Reklama

Misje - to spełnienie naszych marzeń

2014-02-06 15:27

Z misjonarkami świeckimi, Joanną Owanek i Ewą Maziarz, rozmawia ks. Adam Stachowicz
Edycja sandomierska 6/2014, str. 6

Ks. Adam Stachowicz

KS. ADAM STACHOWICZ: – Najczęściej mówimy o misjonarzach kapłanach, czasami o misyjnych zakonach żeńskich czy męskich. Natomiast rzadko o misjonarzach świeckich.

JOANNA OWANEK: – To prawda, mówiąc o misjach widzimy najczęściej osoby duchowne. A w rzeczywistości bardzo dużo osób świeckich decyduje się na wyjazd na misje, by przez swą pracę i zaangażowanie pokazać ludziom Boga, świadczyć o Nim i Jego miłości.

– Jak to było z Waszym powołaniem?

JOANNA: – Pasję do misji rozpalił we mnie jeden z księży wikariuszy, który służył w naszej parafii, a obecnie pracuje w RPA. Jednocześnie wiedziałam, że nie mam powołania do życia zakonnego. Zatem, gdy spotkałam Misjonarzy Kombonianów i okazało się, że posyłają oni osoby świeckie, pomyślałam, że to jest to. Ostateczną decyzję podjęłam po miesięcznym pobycie na misji w Ghanie.

EWA MAZIARZ: – Moje powołanie tli się we mnie od najmłodszych lat. Zastanawiałam się czy wyjechać jako pracownik jakiejś organizacji działającej na rzecz ludzi z Czarnego Lądu, czy jechać jako misjonarka z diecezji po przygotowaniu się w Centrum Formacji Misyjnej. Wtedy Pan Bóg dał mi wskazówki, które pomogły znaleźć Kombonianów. Okazało się, że wysyłają oni na misje osoby świeckie w duchu Ewangelii. Jak dla mnie – idealne połączenie.

– Co się stało, że w końcu zdecydowałyście się pojechać na misje na stałe?

JOANNA: – Poczułam, że to jest moje miejsce. Że misja jest tym, czym chcę żyć i czemu chcę poświęcić życie.

EWA: – Decyzji o takim wyjeździe nie podejmuje się w jednej chwili. W moim życiu przewijają się wspomnienia o osobach i zdarzeniach, które układają się w znaki od Boga, w przekonanie, że moim powołaniem jest służba „najbiedniejszym i najbardziej opuszczonym” – jak pisał nasz założyciel św. Daniel Comboni.

– Czy spotkałyście kogoś, kto o misjach opowiadał?

EWA: – Pierwszą osobą, którą pamiętam, i która opowiadała o pracy na misjach był ks. Tomasz Wargacki – obecnie pracuje na misji w Afryce. To było kilka, może kilkanaście lat temu. Później spotykałam wielu misjonarzy. Dzielili się swoimi doświadczeniami. Najczęściej spotykałam ich w szkole, byli zapraszani przez księży katechetów.

JOANNA: – Nieustannie spotykam dużo osób, które opowiadają o misjach. Za każdym razem mnie inspirują i utwierdzają mnie w wyborze.

– Dlaczego wybrałyście posługę tak daleko od domu?

JOANNA: – Ludzie często mówią: po co tam jedziesz, przecież praca jest też tutaj. To prawda, ale praca wśród najbiedniejszych i najbardziej opuszczonych w Ugandzie daje mi największą radość i satysfakcję. W Polsce też jest dużo pracy, ale jest też wiele osób, które tu zostaną i będą pracować.

EWA: – Myślę, że to nie ja wybrałam pracę tak daleko od domu, ale moje serce. Wierzę, że tam gdzie jadę – w Gulu – Bóg potrzebuje moich dłoni do pracy.

– A zdrowie? Czy nie macie obaw przed tamtejszymi chorobami?

JOANNA: – Jasne, że mam, ale wierzę i ufam, że wszystko będzie dobrze. Pan Bóg jest ze mną i na pewno nie pozwoli, by stało się coś złego. Ale wiadomo, że na misjach dzieją się różne rzeczy. Jak będzie nie wiem, ale na pewno dobrze.

EWA: – Zdaję sobie sprawę, że pewnie zachoruję na jakąś chorobę, ale wiem, że na miejscu są lekarze, którzy mi pomogą. Oddaję te sprawy w ręce Pana Boga.

– Czy nie boicie się rozstania z rodziną, z przyjaciółmi? Jak na Waszą decyzję zareagowali rodzice?

JOANNA: – Rozstania się nie boję, ale wiem, że będzie to bardzo trudne. Na pewno będę tęsknić. A rodzice? Na początku nie byli zadowoleni, że ich dziecko, zamiast układać sobie życie w Polsce, wyjeżdża do dalekiego kraju, narażając się przy tym na wiele niebezpieczeństw. Ale myślę, że teraz nauczyli się z tym żyć i wiedzą, że właśnie to daje mi prawdziwe szczęście. A chyba to jest najważniejsze.

EWA: – Rozłąka z rodziną będzie trudnym doświadczeniem ale w dobie rozwoju technologicznego będę mogła się z nimi swobodnie komunikować. Dwa lata szybko miną. Rodzice nie są sami, mam siostrę i brata, którzy założyli rodziny i mają dzieci. Początkowo rodzice byli zaskoczeni moim wyborem, ale z czasem przywykli do tej myśli, wiedzą, że będę tam spełniać moje marzenie.

– Dlaczego wybrałyście akurat ten kraj?

JOANNA: – Kraj wybrali Misjonarze Kombonianie, którzy najlepiej wiedzą, gdzie potrzebna jest pomoc i gdzie potrzeba świeckich z naszym wykształceniem. A ja ufam, że właśnie w Gulu potrzeba takiej osoby jak ja.

EWA: – Wybór kraju nie był dla mnie problemem, bo od początku mówiłam, że pojadę tam, gdzie jest potrzeba, jedyną sugestią z mojej strony było to, żeby misja była na kontynencie afrykańskim.

– Sądzicie, że Was tamtejsi ludzie zaakceptują?

JOANNA: – Obawy zawsze są, ale Ghana pokazała mi, że ludzie są niezwykle otwarci. Mam nadzieję, że w Ugandzie także doświadczymy tej otwartości. Jeśli my jesteśmy otwarci na innych, to i ludzie otwierają się na nas.

EWA: – Jedzie nas tam czwórka (ja, Asia, Monika i Carmen z Hiszpanii). Myślę, że poprzez nasze zaangażowanie w ich życie, naukę języka plemiennego (acholi), służbę i wspólną modlitwę pokażemy, że wszyscy jesteśmy dziećmi jednego Boga, jesteśmy jedną rodziną.

Tagi:
misje misjonarze

Reklama

Bądźcie z nich dumni

2019-05-15 08:06

Katarzyna Dobrowolska
Edycja kielecka 20/2019, str. 1, 6

Już po raz czwarty 1 maja w Wyższym Seminarium Duchownym bp Jan Piotrowski zorganizował spotkanie rodzin misjonarzy naszej diecezji. Z różnych stron przybyli na nie rodzice i rodzeństwo misjonarzy i misjonarek, siostry zakonne, kapłani posługujący na misjach obecnie i ci, którzy już zakończyli swoją posługę

WD
Spotkanie rozpoczęła Msza św. pod przewodnictwem bp. Mariana Florczyka

Biskup Jan Piotrowski, wyraził wszystkim uczestnikom spotkania wdzięczność za ich obecność, modlitwę i zaangażowanie na rzecz misji. „Gromadzimy się, aby dziękować Bogu za misyjny wymiar życia Kościoła kieleckiego, który od lat przez biskupów diecezjalnych, posyła misjonarzy z darem głoszenia Ewangelii” – powiedział. Podkreślał, za Janem Pawłem II, że na mocy chrztu św. wszyscy jesteśmy wezwani, aby być misjonarzami i nieść Ewangelię światu.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Zagłodzony w imię prawa: rozpoczęła się eutanazja Vincenta Lamberta

2019-05-20 15:35

vaticannews.va / Reims (KAI)

Dziś rano francuscy lekarze zaprzestali podawania pożywienia i wody 42-letniemu Vincentowi Lambertowi. Od 2008 r., po wypadku na motorze, jest on sparaliżowany i żyje w stanie minimalnej świadomości lub, jak mówią inni, w stanie wegetatywnym. Nie jest jednak podłączony do respiratora ani innych urządzeń podtrzymujących go przy życiu. „Vincent czuje wszystko. Płakał, gdy poinformowaliśmy go o decyzji lekarzy” – mówią rodzice mężczyzny, którzy do końca sprzeciwiali się jego eutanazji.

Batalia o prawo do życia Vincenta Lamberta trwa od 2013 r., kiedy to po raz pierwszy lekarze chcieli zaprzestać go karmić i poić. Zdecydowanie sprzeciwili się temu jego rodzice, którzy cały czas walczą o prawo do życia dla swego syna. Za eutanazją opowiada się jego żona Rachela, twierdząc, że wobec mężczyzny stosowana jest uporczywa terapia.

Tej opinii sprzeciwiło się m.in. 77-francuskich lekarzy, specjalizujących się w opiece nad chorymi z uszkodzeniem mózgu, przypominając, że Lambert samodzielnie oddycha i nie jest podłączony do respiratora ani do żadnej innej maszyny podtrzymującej życie. Nie znajduje się też w fazie terminalnej, nie jest w śpiączce, tylko w stanie minimalnej świadomości, zachował zdolność przełykania, reaguje na bodźce, rusza oczami, płacze, odczuwa ból. Jedyne co otrzymuje to pożywienie za pomocą sondy żołądkowej i płyny w kroplówkach.

Te zabiegi z punktu widzenia klinicznego i etycznego nie mogą być uznane za uporczywą terapię. Potwierdza to dokument watykańskiej Kongregacji Nauki Wiary z 1 sierpnia 2007 r., podkreślając, że „podawanie pokarmu i wody, także metodami sztucznymi, jest zasadniczo zwyczajnym i proporcjonalnym sposobem podtrzymania życia. Jest ono więc obowiązkowe w takiej mierze i przez taki czas, w jakich służy właściwym sobie celom, czyli nawadnianiu i odżywianiu pacjenta. W ten sposób zapobiega się cierpieniom i śmierci, które byłyby spowodowane wycieńczeniem i odwodnieniem”.

Wczoraj przed kliniką w Reims, gdzie przebywa mężczyzna manifestowało kilkaset osób, domagając się odstąpienia lekarzy od decyzji o jego zagłodzeniu. Z podobnym apelem jego rodzice wystąpili do prezydenta Francji, ten jednak nawet nie odpowiedział na ich list. Także francuscy biskupi zdecydowanie potępili decyzję lekarzy o zakończeniu dalszej terapii, wskazując, że „wytacza to drogę do legalizacji eutanazji”. W tej sprawie głos zabrał także Papież Franciszek przypominając, że do każdego życia trzeba podchodzić z szacunkiem. Apelował zarazem, by „każdy chory był zawsze szanowany w swej godności i leczony w sposób odpowiedni do jego stanu zdrowia, przy zgodnym wsparciu rodziny, lekarzy i innych pracowników służby zdrowia, z wielkim szacunkiem do życia”. Na Twitterze apelował dziś: „Módlmy się za tych, którzy są ciężko chorzy. Strzeżmy zawsze życia, daru Boga, od początku do naturalnego kresu. Nie ulegajmy kulturze odrzucenia”.

– Rano Vincenta odłączono od sondy żywieniowej i kroplówek, zaczęto podawać mu leki uśmierzające. Skandalem jest to, że rodzicom nie pozwolono dziś pożegnać się z synem – mówi Jean Paillot, adwokat rodziców Lamberta. Wskazuje, że na oczach świata dokonuje się właśnie pierwsza legalna eutanazja w historii Francji. Jedno z ostatnich nagrań z sali szpitalnej pokazuje matkę, która mówi do Vincenta „nie płacz, jestem przy tobie, jest też tato” i głaszcze syna na pożegnanie, bo zakazano jej go przytulić.

Z kolei arcybiskup Reims przypomina, że mimo usilnych próśb rodziców nie zgodzono się na przeniesienie pacjenta do placówki specjalizującej się w tego typu przypadkach. W podobnym stanie w całej Francji jest obecnie ok. 1500 pacjentów. „Gra toczy się o honor ludzkości, która nie może pozwolić na to, by jeden z jej członków umarł z głodu i pragnienia – mówi abp Eric de Moulins-Beaufort. - Przyzwolenie na jego śmierć, ponieważ terapia zbyt dużo kosztuje czy też jego życie ma mniejszą wartość, oznacza koniec naszej cywilizacji”.

Vincent Sanchez, który jako lekarz prowadzący zdecydował o zakończeniu terapii Lamberta poinformował, że nie wiadomo, jak długo mężczyzna będzie konał. Organizacje pro-life biją na alarm, że coraz mocniej przepycha się mentalność eutanazyjną i śmierć głodowa Lamberta staje się kolejnym alarmującym znakiem dla konieczności obrony życia. Przed 14 laty w Stanach Zjednoczonych w podobny sposób została zagłodzona Terry Schiavo. Po odłączeniu od sondy żywieniowej kobieta umierała przez 13 dni.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Oświadczenie Franciszkanów po artykule "Gazety Wyborczej"

2019-05-22 07:11

mip / Kraków (KAI)

Przemysław Kowalczyk był uczniem szkoły od września 1989 r. do 24 stycznia 1990 r. - czytamy w nowym oświadczeniu Biura Prasowego Prowincji św. Antoniego i bł. Jakuba Strzemię Zakonu Braci Mniejszych Konwentualnych (Franciszkanów) związanym z publikacją w "Gazecie Wyborczej". Wcześniej wydane oświadczenie zostało poszerzone o nową wiedzę.

BP KEP
Kard. Henryk Gulbinowicz

Publikujemy treść sprostowania:

W związku z artykułem Gazety Wyborczej zatytułowanym „Były uczeń seminarium duchownego oskarżył kardynała Gulbinowicza o molestowanie” wyższy przełożony o. Józefa, byłego rektora Niższego Seminarium Duchownego w Legnicy, natychmiast po otrzymaniu informacji o publikacji w internecie osobiście skontaktował się z o. Józefem. O godz. 12.31 do mediów zostało przesłane następujące oświadczenie:

„Oświadczamy, że z rozmowy wynikają jasno dwie rzeczy:

Po pierwsze, imię i nazwisko Przemysław Kowalczyk nie figuruje w żadnych archiwalnych dokumentach szkoły. Kilku upoważnionych pracowników szkoły kilka razy sprawdzało dzienniki i inne dokumenty i nie odnaleźli takiego nazwiska.

Po drugie, o. Józef nigdy nikogo po nic nie wysyłał do kard. H. Gulbinowicza. Ani uczniów, ani dorosłych”.

Jednak o godz. 16.55 o. Józef zadzwonił do Sekretariatu Prowincji z wiadomością, że odnalazł informację, że Przemysław Kowalczyk był uczniem szkoły od września 1989 r. do 24 stycznia 1990 r. Jednocześnie podtrzymuje wypowiedź, że żaden z jego uczniów nigdy nie był przez niego posyłany do Księdza Kardynała.

Biuro Prasowe Prowincji św. Antoniego i bł. Jakuba Strzemię Zakonu Braci Mniejszych Konwentualnych (Franciszkanów)

***

"Gazeta Wyborcza" opublikowała artykuł, w którym Karol Chum, wrocławski informatyk i autor wierszy, oskarża o molestowanie kardynała Henryka Gulbinowicza, ówczesnego metropolitę wrocławskiego. Miało to mieć miejsce w styczniu 1989 r., gdy Przemysław Kowalczyk (Karol Chum to jego literacki pseudonim) miał 15 lat i był klerykiem Niższego Seminarium Duchownego franciszkanów w Legnicy.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem