Reklama

Edukacyjny i zdrowotny horror

2013-12-03 15:58

Anna Cichobłazińska
Niedziela Ogólnopolska 49/2013, str. 42

UM Świebodzice

Coraz częściej Polacy korzystają z demokratycznych procedur dla obrony ważnych dla nich wartości: rodziny, zdrowia, wychowania dzieci. Referenda, projekty obywatelskie, listy z podpisami, interpelacje poselskie... Zaczynamy rozumieć, że możemy mieć wpływ na wiele ważnych decyzji podejmowanych w naszym imieniu przez instytucje rządowe i samorządowe. Powoli stajemy się obywatelami swojego kraju

Relacje chorych onkologicznie przekazywane nam codziennie w mediach mrożą krew w żyłach. Bezradność chorych i ich rodzin czekających miesiącami na odpowiednie leki czy kolejne etapy radio- i chemioterapii zmusza do zadawania pytań: Czy tak musi być? Czy rzeczywiście Polska musi zajmować 22. miejsce wśród 28 krajów Unii Europejskiej w zakresie leczenia nowotworów, mimo że z roku na rok wydatki na ten cel są coraz większe? Eksperci wskazują, że przyczyna tkwi w złej organizacji służby zdrowia. W Polsce 350 ośrodków zajmuje się leczeniem nowotworów. Często nie posiadają one odpowiedniego sprzętu lub wykwalifikowanej kadry do obsługi wysoko specjalistycznych urządzeń. Jeszcze kilka lat temu największym problemem była zbyt późna wykrywalność nowotworów, dziś, według danych Ministerstwa Zdrowia, w niektórych ośrodkach 2 tys. pacjentów onkologicznych oczekuje co najmniej kilka tygodni na świadczenia gwarantowane – dla chorych oznacza to wyrok śmierci. Doskonale wiedzą o tym rządzący, jednak niewielki to ma wpływ na zwiększenie efektywności leczenia onkologicznego. Zadłużone placówki onkologiczne, dublowanie badań diagnostycznych, brak onkologów to tylko wierzchołek góry lodowej. Poseł Jadwiga Wiśniewska z Klubu Parlamentarnego PiS w interpelacji zgłoszonej do ministra zdrowia Bartosza Arłukowicza 20 listopada br. zwraca uwagę na konieczność koordynacji działań w sprawie leczenia pacjentów chorych na raka. „Konieczne jest opracowanie wskaźników wyleczalności i przeżycia pacjentów oraz krajowa unifikacja procedur diagnostycznych i terapeutycznych – pisze pani poseł. – Wydatkowanie środków na leczenie nowotworów powinno bowiem uwzględniać jakość leczenia”.

Podobna sytuacja dotyka chorych na cukrzycę, których w Polsce są już 3 mln, a z każdym rokiem ich liczba gwałtownie rośnie. Już dzisiaj mówi się o pandemii cukrzycy. Te przerażające statystyki wynikają z faktu, że zdiagnozowanie cukrzycy obejmuje dopiero stadia zaawansowane. 1 mln Polaków nie wie, że jest chory, 20 proc. nigdy nie badało poziomu cukru. Do 2030 r. liczba Polaków z cukrzycą typu II wzrośnie o 20 proc. Mimo tak katastrofalnych statystyk, Polska znajduje się na jednym z ostatnich miejsc w Europie pod względem wydatków na leczenie tej choroby. Eksperci twierdzą, że całkowita refundacja analogów insuliny pozwoliłaby w przyszłości zaoszczędzić miliardy zł. Ministerstwo Zdrowia nie chce jednak dziś wydawać miliardów na efekty za 10 czy 15 lat.

„Potrzebne jest opracowanie narodowego programu leczenia cukrzycy, gdyż czeka nas wydatkowanie z budżetu służby zdrowia 18 proc. na leczenie diabetyków” – zgłasza w kolejnej interpelacji do ministra Arłukowicza na tym samym posiedzeniu Sejmu poseł Wiśniewska. Przypomina w niej, że zaniedbania w profilaktyce i leczeniu cukrzycy nowoczesnymi lekami generują koszty pośrednie – amputacje nóg, a co za tym idzie chorobowe absencje i renty. „Łączne koszty z tego tytułu w 2012 r. oszacowano na 983 mln zł – napisała pani poseł. – Co oznacza wzrost o 33 mln zł w latach 2010-2012”. Eksperci dodają, że z powodu powikłań umiera w Polsce rocznie 4 tys. osób. Ta cywilizacyjna choroba wymaga także zwiększania świadomości społecznej o jej przyczynach. Poseł Wiśniewska przypomina w interpelacji o potrzebie edukacji najmłodszego pokolenia, gdyż diabetykami są coraz młodsze dzieci.

Reklama

Wiele pracy czeka też nową minister edukacji narodowej, która musi się zmierzyć z oburzeniem rodziców i nauczycieli wywołanym wprowadzaniem do szkół i przedszkoli edukacji seksualnej opartej na ideologii gender. W interpelacji poselskiej zgłoszonej 22 listopada przez poseł Jadwigę Wiśniewską wymienione są wszystkie wątpliwości, które artykułują przez swoich przedstawicieli w Sejmie rodzice i nauczyciele. „Program zalecany przez Światową Organizację Zdrowia oraz niemiecką Federalną Centralę Uświadamiania Zdrowotnego wprowadza dzieci w sferę seksualnych doznań – pisze w interpelacji pani poseł – zaciera granice między płciami, propaguje postawy homoseksualne oraz uczy instrumentalnego podejścia do seksualności człowieka. (...) Program ten godzi w dotychczasowe wzorce społeczne i prowadzi do nieuchronnej seksualizacji oraz deprawacji osób nieletnich”. Poseł Wiśniewska przywołuje instytucję „Żywej Biblioteki” w Lublinie, propagującej postawy homo- oraz transseksualne oraz umieszczony w warszawskim Centrum Nauki Kopernik eksponat, służący dzieciom szczegółowymi instrukcjami w kwestii pobudzania erogennych sfer. „Dawanie przyzwolenia na tego typu działania – pisze poseł Wiśniewska – stoi w jawnej sprzeczności z troską o rozwój dziecka. To rodzice mają podstawowe prawo do wychowywania swoich dzieci”. Pani poseł pyta panią minister: czy zna zdanie rodziców i nauczycieli na temat wprowadzania ideologii gender na teren szkół, czy ministerstwo zna wpływ ideologii gender na psychikę dziecka; dlaczego placówka finansowana przez państwo (Centrum Nauki Kopernik) prezentuje gorszące eksponaty i czy wreszcie edukacja seksualna dzieci to najpoważniejsze problemy polskiej edukacji? Czy nie ma ważniejszych spraw? I najważniejsze pytanie: dlaczego ministerstwo, wprowadzając program, narusza konstytucyjne prawo rodziców i wychowawców, nie pytając ich o zgodę, przecież art. 48 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej brzmi: „Rodzice mają prawo do wychowania swoich dzieci zgodnie z własnymi przekonaniami. Wychowanie to powinno uwzględniać stopień dojrzałości dziecka, a także wolność jego sumienia i wyznania oraz jego przekonania”...

W sprawie odpowiedzialności rodziców za wychowanie dzieci – Klub Prawa i Sprawiedliwości złożył 19 listopada w Sejmie wniosek o przeprowadzenie referendum w sprawie zniesienia obowiązku szkolnego dla sześciolatków. Obywatelski projekt referendum w tej sprawie 8 listopada został odrzucony przez rządzącą koalicję. Wniosek PiS „jest oddaniem szacunku dla obywateli, którzy sami chcą i mają prawo decydować o swoich dzieciach – mówi poseł Wiśniewska. – Jako pedagog z ponaddwudziestoletnią praktyką, który widział, jak wyglądają szkoły w innych krajach wspólnoty europejskiej i zna realia polskich szkół, mogę śmiało powiedzieć, że nasze polskie szkoły nie są przygotowane, by przyjąć tak małe dzieci. Ten rząd chce dzieciom sześcioletnim zafundować edukacyjny horror”.

Tagi:
szkoła służba zdrowia

Papież: chory nie jest numerem, ale niepowtarzalną osobą

2019-05-17 16:08

vaticannews.va / Watykan (KAI)

„Stawać się towarzyszami drogi tych, którzy stoją obok was, szczególnie ostatnich, najbardziej zapomnianych, wykluczonych – to najlepszy sposób, aby lepiej i głębiej zrozumieć różne sytuacje, a także dobro moralne, które należy realizować”. To słowa, które papież skierował do przedstawicieli Katolickiego Stowarzyszenia Pracowników Służby Zdrowia, z którymi spotkał się podczas audiencji.

Grzegorz Gałązka

Franciszek zwrócił uwagę, że w ostatnich dziesięcioleciach system leczenia i troski o pacjenta bardzo się zmienił, podobnie jak sposób podejścia do medycyny oraz sama relacja z chorym. Postęp techniczny pozwolił osiągnąć sensacyjne oraz nieoczekiwane cele i otworzył drogę do nowych technik diagnostycznych, a także leczniczych, przynosząc jednak coraz większe problemy natury etycznej. Wielu uważa bowiem, że wszystko, co umożliwia technika jest samo w sobie dopuszczalne, ale w rzeczywistości działanie medyczne lub interwencja na osobie ludzkiej mogą być podjęte tylko wtedy, gdy szanują życie oraz godność człowieka.

Praktyka sprzeciwu sumienia, w szczególnych przypadkach, w których zostaje zagrożona integralność ludzkiego życia opiera się na osobistym przekonaniu, że nie wolno działać w sposób sprzeczny z wyznawanym systemem etycznym. Stanowi to znak dla całego środowiska medycznego, jak również dla pacjentów oraz ich rodzin.

„Decyzja o sprzeciwie sumienia, jakkolwiek czasami potrzebna, powinna być podejmowana z szacunkiem, aby nie stała się powodem do pogardy lub pychy. Należy ją realizować z pokorą, aby nie budzić w tych, którzy na was patrzą uczucia, które nie pozwoliłoby zrozumieć prawdziwych motywacji, jakie wami kierują – podkreślił papież. – Dobrze jest natomiast zawsze szukać dróg dialogu, szczególnie z tymi, którzy mają odmienne poglądy, starając się także wsłuchać w ich punkt widzenia i próbując przekazać wasz, nie stając w pozycji ex cathedra, ale jako ci, którzy poszukują prawdziwego dobra osób”.

Franciszek wskazał na Jezusa jako tego, który swoim słowami oraz gestami uczył, że żaden człowiek, również ten ostatni, nie jest numerem, ale osobą, jedyną i niepowtarzalną. Takie podejście jest dzisiaj bardzo potrzebne, ponieważ prywatyzacja opieki zdrowotnej stawia na pierwszym miejscu wymóg redukcji kosztów oraz racjonalizację działań. Zmieniło to bardzo podejście do choroby i do samego chorego. Na pierwszym planie stawia się skuteczność leczenia, natomiast w dalszej kolejności zwraca się uwagę na osobę, jej zrozumienie, wysłuchanie i towarzyszenie jej, a to również jest potrzebne do postawienia właściwej diagnozy oraz podjęcia skutecznego leczenia.

„Uzdrowienie przechodzi nie tylko przez ciało, ale dotyczy również ducha, zależy od możliwości znalezienia zaufania i właściwej reakcji. Dlatego chory nie może być traktowany jak maszyna, jak element systemu zdrowotnego, publicznego lub prywatnego, nie może czuć się jak ogniwo łańcucha montażowego – zauważył papież. – Osoby nigdy nie są podobne do siebie. Powinny być rozumiane i leczone poprzez indywidualne podejście, tak, jak czyni Bóg: Bóg tak robi. To wymaga oczywiście od pracowników służby zdrowia znacznego zaangażowania, które często nie jest właściwie pojmowane oraz doceniane”.

Papież podkreślił, że w środowisku, w którym pacjent staje się kolejnym numerem, również jego opiekunowie mogą nim się stać oraz ulec wypaleniu na skutek obciążającej pracy, stresów oraz wstrząsów emocjonalnych. Ważne, aby pracownicy służby zdrowia w swej pracy byli otoczeni właściwą ochroną, aby cieszyli się należnym uznaniem i wynagrodzeniem oraz posiadali odpowiednie narzędzia pozwalające na motywowanie oraz formowanie.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Zielona Niedziela w parafii Najświętszego Zbawiciela

2019-07-15 12:54

Kamil Krasowski

Otwarci na Ducha Świętego” – pod takim hasłem odbędzie się 37. Piesza Pielgrzymka Diecezji Zielonogórsko-Gorzowskiej z Zielonej Góry na Jasną Górę (2 – 12 sierpnia). Do uczestnictwa w pielgrzymowaniu w niedzielę 14 lipca zachęcano po każdej Mszy św. w parafii pw. Najświętszego Zbawiciela w ramach tzw. Zielonej Niedzieli.

Karolina Krasowska
Do uczestnictwa w pielgrzymce zachęcano 14 lipca po każdej Mszy św. w parafii pw. Najświętszego Zbawiciela
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Czemu nie uwierzyć w siebie?

2019-07-15 21:42

Anna Majowicz

O przyczajonych tygrysach, dwóch stronach medalu i mocnej relacji z Bogiem – Sylwia Jaśkowiec poruszyła serca uczestników 26. Salwatoriańskiego Forum Młodych w Dobroszycach.

Anna Majowicz
Sylwia Jaśkowiec

- Od szkolnych lat uprawiam sport, a moją wiodącą dyscypliną są biegi narciarskie. W 2010 roku pojechałam na swoje pierwsze Zimowe Igrzyska Olimpijskie do Vancouver. One otworzyły mi drzwi do świata sportu. Miałam potencjał, ludzie mówili o dużym talencie, uzyskiwałam dobre wyniki sportowe. I nagle w moim życiu wydarzyło się coś niesamowitego. Po powrocie z sezonu zimowego do akademika w Katowicach, gdzie studiowałam na Akademii Wychowania Fizycznego, przydzielono mi pokój z dziewczynami, które na co dzień formowały się we Wspólnocie Przymierza Rodzin ,,Mamre”. Dziewczyny namówiły mnie na wyjazd na Mszę św. o uzdrowienie do Częstochowy. I tu muszę wspomnieć, że po powrocie z igrzysk miałam dobry moment sportowy, ale psychicznie czułam, że coś się kończyło, bo dążyłam do tego, aby zakończyć współpracę z trenerem, z którym bardzo dużo osiągnęłam. Wiedziałam, że nasza dalsza współpraca nie podniesie mojego sportowego poziomu, że mnie nie rozwinie. Człowiek miał w sobie ogromne sportowe ambicje, a przede wszystkim marzył nie tylko o igrzyskach, ale i o medalu mistrzostw świata i medalu olimpijskim. Te moje marzenia powodowały, że muszę iść dalej, wziąć sprawy w swoje ręce. Na tej Mszy św. stało się coś niesamowitego - pierwszy raz w życiu doświadczyłam żywego Pana Boga. Ten żywy Bóg powiedział mi ostre słowa.

Mała retrospekcja z dzieciństwa. W mojej rodzinie nie działo się dobrze. Nie doświadczyłam ojcowskiej miłości, tata nadużywał alkoholu. Moje serce było podziurawione, poranione, a braki miłości odcisnęły na mnie piętno. Byłam pogubiona, wrażliwa i nie potrafiłam poradzić sobie z emocjami. Dzisiaj mówimy o tym, czemu nie uwierzyć w siebie? Ja tej pewności siebie, wysokiej samooceny i poczucia własnej wartości nie zdobyłam w domu. Ale dla Boga nie ma rzeczy niemożliwych. Bóg dał mi sport jako narzędzie, w którym rozpoczęłam budowanie swojej samooceny.

Mój sportowy potencjał objawił się we wczesnych latach szkoły podstawowej. Chwała Bogu za człowieka, którego postawił na mej drodze – wuefistę Stanisława Gubałę. To był człowiek ogromnej pasji, ogromnego serca, a przede wszystkim ogromnej miłości. Od pierwszych zawodów do kolejnych okazało się, że jestem dobrą biegaczką i potrafię dobrze grać w zespołach drużynowych. Moje serce podbiły biegi narciarskie. Ten sport faktycznie dawał mi poczucie spełnienia, ale przede wszystkim motywował mnie do tego, że jest to moja szansa w życiu na bycie kimś, żeby uwierzyć w siebie, swoje możliwości i na wydobycie z siebie tego, co we mnie najlepsze. Wymagało to ode mnie ciężkiej pracy, wytrwałości, niezłomności, częstych upadków, ale i powstawania z tych upadków. Sport stał się dla mnie najważniejszą rzeczą w życiu. Niestety, przez emocjonalne braki w miłości rzuciłam się całkowicie w wir pracy. To był mój mechanizm obronny. To było kosztem wielu wyrzeczeń, ale i też niestety kosztem niezdrowej ambicji sportowej. Doszłam do poziomu, gdzie zaczęłam gardzić słabszymi ode mnie. Wygrywałam z rówieśnikami z dużą przewagą, co powodowało, że rosła we mnie wartość samej siebie. Wiedziałam, że dochodzę do tego własną pracą, własną siłą, własnym psychicznym zaangażowaniem, upartością i niezłomnością. Jak możecie zauważyć nie było w tym wszystkim Boga, bo byłam ja. Moje budowanie wartości opierało się tylko i wyłącznie na tym, że to jest efekt mojej ciężkiej pracy. To było coś, co później Pan Bóg w sposób sobie właściwy wyciągnął, uświadomił mi, że moje serce było przepełnione pychą i egoizmem.

Kiedy dochodzi się do szczytu sportu wyczynowego, kiedy startuje się w mistrzostwach świata i igrzyskach olimpijskich, to ma się świadomość, że jest się obserwowanym, ale i ty cały czas obserwujesz to, jak wygląda konkurencja, jaki poziom prezentuje, jak się odżywia, itd. Cały czas byliśmy jak takie przyczajone tygrysy, obserwujące się nawzajem. To prowadziło do skrajności. Bo w sporcie niestety występuje doping, anoreksja, bulimia – tylko dlatego, by być doskonałym w tym co się robi. To ciemne strony sportu, ale tak to już jest w życiu, że są dwie strony medalu. Wybór należy do nas. Ja niestety, w tym pierwszym okresie dążenia do perfekcji wycięłam z życia Pana Boga.

Punktem zwrotnym w moim życiu był wyjazd do Częstochowy. Pojechałam na Mszę św. i moje serce zostało zalane Bożą miłością. Usłyszałam, że może nie było ze mną ziemskiego ojca, ale Pan Bóg był cały czas obecny w moim życiu, że Jego obecność była nieustanna i On się cały czas o mnie troszczył. Usłyszałam od Boga, że wszyscy mogą o mnie zapomnieć, ale nie On, bo oddał za mnie życie na krzyżu.

Przyjęłam do swojego życia Pana i Zbawiciela i to jest cudowne. To był najważniejszy wybór w moim życiu. Wybór, który obrócił moje życie do góry nogami!

Posłuchaj całego wystąpienia:

https://drive.google.com/file/d/1Q333Es_IerOrY9adtMYx4V-A89ww6hMN/view?usp=sharing

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem