dar dobroci, który dają z samych siebie w walce o ludzkie życie i zdrowie jest bezcenny.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję