Reklama

Świat

Urodziła 220 tanzańskich dzieci

„Położna w świecie kobiet Sukuma” to tytuł książki Moniki Nowickiej, świeckiej misjonarki Stowarzyszenia Misji Afrykańskich (SMA).
Gdy czytam ten dziennik z misji, urzeka mnie postawa położnej, pełna szacunku dla życia, szczególnie tego, które gaśnie chwilę po narodzeniu, jest nosicielem HIV czy było na początku niechciane. Większość opisanych historii to zachwyt nad cudem, jakim jest przychodzący na świat człowiek

Niedziela Ogólnopolska 1/2014, str. 28-29

[ TEMATY ]

misje

pomoc

Archiwum Moniki Nowickiej

Z Polką, która urodziła 220 Tanzańczyków, umawiamy się w Krakowie, gdzie za kilka godzin spotka się z tutejszymi położnymi. – U nas w kraju przy komplikacjach okołoporodowych często przeprowadza się cesarskie cięcie. W przychodni, w której pracowałam w Bugisi, takich operacji nie wolno nam było wykonywać, bo pozwolenie na nie miał tylko szpital. Przyjmowałam zatem porody miednicowe oraz inne, trudne, nieraz w bardzo ekstremalnych warunkach. Polskie położne chętnie tego słuchają, bo często przez całe życie takich porodów nie widziały – mówi Monika Nowicka.

Położna w helikopterze

Jak to się stało, że młoda dziewczyna po trzech latach studiów licencjackich wylądowała na misji w Tanzanii? Może wszystko zaczęło się w sali wykładowej warszawskiego Uniwersytetu Medycznego, gdzie przyszła misjonarka przysłuchiwała się komuś wyjątkowemu…
Monika opowiada o położnej, która wywarła na niej duże wrażenie: – Ta kobieta przyjechała do nas tylko na jeden wykład, na zaproszenie innej wykładowczyni. Piękna, zadbana, po czterdziestce, mama trójki dzieci. Jako ratownik medyczny brała udział w akcjach ratunkowych, latała helikopterem, jeździła do porodów domowych, pracowała w izbie porodowej (to taki dom narodzin, bardziej przyjazny niż szpital). Pokazała, że położna to nie tylko osoba zamknięta w szpitalu, na oddziale, ale może być kimś wszechstronnym. Wtedy pomyślałam sobie, że nie chcę pracować tylko na sali porodowej, choć to zawsze było moim marzeniem, ale pragnę angażować się też w edukację, promocję zdrowia, akcje społeczne...
– I co teraz robisz w Krakowie? To samo, co tamta położna? – zwracam się zaczepnie do Moniki. – Brakuje mi jeszcze helikoptera – odpowiada ze śmiechem.

Kieszeń rodzicielstwa

Reklama

– Gdy kończyłam studia, złożyłam do SMA podanie o wyjazd. Ten pierwszy (w ramach projektu „Dar Życia. Opieka zdrowotna kobiet i matek z dziećmi, ze szczególnym uwzględnieniem opieki okołoporodowej dla matek chorych na AIDS oraz pochodzących z grupy ryzyka z terenu Misji Bugisi – Tanzania”) trwał 3 miesiące i był dofinansowany z programu Ministerstwa Spraw Zagranicznych „Wolontariat Polska Pomoc 2010”. Zdałam dyplom położnej w lipcu, a we wrześniu wyjeżdżałam już na misję. Gdy projekt się kończył, okazało się, że prowadzące placówkę w Bugisi siostry Matki Bożej Królowej Apostołów (zgromadzenie siostrzane SMA) z chęcią by mnie przyjęły na dłużej. Zdecydowałam się więc na kontynuację. Przyjechałam do Polski w grudniu, by szybko się ogarnąć i spakować, a w styczniu 2011 r. miałam już posłanie misyjne i wyjechałam na kontrakt.
Ostatecznie na misjach Monika spędziła prawie 3 lata, włączając 4 miesiące szkoły językowej. – W suahili są przepiękne słowa, żeby określić poród – zachwyca się polska położna. – Urodzić to „otworzyć się”, macica to „kieszeń rodzicielstwa”, pochwa – „droga”, a szyjka macicy – „drzwi”, które muszą się otworzyć, by wejść do kieszeni rodzicielstwa… Misjonarka, oprócz przyjmowania porodów, opiekowała się ciężarnymi, szczepiła dzieci, prowadziła szkołę rodzenia i seminaria dla dziewcząt.

Czarnoskóre Moniki

W swojej książce położna opisuje pracę wśród ludzi z plemienia Sukuma, przedstawia realia Tanzanii, a także spotkane na misji osoby. Wśród wielu bohaterów pojawia się m.in. matka, która początkowo chciała się poddać aborcji, ale później zdecydowała, że urodzi dziecko. Pytam Monikę o tę sytuację: – Dziewczynka wkrótce potem zmarła, ale ból, że się nie udało, był mniejszy. Matka płakała z powodu straty dziecka, jej dusza została jednak ocalona. Gdyby się poddała, byłoby inaczej. To było dla mnie świadectwo – mówi polska położna. Dodaje, że problem aborcji w kraju, gdzie pracowała, jest duży, a wiąże się m.in. z biedą, prostytucją, wykorzystywaniem kobiet.
– Odkąd pojawiłaś się w Tanzanii, dużo dziewczynek nosi twoje imię. Potem zakazałaś nadawania go nowym maluchom. Dlaczego? – dopytuję misjonarkę. – Gdy ktoś asystował przy porodzie albo jakaś nowa osoba przyjeżdżała do pracy na misji przez miesiąc czy dwa, to dla upamiętnienia tej postaci jej imię nadają dziecku. To piękne, sama dobrze się z tym czułam. Z czasem jednak stwierdziłam, że jak dziewczynki pójdą do szkoły, do tej samej klasy, to będzie bardzo dużo Monik. Zgadzałam się więc tylko, gdy były specjalne okazje. Jedna z nich nadarzyła się w moje urodziny. Druga to poród w buszu, prawie na …torach kolejowych. Mąż prosił, by przyjechać do rodzącej żony. Pora deszczowa, błoto, dojazd fatalny. Wiatr wieje, rękawiczki się rwą. Ale wszystko się udało. I przyszła na świat Monika…

W betlejemskiej szopce

– A jak się czułaś, widząc, że położna jest jedną z głównych bohaterek tanzańskich jasełek? Monika: – Byłam w szoku! Maria, w bólach porodowych, idzie z Józefem przez kościół, a gdy dochodzą za ołtarz, Maria się kładzie, a Józef odchodzi na bok. Wtedy do akcji wkracza położna. Gdy poród się kończy, kobieta daje Maryi Jezusa i razem wychodzą przed stajenkę. Wtedy św. Józef może wejść. Dotknęła mnie ta inkulturyzacja!
Moja rozmówczyni wyjaśnia, że w Tanzanii, mimo że zdarza się wiele zdrad, seksualność to wciąż temat tabu: – Gdy pacjentka przychodzi na badania ultrasonograficzne, nie pozwala, by mąż przy tym był, bo wstydzi się pokazać mu kawałek ciała w świetle dnia. Raz czy dwa spotkałam mężczyzn, którzy asystowali przy porodzie, stając za kotarą. W kulturze plemienia Sukuma mężczyzna powinien być raczej poza miejscem porodu, wyjść na podwórko, żeby nie patrzeć na nagość żony.

Poród, który zapamiętam

Reklama

– Każdy poród był przepiękny, wielu z nich już, niestety, nie pamiętam, ale jest kilka, których chyba nigdy nie zapomnę. Ostatni, jaki przyjęłam w Tanzanii, był najtrudniejszy, ale i najbardziej niezwykły. Nigdy nie bałam się tak jak wtedy! To było dzień przed moim odejściem z przychodni. Zawołano mnie w nocy do 40-letniej pacjentki w 10. ciąży. Dziecko rodzi się pośladkami, pępowina owinięta wokół nóżek...
Urodziłam to dzieciątko, udało się, choć było bardzo ciężko. Chłopczyka trzeba było reanimować, dostał na początku 3-4 punkty w skali Apgar. Sięgam do mamy po łożysko, a tam …łapie mnie za rękę inna mała rączka! Ta kobieta jeszcze przed porodem mówiła, że chciałaby bliźniaki: „Sama byłam bliźniaczką, jestem w 10. ciąży, a jeszcze ich nie miałam”. No to teraz ma! Tylko jak ta rączka mnie złapała, okazało się, że dziecko leży w poprzek brzucha. To jedna z najbardziej niebezpiecznych komplikacji okołoporodowych. Trzeba było malucha obrócić wewnątrz mamy. Sytuacja stawała się krytyczna, łożysko się odklejało, kobieta dostała krwotoku, bałam się, że umrze. Serce dziecka biło bardzo słabo, już nie dawałam mu szans. Na szczęście była wtedy u mnie w odwiedzinach koleżanka Ewa, lekarz ginekolog-położnik z Polski. Zawołałam ją, wiedząc, że sama sobie nie poradzę. Udało się, urodził się drugi chłopczyk. Jego też trzeba było reanimować, ale po kilku dniach mama i jej bliźniaki zostali wypisani do domu.

„Asante!” od mężczyzny pro-life

– Nie wiem, Moniko, czy świadomie, czy nie, ale powiedziałaś, że ty „urodziłaś” to dziecko... – Powinno być „przyjęłam”. Ale my, położne, często mówimy „urodziłam”, w tym sensie, że pomogłam urodzić – wyjaśnia misjonarka i dodaje, że ten poród to było… jakby podziękowanie od Pana Boga, zwieńczające jej trzyletni pobyt w Tanzanii.
– A propos mężczyzn – dodaje moja rozmówczyni – w opisanym przypadku mąż czuwał przy budynku sali porodowej. Gdy z niej wyszłam i opowiedziałam mu o tym, co się wydarzyło, w jego oczach pojawiły się łzy wdzięczności. To jego „asante” (czyli dziękuję w języku suahili) stało się lekiem na całe moje zmęczenie. Nieraz zdarzało się, że ktoś przynosił w podziękowaniu np. kurę czy trochę ryżu. Ale tamto „dziękuję” było najpiękniejsze, bo wyrażało, że ten ojciec zdawał sobie sprawę z powagi sytuacji i naprawdę mu zależało, by uratować te dzieci.
– Czyli spotkałaś mężczyznę pro-life? – pytam dzielną położną. – Tak! – odpowiada z przekonaniem osoba, która rękoma służy temu, co najbardziej kruche, ale jednocześnie najcenniejsze – ludzkiemu życiu.

2013-12-30 14:28

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Prezydenci Polski, Litwy i Rumunii: wzywamy UE do rozszerzenia pakietu pomocy dla Białorusi

2020-09-21 08:04

[ TEMATY ]

pomoc

Białoruś

Adobe Stock

UE powinna rozszerzyć pakiet pomocy dla demokratycznej transformacji gospodarczej Białorusi - oświadczyli prezydenci: Polski, Litwy i Rumunii we wspólnym stanowisku. Postulują m.in. wprowadzenie ułatwień handlowych, pomoc w dywersyfikacji energetycznej i dostęp do środków na restrukturyzację gospodarki.

Prezydenci: Andrzej Duda, Gitanas Nauseda oraz Klaus Iohannis zapewnili we wspólnym oświadczeniu wydanym w poniedziałek, że opowiadają się za wolnością i rozwojem demokratycznych reguł na Białorusi. Jak zaznaczyli, "wolne, uczciwe i przejrzyste wybory są podstawowym prawem demokratycznym każdego narodu" a uznanie ich wyników za zgodne z prawem jest możliwe "tylko wtedy, gdy przeprowadza się je zgodnie z Międzynarodowym Paktem Praw Obywatelskich i Politycznych oraz pod warunkiem międzynarodowej obserwacji wyborów".

Prezydenci Polski, Litwy i Rumunii podkreślili, że "nikt inny oprócz narodu białoruskiego nie ma ostatecznego prawa do decydowania o losie swojego kraju". Zapewnili, że szanują każdą taką decyzję podjętą na podstawie prawa.

Duda, Nauseda i Iohannis zaznaczyli w oświadczeniu, że "dobrze prosperująca Białoruś, zbudowana na zaufaniu społecznym i wspólnej wizji, jest warunkiem wstępnym stabilniejszej i bezpieczniejszej Europy". "Deklarujemy wolę współdziałania z narodem białoruskim w budowaniu demokratycznej ścieżki poprzez demokratycznie wybrane przywództwo państwa, wolne społeczeństwo obywatelskie, gospodarkę rynkową i praworządność" - czytamy w oświadczeniu trzech prezydentów.

Jak podkreślili Duda, Nauseda i Iohannis, Polska, Litwa i Rumunia są gotowe podzielić się w wiedzą i doświadczeniami w kwestii "reform politycznych i gospodarczych, budowania niezależnych instytucji i ochrony środowiska, gdzie poszanowanie praw człowieka i wolności słowa byłyby niezachwianą podstawową normą społeczną".

"Uważamy, że wspierając naród białoruski, Unia Europejska - jako wielka światowa potęga gospodarcza - powinna rozszerzyć pakiet pomocy dla demokratycznej transformacji gospodarczej Białorusi" - oświadczyli przywódcy: Polski, Litwy i Rumunii.

Według prezydentów, pakiet powinien obejmować między innymi: ułatwienia w handlu z UE i pomoc w negocjacjach akcesyjnych do WTO, a także wprowadzenie ruchu bezwizowego po spełnieniu przez Białoruś niezbędnych warunków.

Prezydenci postulują także udzielenie Białorusi pomocy w dywersyfikacji sektora energetycznego i zapewnieniu bezpieczeństwa energetycznego Białorusi, a także umożliwienie dostępu do środków finansowych na restrukturyzację i ożywienie białoruskiej liberalnej gospodarki.

Prezydenci wzywają też do zwiększenia obecności i aktywności międzynarodowych instytucji finansowych w reformowaniu gospodarki i pobudzaniu inwestycji.

"Wzywamy społeczność międzynarodową do przyłączenia się do Unii Europejskiej i jej państw członkowskich, w przygotowaniu pozytywnego programu dla Białorusi wraz z pakietem wsparcia dla przemian politycznych, gospodarczych i społecznych w tym kraju" - oświadczyli prezydenci: Polski, Lity i Rumunii.

Najbliższy szczyt UE zaplanowany jest na 24-25 września. Według oficjalnej agendy, unijni liderzy mają rozmawiać o jednolitym rynku, przemyśle, transformacji cyfrowej oraz relacjach z Turcją i Chinami. Szczyt ma być też okazją do rozmów dotyczących pandemii koronawirusa.

Premier Mateusz Morawiecki zapowiedział w ubiegłym tygodniu, że na najbliższym posiedzeniu Rady Europejskiej, w imieniu Grupy Wyszehradzkiej, zaproponuje tzw. Plan Marshalla dla Białorusi.(PAP)

autor: Marzena Kozłowska

mzk/ mrr/

CZYTAJ DALEJ

Jasna Góra: pielgrzymka Ludzi Pracy z dziękczynieniem za powstanie Solidarności

2020-09-20 10:59

[ TEMATY ]

Jasna Góra

Solidarność

ludzie pracy

Karol Porwich/Niedziela

Matko zawierzamy Ci całą wspólnotę związkową NSZZ Solidarności, by zawsze stała na straży godności każdego człowieka - zabrzmiały słowa robotniczego aktu zawierzenia wypowiedziane podczas wieczornego Apelu. Na Jasnej Górze drugi dzień trwa 38. pielgrzymka Ludzi Pracy. Zainicjował je bł. ks. Jerzy Popiełuszko. O godz.11.00 na szczycie odprawiona zostanie Msza św. stanowiąca najważniejszy punkt spotkania, w którym uczestniczą głównie członkowie Solidarności z różnych regionów kraju.

Tegoroczna pielgrzymka jest wyjątkowa, bo stanowi dziękczynienie za powstanie 40 lat temu związku zawodowego „Solidarność”. Jest zatem kontynuacją głównych uroczystości jubileuszowych. Na jej program dziś złoży się m.in. wykład dr. Mariusza Krzysztofińskiego z oddziału rzeszowskiego IPN pt. „Abp Ignacy Tokarczuk - orędownik Solidarności”. Mszy św. przewodniczyć będzie abp Józef Kupny z Wrocławia, krajowy duszpasterz ludzi pracy. Kazanie wygłosi bp Jan Wątroba z Rzeszowa, bowiem organizatorem tegorocznej pielgrzymki jest region rzeszowski NSZZ Solidarność.

Zobacz zdjęcia: Pielgrzymka Ludzi Pracy 2020

Duchowym przygotowaniem do pielgrzymki była peregrynacja obrazu Matki Bożej Solidarności, który nawiedził parafie diecezji rzeszowskiej.

Hasłem peregrynacji były słowa ks. Popiełuszki: „Z Matką Odkupiciela mocni nadzieją”. Obraz Matki Bożej Robotników Solidarności został przywieziony do Rzeszowa 26 kwietnia 2020 r. wraz z relikwiami bł. ks. Jerzego Popiełuszki i miniaturą krzyża z Nowej Huty. Przez prawie 12 miesięcy obraz nawiedził ponad 160 parafii leżących na terenie działalności NSZZ Solidarność Regionu Rzeszowskiego oraz 19 z Regionu „Ziemia Przemyska”.

W 1984 r. artysta z Podlasia, malarz Artur Chaciej wykonał obraz nazwany „Matką Boską Robotników Solidarności”. Obraz ten ma niezwykłą historię. Powstał z inicjatywy ówczesnego przewodniczącego podziemnego Zarządu Regionu w Białymstoku, Stanisława Marczuka.

Wykonano go w trzech kopiach różnej wielkości. Najmniejszy z nich otrzymał na własność bł. ks. Jerzy Popiełuszko i w prywatnej rozmowie stwierdził, że dla niego jest to Matka Boska Solidarności. Związkowcy z podlaskiej „Solidarności” największy z obrazów przekazali podczas II Pielgrzymki Ludzi Pracy na Jasną Górę w 1984 r. jako symbol spotkań u stóp Czarnej Madonny. W obawie przed represjami ze strony SB, przewieziono go pod osłoną innego obrazu z wizerunkiem świętego. Robotnicy chcieli, by umieszczona na tle biało-czerwonej flagi Matka Boska Częstochowska nosiła nazwę „Solidarności”. Obraz przez kilka lat był przechowywany na Jasnej Górze, by potem towarzyszyć kolejnym regionom w pielgrzymkach Ludzi Pracy.

Od 38 lat Solidarność pielgrzymuje w trzecią sobotę i niedzielę września, by modlić się w intencji Ojczyzny i Ludzi Pracy. Pracownicze pielgrzymki na Jasną Górę zapoczątkował bł. ks. Jerzy Popiełuszko, kapelan i patron NSZZ Solidarność, organizując ją we wrześniu 1983 dla robotników Huty Warszawa. Rok później do Częstochowy pielgrzymowali już pracownicy z różnych części Polski. Idea błogosławionego ks. Jerzego przerodziła się w coroczną ogólnopolską Pielgrzymkę Ludzi Pracy.

Pielgrzymki wrześniowe stawały się głównym wydarzeniem, podczas którego ludzie pracy, zwłaszcza skupieni pod sztandarami „Solidarności” mieli jedyną okazję by zamanifestować swą jedność i determinację w walce o wolność Ojczyzny, godność człowieka pracy i prawa pracownicze. Widzieli to ówcześni przywódcy i protestowali przeciw tym pielgrzymkom, ale ich uczestników to jeszcze bardziej mobilizowało do większej stanowczości. Nigdy jednak pielgrzymki Ludzi Pracy nie traciły charakteru religijnego. Były bezkrwawą walką o prawa człowieka, walką poprzez modlitwę za wstawiennictwem Królowej Polski.

Konferencja Episkopatu Polski, ze względu na trudną sytuację robotników, powołała 7 maja 1980 roku Komisję ds. Duszpasterstwa Ludzi Pracy. Jej przewodniczącym został bp Herbert Bednorz z Katowic. Wydarzenia związane z powstaniem NSZZ „Solidarność” oraz wprowadzeniem stanu wojennego, zdynamizowały duszpasterstwo w poszczególnych diecezjach. Prace komisji koordynował później kard. Henryk Gulbinowicz, a od 1992 roku abp Tadeusz Gocłowski, następnie delegatem Episkopatu ds. Ludzi Pracy był bp Kazimierz Ryczan. Obecnie funkcję tę pełni abp Józef Kupny z Wrocławia.

CZYTAJ DALEJ

Obajtek: w 2022 r. rozpoczniemy produkcję paliwa wodorowego we Włocławku

2020-09-21 12:20

[ TEMATY ]

gospodarka

PKN Orlen

Daniel Obajtek, prezes PKN Orlen

Daniel Obajtek, prezes PKN Orlen

W 2022 r. PKN Orlen rozpocznie produkcję paliwa wodorowego we Włocławku - poinformował w poniedziałek na Twitterze prezes spółki Daniel Obajtek. Zaznaczył, że koncern chce budować pozycję regionalnego lidera technologii wodorowych.

"Już w 2022 r. rozpoczniemy produkcję paliwa wodorowego we Włocławku. Równolegle z inwestycjami wzmacniamy nasz udział w organizacjach branżowych. Poprzez współpracę z czołowymi ośrodkami badawczymi i wymianę wiedzy chcemy budować pozycję regionalnego lidera technologii wodorowych" - napisał Obajtek.

"Przystąpiliśmy do @H2Europe, organizacji zrzeszającej blisko 200 firm i ośrodków badawczych pracujących na rzecz rozwoju ogniw paliwowych i technologii wodorowych. Udział w stowarzyszeniu daje dostęp do transferu wiedzy oraz możliwość pozyskiwania środków na badania i rozwój #H2" - podał nieco wcześniej na Twitterze PKN Orlen.

W zeszłym tygodniu płocki koncern poinformował, że rozpoczął proces wyboru wykonawcy hubu wodorowego, który ma powstać we Włocławku. Docelowo będzie on mógł wytwarzać do 600 kg doczyszczonego wodoru na godzinę. Zakończenie inwestycji planowane jest w pierwszym półroczu 2022 r.

Jak podał PKN Orlen, przedsięwzięcie obejmujące instalację produkcyjną, infrastrukturę logistyczną oraz dystrybucyjną "jest istotnym elementem wspierającym realizację strategii neutralności emisyjnej koncernu w obszarze paliw alternatywnych".

Wyjaśniono, że docelowo hub wodorowy we Włocławku będzie mógł wytwarzać do 600 kg doczyszczonego wodoru na godzinę. Zakończenie inwestycji planowane jest w pierwszym półroczu 2022 r.

Hub wodorowy ma powstać na terenie włocławskiego zakładu Anwil z Grupy Orlen. W pierwszym etapie moce produkcyjne instalacji będą wynosiły ok. 170 kg na godzinę, ale - jak wskazał płocki koncern - jej konstrukcja modułowa pozwoli na elastyczne zwiększanie produkcji wraz ze wzrostem popytu. Spółka wyjaśniła, iż wodór, który już teraz wytwarzany jest we Włocławku w procesie elektrolizy, będzie doczyszczany do jakości paliwa transportowego metodą adsorpcji zmiennociśnieniowej - PSA.

Paliwo, na pierwszym etapie dystrybucji, będzie przeznaczone przede wszystkim dla transportu publicznego i towarowego. Koncern przypomniał, że podpisał już kilka porozumień z samorządami, w tym z Górnośląsko-Zagłębiowską Metropolią, Krakowskim Holdingiem Komunalnym i Miejskim Przedsiębiorstwem Komunikacyjnym w Krakowie oraz miastem Płock, będącymi potencjalnymi odbiorcami wodoru.

Jak wspomniał PKN Orlen, oprócz hubu wodorowego we Włocławku i podobnej inwestycji planowanej w Płocku, koncern rozwija również technologie wodorowe w biorafinerii Orlen Południe w Trzebini, gdzie rozpoczęcie produkcji wodoru w jakości paliwa transportowego planowane jest już w 2021 r. (PAP)

Autor: Marcin Musiał

mmu/ pad/

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję