Reklama

To dla was, czytelnicy, jesteśmy! – 1000. numer „Niedzieli Podlaskiej”

2014-02-20 11:53

Z księżmi: Zbigniewem Rycakiem, Dariuszem Frydrychem i Mariuszem Boguszewskim rozmawia Edyta Hartman
Edycja podlaska 7/2014, str. 6-7

Pierwsze wydanie edycji drohiczyńskiej „Niedzieli” z nazwą „Kościół na Podlasiu” ukazało się z datą 25 grudnia 1994 r. i była to zaledwie dwustronicowa wkładka. Dziś, z datą 16 lutego 2014 r., oddajemy do rąk naszych Drogich Czytelników 1000. numer naszego pisma – „Niedzieli Podlaskiej” (nazwa ta funkcjonuje od 6 października 1996 r.). Tak znaczący jubileusz to dobra okazja do sięgnięcia pamięcią wstecz. O kilka słów refleksji poprosiliśmy pierwszego i kolejnych redaktorów odpowiedzialnych „Niedzieli Podlaskiej” z ramienia naszej, drohiczyńskiej diecezji

EDYTA HARTMAN: – Świętujemy 1000. numer „Niedzieli Podlaskiej”. To okazja zarówno do wspomnień, jak i pewnych podsumowań. Jak Ksiądz jako pierwszy redaktor odpowiedzialny pisma wspomina początki pracy nad podlaską edycją „Niedzieli”?

KS. ZBIGNIEW RYCAK: – Z pewnym wzruszeniem i niedowierzaniem, że to już blisko 20 lat minęło, wracam pamięcią do tamtych chwil, kiedy rozpoczęła się moja przygoda z „Niedzielą”. Było to nie lada wezwanie, gdyż trzeba było wiele się uczyć, podejmując zadanie powierzone przez bp. Antoniego Dydycza, a polegające na organizacji podlaskiej redakcji tygodnika. Była oczywiście pomoc ze strony redakcji w Częstochowie, ale do wielu spraw trzeba było dochodzić samemu. Dużym problemem na starcie było zorganizowanie korespondentów z terenu diecezji, gdyż to warunkowało poniekąd przyjęcie „Niedzieli” w całej diecezji. Niemniej jednak to otwarcie „Niedzieli” na Drohiczyn poczytywaliśmy jako szansę na wsparcie działań duszpasterskich prowadzonych w parafiach, co później potwierdziło się w całej rozciągłości.

– Pełnił Ksiądz funkcję redaktora odpowiedzialnego od 1995 do 2006 r., będąc jak do tej pory najdłużej pełniącym obowiązki redaktora odpowiedzialnego. Nie bez kozery można powiedzieć, że to właśnie Księdzu zawdzięczamy podwaliny „Niedzieli Podlaskiej”. Co Księdzu jako kapłanowi dała ta praca?

KS. Z.R.: – Praca w „Niedzieli” oprócz tego, że uczy pewnej systematyczności w organizacji pracy, otworzyła mnie osobiście na wiele spraw i wydarzeń, które dokonują się w diecezji. Uświadomiła mi pewną prawdę, a mianowicie tę, że publikacja prasowa dotycząca dobrych dokonań w jakimś miejscu, przez jakichś ludzi może być inspiracją dla innych osób w podejmowaniu podobnych czy jeszcze dalej idących działań, przez co życie społeczne staje się bogatsze, a dobro jest przymnażane. Dzisiaj, gdy dziennikarstwo goni za sensacją, nierzadko bulwersującą niejednego czytelnika, w cenie powinna być informacja o normalnym człowieczeństwie, o bezinteresownym poświęceniu, o ludzkim trudzie zakorzenionym w krzyżu Chrystusa. I takie dziennikarstwo prezentuje „Niedziela”, i tego uczyłem się, pisząc po trosze na potrzeby tygodnika, i tak to próbuję realizować w pracy duszpasterskiej.

– Przez 4 lata, od 2006 do 2010 r., był Ksiądz redaktorem „Niedzieli Podlaskiej”. To Księdzu zawdzięczmy podjęcie współpracy z wieloma korespondentami parafialnymi, na sposób stały na łamach gazety zaczęli pojawiać się klerycy naszego, drohiczyńskiego seminarium, przybliżając szerszemu odbiorcy wydarzenia z życia uczelni. Co dały Księdzu te 4 lata i jak je wspomina już z pewnej perspektywy?

KS. DARIUSZ FRYDRYCH: – Szczęść Boże wszystkim Czytelnikom. Jak wspominam te lata? Były wypełnione pracą, ale wspominam je bardzo dobrze. Kiedy bp Antoni Dydycz poprosił mnie o prowadzenie „Niedzieli Podlaskiej”, z jednej strony było to dla mnie zaskoczeniem, a z drugiej – pewnym wyzwaniem. Poza jakimiś małymi okazjonalnymi epizodami w „Niedzieli” czy jakiś innych mediach nie miałem pojęcia o pracy dziennikarskiej, była to dla mnie „terra incognita”. Pytałem, szukałem, słuchałem. Po wielu rozmowach z kolegami kapłanami czy też z wykładowcami z KUL powoli wyłaniał się plan pracy w „Niedzieli” i powstałym wówczas referacie ds. mediów. Wielu wskazówek udzielił mi też prof. Karol Klauza z Lublina, który wcześniej z ramienia redakcji centralnej w Częstochowie pracował przy tworzeniu „Niedzieli Podlaskiej”. Jeden z kolegów powiedział: „Sam nic nie zrobisz, nie możesz być wszędzie, trzeba szukać ludzi, dać im szansę wypowiedzi”. Taki był też cel: szukać jak największej liczby różnych ludzi: młodych, starszych, ludzi zaangażowanych w życie Kościoła lokalnego, instytucji diecezjalnych, wspólnot działających na terenie diecezji czy tez poza nią. Liczył się każdy człowiek bez względu na wiek czy miejsce zamieszkania. Poprzez to chciałem, aby „Niedziela Podlaska” stała się nam bliższa. Początek mojej pracy wiązał się też z nową szatą graficzną i aż ośmioma stronami. Bałem się też, że po prostu będzie mało materiału. Mój strach okazał się nieuzasadniony. Dzięki prośbom kierowanym przez kapłanów czy przez znajomych coraz więcej materiałów zaczęło spływać do redakcji. Bardzo duża liczna naszych diecezjan czy tez ludzi pochodzących z naszej diecezji podjęła współpracę z redakcją. Z wieloma mam do dzisiaj kontakt. Chcieliśmy też, by wszystko było aktualne i na czasie. Dlatego prosiłem, by materiały nadsyłać od razu. Z czasem materiałów było tak dużo, że chcąc umieścić wszystko w odpowiednich szpaltach kolejnych stron tygodnika, trzeba było po prostu ciąć nadesłane teksty. Nie wszystko też udało się opublikować. Chciałem również, by nasze seminarium było stałym gościem edycji podlaskiej. Dzięki życzliwości władz WSD w Drohiczynie oraz zaangażowaniu i otwartości ówczesnych alumnów w dużej mierze to się udało. Cieszył też fakt, że „Niedziela Podlaska” dostępna była nie tyko w parafiach czy kioskach prasowych naszej diecezji, ale także poza jej granicami. Moją radością było też to, że nakład edycji zaczął się zwiększać.
Podsumowując, praca w „Niedzieli” dla mnie osobiście była na nowo odkryciem Kościoła w jego wyjątkowości i wielopłaszczyznowości. Na nowo dostrzeżenia tego, że Kościół jest wspólnotą wspólnot opartą na Jezusie Chrystusie, że dla każdego jest w nim miejsce. Mogłem się przekonać, ile dobra jest w ludziach i ile dzieje się pięknych rzeczy w Kościele i przez Kościół oraz jak można się tym dobrem dzielić, motywując i ubogacając innych. Dzięki napływającym informacjom można było także dostrzec, ile osób jest zatroskanych o dobro Kościoła.
Pragnę podziękować wszystkim za zaangażowanie, współpracę oraz za czas poświęcony przy współtworzeniu „Niedzieli Podlaskiej”, za wszystkie cenne wskazówki i uwagi. Szczególnie dziękuję najbliższym współpracownikom ks. Krzysztofowi Żero i Edycie Hartman. Przepraszam też wszystkich, że nie wszystko udało się zamieścić na łamach podlaskiej edycji Tygodnika „Niedziela”. Pamiętam o wszystkich w mojej codziennej modlitwie, o którą też przy okazji proszę.

– Przejął Ksiądz obowiązki redaktora odpowiedzialnego „Niedzieli Podlaskiej” 1 października 2010 r. i pełni je do chwili obecnej. Co dała Księdzu ta praca i co uważa za swoje największe osiągnięcie?

KS. MARIUSZ BOGUSZEWSKI: – Wypełnianie obowiązków redakcyjnych jest ciągłym poszukiwaniem kreatywnych rozwiązań do wzbogacania treści o charakterze informacyjnym, tego, co może formować czytelnika. Jest to niewątpliwie zadanie, które trzeba ciągle szlifować. Faktem jest, że edycja diecezjalna ma jako nadrzędne zadanie być niejako kroniką z życia diecezji. Gdyby pokusić się na zebranie tysiąca dotychczasowych numerów, łatwo można by poznać jakąś część historii Kościoła na Podlasiu. Więc za ważne wydarzenie trzeba uznać ciągłe poszukiwanie nowych autorów tekstów z terenu oraz wyszukiwanie ciekawych postaci do wywiadów.

– Czego życzyć „Niedzieli Podlaskiej” na przyszłość?

KS. M.B.: – Aby wrastała ranga gazety w duszpasterstwie diecezjalnym. Moim marzeniem jest, aby w każdej rodzinie w naszej diecezji zagościła nasza gazeta. Przy tej okazji życzę też wszystkim naszym Czytelnikom, aby nigdy się nie zawiedli, zamykając ostatnią stronę „Niedzieli Podlaskiej”.

Tagi:
jubileusz

Reklama

Dziękczynienie za 25 lat Przemyskiej Edycji „Niedzieli”

2019-04-16 18:56

Ks. Zbigniew Suchy
Edycja przemyska 16/2019, str. I

Archiwum redakcji
Twórcy i pracownicy edycji przemyskiej „Niedzieli” ze swoimi Pasterzami

Człowiek żyje niejako w podwójnej przestrzeni – Chronosu, który przemierza z nami czas naszego istnienia, systematycznie, bez pośpiechu, ale i bez zatrzymywania się. Drugi wymiar to wpijający się z ten linearny wymiar życia Kairos. Jeśli na ten pierwszy nie mamy wpływu, to ten drugi w wielkiej mierze należy do nas.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Ks. Marek Dziewiecki: Uczciwość nie znosi tabu!

2019-04-24 17:24

Salve TV

- Ponieważ kochamy się w naszym małżeństwie, to zwierzamy się przede wszystkim sobie nawzajem. Wymagamy od siebie bezwzględnej uczciwości. Nie mamy tematów tabu - mówi ks. Marek Dziewiecki.

SALVE TV

- Jeśli któreś z małżonków zaczyna kłamać i manipulować, to drugi ma prawo zapytać wprost, o co chodzi - to jest uczciwość małżeńska. Jeśli dojdzie do zdrady i wyjdzie to na jaw, to oszukany małżonek ma święte prawo do zaglądania do telefonu, maila i porównywania bilingów, czyli sprawdzania uczciwości małżonka aż do przywrócenia zaufania.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Prymas Polski: w świecie naznaczonym lękiem i śmiercią mamy nieść pokój i radość

2019-04-25 18:29

bgk / Gniezno (KAI)

„Jesteśmy wezwani, aby w tym świecie, takim, jakim on jest, naznaczonym lękiem i śmiercią, pozbawionym nadziei, sparaliżowanym tak wieloma dramatami, nieśli pokój i radość Chrystusa” – mówił dziś w Mielżynie abp Wojciech Polak, odnosząc się do niedzielnych tragicznych wydarzeń na Sri Lance.

Piotr Drzewiecki

Prymas Polski wziął udział w obchodach 100-lecia obecności i posługi w Mielżynie sióstr dominikanek. Zgromadzenie od początku prowadzi tam działalność dobroczynną, opiekując się w sposób szczególny młodzieżą niepełnosprawną intelektualnie i ruchowo.

W homilii Mszy św. stanowiącej centralny punkt jubileuszowych obchodów abp Wojciech Polak postawił pytanie o nasze świadectwo wiary, a konkretnie o radość wiary, której brak papież Franciszek nazwał cechą, a nawet wręcz chorobą wielu chrześcijan.

- Dlaczego boimy się radości? Co nie pozwala nam prawdziwie ucieszyć się bliskością Zmartwychwstałego Pana? – pytał Prymas. – Wolimy się smucić, niż cieszyć może dlatego, że łatwiej jest poruszać się w ciemnościach niż w blasku. Łatwiej jest żyć w lęku, niż otworzyć się na nowość życia. Często brakuje nam radości, bo się po prostu boimy. Czujemy się wciąż przytłoczeni tragedią krzyża, naszymi trudnymi doświadczeniami, naszą przeszłością. Jesteśmy więc, jak mówił swoim uczniom Jezus, zmieszani i różne wątpliwości budzą się w naszych sercach – mówił abp Polak, przypominając, że przecież nie do tego jesteśmy powołani.

„Zmartwychwstały wzywa nas, abyśmy w tym świecie, takim, jakim on jest, tak często naznaczonym lękiem i smutkiem, tak mocno doświadczonym ludzkim cierpieniem i śmiercią, w świecie owładniętym niepewnością i jakże często wręcz sparaliżowanym tak wieloma tragicznymi wydarzeniami, jak choćby w tych ostatnich dniach męczeńską śmiercią tylu chrześcijan na Sri Lance, w świecie przenikniętym samotnością i ostatecznie pozbawionym nadziei, nieśli Jego pokój i radość” – podkreślił Prymas.

Metropolita gnieźnieński nawiązał też do świętowanego jubileuszu zaznaczając, że wezwanie to od stulecia wiernie wypełniają w Mielżynie siostry dominikanki, dla których radość i nadzieja zmartwychwstania jest motywem miłości i służby drugiemu.

„Poczynając od klasztoru i domu dla sierot, poprzez prowadzoną do wybuchu II wojny światowej Szkołę Gospodarstwa Domowego, aż po prowadzony nieprzerwanie od 1956 roku zakład dla dzieci i młodzieży z niepełnosprawnością ruchową i intelektualną, były i są dla tej witkowskiej ziemi zwiastunami nadziei i radości w Panu” – mówił abp Polak.

Na koniec przypomniał słowa pierwszego Prymasa odrodzonej Polski kard. Edmunda Dalbora, który nawołując do troski i miłości o drugich, zwłaszcza o potrzebujących pomocy, zwykł mówić, że „zadaniem naszym jest rany zabliźniać, kolce goryczy bliźnim ostrożnie i miłościwie wyciągać, by im ułatwić przyjście do równowagi i do powrotu do lepszego sposobu życia i do zajęć odważniejszych (…) Dlatego też jako chrześcijanie – dodawał – powinniśmy mieć zawsze współczucie dla naszych bliźnich”.

Mielżyn jest jedną z większych placówek zgromadzenia sióstr dominikanek w Polsce. W klasztorze znajdującym się przy Domu Pomocy Społecznej mieszka i pracuje 18 sióstr. W chwili obecnej 13 sióstr bezpośrednio służy osobom niepełnosprawnym, pozostałe zaś z klasztoru wspierają ich posługę swoimi modlitwami i cierpieniami. Jako wolontariusze w Domu Pomocy Społecznej służą także klerycy Prymasowskiego Wyższego Seminarium Duchownego w Gnieźnie.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem