Reklama

Ksiądz, kino, misio, Messi i szaliki (2)

2014-02-27 10:34

Łukasz Kot
Edycja zamojsko-lubaczowska 9/2014, str. 4-5

Sławomir Jarocha

Pasji ma wiele, wiele też czasu poświęca, by je rozwijać. Z niespotykanym spokojem potrafi realizować własne założenia. Oprócz codziennej posługi kapłańskiej i pracy duszpasterskiej ogląda ambitne kino, za przyjaciół ma Liszta i Grottgera, którzy w zaciszu dyniskich pól i łąk opowiadają historię swego życia. Czasem dzwoni do mistrza Zanussiego na krótką pogawędkę. Kilka razy w roku przekracza granicę polsko-ukraińską – nie w celu przemytniczym, ale pielgrzymkowym do Uhnowa lub by odwiedzić stryjecznego brata abp. Mokrzyckiego we Lwowie. Lubi też usiąść przed telewizorem z szalikiem Barcelony na szyi i podziwiać Messiego. Taki jest ks. Wiesław Mokrzycki, proboszcz parafii pw. św. Antoniego w Dyniskach.

„Signum Spei”

Zespół wokalny „Signum Spei” powstał 1993 r. i działał przy zamojskiej katedrze. Wykonywał muzykę religijną i świecką, od renesansu po XX wiek, także jazz i pieśni patriotyczne. – Kiedy rozpocząłem pracę w katedrze – mówi ks. Wiesław Mokrzycki – Ks. Lucjan Cybruch poprosił, bym się zaopiekował grupą młodych ludzi i tak rozpoczęła się nasza współpraca. A że nie miałem doświadczenia muzycznego, zaprosiłem fachowców z branży muzycznej w Zamościu do poprowadzenia zespołu. Mam na myśli Jacka Tryczyńskiego oraz Annę Konopę-Cios. To były ciekawe doświadczenia, bo zespół występował nie tylko w Zamościu i regionie, ale i na festiwalach zagranicznych (Szwajcaria, Austria, Ukraina, Włochy, Czechy, Białoruś), zdobywając wiele nagród (I nagrody na festiwalach w Mohylewie, Lublinie, Przemyślu, Chełmie). Brał udział także w tournée koncertowym. Dzięki temu poznałem tajniki muzyki poważnej. Przez zespół przewinęła się masa ludzi; jedni po maturze odchodzili na studia, ale przychodzili nowi. Z niektórymi osobami z pierwszego składu utrzymuję kontakty do dziś. Zespół wydał płyty pt. „Znak nadziei” (1996), „Stała się nam nowina” (1998) i „Mocni nadzieją” (1999).

Moje misie i „misiaczki”

Ks. Wiesław wielokrotnie był widywany z misiem pod pachą. A że odległość między zabudowaniami parafii katedralnej a kościołem są kilkudziesięciometrowe, wzbudzało to spore zainteresowanie i niedowierzanie wśród tych, którzy byli na bakier z kościołem. – Przychodzenie z misiem na kazanie dla dzieci pozostało mi z parafii w Bełżcu. Pierwsze prezenty, jakie otrzymywałem od dzieci, to były właśnie misie i dlatego dzieci nazywałem „misiaczki”.

Gdzie Grottger rysował, a muzyka brzmiała

Pamięć o Arturze Grottgerze istniała w parafii św. Antoniego w Dyniskach, ale w formie szczątkowej. Ks. Wiesław postanowił ją trochę odkurzyć, dlatego rozpoczęły się pierwsze plenery malarskie poświęcone twórczości artysty. Przy okazji analizowania jego pobytu pojawiła się postać Franciszka Liszta. Okazało się, że istnieją pamiętniki Wandy Monné oraz Artura Grottega, które o tym wydarzeniu mówią. Franciszek Liszt, kiedy był dyrektorem opery w Weimarze, uczył gry na fortepianie najmłodszego syna Skolimowskich – Władysława. Skolimowski studiów pianistycznych nie skończył. Jak pisze Wanda Monné, Władysław był bardzo zdolny, ale też i bardzo leniwy. – Dlatego w Dyniskach organizowany jest cykl imprez pod nazwą „Spotkania Grottgerowsko-Lisztowskie”; w ich skład wchodzą plenery malarskie, wystawy poplenerowe, spektakle teatralne, poetycko-muzyczne i recitale Lisztowskie. Prawdziwi aktorzy, twórcy, nie patrzą na wielkość miejscowości, patrzą na kontekst wydarzeń. Był spektakl poetycko-muzyczny, podczas którego było odsłonięcie pomnika Artura Grottgera i Wandy Monné. Czołówka aktorów i jazzmanów krakowskich występowała na 100-hektarowym polu. Żadnego prądu stałego, działały jedynie urządzenia zastępcze, nie było też widowni jako takiej tylko snopki czy belki ze słomy po żniwach. Zapytałem pana Marka Stryszowskiego, jazzmana, czy kiedyś grał na polu. Odpowiedział, że koncertował już na przyczepie i w stodołach, ale nigdy w szczerym polu, i w dodatku jeszcze blisko granicy z Ukrainą. Piękna sceneria, mgły z torfowisk, zachody słońca i to echo rozciągające się po polach aż na Ukrainę... Tego nie zastąpi żadna sala kinowa czy teatralna. Byli u nas muzycy z grupy „De Profundis” m.in. Cezary Chmiel – kompozytor muzyki, wspomniany Marek Stryszowski i Tomasz Kudyk – trąbka, oraz inni, rozważania drogi krzyżowej ks. Jana Twardowskiego recytował znany aktor teatralny i filmowy Jan Nowicki oraz Edward Linde-Lubaszenko. W świetlicy wiejskiej w Dyniskach odbyło się przedstawienie teatralne pt. „Wieczór” w wykonaniu teatru amatorskiego z Igołomi k. Krakowa (reżyseria i scenariusz Piotr Mika). Sztuka opowiadała o losach Artura Grottera, generała Langiewicza i św. Brata Alberta Chmielowskiego. Wszystkie te postacie były związane z powstaniem styczniowym a Brat Albert i Grottger – z naszym regionem. Kolejny spektakl zaprezentowany dyniskiej publiczności nosił tytuł „Wieczernik”. Sztuka w wykonaniu Teatru Arka Lwowska z Lubaczowa (reżyseria i scenariusz na podstawie dramatu Ernesta Bryla ks. Józef Dudek). Natomiast teatr z Krakowa wystawił sztukę pt. „Sosna” upamiętniającą postać Artura Grottgera i Wandy Monné, zaś grupa teatralna „Theatrum mundi” (również z Krakowa) przedstawiła sztukę o Fryderyku Chopinie. Należy zaznaczyć, że wszystkie przedsięwzięcia, które są przez nas organizowane w Dyniskach, nie odbyłyby się bez wsparcia i pomocy Urzędu Gminy Ulhówek, a także sponsorów i zaangażowanych parafian.

Reklama

Kino pod chmurką

Zainteresowania sztuką filmową przeniósł ks. Wiesław na dyniski grunt organizując „Kino pod chmurką”. To projekcje filmowe w plenerze, przypominające kadry z amerykańskich filmów. – Nastąpiła pewna przerwa w organizacji tego przedsięwzięcia ze względu na organizację plenerów malarskich i koncertów oraz niedobrą pogodę w ostatnich latach, a także na plagę komarów. Planujemy jednak wznowić wakacyjne kino letnie. Każdy może przyjechać np. na traktorze czy samochodem, i obejrzeć ciekawe kino. Przy okazji urządza się wielkie grillowanie. Ludzie siedzą na kocach, krzesełkach i w różnego rodzaju pojazdach. To ma swój urok.

Z Dynisk do Uhnowa

Dyniska od 1470 do 1951 r., do akcji prostowania granic, należały do parafii Uhnów (obecnie leży na Ukrainie) i dlatego na prośbę wysiedlonych mieszkańców z tego pasma przygranicznego organizowana jest pielgrzymka do kościoła w Uhnowie, by tam przeżywać odpustowe uroczystości. W tym kościele też jest czczony św. Antoni. Dlatego uroczystości odpustowe przeżywane są dwukrotnie. W sobotę na Ukrainie w Uhnowie, gdzie spotykają się księża obrządku łacińskiego, pracujący wzdłuż pasa przygranicznego, oraz obrządku prawosławnego i greckokatolickiego, a także pielgrzymi z Polski i mieszkańcy z tamtej strony granicy. Natomiast w niedzielę mieszkańcy z Uhnowa przychodzą do Dynisk. Granica jest na dwa dni otwarta dla ruchu pieszego. – Pierwsza pielgrzymka odbywała się z obawami – jak przyjmą nas mieszkańcy Uhnowa, jak do tego wydarzenia podejdą. Pojawiały się głosy, że będą przeszkody ze strony ukraińskiej, może jakieś przykre doświadczenia. Jednak w tym roku odbyła się dziewiąta pielgrzymka i żadnej przykrości nigdy nie było. Ta współpraca bardzo pięknie się rozwija również dzięki zaangażowaniu władz Uhnowa i gminy Ulhówek. Ludzie po wojnie zostali na siłę wyrzuceni ze swoich domów – w czasie trwania Akcji HT-1951, teraz przychodzą do nich, oglądają je i co ciekawe, nowi mieszkańcy Uhnowa przyjmują ich na poczęstunek, zapraszają – jak to mówią – „na wspólne świętowanie”. To jest taka forma przygranicznej współpracy, bycia ponad podziałami politycznymi i kulturalnymi. Okazuje się, że jeśli jest to płaszczyzna religijna, duchowa, to na tej płaszczyźnie można dokonywać wielu wspaniałych rzeczy. Zawsze jest wspólne nabożeństwo ekumeniczne na cmentarzu za zmarłych. Przy okazji – cmentarz jest sprzątany przez Polaków i Ukraińców. Zapalane są znicze. Od dwóch lat spotykamy się również na uhnowskim cmentarzu tydzień przed uroczystością Wszystkich Świętych, modląc się w intencji zmarłych tam spoczywających. Pragnęlibyśmy, by pojawiło się piesze przejście graniczne Uhnów – Dyniska, by móc organizować wiele przedsięwzięć religijnych i kulturalnych.

Arcybiskup Mokrzycki

Arcybiskup lwowski Mieczysław Mokrzycki, były osobisty sekretarz Jana Pawła II, jest też stryjecznym bratem ks. Wiesława. – Nigdy nie pojawiło się u mnie uczucie zazdrości. To było wielkie wyróżnienie dla niego, dla całej naszej rodziny, jak również dla społeczności Łukawca. Fakt, że przebywał w Watykanie, to również dla mnie była możliwość bycia z Ojcem Świętym, sprawowania Liturgii św. przy ołtarzu blisko Jana Pawła II. Te doświadczenia z osobą błogosławioną i świętą zapisały mi się głęboko w pamięci. No cóż, można byłoby zazdrościć, ale z drugiej strony patrząc, na pewien rytm zajęć i porządek obowiązków, które miał – to nie ma czego zazdrościć.

Pamiątki po Janie Pawle II

Ks. Wiesław Mokrzycki posiada wiele pamiątek związanych z Ojcem Świętym Janem Pawłem II. – Ostatnią dedykację na swojej książce dla mnie napisał 9 grudnia 2004 r. (na dzień imienin). Jestem w posiadaniu kielicha czy też stuły, w której posługiwał Jan Paweł II, oraz wielu pomniejszych medali, medalionów, już nie mówiąc o różańcach czy pamiątkowych zdjęciach robionych przy różnych okazjach. Te fotografie pozostają i pokazują, że dana mi była łaska być blisko człowieka świętego. Natomiast dla parafii w Dyniskach wielką łaską jest posiadanie relikwii bł. Jana Pawła II, które przekazał abp Mieczysław Mokrzycki.

Szaliki

Do kręgu zainteresowań ks. Wiesława należy piłka nożna. Interesuje się rozgrywkami ligi włoskiej i hiszpańskiej. – Jeśli chodzi o ligę włoską, to kibicuję AS Romie, a w hiszpańskiej – Barcelonie. Polskim zespołem, któremu kibicuję, jest Wisła Kraków. Inne ligi też oglądam, jeśli czas na to pozwala. Kolekcjonuję szaliki klubów piłkarskich.

Nagrody

„Sacrofilm” został nominowany do nagrody „Totus” Fundacji Dzieło Nowego Tysiąclecia, a ks. Wiesław otrzymał wyróżnienie „Animator kultury Zamościa” w 2006 r. oraz Medal „Schola Amicis” przyznany przez Wyższą Szkołę Zarządzania i Administracji w Zamościu. – Ja te nagrody traktuję jako zauważenie „Sacrofilmu”, bo nie tylko moja osoba w to dzieło jest zaangażowana, ale także pan Andrzej Bubeła, Wyższa Szkoła Zarządzania i Administracji w Zamościu i wiele instytucji, które pomagają od lat. Ja te wyróżnienia dedykuję wszystkim twórcom, organizatorom, ludziom zaangażowanym w „Sacrofilm” i tym, którzy przychodzą do kina, na nabożeństwa ekumeniczne, wystawy i koncerty, które organizowane są w ramach przedsięwzięcia. Gdyby nie oni, nie byłoby „Sacrofilmu”.

Człowiek renesansu

Do kręgu zainteresowań Księdza należy muzyka poważna, malarstwo, literatura szeroko pojęta oraz kino. – Jeżeli tym się interesuję, to tym żyję; jeżeli tym żyję, to tym się interesuję. Tego typu zainteresowania uzupełniają działalność duszpasterską. Pomagają człowiekowi wyjść z jakiegoś marazmu i rozwijać się. Któryś z duchownych powiedział, że „jak człowiek ma hobby, to się go głupoty nie trzymają”. Wtedy się żyje konkretnymi problemami.

Tagi:
ksiądz

Podążał drogą Jezusową. Pogrzeb ks. Jacka Pietruszki

2019-11-09 20:53

Biuro Prasowe Archidiecezji Krakowskiej / Kraków (KAI)

– Z miłości jesteśmy tutaj w kościele po to, aby oddać ostatnią przysługę ks. Jackowi. On chciał iść, w imię tej miłości, drogą Jezusową – mówił bp Janusz Mastalski podczas Mszy św. pogrzebowej śp. ks. Jacka Pietruszki w krakowskiej Bazylice św. Floriana.

youtube.com

Mszy św. pogrzebowej śp. ks. Jacka Pietruszki w Bazylice św. Floriana przewodniczył bp Jan Zając. W uroczystościach żałobnych nie mógł uczestniczyć abp Marek Jędraszewski. – Z wielkim smutkiem przyjąłem wiadomość o śmierci śp. ks. kanonika dra Jacka Pietruszki. Jego odejście jest dla każdego z nas przypomnieniem wezwania Chrystusa, które kieruje do swoich uczniów: „Czuwajcie i bądźcie gotowi, bo w chwili, której się nie domyślacie, Syn Człowieczy przyjdzie” – napisał metropolita krakowski w specjalnym liście, który odczytano żałobnikom.

W czasie homilii bp Janusz Mastalski przypomniał słowa Benedykta XVI mówiące o tym, że człowiek istnieje w myślach i miłości Boga. Przywołał również stwierdzenie Jana Pawła II, w którym Ojciec Święty przekonywał, że siłą opierającą się przemijaniu jest miłość. – Właśnie z tej miłości jesteśmy tutaj w kościele po to, aby oddać ostatnią przysługę ks. Jackowi. On chciał iść, w imię tej Miłości, drogą Jezusową jako najpierw gorliwy ministrant, potem oazowy animator, a wreszcie kapłan. Przy tym sumienny w nauce, przyjazny innym i kochany syn – podkreślił krakowski biskup pomocniczy.

Bp Mastalski zwrócił uwagę na cztery ślady pozostawione przez ks. Jacka w drodze do wieczności. Pierwszym z nich jest dobroć i uśmiech. – Wszyscy, którzy go znali, wiedzieli, że był kapłanem uśmiechu pełnego akceptacji i nadziei, płynących z pokoju serca. (…) Nie ma żadnych wątpliwości, że w dobie pomówień i nieżyczliwości, uśmiech wynikający ze spokoju sumienia jest niezwykle potrzebny – przekonywał.

Drugim śladem jest synowska miłość. – Ks. Jacek bardzo kochał swoją mamę. Odczytywał jej potrzeby i pragnienia. (…) W czasach kryzysu rodziny, pamięć o rodzicach w modlitwie jest ważnym wskazaniem – zaznaczył i dodał, że trzecim śladem, jaki zostawił po sobie zmarły, jest wrażliwość na bliźniego. Ostatnim elementem duchowej spuścizny ks. Jacka jest pracowitość i sumienność.

Bp Mastalski przypomniał słowa Chrystusa, które powinny dawać nadzieję każdemu wierzącemu i być zachętą do lepszego życia: „W domu Ojca mego jest mieszkań wiele. Idę przecież przygotować wam miejsce”. – My z tego pogrzebu musimy wyjść z konkretnymi prawdami, że Pan jest zmartwychwstaniem i daje życie wieczne. Pan oczekuje współpracy z Jego łaską. Pan jest wierny i słowny. Każdy z nas powinien na nowo uwierzyć, że Pan rozprasza wszystkie lęki. Weźmy sobie do serca słowa, które kiedyś napisał Karol de Foucauld: „Miłość nie zważa na wady tego, którego kocha, lecz usiłuje je sobie wytłumaczyć, jeśli nie może ich nie widzieć, modli się, żeby znikły. Gdy nie może ich usprawiedliwić, odwraca od nich oczy, by myśleć o pięknie i zaletach miłowanej osoby oraz o własnych brakach, wyrażając w ten sposób swoją pokorę. Gdy się kocha, jest się tak małym, tak pokornym przed tym, którego się kocha, widzi się samego siebie tak nędznego i tak biednego, a tego, kogo się kocha, doskonałego i pięknego. Jeśli naszego bliźniego uważamy za pełnego wad, a siebie samych za dobrych, to zapłaczmy nad sobą, ponieważ upadliśmy bardzo nisko, jesteśmy pozbawieni miłości, zarozumiali i ślepi, nie ma w nas także ani pokory, ani prawdy”. Dostrzegajmy w drugim człowieku to, co piękne i dobre, bo to jest droga do Pana – zakończył.

W żałobnej Mszy św. uczestniczyli także kard. Stanisław Dziwisz, członkowie kapituły katedralnej, kapituł kolegiackich św. Anny oraz św. Floriana i św. Jana Pawła II. Prezydenta Andrzeja Dudę reprezentował sekretarz stanu Wojciech Kolarski. Zmarłego pożegnała rodzina, księża rodacy, ks. Mirosław Król, kanclerz polonijnego ośrodka w Orchard Lake w USA; w imieniu Marszałka Województwa Małopolskiego Monika Gubała, Dyrektor Departamentu Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Promocji Urzędu Marszałkowskiego; w imieniu parafian i swoich współpracowników proboszcz parafii św. Floriana (z której pochodził śp. ks. Jacek Pietruszka) ks. prałat Grzegorz Szewczyk.

Uroczystościom na Cmentarzu Rakowickim, gdzie odprowadzono ciało zmarłego, przewodniczył bp Jan Szkodoń.

Pierwsza część uroczystości pogrzebowych, pod przewodnictwem bp. Janusza Mastalskiego, miała miejsce dzień wcześniej w Wadowicach. Homilię wygłosił ks. prof. Robert Tyrała. Zwracał w niej uwagę na duchową łączność ks. Jacka ze św. Janem Pawłem II. – Gdy pytałem, czy coś go boli, odpowiadał: „Czuję, że Jan Paweł II siedzi koło mojego łóżka" – mówił, żegnając zmarłego.

Ks. Jacek Pietruszka od 2013 r. związany był z wadowickim Muzeum Dom Rodzinny Ojca Świętego Jana Pawła II, a od 2015 roku pełnił w nim funkcję dyrektora. Święcenia kapłańskie przyjął w 1991 r. z rąk kard. Franciszka Macharskiego. Posługę wikariusz pełnił w parafiach: Wadowice – Ofiarowania NMP, Nowa Huta – św. Brat Albert, Kraków – Dobry Pasterz, Kraków – Wawel, Kraków – św. Anna. W trakcie pracy w parafii katedralnej na Wawelu w minionych latach współpracował m.in. z tamtejszym Muzeum Katedralnym i Archiwum Kapituły Metropolitalnej oraz ukończył międzyuczelniane studia podyplomowe w zakresie muzealnictwa.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Lekarz z "Nieplanowane" jest lekarzem i dokonywał aborcji. Zrezygnował po śmierci córki

2019-11-08 15:04

MK

Byłem płatnym mordercą, aborcjonistą - przyznaje. Dlaczego już nie jest?. Doktor Anthony Levatino, były aborcjonista, który w "Nieplanowane" zagrał role lekarza dziś opowiada o tym dlaczego zrezygnował z zabijania dzieci.

video.foxnews.com
Anthony Levatino

Doktor Anthony Levatino to lekarz ginekolog ze Stanu Nowy York, USA , który regularnie przeprowadzał zabiegi terminacji ciąży, w tym tzw. późne aborcje. Przeprowadził 1200 aborcji w tym ponad 100 tzw, późnych, tj. do 24 tygodnia ciąży. Po śmierci córki i przełomowym zabiegu, podczas którego zrozumiał, że aborcja jest zabiciem czyjegoś dziecka zrezygnował z ich wykonywania.

W filmie "Nieplanowane" gra lekarza pracującego w Planned Parenthood

Dr Levatino jest bohaterem instruktażowych filmików, na których zaprezentowano przebieg aborcji w każdym trymestrze.



CZYTAJ DALEJ

Reklama

Polsko, bądź krainą wiary w Boga

2019-11-11 22:29

Agnieszka Bugała

Agnieszka Bugała

Wrocławska sesja III Międzynarodowego Kongresu „Europa Christi – Europa dwóch płuc – Europa Ewangelii, Prawdy i Pokoju” Karta Praw Rodziny z inspiracji św. Jana Pawła II odbyła się dziś (11 listopada) w Auli Papieskiego Wydziału Teologicznego. Sesja odbyła się pod auspicjami Fundacji „Studium Culturae Ecclesiae” i z prowadzeniem ks. Pawła Stypy, jej wiceprezesa.

Otwarcia sesji dokonali bp Andrzej Siemieniewski i ks. Ireneusz Skubiś, wieloletni redaktor naczelny Tygodnika „Niedziela”, inicjator powstania i moderator Ruchu Europa Christi. Spotkanie było podzielone na trzy oddzielne panele tematyczne a każdemu z nich przewodniczył inny prowadzący.

Zobacz zdjęcia: III Międzynarodowy Kongres „Europa Christi

W pierwszej części sesję prowadził ks. Mirosław Sitarz (KUL), kierownik Katedry Kościelnego Prawa Publicznego i Konstytucyjnego KUL, w drugiej bp Andrzej Siemieniewski, a w trzeciej ks. prof. Bogusław Drożdż (PWT). Wśród wykładowców byli mi.in. ks. prof. Józef Krukowski (PAN) – mówił o „Rodzinie w Konstytucji RP wobec współczesnych zagrożeń”, ks. Jacek Marek Nogowski (UKSW) – o „Funkcjach społecznych rodziny i jej zagrożeniach w dobie współczesnej”, ks. prof. Tadeusz Borutka (UPJPII) przedstawił „Wizję zjednoczonej Europy w nauczaniu Jana Pawła II”, ks. prof. Bogusław Drożdż (PWT) mówił o tym jak „Działać w duchu katolickiej nauki społecznej”. W trzecim panelu Ewelina Kondziela (Prezes Fundacji „Studium Culturae Ecclesiae”) omówiła zagadnienie „Samowychowawczej siły rodziny jak niedocenionego warunku rozwoju”, a ks. Kazimierz Kurek SDB przybliżył „Kartę Praw Rodziny jak propozycję dla Polski i Europy”. Wykładom towarzyszyły występy chóru „Borromeo” z parafii pw. św. Karola Boromeusza we Wrocławiu pod dyrekcją Irminy Zakowicz. Chórzyści prezentowali polskie pieśni patriotyczne.

Największym zainteresowaniem cieszył się wykład kard. Gerharda Ludwiga Müllera, byłego prefekta Kongregacji Nauki Wiary. Tłumaczone symultanicznie wystąpienia adresowane szczególnie do Polaków w dniu Święta Niepodległości zakończyło się spontanicznymi owacjami na stojąco. Niełatwe zadanie miała występująca po kardynale pani Joanna Lubieniecka, która mówiła o „Słudze Bożym ks. Aleksandrze Zienkiewiczu jako orędowniku chrześcijańskiej rodziny”. Obniżona uwaga słuchaczy i runda telewizyjnych wywiadów w kuluarach zagłuszały wykład redaktor Lubienieckiej, świadka życia sługi Bożego.

Niemiecki kardynał mówił o Polsce jako przykładzie chrześcijańskiego humanizmu. Wykład zatytułował „Tożsamość Polski w wierze katolickiej”. Podkreślił znaczenie wiary i rolę Kościoła katolickiego w trudnej sytuacji geopolitycznej i niełatwych dziejach naszego kraju.

- Od czasów trzech rozbiorów i pomimo polityki totalnego wyniszczenia narodowej, kulturowej i religijnej tożsamości Polaków, na podstawie hitlerowsko - stalinowskiego paktu z 23 sierpnia 1939 r., podczas niemieckiej okupacji w czasie II wojny światowej, a potem w czasie zimnej wojny po popadnięciu pod władzę komunistyczną, aż do wyzwolenia się w 1989 r., udało się Polakom zachować swój fizyczny byt i duchową niepowtarzalność jedynie przez wiarę chrześcijańską i Kościół katolicki – mówił.

Podkreślił, że pozostaje zawstydzającym wspomnieniem fakt, że w oświeconej zachodniej Europie przyglądano się bez empatii tragedii sąsiedniego narodu. - W XIX wieku uważano Polaków za rewolucyjnych awanturników zagrażających ustalonemu przez państwa rządzące reakcyjnemu porządkowi Kongresu Wiedeńskiego. W XX wieku natomiast podejrzewano, z powodu ich konserwatyzmu, że przeoczyli włączenie się w zachodnią demokrację i materialistyczny styl życia, ponieważ nie podporządkowali się „postępowym” ideom komunizmu i dzisiejszego neomarksizmu z programem dechrystianizacji Europy – mówił. Opisywaną sytuację porównywał z obecną, gdzie znów w zachodnich elitach władzy i ośrodkach medialnych potępia się – w imię narzuconych „europejskich wartości” - prawo do aborcji, do wspomaganego samobójstwa, małżeństwa osób tej samej płci, transseksualizmu i posthumanizmu – wytrwały opór Polaków przed dobrowolną utratą tożsamości.

- Polacy tymczasem okazali się – i to się potwierdziło – właśnie tym narodem europejskim, który był gotów ponieść największe ofiary dla wolności i demokracji. Europa obejmuje całość swoich narodów, nie tylko zachodniocentryczną perspektywę, w którą wschodnie narody miałyby się włączyć albo całkowicie się jej podporządkować – mówił kard. Müller.

Analizując kondycję społeczeństw uprawiających „humanizm bez Boga” omówił z pełnym uznaniem polską drogę do wolności.

- Polacy wywalczyli wolność w powstaniach przeciwko trzem obcym zaborcom. W samym tylko powstaniu warszawskim w czasie okupacji nazistowskiej 200 tys. Polaków ofiarowało swoje życie za umiłowanie wolności. Ta stara kraina kultury i humanizmu musiała znieść ogromne upokorzenie ze strony Hitlera i jego sług, którzy uczynili ją sceną straszliwej zbrodni holokaustu. W ramach germanizacji naziści porwali niemal 200 tys. polskich dzieci, żeby je wychować w niemieckich rodzinach, których na ogół nie informowano o pochodzeniu tych domniemanych sierot po poległych niemieckich żołnierzach. Wielu spośród nich nigdy nie dowiedziało się o swojej prawdziwej tożsamości lub przeżyło ciężką traumę, odkrywając tę potworną zbrodnię przeciw ludzkości. A ilu deportowanych po powstaniach przeciwko carskiemu reżimowi i komunistycznej dyktaturze nie zobaczyło już swojej ojczyzny i zostało pochowanych w syberyjskiej ziemi? To wszystko należy do tradycji „humanizmu bez Boga” – analizował niemiecki kardynał.

Katolicką Polskę nazwał „latarnią europejskiej tożsamości i chrześcijańskiego humanizmu w najbardziej ścisłym tego słowa znaczeniu”. - Przyszłość jest polem, na którym ma się potwierdzić historyczne dziedzictwo. „Pochodzenie wciąż pozostaje przyszłością” – mówił – a wiara w Boga pięknie współegzystuje w tak przesyconym katolicyzmem kraju jak Polska z autonomiczną suwerennością i wolnością religijną jednostki oraz narodu w państwie z demokratyczną konstytucją.

Niemiecki kardynał nie zapomniał o społeczności Starszych Braci w wierze, którzy od wieków zamieszkiwali nasz kraj. - W tożsamość Polski wchodziła również całkowita niezależność i integracja Żydów, którzy niekiedy stanowili jedną czwartą ludności – podkreślał.

Kard. Müller kilkakrotnie nawiązywał do okresu zaborów i intensyfikacji wysiłków podejmowanych przez Polaków, aby wydobyć się spod panowania trzech sąsiadów – agresorów. Powracał do wiary Polaków i roli Kościoła:

- Polska, żyjąca przez dwa stulecia pod ciężarem cierpień i wykazująca niezłomne umiłowanie wolności udowodniła, że wiara w Boga i przyznanie do katolicyzmu nie tylko da się pogodzić z nowoczesnymi celami, takimi jak autonomia obyczajowa jednostki, demokracja, wolność religijna, suwerenność narodowa i prawo narodów do stanowienia o sobie, ale że również Kościół katolicki – głosząc prawdę objawioną – jednocześnie promuje naturalne prawo obyczajowe i niezbywalne prawa człowieka, które w Bogu mają swojego najważniejszego obrońcę i najpewniejszy fundament – mówił. Na zakończenie, z okazji Święta Niepodległości, życzył Polsce, aby zawsze podąża za swoim powołaniem, by była krainą wiary w Boga i wolności człowieka.

Pierwsza sesja kongresowa III Międzynarodowego Kongresu Ruchu „Europa Christi” pt. „Europa dwóch płuc – Europa Ewangelii, Prawdy i Pokoju” odbyła się w lutym tego roku na Jasnej Górze, druga w maju w czeskim Velehradzie - przypomniały one rolę świętych Cyryla i Metodego, apostołów Słowian i współpatronów Europy w dziele ewangelizacji Europy, a kolejne w Nitrze, w Lublinie i w Warszawie. Wrocławska sesja była przedostatnią z zaplanowanych w tym roku. W listopadzie III Międzynarodowy Kongres Ruchu zagości we Lwowie a prelegenci pochylą się nad zagadnieniem „Wpływu chrześcijaństwa na stabilność narodów Europy”.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem