Reklama

Wiadomości

Na bakier z demokracją

O naciskach mniejszości homoseksualnych na instytucje UE i poprawności politycznej europejskiej centroprawicy z Konradem Szymańskim rozmawia Wiesława Lewandowska

WIESŁAWA LEWANDOWSKA: – Kilka miesięcy temu Rada Unii Europejskiej przyjęła wytyczne na rzecz promowania i ochrony wszystkich praw człowieka przysługujących lesbijkom, gejom, osobom biseksualnym, transpłciowym i interseksualnym (LGBTI). Na początku lutego Parlament Europejski pokaźną większością głosów zaakceptował rezolucję „w sprawie unijnego planu przeciwdziałania homofobii i dyskryminacji ze względu na orientację seksualną i tożsamość płciową”. Podobnych inicjatyw jest coraz więcej. Czy naprawdę w Europie zapanowało aż tak ogromne zagrożenie dla mniejszości seksualnych?

KONRAD SZYMAŃSKI: – Kariera tzw. walki z homofobią to problem kilku ostatnich lat. Do niedawna jeszcze UE stała dość wyraźnie i zdecydowanie na stanowisku, że każdy bez względu na swoją orientację seksualną jest po prostu równy wobec prawa. Od pewnego czasu mamy jednak do czynienia z nasilającą się kampanią mniejszości homoseksualnych, które robią wszystko, by zaangażować wszelkie możliwe organy UE w detaliczną realizację swoich postulatów, domagając się najbardziej drobiazgowych, daleko idących regulacji prawnych na poziomie unijnym, a więc z pominięciem samodzielnej decyzji poszczególnych państw i narodów.

– Zdecydowana większość w Parlamencie Europejskim poparła tę rezolucję. Podobnie przychylne nastawienie wobec LGBTI istnieje także w innych instytucjach europejskich?

– Wydaje się, że Rada UE – zrzeszająca rządy poszczególnych państw członkowskich – ma pełne przekonanie, iż zajmowanie się tą sprawą to raczej strata czasu, ponieważ pole manewru legislacyjnego jest bardzo ograniczone. Komisja Europejska podziela to przekonanie, natomiast bardzo często używa swojej „miękkiej władzy”, np. w postaci alokacji pieniędzy, do tego, by ułatwiać funkcjonowanie i presję polityczną tych środowisk w całej Europie. Myślę, że z jakichś powodów argumenty środowisk homoseksualnych trafiają do KE bardzo dobrze, zaś argumenty przeciwne – znacznie gorzej. Wyraża się to choćby w tym, że ok. 70 proc. budżetu głównej organizacji mniejszości seksualnych w Europie pochodzi z funduszy Komisji.

– Czy można uważać, że otwarty na żądania mniejszości homoseksualnych Parlament Europejski w jakiś sposób odbija dzisiejsze europejskie aspiracje?

– Niekoniecznie. To, że ten Parlament jest dziś tak bardzo podatny na tego rodzaju postulaty, bierze się z chwiejności jego centroprawicowej części, w coraz większym stopniu zastraszonej i niezdolnej do jasnego opowiedzenia się w tych sprawach. Często brakuje tej determinacji centroprawicy, która przecież ze swej natury jest powołana do tego, żeby stać na straży tradycyjnego ładu. Opinia publiczna reaguje często dużo bardziej zdecydowanie, czego przejawem są ostatnio masowe protesty we Francji.

– Skąd się bierze to „zastraszenie” i zamazanie tożsamości europejskiej centroprawicy?

– To jest już rzeczywiście poważny problem. Wydaje się, że dzisiejszy konserwatyzm oraz chrześcijańska demokracja znalazły się w poważnym kryzysie tożsamościowym, co objawia się np. właśnie postawą kapitulacji wobec wyrastających z lewicy oczekiwań środowisk mniejszości homoseksualnych. Przedstawiciele centroprawicy coraz łatwiej ulegają poprawności politycznej. Jest to bezpośrednio związane z kryzysem chrześcijaństwa, które zawsze stanowiło busolę.

– Eurodeputowani polskiej centroprawicy – czyli PO i PiS – głosowali jednak w miarę spójnie przeciwko rezolucji.

– Tylko w miarę... To głosowanie było dobrą ilustracją kłopotów z tożsamością także polskiej centroprawicy. Prawie połowa deputowanych PO nie była w stanie zagłosować ani „za”, ani „przeciw”, ani nawet wstrzymać się od głosu. Jedyną decyzją, jaką umieli podjąć, było wyjęcie karty do głosowania na dwie minuty... Podobnie zresztą zachowali się, gdy głosowano nad projektem rezolucji alternatywnej (popartej przez posłów PiS). To była zwykła ucieczka przed wyborcami, którzy przecież mają prawo znać poglądy każdego posła w tej sprawie.

– Jak wytłumaczyć to, że Parlament Europejski z taką łatwością wspiera tego rodzaju „koncerty życzeń”, jak ostatnia rezolucja wypracowana zachłannie drobiazgowo przez środowiska LGBTI?

– Trzeba przyznać, że Parlament Europejski jest obecnie wyjątkowo podatny na tego rodzaju naciski, jako że temat jest nośny politycznie, a parlamentarzyści odczuwają deficyt takiej gorącej tematyki. Podejmują ją zatem, mimo że przecież doskonale wiedzą, iż leży ona poza kompetencjami Unii. Mam wrażenie, że środowiska mniejszości seksualnych, natrafiając na opór społeczeństw europejskich – w wielu krajach, nie tylko w Polsce, ta sprawa budzi wręcz demonstracyjny sprzeciw, ostatnio np. nawet w bardzo liberalnej Francji – zaczynają przesuwać swoją uwagę w kierunku ciał ponadnarodowych (UE, Rada Europy, ONZ), uznając zapewne, że tylnymi drzwiami, poprzez korzystną dla siebie interpretację prawa międzynarodowego, ich oczekiwania zostaną spełnione bez pytania o zgodę społeczeństw europejskich. Podatność Parlamentu Europejskiego jest ściśle związana z brakiem kontroli społecznej tego gremium.

– A w istocie, Pana zdaniem, problem społecznych fobii wobec mniejszości seksualnych nie zasługuje na aż tak wielką uwagę owych ponadnarodowych ciał?

– Moim zdaniem, jest to problem całkowicie sztuczny. Europa jest bowiem najbardziej przyjaznym wobec mniejszości seksualnych miejscem na świecie. Tu zresztą wszystkie mniejszości cieszą się bardzo szerokimi gwarancjami prawnymi, ochroną ich praw indywidualnych. A zatem opowiadanie, że akurat w UE jest jakaś pilna potrzeba specjalnego poszerzania tych konkretnie praw, to oczywiste polityczne zmyślenie.

– Realne wpływy środowiska LGBTI są jednak coraz większe, a daleko idące oczekiwania coraz natarczywiej artykułowane. Jak to wytłumaczyć, skoro Europa jest tak bardzo przyjazna wszelkim mniejszościom?

– Napięcia pojawiają się dziś przede wszystkim w związku z tym, że niektóre społeczeństwa europejskie coraz wyraźniej nie życzą sobie realizacji zbyt daleko idących postulatów LGBTI. I nie ma w tym sprzeciwie żadnego naruszania praw człowieka; jest to tylko pewien wybór natury cywilizacyjnej, kulturowej. Społeczeństwa europejskie mają prawo same decydować, w jaki sposób rozumieją konstytucyjną, a także unijną normę równości. A z tej normy równości, normy niedyskryminacji, w żaden sposób nie wypływa żadne prawo do tzw. małżeństw homoseksualnych czy do adopcji dzieci przez pary homoseksualne. Takich praw wśród praw człowieka po prostu nie ma.

– Z punktu widzenia środowisk LGBTI prawa te są po prostu zbyt ogólnikowe i niedostateczne. Można uznać, że to właśnie potwierdził w jakiś sposób także Parlament Europejski?

– Trzeba przyznać, że Parlament Europejski jest w tej sprawie wyjątkowo uległy i gotów do uznania, że z katalogu praw człowieka – który wszyscy akceptujemy – należy wyinterpretowywać przyzwolenie, a nawet i zobowiązanie do realizacji każdego, nawet najdrobniejszego postulatu środowisk mniejszości seksualnych. Środowiskom tym nie wystarcza już przyjęta kilka lat temu przez UE dyrektywa antydyskryminacyjna, wyraźnie mówiąca, że osoby LGBTI nie powinny być w żaden sposób dyskryminowane na rynku pracy. Wydaje się nawet, że ta dyrektywa zaczyna im wręcz przeszkadzać, ponieważ wyłącza ona spod tego typu reguły instytucje, np. szkoły, których etos i charakter (np. religijny) może wymagać, aby miały one pełną wolność decydowania o tym, kogo zatrudniają.

– Chodzi po prostu o szeroko rozumianą wolność dla wszystkich, m.in. wolność religijną?

– Tak. Środowiska mniejszości seksualnych, dążąc do likwidacji tych wyłączeń – godzą w wolność religijną w Europie. A z całą pewnością realizacja wszystkich ich postulatów ograniczyłaby wolność wielu ludzi spoza tej mniejszości...

– Czy po akceptacji rezolucji przez Parlament Europejski zostanie wdrożony jakiś „unijny plan przeciwdziałania homofobii”? Można się spodziewać, że teraz nabierze rozpędu machina wyrównywania praw...

– Nabierze rozpędu przede wszystkim machina propagandowa środowisk LGBTI. Komisja Europejska i rządy państw członkowskich doskonale zdają sobie sprawę z tego, że litera traktatu europejskiego jest bardzo jednoznaczna i postulaty zgłoszone w tej rezolucji nie mogą być tak po prostu zrealizowane. Nie można natomiast lekceważyć roli takich deklaracji jako instrumentu nacisku politycznego na te państwa członkowskie, które wybiorą inne rozwiązania, niż chcą tego mniejszości seksualne. Do tych państw należy także Polska.

– Rezolucja jest dokumentem proponującym bardzo szczegółowe rozwiązania na rzecz mniejszości seksualnych. Dlaczego uważa Pan, że są one groźne?

– Moim zdaniem, w tym dokumencie trudno znaleźć nawet jedno zdanie, z którym można byłoby się do końca zgodzić. Ta rezolucja m.in. apeluje do Komisji Europejskiej, aby wprowadziła m.in. dyrektywę zmierzającą do wzajemnego uznania konsekwencji prawnych związków zawieranych w państwach członkowskich UE. To nic innego jak wprowadzanie tzw. małżeństw homoseksualnych i wszystkiego, co się z tym wiąże (nie wyłączając adopcji dzieci) tylnymi drzwiami do porządków prawnych państw członkowskich. Już ten jeden przykład pokazuje skalę roszczeń i zupełnie nieskrywaną intencję, by ominąć w tym procesie suwerena, jakim jest naród. W sposób oczywisty środowiska te są więc na bakier z demokracją. Są też na bakier z wolnością, ponieważ w tym jednym dokumencie mamy aż trzykrotnie powtórzony postulat kryminalizowania wypowiedzi, które mogą być uznane za homofobiczne.

– Czy może to być realna groźba?

– Tak. Nawet samo głoszenie takiego postulatu, by karać to, co może być uznane za homofobię czy mowę nienawiści, jest groźne, zwłaszcza dla otwartej i pluralistycznej dyskusji. Już dziś każdy, kto nie zgadza się z postulatami środowisk LGBTI, jest z łatwością nazywany homofobem bądź religijnym fundamentalistą. Gdyby do tego doszły jeszcze sankcje karne, to jako katolicy moglibyśmy być karani za każdą niemal obronę własnych przekonań w starciu z przedstawicielami mniejszości seksualnych. Przecież o tym, co jest homofobią, decydują działacze homoseksualni.

– Lista oczekiwań wyłuszczonych w rezolucji jest bardzo długa. Naprawdę wszystkie są podobnie groźne?

– Trudno się odnosić do wszystkich spraw – są jednakowo absurdalne – zwróciłbym tylko uwagę na te bardziej, moim zdaniem, rozwojowe. Na przykład na wezwanie, aby siedem centralnych agencji UE (m.in. ds. praw człowieka, jakości życia, zatrudnienia, sądownictwa, policji) permanentnie zajmowało się monitorowaniem sytuacji mniejszości seksualnych w Europie.

– Co by to miało znaczyć?

– To, że te agencje unijne będą finansowały realizację wszelkich badań na temat sytuacji środowisk homoseksualnych w poszczególnych krajach. Po te pieniądze, rzecz jasna, rękę wyciągną przede wszystkim grupy nacisku środowisk homoseksualnych, jako najlepiej znające przedmiot badań... Oczywiste jest więc, że rezolucja, oprócz aspektów czysto politycznych i propagandowych, ma też charakter obrony interesów finansowych wszystkich stowarzyszeń, fundacji, ruchów działających w Europie na rzecz praw mniejszości seksualnych; zabezpiecza im prosty dostęp do budżetu UE. Taki będzie główny praktyczny skutek przyjęcia tej z pozoru niewinnej rezolucji-deklaracji.

– Jak w kontekście tej gorącej dyskusji europejskiej ocenia Pan sytuację w Polsce, przedstawianej przez środowiska LGBTI jako wyjątkowy wprost „religijny ciemnogród”, nieprzychylny „nowoczesnym europejskim” rozwiązaniom równościowym?

– Myślę, że dziś najważniejsze jest, abyśmy prowadzili otwartą dyskusję społeczną. Bez szerokiej świadomości społeczeństwa nie będziemy mieli kontroli nad tym, co się dzieje na szczytach władzy. Jeżeli kiedyś przyśniemy, to możemy się obudzić w rzeczywistości, która będzie zdemolowana przez jakieś prawa UE albo jakieś inne międzynarodowe rozstrzygnięcia.

– Czy – Pana zdaniem – właśnie przysypiamy?

– Uważam, że świadomość społeczna w Polsce jest jednak wysoka; Polacy dość dobrze rozumieją, że w sprawie rodziny mają prawo do własnych wyborów i co więcej – że te ich własne wybory są dobre. I nie powinni tu mieć żadnych kompleksów, bo Polska może w tej debacie europejskiej udowodnić, że od dawna jest naprawdę nowoczesnym krajem. Od kiedy odrodziła się w 1918 r., nigdy nie zdecydowała się przecież na penalizację homoseksualizmu. Ale zarazem nie oznacza to dziś przyzwolenia na wygórowane roszczenia ze strony środowisk homoseksualnych. Panuje u nas taka właśnie, społecznie, kulturowo i religijnie zakorzeniona, dobra równowaga. Nie powinniśmy się więc i dziś przechylać ani w jedną, ani w drugą stronę.

– Jednak większość elit politycznych wyraźnie się przechyla...

– To prawda. Polacy powinni więcej wymagać od swych przedstawicieli w Sejmie i w Parlamencie Europejskim. Powinni domagać się, aby polski porządek konstytucyjny oraz kulturowo-cywilizacyjne i religijne wybory były szanowane i bronione w Europie. Niestety, obecnie rządzące elity z jednej strony boją się Brukseli, z drugiej – boją się Polaków... I dlatego w sytuacjach podbramkowych po prostu czmychają w popłochu.

* * *

Konrad Szymański – polityk, prawnik, publicysta, od 2004 r. poseł do Parlamentu Europejskiego

2014-02-25 14:32

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Morawiecki: rzeź Woli była największą jednorazową masakrą ludności cywilnej w Europie w trakcie II wojny światowej

2020-08-05 14:12

[ TEMATY ]

Europa

II wojna światowa

pl.wikipedia.com

Rzeź Woli była największą jednorazową masakrą ludności cywilnej w Europie podczas II wojny światowej. Był to wyrok na Polaków, odwet za wybuch Powstania; potworne ludobójstwo musi być upamiętniane i dokumentowane - napisał w środę premier Mateusz Morawiecki.

Morawiecki przypominając o przypadającej na środę 76. rocznicy rzezi na Woli przypomniał słowa Botwela do Marii Stuart z dramatu Juliusza Słowackiego "Maria Stuart": "Serca zbrodnią skalane, zbrodni się nie boją", które jego zdaniem stanowią "odzwierciedlenie niemieckiej polityki wobec Narodu Polskiego podczas II wojny światowej"

"Auschwitz, Majdanek, Treblinka, Sztutowo – te nazwy znane są na całym świecie. Są symbolami ludobójstwa dokonanego w imię totalitarnej ideologii, zbrodniczego systemu niemieckiego nazizmu. Do tych potworności, jakie były dokonane przez niemieckich zbrodniarzy, należy +rzeź Woli+, kiedy w ciągu 10 dni (2 – 12 sierpnia) Niemcy wymordowali ok. 65 tysięcy mieszkańców Warszawy podczas Powstania Warszawskiego" - czytamy we wpisie szefa rządu na Facebooku.

Premier przypomniał, że 5 sierpnia 1944 r. zginęło ok. 30 tysięcy Polaków. "Potworne ludobójstwo, dokonane na mieszkańcach Warszawy, musi być upamiętniane i dokumentowane. Część spalono żywcem, tysiącom przed rozstrzelaniem kazano trzymać w rękach drewniane deski, by stosy masowo mordowanych prędzej ulegały spopieleniu na podwórkach i skwerach, służących oprawcom za monstrualne krematoria" - napisał Morawiecki.

"Rzeź Woli była największą jednorazową masakrą ludności cywilnej w Europie podczas II wojny światowej. Był to wyrok na Polaków, odwet za wybuch Powstania. Stanowił część niemieckiego planu likwidacji Narodu Polskiego. Tego narodu, który +od 700 lat blokuje nam Wschód i od czasu pierwszej bitwy pod Tannenbergiem leży nam w drodze+, jak uzasadniał zbrodnie Himmler. A po zniszczeniu Narodu Polskiego +historycznie polski problem nie będzie problemem dla naszych dzieci i dla wszystkich, którzy po nas przyjdą, ba, nawet już dla nas+" - dodał.

Morawiecki stwierdził, że "żaden z niemieckich zbrodniarzy, którzy byli odpowiedzialni za +rzeź Woli+, nie poniósł kary".

"Potworne ludobójstwo, dokonane na mieszkańcach Warszawy, musi być upamiętniane i dokumentowane. Nigdy nie wolno zapomnieć o jakże licznych bezbronnych dzieciach i ich rodzicach, masowo i bezlitośnie zabijanych za ich pragnienie wolności i za przynależność do polskiego narodu. Cześć Ich Pamięci!" - napisał szef rządu.

Rzeź mieszkańców stołecznej Woli trwała od 5 do 7 sierpnia 1944 r. W masowych egzekucjach zamordowano - według różnych szacunków - od 40 do 60 tys. mieszkańców dzielnicy. Ludzie byli rozstrzeliwani, a ciała zabitych palono. Eksterminacja na dużą skalę zakończyła się 7 sierpnia, jednak w mniejszym stopniu trwała aż do 12 sierpnia, kiedy gen. Erich von dem Bach-Zelewski wydał zakaz mordowania ludności cywilnej. (PAP)

autor: Mateusz Roszak

mro/ godl/

CZYTAJ DALEJ

Coraz więcej Polaków upamiętnia dzieje przodków

2020-08-09 18:51

[ TEMATY ]

historia

Przodkowie

©Gabriele Rohde/fotolia.com

Coraz więcej Polaków szuka swoich korzeni, upamiętnia dzieje swoich przodków. Szukają w archiwach i księgach parafialnych, na podstawie dostępnych dokumentów rodzinnych odtwarzają ich przeszłość. – Nie jest to wyraźny trend, ale na podstawie moich obserwacji wynika, że istotnie takie poszukiwania są dość częste, z pewnością obserwujemy też duże zainteresowanie historią – mówi KAI socjolog kultury prof. Andrzej Tyszka.

Na pytanie czemu to robią, zainteresowani odpowiadają: żeby ocalić pamięć o przodkach, wzmocnić tożsamość, odkryć korzenie.

Wraz z pięciorgiem rodzeństwa prof. Tyszka dwa lata temu wydał w kilkunastu egzemplarzach życiorys swojego ojca, Wacława Tyszki, powstańca warszawskiego, który walczył na górnym Czerniakowie w zgrupowaniu pod dowództwem płk. Zygmunta Netzera ps. Kryska. Niestety zginął osierociwszy sześcioro dzieci, które w 74. rocznicę śmierci wydały publikację, poświęconą ojcu.

„Jest taki dom” to niewielka publikacja, wydana przez Edwarda Dreszera, właściciela drukarni, b. Prezesa Polskiej Izby Druku. Jest to opowieść i dziadkach po linii matki, Władysława i Aleksandry Cichoszów, którzy mieszkali w skromnym ceglanym domu w Gorzkowie niedaleko Krasnego Stawu. Byli nauczycielami, w czasie odrodzenia Polski byli członkami POW, krzewili oświatę, byli animatorami życia kulturalnego w powiecie krasnostawskim, inicjowali powstawanie kolejnych szkół, funkcjonujących do dziś.

W czasie okupacji wstąpili do AK i organizowali pomoc dla jej członków. Przypłacili to prześladowaniami przez władzę ludową, w książce jest wstrząsający opis rewizji agentów UB, którzy w poszukiwaniu jednego z członków podziemia rewidują dom, a żeby ich praca była bardziej efektywna, przystawiają lufę do głowy niemowlęcia, starszej siostry Edwarda Dreszera. Wprawdzie ubek dostaje za to w głowę polanem, ale członkowie rodziny zostają pobici, a dziadek trafia do więzienia.

- Żeby takie historie zebrać, rodzina musi mieć jakieś materiały – mówi prof. Tyszka. Zdjęcia, opowieści, przekazy rodzinne, listy, dowody osobiste, dyplomy rozmaitych uczelni, akta kupna i sprzedaży, zaproszenia na śluby i uroczystości, wizytówki. Z takich fragmentów można się wiele dowiedzieć i poskładać w całość, a liczne fakty można sprawdzić w księgach parafialnych. - Ale nieraz niespodziewanie wypływają pamiętniki i wspomnienia, o których potomkowie autorów nie mieli pojęcia. Wtedy odkrywają nieznany świat dziadków i pradziadków, fascynująca przygoda – mówi prof. Tyszka.

Socjolog zwraca uwagę, że przeważnie odtwarza się zwyczajne losy Polaków, nie tylko tych, którzy walczyli i ginęli, nie tylko historie bohaterskie. – Wciąż upominam się o historie cywilne, o życie rodzinne, gospodarcze, o dzień powszedni zwykłych ludzi – rzemieślników, rolników, inteligencji miejskiej – aptekarzy, nauczycieli, lekarzy. - Mamy tendencje do skupiania się na walkach i nadzwyczajnych wydarzeniach, tymczasem codzienność jest równie fascynująca – podkreśla prof. Tyszka. Dodaje, że w o wiele łatwiejszej sytuacji są osoby pochodzenia szlacheckiego, którzy mogą czerpać informacje z herbarzy i sporządzonych drzew genealogicznych. Wielkie magnackie rody specjalnie zatrudniały genealogów, którzy sporządzali drobiazgowe wykresy, związane z pochodzeniem i pokrewieństwami przodków.

Prof. Anna Doboszyńska, pulmonolog z Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego, pochodząca ze szlachty wileńskiej, ma opracowane genealogie po mieczu – ojcu prof. Leonie Doboszyńskim. Chce ona wydać książkę, upamiętniającą rodziców Janinę i Leona. Wiąże się to z interesującymi dziejami rodu, osiadłego od ponad trzystu lat na Litwie, ale także babki, Barbary Kokoczaszwili, którą pradziad pani profesor Ireneusz poślubił w dalekiej Gruzji pod koniec I wojny światowej. W archiwach rodzinnych przechowywane są dwa drzewa genealogiczne – Kokoczaszwilich i Doboszyńskich. Historia Leona jest, używając słów prof. Tyszki, zwyczajna i związana z walką – jako żołnierz AK brał on udział w akcji „Burza” w Wilnie, a po wyparciu z rodzinnych stron w PRL stał się niekwestionowanym autorytetem łąkarstwa, był autorem licznych prac badawczych, promował doktorów, brał udział w konferencjach naukowych.

Na pytanie, czemu obecnie można zaobserwować ożywienie w prywatnych badaniach dziejów rodziny, prof. Tyszka odpowiada, że wiele przeżyć Polaków było traumatycznych. – W czasach PRL rodzice często nie opowiadali o swoich przeżyciach wojennych czy zaangażowaniu w konspirację także w obawie, że dzieci coś powiedzą w szkole i będą kłopoty. A do zbierania takich materiałów, wydawania ich w niskonakładowych publikacjach, potrzebny jest pewien komfort.

Można też odnotować ożywienie zainteresowań historią. Książki historyczne cieszą się sporym zainteresowaniem, targi książek o tej tematyce także. – Wiele osób na własny użytek nakłada opowieści i przekazy rodzinne na wydarzenia, znane z podręczników historii. I nieraz otrzymują zaskakujące efekty, pogłębiają swoją wiedzę, czasem odkrywają, jak bardzo bieg historii zależy od zachowań zwykłych, zapomnianych przez dziejopisów ludzi – mówi prof. Tyszka.

CZYTAJ DALEJ

Jest Matką ufności i zawierzenia

2020-08-09 22:30

o. F. Salezy Nowak OFM / Biuro Prasowe Sanktuarium

W niedzielę 9 sierpnia w Kalwarii Zebrzydowskiej rozpoczął się tygodniowy odpust ku czci Wniebowzięcia NMP. Uroczystość rozpoczęła odprawiona w bazylice Eucharystia, której przewodniczył o. Gwidon Hensel OFM Wikariusz Prowincji OO. Bernardynów. Po Mszy św. wierni modlili się na dróżkach, uczestnicząc w Procesji Boleści Maryi.

Podczas celebracji ojciec Gwidon wygłosił homilię do zgromadzonych pielgrzymów. - Przychodzimy tutaj nie tylko po to, by wyrazić naszą cześć Maryi, nie tylko po to, by świętować, ale właśnie po to, by zanurzyć się w rezerwuarze łaski i miłosierdzia. Przychodzimy z całym ciężarem i bagażem naszej codzienności i grzechów, naszej niedoskonałości i słabości. Ten bagaż przynosimy tutaj, na Kalwarię, na tę szczególną górę, aby doznać i doświadczyć odnowienia łaski i mocy chrztu.

Kaznodzieja przywołał wydarzenie z życia Eliasza, o którym mowa w pierwszym czytaniu. - Prorok przychodzi w doświadczeniu swojej bezsilności, i staje wobec Boga, który nie objawia się w strasznych zjawiskach swojej mocy i potęgi, ale w swojej łagodności, w łagodnym szmerze. Bóg chce na tej górze objawić się w łagodnym szmerze Ducha Świętego, który przychodzi w naszej modlitwie, ale przede wszystkim w sakramentach.

Następnie odwołał się do fragmentu z Ewangelii: - Ewangelia pokazuje uczniów w godzinie słabości, którą w jakiś sposób prowokuje sam Mistrz, wysyłając ich wieczorem na jezioro (…) Jesteśmy tutaj po to, by jak Piotr usłyszeć na nowo słowa Jezusa: Przyjdź! Przyjdź po falach i odmętach.

Mówił, że pójście w stronę Mistrza wymaga odwagi ze strony uczniów. - Dziś wyruszymy z procesją współcierpienia. Chcemy pójść za Tą, która nigdy nie zwątpiła, chcemy pójść pod krzyż Chrystusa, przez dni i godziny samotności, przez doświadczenie zmartwychwstania, ale też doświadczenie rodzącego się Kościoła.

Ojciec Gwidon zwracał uwagę, że Maryja jest matką ufności i zawierzenia, dlatego chętnie idziemy za Nią, ponieważ nie zawahała się odpowiedzieć na wezwanie woli Bożej.

Kapłan przypomniał słowa zawierzenia Maryi, które towarzyszyły Polakom od ślubów Jana Kazimierza przez Śluby Jasnogórskie. Stwierdził, że wymagają one wierności ze strony składających przyrzeczenia. - Przypominamy sobie te słowa, bo one są drogą, którą musimy przejść, aby także dziś wobec burz i przeciwności przetrwać opierając się na ramieniu Tej, która pod krzyżem Chrystusa podtrzymywała cały Kościół w chwili zwątpienia i słabości.

Zakonnik zachęcał do bezgranicznego zaufania Maryi, która jest przewodniczką w oddaniu się Bogu. - Przychodzimy tutaj, by się modlić, by w tym modlitewnym trwaniu z Matką otworzyć się na Bożą siłę, na Jego tajemnicze, przemieniające działanie. Z prostotą i wytrwałością pielgrzyma niech nas prowadzi Ta, która tutaj króluje, uzdrawia i pociesza – zakończył kaznodzieja.

Po Mszy św. wierni modlili się w czasie Procesji Boleści NMP. Podczas drogi wysłuchali kazań opartych o nauczanie zawarte w Katechizmie Kościoła Katolickiego, a mówiące o Eucharystii jako źródle i szczycie życia chrześcijańskiego. Procesję zakończyły nieszpory przy Domku Matki Bożej.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję