Reklama

Gdy Bóg wkracza w życie człowieka

2014-01-30 09:38

Katarzyna Woynarowska
Edycja częstochowska 5/2014, str. 4-5

Bożena Sztajner/Niedziela

Bł. Jan Paweł II pisał o powołaniu jako o darze i tajemnicy. Święto Ofiarowania Jezusa przypomina osobom konsekrowanym o tym, że ofiarowały swoje życie Bogu. Ich wzorem jest Maryja, która według zwyczaju ofiarowała Jezusa w świątyni. Tak też zakonnicy i zakonnice przez konsekrację zakonną – złożone śluby oddają swoje życie do dyspozycji Boga

Zasadniczym elementem życia konsekrowanego jest zobowiązanie się do praktykowania rad ewangelicznych. Chodzi o specyficzny sposób naśladowania Jezusa Chrystusa, a tym samym dążenie do świętości. Wiele osób konsekrowanych przekonuje, że obojętnie jaki sposób życia prowadzą i tak żyją dla Boga. Tym sposobem życia może być zakon kontemplacyjny, pustelnie, zgromadzenia, których charyzmatem jest bycie w świecie, pomaganie najbiedniejszym i najciężej chorym. Bez względu na miejsce i cel zgromadzenia, ludzie w habitach starają się doskonalić duchowo, wzrastać w miłości i umieć dzielić się radością wiary z bliźnimi. Żyją w czystości, ubóstwie i posłuszeństwie. Ich codzienność to modlitwa, praca i odpoczynek. Kolejność nie jest przypadkowa, wyznacza proporcje.

Statystyka

W Polsce jest ponad 40 tys. osób konsekrowanych, większość z nich, bo aż 70 proc., to kobiety. W archidiecezji częstochowskiej działa 20 zgromadzeń męskich i 68 żeńskich. Mamy 195 kapłanów – zakonników oraz 60 braci. Natomiast sióstr zakonnych jest blisko 900. Prowadzą przedszkola i szkoły, domy samotnej matki, domy małego dziecka i domy pomocy społecznej, opiekują się niepełnosprawnymi fizycznie i umysłowo, pracują w szpitalach i w zakrystiach wielu naszych kościołów. Wystarczy taka krótka „wyliczanka”, by zorientować się, jak nieodzowne są osoby konsekrowane w naszej codzienności.

Powołanie

„To Bóg decyduje” – słyszymy często, gdy pytamy o powód, dla którego ktoś znajomy rezygnuje ze zwyczajnego życia, z posiadania własnej rodziny, dzieci, kariery zawodowej, żeby oddać życie Bogu. Jak to się dzieje? Niedawno usłyszałam od siostry zakonnej taką oto relację: – Czy chciałam iść do zakonu? Miałam poukładane życie, plany na przyszłość, fajnego chłopaka, a pewnego razu usłyszałam na modlitwie głos Pana, że chce, bym wstąpiła do zgromadzenia zakonnego. Co prawda, codziennie modliłam się, by spełnić wolę Bożą, ale raczej myślałam o rodzinie i dzieciach... To nagłe wezwanie było jak grom z jasnego nieba. Poza tym trudno było mi uwierzyć, że Pan Bóg powołuje właśnie mnie – kogoś tak grzesznego i słabego. W tamtym czasie towarzyszyło mi bowiem mocne przeświadczenie, że osoba powołana ma być już u wejścia do klasztoru nieskazitelna jak anioł. Ja tymczasem nie mieściłam się w takim szablonie, więc w logiczny sposób wywnioskowałam, że to wewnętrzne wezwanie jest tylko jakimś złudzeniem. Zresztą bałam się również zostawić rodzinę i ludzi, których kochałam, i pójść w nieznane. Jednak „dla świętego spokoju” postanowiłam pojechać na rekolekcje powołaniowe. Znalazłam ogłoszenie o nich w „Niedzieli”. Zadzwoniłam, spakowałam się i pojechałam. Na co liczyłam? Trochę się tego wewnętrznego głosu przestraszyłam, więc nade wszystko chciałam przekonać siebie, że nie był złudzeniem. Nie był.

Reklama

Powołanie to nie jest stan, który dostaje się raz i na zawsze – czytamy w świadectwach ludzi konsekrowanych. To proces, do którego, jak mówi się w Kościele, nieustannie trzeba dorastać. – Stąd potrzeba stałej formacji, wyjaśnia s. Magdalena Będkowska (CSFN), referent ds. stałej formacji sióstr zakonnych w archidiecezji częstochowskiej. – Już przed złożeniem ślubów każda osoba zakonna przechodzi różne etapy formacji, by decyzja, którą podejmuje była wola, świadoma. Przez całe życie powinna trwać formacja ciągła, by przez nią Boga wciąż poznawać, zgłębiać Jego tajemnice. O św. Stanisławie Kostce mówi się, że żyjąc krótko przeżył czasów wiele... Poznał, zrozumiał i zrealizował zadanie, które każdy z nas otrzymał w czasie chrztu św. – wezwanie do świętości. Powołanie to Boży zamysł wobec każdego człowieka; to wkroczenie Boga w życie człowieka. Już św. Paweł pisał do Koryntian: „Mleko wam dałem, a nie pokarm stały, boście byli niemocni; zresztą i nadal nie jesteście mocni. Ciągle przecież jeszcze jesteście cieleśni”. Jeśli nie będziemy wzrastały w łasce, zagłębiały życia w tajemnicy Jego Miłości, nasza ludzka osobowość nie będzie dojrzewać, cierpkie będą owoce naszego życia. Dojrzałość wymaga ciągłego nawracania, ciągłego wypływania na głębię. Nasza wiara musi wzrastać, inaczej karłowacieje. W stałej formacji powracamy do wielu wymiarów życia zakonnego: modlitwy, duchowości charyzmatu, naszej misji, wartości życia wspólnotowego, znaczenia ślubów zakonnych i ich wiernej realizacji. Formacja ta dokonuje się w wymiarze indywidualnym: w osobistym i intymnym zjednoczeniu z Bogiem, ale też w wymiarze wspólnotowym – również między zakonami. Dlatego regularnie, każdego miesiąca, spotykamy się na wspólnej Eucharystii, adoracji Najświętszego Sakramentu, konferencji, by w ten sposób formować ducha i własne postawy; aby zachować tożsamość życia konsekrowanego, aby zachować jedność wśród różnorodności, by budować więzi w rodzinie diecezjalnej, bo w jedności siła – przekonuje s. Magdalena.

Historia

Zakony pojawiały się na ziemiach polskich razem z chrześcijaństwem. Ponad 1000 lat temu. Zakonnicy przynieśli naszym przodkom Chrystusa, wędrując czasem przez całą Europę – z Burgundii, Lotaryngii, a nawet Hiszpanii. Z czasem także na naszych ziemiach powstawały polskie zakony, które „zawojowały” Europę i świat.

Gdy powstała archidiecezja częstochowska, w jej granicach znalazło się 6 męskich zakonów i 15 żeńskich. Nowa archidiecezja spowodowała rozkwit domów zakonnych. Opiekowały się one nie tylko pielgrzymami przybywającymi do sanktuarium, ale mieszkańcami Częstochowy i okolic. Legendarna już przedwojenna bieda powodowała, że zakonnice i zakonnicy skupiali się głównie na karmieniu, wspieraniu i kształceniu najbiedniejszych.

II wojna światowa to początek prześladowania zakonów i zgromadzeń. Niemcy zamykali zakony i zakazywali jakiejkolwiek działalności zakonnikom. Słusznie podejrzewali, że ludzie w habitach pomagają partyzantom, przechowują Żydów, dają schronienie uciekinierom przed wywózkami na roboty do Niemiec. Pięknym przykładem tej pomocy są Ojcowie Paulini z Jasnej Góry. Ale wielce chwalebną i bohaterską kartę mają m.in.: Siostry Honoratki z Krzepic, z Częstochowy zaś – Siostry Matki Bożej Miłosierdzia, Siostry Obliczani, Szarytki, Albertynki. Siostry Dominikanki z zamkniętego zakonu w Świętej Annie ukrywały za klauzurą nawet świeckich zbiegów, ratując im w ten sposób życie. W czasie okupacji tylko w Częstochowie zakony wydawały dziennie kilka tysięcy obiadów dla najbiedniejszych. Nieocenione są zasługi częstochowskich zakonnic i zakonników w dziedzinie oświaty. Przez całą wojnę prowadziły tajne komplety dla tysięcy małych Polaków.

Wydawało się, że gorzej być nie może. Niestety, władza ludowa okazała się dużo bardziej bezwzględna. Komuniści masowo i bezprawnie rozprawili się z większością zgromadzeń w diecezji. Bezprawnie odbierali majątki, zakazywali prowadzenia szkół, przedszkoli, placówek opiekuńczych. Powoli rugowali zakonnice ze szpitali. Bez zmrużenie oka zamknęli działającą od 1907 r. szkołę Sióstr Nazaretanek. Tak okrutni nie byli nawet zaborcy czy okupant, dopiero władza ludowa.

Współczesność

Ten stan rzeczy trwał do lat 90. XX wieku. Wraz z przemianami ustrojowymi pojawiła się też możliwość prawna odzyskania mienia i wznowienia dawnej działalności. Niestety, mimo upływu drugiej dekady nie udało się w sprawiedliwy sposób wyrównać rachunku krzywd. Jednak ostanie 20 lat to niewątpliwie czas odrodzenia się życia wspólnotowego i ogromnej aktywności w wielu dziedzinach życia.

Opieka i kształcenie to dziedziny, w których najlepiej widać ludzi w sutannach. Przedszkola, do których ustawiają się rodzice w kolejkach, prowadzą Siostry Nazaretanki, Michalitki, Katarzynki, Urszulanki Szare, Córki Maryi z Pesche, Antoninki, Misjonarki Klaretynki, Siostry Opatrzności. Placówki szkolne, które cieszą się zasłużenie dobrą renomą, zawiadywane są m.in. przez: Siostry Zmartwychwstanki, Józefitki, Nazaretanki i Braci Szkolnych. Placówki opiekuńcze prowadzone przez Siostry Służebniczki Starowiejskie, Michalitki, Obliczanki są – zdaniem wielu – przykładem miejsc, gdzie realizuje się w rzeczywistości przykazanie miłości bliźniego. W świetlicach środowiskowych Sióstr Franciszkanek od Pokuty i Miłości Chrześcijańskiej znajdują opiekę dzieci z niezamożnych rodzin. W opinii wielu ludzi, nikt lepiej nie zajmuje się seniorami i obłożnie chorymi niż Siostry Albertynki z ul. Wesołej, Szarytki, z ul. Wieluńskiej czy Honoratki z ul. Ogrodowej. Biedni ludzie znajdują wsparcie przy każdej klasztornej furcie, czego jesteśmy niejednokrotnie światkami, przechodząc obok zakonnych zabudowań. Oficjalnie jedną jadłodajnię prowadzą Siostry Karolanki.

– Nie można pominąć pracy katechetycznej bardzo wielu zgromadzeń czy cichej służby ubogim niemal każdej wspólnoty zakonnej – dodaje s. Magdalena. Dobrym przykładem jest Dom Samotnej Matki w Żarkach. Na naszym terenie jest to jedna z dwóch placówek udzielających pomocy ciężarnym kobietom w trudnej sytuacji życiowej – tym drugim miejscem jest Dom Dobroczynności Caritas na ul. Staszica w Częstochowie.

Dajmy im wsparcie

Obecność osób konsekrowanych w naszej rzeczywistości jest rodzajem daru. Pełnią swoją służbę dyskretnie i cicho, niemal niezauważalnie, co powoduje, że traktujemy ich obecność jako oczywistą. Dopiero spojrzenie z nieco szerszej perspektywy rodzi przekonanie o ich niezbędności. Pomagają nam „dorastać w wierze”, są naszymi przewodnikami, duchowymi kierownikami, ale i wzorem chrześcijańskiej postawy wobec bliźnich. Wydaje się więc, że nie tylko 2 lutego powinniśmy objąć ich serdeczną modlitwą i dziękować Bogu, że są wśród nas.

Tagi:
zgromadzenie

Złowione przez Boga

2019-05-11 18:47

Niedziela TV

O rozeznawaniu i realizowaniu powołania z okazji Światowego Dnia Modlitw o Powołania opowiadają siostry józefitki.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Apokalipsa kresowego świata

2019-09-10 12:59

Rozmawia Sławomir Błaut
Niedziela Ogólnopolska 37/2019, str. 28-29

O sowieckiej agresji na Rzeczpospolitą we wrześniu 1939 r. i dziedzictwie utraconych Kresów z prof. Stanisławem Sławomirem Nicieją – długoletnim rektorem Uniwersytetu Opolskiego, kierownikiem Katedry Historii Kultury i Biografistyki na Wydziale Nauk Społecznych tej uczelni, autorem wielotomowego cyklu pt. „Kresowa Atlantyda” – rozmawia Sławomir Błaut

NAC
Kolumny piechoty sowieckiej wkraczające do Polski 17 września 1939 r

SŁAWOMIR BŁAUT: – 17 września 1939 r. to czarna karta w historii Polski. Jak zapamiętali ten dzień świadkowie, których Pan Profesor poznał w trakcie pisania historii Kresów?

PROF. STANISŁAW SŁAWOMIR NICIEJA: – To jeden z najtragiczniejszych momentów w naszej historii. Sowieci zagarnęli połowę terytorium II Rzeczypospolitej. Straciliśmy wielkie centra kulturowe – Lwów, Wilno, Grodno, Stanisławów, Krzemieniec, Drohobycz – że wymienię tylko te najważniejsze spośród 200 miast, które zostały odcięte od Polski i w brutalny sposób po 1945 r. zdepolonizowane.
Największym zaskoczeniem było to, że przywódcy II Rzeczypospolitej nie przewidzieli, iż Stalin porozumie się z Hitlerem i wbije Polsce walczącej z Niemcami nóż w plecy. Założeniem strategii polskiego dowództwa było bronić się przed armiami niemieckimi i – w oczekiwaniu na pomoc aliantów – wycofywać się stopniowo w kierunku granicy polsko-rumuńskiej. Gdy 17 września 1939 r. Sowieci przekroczyli granicę Polski, główne siły i polskie naczelne dowództwo były w okolicach Stanisławowa, Kołomyi i Zaleszczyk, na tzw. przedmościu rumuńskim. Tam miał być główny bastion obrony.
Wycofującemu się wojsku towarzyszyły nieprzebrane tłumy cywilnych uciekinierów z zachodniej Polski. Kiedy Sowieci niespodziewanie uderzyli, powstała panika: nie wiedziano, co robić. Głównodowodzący marszałek Edward Śmigły-Rydz podjął dość nieprzemyślaną decyzję, nakazując traktować Sowietów jako domniemanych sojuszników, i polecił unikać starcia zbrojnego z nimi. Decyzja ta miała fatalne skutki, gdyż nasze wojska zaprzestały obrony tak ważnych garnizonów, jak choćby Grodno, Łuck, Stanisławów czy Tarnopol. Ułatwiło to Sowietom szybkie zajęcie połowy terytorium Polski i wyłapanie dużej części oficerów, których później wymordowano m.in. w Katyniu, Miednoje i Bykowni.
Pyta Pan o zachowanie ludności cywilnej. To był dla niej straszliwy szok. W historię Polski wpisały się wówczas dramatycznie trzy mosty graniczne, które prowadziły do Rumunii: w Zaleszczykach, Kutach i Śniatynie. W kierunku tych mostów ciągnęły drogami od strony Lwowa, Tarnopola i Stanisławowa do granicy rumuńskiej fale uciekinierów, szukających ratunku przed wrogimi armiami. Na tych drogach rozgrywały się dantejskie sceny. Obok tłumów przerażonych ludzi jadących furmankami przemykały eleganckie limuzyny ministrów, dyplomatów, artystów, kupców. Im bliżej mostów granicznych, tym częściej na poboczach mnożyły się porzucone z braku paliwa różne pojazdy mechaniczne. Nad głowami uciekinierów szarżowali lotnicy Luftwaffe, którzy bezlitośnie bombardowali oszołomionych sytuacją nieszczęśników. A przy granicy zaczął się rozgrywać dodatkowy dramat. Ludzie nie wiedzieli, czy przejść granicę, czy cofnąć się w kierunku swoich domów. Była to prawdziwa apokalipsa.
Wśród setek relacji, które zebrałem, są opowieści wstrząsające. Zygmunt Wasilewski, który dotarł do granicy polsko-rumuńskiej, wspominał: „Okropny moment. Nie wiem, czy uda mi się kiedyś wymazać go z pamięci. Wszyscy mieliśmy łzy w oczach. Niektórzy całowali biało-czerwoną barierę graniczną, inni ziemię lub budkę strażnika. Kilku żołnierzy szlochało głośno, kilku się modliło, klęcząc. Każdy prawie zabierał coś na pamiątkę. Jeden zeskrobywał scyzorykiem trochę biało-czerwonej farby ze słupa granicznego. Drugi zawiązał w chusteczkę garść ziemi, trzeci zerwał liść z drzewa i włożył do książeczki wojskowej. Wszyscy, oglądając się wciąż, przeszliśmy granicę. Bezpośrednio po tych strasznych chwilach nastąpiło przygnębiające rozbrojenie. Byliśmy upokorzeni. Rumuńscy żandarmi kazali nam złożyć broń w przydrożnym rowie. Do końca życia będę pamiętał trzask rzucanej broni na stos”. Takich opowieści mam w swym archiwum kilkaset. Wiele z nich wykorzystałem w swoich publikacjach. Granice polsko-rumuńską i polsko-węgierską przekroczyło we wrześniu 1939 r. ok. 300 tys. Polaków.

– Stalin spowodował, że przedwojenne polskie Kresy zniknęły niczym mityczna Atlantyda. Czy pisanie książek opowiadających o losach Kresowian traktuje Pan Profesor jako misję?

– Można tak powiedzieć. Utrata tych ziem wiązała się z unicestwieniem istniejących tam ogromnych enklaw polskiej kultury, nauki i gospodarki. Zniszczono sławne polskie uczelnie w Wilnie, we Lwowie i w Krzemieńcu, rozgrabiono polskie świątynie, zamki, pałace, muzea. Postanowiłem opisać potencjał intelektualny i gospodarczy tych ziem, bo to był ogromny dorobek polskiej myśli intelektualnej. Poszczególne miejscowości, z ich historią i materialnym dorobkiem, opisuję od 10 lat w oparciu o dokumentację. W każdym tomie „Kresowej Atlantydy” są fotografie – ok. 300 – i historia 5-6 najważniejszych miejscowości w danym regionie. Dotychczas udokumentowałem ok. 70 miejscowości, które straciliśmy na Kresach. O ich historii nie wolno nam zapomnieć.

– We wstępie do X tomu „Kresowej Atlantydy” napisał Pan Profesor, że historii Polski nie można zamykać w granicach obecnego państwa polskiego.

– Tak, bo Polska jest państwem, które w swej ponadtysiącletniej historii miało pulsujące granice. Jej terytorium w różnych wiekach miało różne kształty – raz było większe, raz mniejsze. Polska nie miała ciągle tych samych granic i tych samych miast w swoich granicach. Był czas, gdy państwo polskie miało granice nad Dniestrem, Niemnem, Horyniem czy Czeremoszem. Byliśmy tam przez setki lat i zostawiliśmy trwałe ślady naszej obecności. Nie można więc pisać o dziejach Polski bez historii Lwowa, Wilna, Grodna czy Stanisławowa. Wielu wybitnych Polaków – Mickiewicz, Słowacki, Fredro, Zapolska i inni – urodziło się poza granicami dzisiejszego państwa polskiego. Pominięcie tych historii byłoby niczym innym jak amputacją połowy mózgu.

– „Cechą społeczeństw wykształconych jest chęć ucieczki od anonimowości” – kolejne stwierdzenie Pana Profesora odnosi się do zainteresowania przeszłością. Czy Polacy sięgają dziś do dziedzictwa Kresów?

– Po zniesieniu w Polsce cenzury ukazały się setki, a nawet tysiące wydawnictw – wspomnień, pamiętników, relacji – właśnie o Kresach. I tam znajdujemy dziesiątki tysięcy opowieści o indywidualnych losach ludzi, którzy doświadczyli niezwykłych przeżyć. Uczestniczę w setkach spotkań autorskich przy okazji ukazywania się moich kolejnych tomów „Kresowej Atlantydy” i widzę niesłabnące zainteresowanie tą tematyką.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Watykańskie zastrzeżenia do niemieckiej drogi synodalnej

2019-09-18 17:20

vaticannews / Berlin (KAI)

Kościół w Niemczech wchodzi na własną drogę synodalną. Budzi to niepokój w innych Kościołach lokalnych oraz w samym Watykanie, czego świadectwem był najpierw list Papieża do Niemców, a ostatnio list kard. Marca Ouelleta do niemieckiego episkopatu.

WŁODZIMIERZ RĘDZIOCH

Jak podaje Tomasz Kycia, berliński korespondent Radia Watykańskiego, list do Niemców, w którym Franciszek apeluje o jedność niemieckich katolików z Kościołem powszechnym, to nie tylko inicjatywa Ojca Świętego, ale i trzech kardynałów, szefów watykańskich dykasterii. Według czasopisma „Herder Korrespondenz”, które powołuje się na trzy niezależne od siebie rzymskie źródła, o reakcję Papieża na kontrowersyjną „drogę synodalną” poprosili wspólnie kardynałowie Luis Ladaria SJ (prefekt Kongregacji Nauki Wiary), Marc Ouellet (prefekt Kongregacji ds. Biskupów) oraz Pietro Parolin (Sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej). Franciszek poprosił o radę także niemieckiego kardynała Waltera Kaspera.

„Herder Korrespondenz” podaje, że „do co najmniej jednego roboczego spotkania trzech kardynałów doszło w maju” tego roku. Spotkanie zainicjował kard. Ouellet, zaniepokojony relacjami nuncjusza apostolskiego w Niemczech i stanem przygotowań do tzw. „drogi synodalnej”, na której niemieccy biskupi wraz z Komitetem Centralnym Katolików Niemieckich chcą zająć się m.in. takimi kwestiami jak kapłaństwo kobiet, możliwość zniesienia celibatu i zmiana katolickiej etyki seksualnej.

„Herder Korrespondenz” twierdzi, że z grona uczestniczących w roboczym spotkaniu hierarchów wybrany został kard. Luis Ladaria SJ, Prefekt Kongregacji Nauki Wiary, który przedstawił Papieżowi projekt odpowiedniego listu do biskupów niemieckich. Potwierdziło to również Biuro Prasowe Stolicy Apostolskiej. Franciszek skonsultował treść listu z kard. Walterem Kasperem i zaadresował go w końcu do wszystkich katolików w Niemczech.

W rozmowie z „Herder Korrespondenz” kard. Walter Kasper wyraził swoje zdziwienie, w jaki sposób przez niektórych niemieckich biskupów został przyjęty ów list papieski. „W Niemczech list przyjęto co prawda z dużym uznaniem, ale następnie odłożono go na bok i robiono dalej po swojemu. Ale bez odnowy w wierze wszystkie, nawet dobrze przemyślane reformy strukturalne pójdą na marne” - stwierdził kard. Kasper i dodał, że Franciszek w centrum uwagi postawił ewangelizację i w ten sposób kontynuuje linię pontyfikatów od Pawła VI.

„Oszukujemy się, twierdząc, że samymi tylko reformami strukturalnymi można rozbudzić na nowo radość wiary. Ostatecznie może to doprowadzić do nowego, jeszcze głębszego rozczarowania” - mówił kard. Kasper. Na początku września w liście do przewodniczącego niemieckiego episkopatu kard. Ouellet potwierdził zaniepokojenie Watykanu rozwojem sytuacji w Kościele w Niemczech i dołączył list Papieskiej Rady ds. Tekstów Prawnych. W dokumencie stwierdzono, że plany biskupów niemieckich naruszają normy kanoniczne i faktycznie zmierzają do zmiany powszechnych norm i nauki Kościoła. Przewodniczący niemieckiego episkopatu kard. Marx odpisał kard. Ouelletowi, że niemiecka „droga synodalna to proces sui generis”, a jego postanowienia nie powinny być odczytywane w świetle prawa kanonicznego. „Mamy nadzieję”, napisał kard. Marx, „że wyniki kształtowania opinii publicznej w naszym kraju będą pomocne również całemu Kościołowi powszechnemu i innym episkopatom.”

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem