Reklama

75-lecie Sekcji Polskiej Radia Watykańskiego

2013-11-26 12:41

Włodzimierz Rędzioch
Niedziela Ogólnopolska 48/2013, str. 12

L'osservatore Romano

14 listopada 2013 r. z okazji 75-lecia powstania Sekcji Polskiej Radia Watykańskiego papież Franciszek przyjął jej pracowników na specjalnej audiencji w Domu św. Marty

Guglielmo Marconi był gorliwym katolikiem i bardzo pragnął, aby radio – dzieło jego życia – służyło ewangelizacji. Również Pius XI uważał, że Kościół w swej działalności musi korzystać z nowoczesnych środków przekazu. Po podpisaniu w 1929 r. Traktatów Laterańskich, na mocy których powstało Państwo Watykańskie, można było wybudować niezależną papieską rozgłośnię radiową – pracami nad jej uruchomieniem kierował sam Marconi. 12 lutego 1931 r. Papież po raz pierwszy stanął przed mikrofonem radiowym i wygłosił historyczne orędzie „Omni creaturae”, zapoczątkowując w ten sposób działalność swojej radiostacji. Prawdę mówiąc, na początku radio to służyło komunikowaniu się między Watykanem a papieską rezydencją w Castel Gandolfo, a dopiero w następnych latach zaczęto nadawać w świat. Stało się to możliwe od 1937 r. dzięki zainstalowanemu wówczas przekaźnikowi firmy Telefunken.

Od początku Radio Watykańskie nadawało przesłania papieskie w różnych językach – po raz pierwszy dało się słyszeć język polski na falach papieskiego radia już w 1931 r., gdy ks. Tadeusz Zakrzewski wygłosił w naszym języku przesłanie Piusa XI z okazji 40-lecia encykliki „Rerum novarum” Leona XIII. W tamtym okresie wielką rolę w rozwoju Radia odegrał ówczesny generał Towarzystwa Jezusowego o. Włodzimierz Ledóchowski SJ, na którego ręce Papież przekazał jezuitom kierownictwo radiostacji. O. Ledóchowski oddelegował do pracy w Radiu grupę jezuitów, którzy mieli przygotowywać w podstawowych językach europejskich specjalny serwis informacji katolickich – zaczęto je nadawać od połowy 1938 r. O. Ledóchowski zabiegał u Papieża o utworzenie programu polskiego. Pius XI, dawny wizytator apostolski i nuncjusz w odrodzonej Polsce, był bardzo życzliwy Polakom i dlatego przystał na propozycję generała. Polskimi transmisjami mieli się zająć jezuita o. Feliks Lasoń i ks. Józef Młodochowski, rektor Papieskiego Instytutu Polskiego w Rzymie. Niestety, o. Lasoń ciężko zachorował, dopiero 24 listopada 1938 r. mógł odprawić radiową Mszę św. i wyemitować pierwszą stałą audycję w języku polskim. Dlatego data ta jest uznawana za datę powstania Sekcji Polskiej Radia Watykańskiego.

Reklama

Z okazji 75-lecia działalności Sekcji Polskiej papieskiej radiostacji jej pracownicy zostali przyjęci przez papieża Franciszka na specjalnej audiencji w Domu św. Marty 14 listopada 2013 r. Dla mnie była to również okazja do porozmawiania o historii i dniu dzisiejszym Sekcji Polskiej Radia Watykańskiego z jej szefem – o. Leszkiem Gęsiakiem SJ.

Tagi:
radio

Reklama

Jubileusz katolickiego radia

2019-06-25 14:10

Artur Stelmasiak
Edycja warszawska 26/2019, str. 3

Radiowcy i słuchacze wzięli udział we Mszy św. w archikatedrze św. Jana Chrzciciela, by dziękować Bogu za 25 lat rozgłośni archidiecezji warszawskiej Radio Plus 96,5 FM

Wojciech Łączyński
Pracownicy Radia Plus Warszawa z kard. Kazimierzem Nyczem

Mszy św. przewodniczył kard. Kazimierz Nycz a wraz z nim koncelebrowali pierwsi szefowie rozgłośni: bp Rafał Markowski i ks. Marcin Brzeziński. – Kościół potrzebuje mieć swój głos – mówił w homilii kard. Kazimierz Nycz.

Po Eucharystii zasłużeni pracownicy zostali uhonorowani specjalnymi statuetkami 25-lecia. Rozgłośnia powstała w 1994 r. z inicjatywy ówczesnego metropolity warszawskiego kard. Józefa Glempa i działała pod nazwą Radio Józef, a od 2008 r. stacja została włączona do sieci Radia PLUS.

Od początku istnienia rozgłośni pracuje w niej Patrycja Michońska-Dynek, obecna szefowa Radia PLUS Warszawa. – Od 25 lat słuchacze mogą nas znaleźć na tej samej częstotliwości 96,5 FM – mówi „Niedzieli”. Ze szczególną nostalgią wspomina początki radia, gdy dla entuzjastycznego zespołu wszystko było nowością.

Patrycja Michońska-Dynek szczególnie pamiętam pierwszą Wigilię na antenie, gdy program był realizowany wieczorem i wiele rodzin przychodziło do studia składać życzenia i śpiewać razem z prowadzącymi kolędy. – Gdy po godz. 20 zgasiliśmy światło i zamykaliśmy drzwi usłyszeliśmy, że dzwoni telefon. Telefon dzwonił i dzwonił. W końcu wróciłam i odebrałam – wspomina Michońska-Dynek. Okazało się, że dzwoniła płacząca samotna kobieta, by dziękować, że dzięki Radiu Józef pierwszy raz od kilkunastu lat spędziła Wigilię w rodzinnym gronie. – Dla tego jednego telefonu warto było poświęcić swój czas – podkreśla szefowa Radia PLUS Warszawa.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Matka Boża Bolesna

2019-09-15 14:19

Arkadiusz Bednarczyk

Wielkie współczucie dla cierpień Maryi zaowocowało w przeszłości dwukrotnym wspominaniem Jej boleści. W starej diecezji kolońskiej już w 1423 r. obchodzono „Współcierpienie Maryi dla zadośćuczynienia za gwałty, jakich dokonywali na kościołach katolickich huszyci”. To lokalne święto zwane później świętem Siedmiu Boleści Matki Bożej, obchodzono początkowo w piątek po trzeciej Niedzieli Wielkanocnej. W roku 1727 papież Benedykt XIII rozszerzył je na cały Kościół i przeniósł na piątek przed Niedzielą Palmową. Natomiast wrześniowe święto wywodzące się od zakonu serwitów (o którym za chwilę) zostało na początku XIX stulecia rozszerzone na cały Kościół przez papieża Piusa VII, a w sto lat później oficjalnie wprowadzono święto Matki Bożej Bolesnej na 15 września w całym Kościele powszechnym.

Arkadiusz Bednarczyk

Stabat Mater

Pierwszy ołtarz, którym uczczono Matkę Bożą Bolesną, powstał w Europie średniowiecznej już w XIII stuleciu w niemieckim klasztorze cystersów w Schonau, nekropolii niemieckich królów z dynastii Staufów. Kiedy Maryja we łzach prosiła o zakończenie bratobójczych wojen we Florencji, sześciu poruszonych jej wizją florenckich kupców założyło w 1233 r. wspomniany zakon serwitów, który posiadał szczególną cześć dla Matki Bożej Bolesnej.

Doskonale wszystkim znany utwór „Stabat Mater”, który napisał średniowieczny franciszkanin Jacopone da Todi, a do którego muzykę komponowali znakomici artyści tacy jak Dworzak, Haydn, Penderecki, niezwykle sugestywnie ukazuje cierpienia Matki Bożej. W sztuce Matkę Bożą Bolesną przedstawiano na trzy sposoby. Najwcześniejsze wyobrażenia ukazywały stojącą Matkę pod Krzyżem, na którym umierał Jej Syn. Było to tzw. Stabat Mater Dolorosa - stała Matka Boleściwa. I taka piękna figura zachowała się w przemyskim Muzeum Archidiecezjalnym, stanowiąc część późnogotyckiej Grupy Pasji z XVI stulecia, z kościoła w Kosinie. Z przełomu XIV i XV wieku pochodzą wizerunki tzw. Piety, czyli Matki trzymającej na kolanach swojego Syna już po zdjęciu z Krzyża. Scena ta jest szczególnie przejmująca, ponieważ na kolanach Matki spoczywa martwe już ciało Syna, które Matka tuli do serca lub głaszcze martwą głowę. A zapłakane oczy Matki, która wznosi je w niemym błaganiu i rozpaczy w górę, starają się szeptać proste i przejmujące pytanie: dlaczego.

Dlaczego siedem mieczy boleści?

I wreszcie trzecią formą są ujęcia samotnej postaci Bolesnej Matki z motywem miecza lub siedmiu mieczy przeszywających Jej serce. Są nimi: Proroctwo Symeona, Ucieczka do Egiptu, Zgubienie Jezusa, Spotkanie z Jezusem na Drodze Krzyżowej, Ukrzyżowanie i śmierć Jezusa, Zdjęcie martwego Syna z krzyża Złożenie Syna do grobu. Forma ta w Polsce pojawia się na początku XVI stulecia. W urokliwym kościółku Świętego Ducha w Sokołowie Małopolskim, wśród wysokiej klasy obrazów przywiezionych z Włoch przez hrabiego Jana Władysława Zamoyskiego znajdziemy XVIII-wieczny wizerunek Matki Bożej Bolesnej z siedmioma mieczami boleści. Podobne przedstawienie, z tym, że w postaci figurki, znajduje się w kościele parafialnym w Żołyni. Na ogół najbardziej znanym przedstawieniem tego typu jest Smętka Dobrodziejka z krakowskiego klasztoru Franciszkanów z początku XVI stulecia. Ten typ ikonograficzny na ogół przedstawia cierpiącą Matkę w postawie nieco pochylonej, załamującej ręce, z oczyma zaczerwienionymi od łez, wraz z przeszywającym Jej serce mieczem - symbol boleści. W leżajskiej bazylice Bernardynów znajdujemy na korytarzu przed zakrystią przepiękne malowidło wyobrażające Mater Dolorosa. To przeszyte mieczem serce Maryi w połączeniu z trzymanym na kolanach martwym Jezusem. Starodawne malowidło podpisano m.in. „Mieczem w swe serce raniona Dziewica Matka Jego, cierpi Matka Syn umarł dla Ciebie Grzeszniku”. Stabat Mater Dolorosa - stojąca pod krzyżem Maria najczęściej ze św. Janem i Marią Magdaleną stanowi element obecnych od średniowiecza tzw. Belek tęczowych lub Grup Ukrzyżowania. Taki typ widzimy również na pięknych obrazach, jak choćby umieszczone w prezbiterium jarosławskiego kościółka Świętego Ducha XVII-wieczne malowidło, na którym widoczna jest Matka Jezusa, św. Jan oraz Maria Magdalena.

Córki Matki Bożej Bolesnej

O ile uboga byłaby działalność Kościoła na ziemi przemyskiej, gdyby nie codzienne posługiwanie „brązowych siostrzyczek”, Córek Matki Bożej Bolesnej, znanych pod nazwą Serafitek. Zapewne wielu z Czytelników pamięta uśmiechnięte, choć nieco zmęczone nie zawsze poprawnym zachowaniem swoich uczniów, „brązowe” siostry katechetki, grające pięknie na gitarze, uczące nowych pieśni na parafialnych scholach czy oazach. Wiele z sióstr posługuje w szpitalnych kaplicach dbając o godną oprawę odprawianych tam nabożeństw czy choćby świeże kwiaty, tak bardzo pomagające w chorobie. Wielu z nas pamięta zapewne jeszcze czasy, kiedy to w szpitalach również posługiwały Siostry Serafitki. W krajobraz dawnego Łańcuta wpisała się choćby niezapomniana s. Rufina, która posługiwała w tutejszym szpitalu od wielu lat. Zawsze pogodna, gotowa nieść pomoc najciężej chorym i potrzebującym. Niemal bezszelestnie poruszała się po szpitalnych korytarzach, jak anioł niosąc chorym i strapionym ulgę w cierpieniach i pocieszenie. Myślę, że wiele zimnych, szpitalnych korytarzy zyskałoby bardzo, gdyby siostry częściej mogły się na nich pojawiać. Serafitki - jak same mówią - stają wraz z Matką Bolesną pod krzyżem Chrystusa, aby mieć siłę i odwagę do obecności przy krzyżu bliźniego. Godłem Zgromadzenia Sióstr Serafitek jest Serce Maryi przeszyte 7 mieczami boleści, a jego hasłem: „Wszystko dla Jezusa przez Bolejące Serce Maryi”.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Dzwon Pamięć i Przestroga w Wieluniu

2019-09-16 01:59

Maciej Orman


Maciej Orman
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem