Reklama

Niedziela Zamojsko - Lubaczowska

Ksiądz, kino, misio, Messi i szaliki (2)

Pasji ma wiele, wiele też czasu poświęca, by je rozwijać. Z niespotykanym spokojem potrafi realizować własne założenia. Oprócz codziennej posługi kapłańskiej i pracy duszpasterskiej ogląda ambitne kino, za przyjaciół ma Liszta i Grottgera, którzy w zaciszu dyniskich pól i łąk opowiadają historię swego życia. Czasem dzwoni do mistrza Zanussiego na krótką pogawędkę. Kilka razy w roku przekracza granicę polsko-ukraińską – nie w celu przemytniczym, ale pielgrzymkowym do Uhnowa lub by odwiedzić stryjecznego brata abp. Mokrzyckiego we Lwowie. Lubi też usiąść przed telewizorem z szalikiem Barcelony na szyi i podziwiać Messiego. Taki jest ks. Wiesław Mokrzycki, proboszcz parafii pw. św. Antoniego w Dyniskach.

„Signum Spei”

Zespół wokalny „Signum Spei” powstał 1993 r. i działał przy zamojskiej katedrze. Wykonywał muzykę religijną i świecką, od renesansu po XX wiek, także jazz i pieśni patriotyczne. – Kiedy rozpocząłem pracę w katedrze – mówi ks. Wiesław Mokrzycki – Ks. Lucjan Cybruch poprosił, bym się zaopiekował grupą młodych ludzi i tak rozpoczęła się nasza współpraca. A że nie miałem doświadczenia muzycznego, zaprosiłem fachowców z branży muzycznej w Zamościu do poprowadzenia zespołu. Mam na myśli Jacka Tryczyńskiego oraz Annę Konopę-Cios. To były ciekawe doświadczenia, bo zespół występował nie tylko w Zamościu i regionie, ale i na festiwalach zagranicznych (Szwajcaria, Austria, Ukraina, Włochy, Czechy, Białoruś), zdobywając wiele nagród (I nagrody na festiwalach w Mohylewie, Lublinie, Przemyślu, Chełmie). Brał udział także w tournée koncertowym. Dzięki temu poznałem tajniki muzyki poważnej. Przez zespół przewinęła się masa ludzi; jedni po maturze odchodzili na studia, ale przychodzili nowi. Z niektórymi osobami z pierwszego składu utrzymuję kontakty do dziś. Zespół wydał płyty pt. „Znak nadziei” (1996), „Stała się nam nowina” (1998) i „Mocni nadzieją” (1999).

Moje misie i „misiaczki”

Ks. Wiesław wielokrotnie był widywany z misiem pod pachą. A że odległość między zabudowaniami parafii katedralnej a kościołem są kilkudziesięciometrowe, wzbudzało to spore zainteresowanie i niedowierzanie wśród tych, którzy byli na bakier z kościołem. – Przychodzenie z misiem na kazanie dla dzieci pozostało mi z parafii w Bełżcu. Pierwsze prezenty, jakie otrzymywałem od dzieci, to były właśnie misie i dlatego dzieci nazywałem „misiaczki”.

Gdzie Grottger rysował, a muzyka brzmiała

Pamięć o Arturze Grottgerze istniała w parafii św. Antoniego w Dyniskach, ale w formie szczątkowej. Ks. Wiesław postanowił ją trochę odkurzyć, dlatego rozpoczęły się pierwsze plenery malarskie poświęcone twórczości artysty. Przy okazji analizowania jego pobytu pojawiła się postać Franciszka Liszta. Okazało się, że istnieją pamiętniki Wandy Monné oraz Artura Grottega, które o tym wydarzeniu mówią. Franciszek Liszt, kiedy był dyrektorem opery w Weimarze, uczył gry na fortepianie najmłodszego syna Skolimowskich – Władysława. Skolimowski studiów pianistycznych nie skończył. Jak pisze Wanda Monné, Władysław był bardzo zdolny, ale też i bardzo leniwy. – Dlatego w Dyniskach organizowany jest cykl imprez pod nazwą „Spotkania Grottgerowsko-Lisztowskie”; w ich skład wchodzą plenery malarskie, wystawy poplenerowe, spektakle teatralne, poetycko-muzyczne i recitale Lisztowskie. Prawdziwi aktorzy, twórcy, nie patrzą na wielkość miejscowości, patrzą na kontekst wydarzeń. Był spektakl poetycko-muzyczny, podczas którego było odsłonięcie pomnika Artura Grottgera i Wandy Monné. Czołówka aktorów i jazzmanów krakowskich występowała na 100-hektarowym polu. Żadnego prądu stałego, działały jedynie urządzenia zastępcze, nie było też widowni jako takiej tylko snopki czy belki ze słomy po żniwach. Zapytałem pana Marka Stryszowskiego, jazzmana, czy kiedyś grał na polu. Odpowiedział, że koncertował już na przyczepie i w stodołach, ale nigdy w szczerym polu, i w dodatku jeszcze blisko granicy z Ukrainą. Piękna sceneria, mgły z torfowisk, zachody słońca i to echo rozciągające się po polach aż na Ukrainę... Tego nie zastąpi żadna sala kinowa czy teatralna. Byli u nas muzycy z grupy „De Profundis” m.in. Cezary Chmiel – kompozytor muzyki, wspomniany Marek Stryszowski i Tomasz Kudyk – trąbka, oraz inni, rozważania drogi krzyżowej ks. Jana Twardowskiego recytował znany aktor teatralny i filmowy Jan Nowicki oraz Edward Linde-Lubaszenko. W świetlicy wiejskiej w Dyniskach odbyło się przedstawienie teatralne pt. „Wieczór” w wykonaniu teatru amatorskiego z Igołomi k. Krakowa (reżyseria i scenariusz Piotr Mika). Sztuka opowiadała o losach Artura Grottera, generała Langiewicza i św. Brata Alberta Chmielowskiego. Wszystkie te postacie były związane z powstaniem styczniowym a Brat Albert i Grottger – z naszym regionem. Kolejny spektakl zaprezentowany dyniskiej publiczności nosił tytuł „Wieczernik”. Sztuka w wykonaniu Teatru Arka Lwowska z Lubaczowa (reżyseria i scenariusz na podstawie dramatu Ernesta Bryla ks. Józef Dudek). Natomiast teatr z Krakowa wystawił sztukę pt. „Sosna” upamiętniającą postać Artura Grottgera i Wandy Monné, zaś grupa teatralna „Theatrum mundi” (również z Krakowa) przedstawiła sztukę o Fryderyku Chopinie. Należy zaznaczyć, że wszystkie przedsięwzięcia, które są przez nas organizowane w Dyniskach, nie odbyłyby się bez wsparcia i pomocy Urzędu Gminy Ulhówek, a także sponsorów i zaangażowanych parafian.

Reklama

Kino pod chmurką

Zainteresowania sztuką filmową przeniósł ks. Wiesław na dyniski grunt organizując „Kino pod chmurką”. To projekcje filmowe w plenerze, przypominające kadry z amerykańskich filmów. – Nastąpiła pewna przerwa w organizacji tego przedsięwzięcia ze względu na organizację plenerów malarskich i koncertów oraz niedobrą pogodę w ostatnich latach, a także na plagę komarów. Planujemy jednak wznowić wakacyjne kino letnie. Każdy może przyjechać np. na traktorze czy samochodem, i obejrzeć ciekawe kino. Przy okazji urządza się wielkie grillowanie. Ludzie siedzą na kocach, krzesełkach i w różnego rodzaju pojazdach. To ma swój urok.

Z Dynisk do Uhnowa

Dyniska od 1470 do 1951 r., do akcji prostowania granic, należały do parafii Uhnów (obecnie leży na Ukrainie) i dlatego na prośbę wysiedlonych mieszkańców z tego pasma przygranicznego organizowana jest pielgrzymka do kościoła w Uhnowie, by tam przeżywać odpustowe uroczystości. W tym kościele też jest czczony św. Antoni. Dlatego uroczystości odpustowe przeżywane są dwukrotnie. W sobotę na Ukrainie w Uhnowie, gdzie spotykają się księża obrządku łacińskiego, pracujący wzdłuż pasa przygranicznego, oraz obrządku prawosławnego i greckokatolickiego, a także pielgrzymi z Polski i mieszkańcy z tamtej strony granicy. Natomiast w niedzielę mieszkańcy z Uhnowa przychodzą do Dynisk. Granica jest na dwa dni otwarta dla ruchu pieszego. – Pierwsza pielgrzymka odbywała się z obawami – jak przyjmą nas mieszkańcy Uhnowa, jak do tego wydarzenia podejdą. Pojawiały się głosy, że będą przeszkody ze strony ukraińskiej, może jakieś przykre doświadczenia. Jednak w tym roku odbyła się dziewiąta pielgrzymka i żadnej przykrości nigdy nie było. Ta współpraca bardzo pięknie się rozwija również dzięki zaangażowaniu władz Uhnowa i gminy Ulhówek. Ludzie po wojnie zostali na siłę wyrzuceni ze swoich domów – w czasie trwania Akcji HT-1951, teraz przychodzą do nich, oglądają je i co ciekawe, nowi mieszkańcy Uhnowa przyjmują ich na poczęstunek, zapraszają – jak to mówią – „na wspólne świętowanie”. To jest taka forma przygranicznej współpracy, bycia ponad podziałami politycznymi i kulturalnymi. Okazuje się, że jeśli jest to płaszczyzna religijna, duchowa, to na tej płaszczyźnie można dokonywać wielu wspaniałych rzeczy. Zawsze jest wspólne nabożeństwo ekumeniczne na cmentarzu za zmarłych. Przy okazji – cmentarz jest sprzątany przez Polaków i Ukraińców. Zapalane są znicze. Od dwóch lat spotykamy się również na uhnowskim cmentarzu tydzień przed uroczystością Wszystkich Świętych, modląc się w intencji zmarłych tam spoczywających. Pragnęlibyśmy, by pojawiło się piesze przejście graniczne Uhnów – Dyniska, by móc organizować wiele przedsięwzięć religijnych i kulturalnych.

Arcybiskup Mokrzycki

Arcybiskup lwowski Mieczysław Mokrzycki, były osobisty sekretarz Jana Pawła II, jest też stryjecznym bratem ks. Wiesława. – Nigdy nie pojawiło się u mnie uczucie zazdrości. To było wielkie wyróżnienie dla niego, dla całej naszej rodziny, jak również dla społeczności Łukawca. Fakt, że przebywał w Watykanie, to również dla mnie była możliwość bycia z Ojcem Świętym, sprawowania Liturgii św. przy ołtarzu blisko Jana Pawła II. Te doświadczenia z osobą błogosławioną i świętą zapisały mi się głęboko w pamięci. No cóż, można byłoby zazdrościć, ale z drugiej strony patrząc, na pewien rytm zajęć i porządek obowiązków, które miał – to nie ma czego zazdrościć.

Reklama

Pamiątki po Janie Pawle II

Ks. Wiesław Mokrzycki posiada wiele pamiątek związanych z Ojcem Świętym Janem Pawłem II. – Ostatnią dedykację na swojej książce dla mnie napisał 9 grudnia 2004 r. (na dzień imienin). Jestem w posiadaniu kielicha czy też stuły, w której posługiwał Jan Paweł II, oraz wielu pomniejszych medali, medalionów, już nie mówiąc o różańcach czy pamiątkowych zdjęciach robionych przy różnych okazjach. Te fotografie pozostają i pokazują, że dana mi była łaska być blisko człowieka świętego. Natomiast dla parafii w Dyniskach wielką łaską jest posiadanie relikwii bł. Jana Pawła II, które przekazał abp Mieczysław Mokrzycki.

Szaliki

Do kręgu zainteresowań ks. Wiesława należy piłka nożna. Interesuje się rozgrywkami ligi włoskiej i hiszpańskiej. – Jeśli chodzi o ligę włoską, to kibicuję AS Romie, a w hiszpańskiej – Barcelonie. Polskim zespołem, któremu kibicuję, jest Wisła Kraków. Inne ligi też oglądam, jeśli czas na to pozwala. Kolekcjonuję szaliki klubów piłkarskich.

Nagrody

„Sacrofilm” został nominowany do nagrody „Totus” Fundacji Dzieło Nowego Tysiąclecia, a ks. Wiesław otrzymał wyróżnienie „Animator kultury Zamościa” w 2006 r. oraz Medal „Schola Amicis” przyznany przez Wyższą Szkołę Zarządzania i Administracji w Zamościu. – Ja te nagrody traktuję jako zauważenie „Sacrofilmu”, bo nie tylko moja osoba w to dzieło jest zaangażowana, ale także pan Andrzej Bubeła, Wyższa Szkoła Zarządzania i Administracji w Zamościu i wiele instytucji, które pomagają od lat. Ja te wyróżnienia dedykuję wszystkim twórcom, organizatorom, ludziom zaangażowanym w „Sacrofilm” i tym, którzy przychodzą do kina, na nabożeństwa ekumeniczne, wystawy i koncerty, które organizowane są w ramach przedsięwzięcia. Gdyby nie oni, nie byłoby „Sacrofilmu”.

Człowiek renesansu

Do kręgu zainteresowań Księdza należy muzyka poważna, malarstwo, literatura szeroko pojęta oraz kino. – Jeżeli tym się interesuję, to tym żyję; jeżeli tym żyję, to tym się interesuję. Tego typu zainteresowania uzupełniają działalność duszpasterską. Pomagają człowiekowi wyjść z jakiegoś marazmu i rozwijać się. Któryś z duchownych powiedział, że „jak człowiek ma hobby, to się go głupoty nie trzymają”. Wtedy się żyje konkretnymi problemami.

2014-02-27 10:34

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Jasna Góra: Pięciu za wszystkich. Pięciu kapłanów szło za cały Rybnik

2020-08-02 14:21

[ TEMATY ]

ksiądz

Rybnik

BPJG

Historia zatoczyła koło. Po wojnie pięciu młodych mężczyzn przyszło z Rybnika na Jasną Górę, by podziękować za ocalenie z wojennej pożogi. W tym roku, pięciu kapłanów przyszło z modlitwą za wszystkich, którzy z powodu pandemii nie mogli wybrać się z pielgrzymką do Częstochowy. Pielgrzymka rybnicka od 14 lat jest zarazem pieszą pielgrzymka arch. katowickiej.

Ta pielgrzymka miała być od samego początku wyjątkowa, bo to 75. – jubileuszowa, ale z wiadomych względów zamiast tysięcy pątników, w drogę na Jasną Górę wyruszyło nas pięciu księży – opowiada ks. Paweł Zieliński o samotnym pielgrzymowaniu, podkreślając, że to była trudna pielgrzymka - brakowało wspólnoty ludzi, było poczucie, że z intencjami tysięcy osób, bierze się i ich ból. Oni modlili się za nas, my za nich, to jest krwioobieg Kościoła – tłumaczył.

Szczególna intencja była ta o ustanie pandemii koronawirusa podkreśla ks. Zieliński i przypomina, że Ziemia Rybnicka jest tą, szczególnie dotkniętą epidemią. Modlono się za chorych górników i ich rodziny, o siły dla tych, którzy walczą z zagrożeniem Covid-19.

Zwrócił też uwagę, że dla niego mocnym doświadczeniem było przeżywanie kapłańskiej wspólnoty - Ale jednak to, co mnie bardzo urzeka w naszej pielgrzymce, to te tłumy, śpiewy, wspólnota, a w tym roku niestety nie było tej wspólnoty i dla nas, każdego z księży, było to bardzo ciężkie. Ale doszliśmy, jesteśmy szczęśliwi i zanosimy to wszystko Maryi” – mówił ks. Zieliński.

Za zgodą metropolity katowickiego abp. Wiktora Skworca oprócz ks. Pawła Zielińskiego (od trzech lat głównego przewodnika rybnickiej kolumny), pielgrzymowali: ks. Piotr Piekło, wikariusz w bazylice w Rybniku, o. Dymitr, franciszkanin pochodzący z Rybnika, ks. Radosław Adamiak, który od lat pielgrzymuje z grupą z Pszowa oraz ks. Krzysztof Nowrot, były duszpasterz akademicki w Rybniku.

Kapłani dotarli na Jasną Górę w sobotnie popołudnie, 1 sierpnia, dziś na wspólną Mszę św. dojechali wierni z Rybnika i okolic, wśród nich był Andrzej Dziewior, który od 2003 r. zawsze wchodził do sanktuarium w czołówce pielgrzymki, niosąc krzyż. Dziś także, w mundurze górniczym, przywiózł go ze sobą. W tym roku byłaby to jego 39 piesza pielgrzymka. - To była inna pielgrzymka, nie to co zawsze, wiadomo, pandemia nas rozproszyła – stwierdził emerytowany górnik. Wyjaśnił, że tradycje pieszej pielgrzymki pątnicy starali się zachować w inny sposób. Przez 4 dni trwania tradycyjnej pielgrzymki do czestochowy, tym razem mieszkańcy Rybnika i okolic tylko do Sanktuarium Matki Bożej Pokornej w Rudach – „te same kilometry zrobiliśmy, jakbyśmy szli tutaj do Częstochowy” zauważył i wyjaśniał, że Maryja w swoich objawieniach zawsze prosi o pokutę „dlatego my tak robimy”.

Od lat w pielgrzymce rybnickiej przychodziło ok. 4 tys. osób.

Tradycja tej pielgrzymki sięga 1946 roku. Wówczas w pieszą wędrówkę z Rybnika na Jasną Górę wraz z trzema kolegami udali się Stanisław Pol i Emil Lesik, by wypełnić śluby, które złożyli w trakcie II wojny światowej, że jak przeżyją, pójdą pieszo do Częstochowy. – „Jak przeżyja, póda piechty do Czynstochowy"- ślubowali, a pielgrzymkę podjęły następne pokolenia.

Pielgrzymowanie Ślązaków na Jasną Górę ma długą tradycję. Już Jan Długosz (1460) i Grzegorz z Sambora (zm. 1587) pisali o pielgrzymach ze Śląska. Zaborcy, okupanci, komuniści zakazywali tej formy kultu lub uporczywie przeszkadzali, jednak z każdym stuleciem liczba pątników rosła.

Obecność górnośląskich pielgrzymek na Jasnej Górze jest udokumentowana stosunkowo bogato.

Na Śląsku w pierwszych latach XX w. nastąpiło wyraźne ożywienie ruchu narodowego w wyniku działalności Wojciecha Korfantego i innych polskich działaczy. Jednym z elementów wchodzących w skład przeobrażeń politycznych i narodowych były pielgrzymki do miejsc o szczególnym znaczeniu dla polskiej sprawy. Jak podaje ks. prof. Jerzy Myszor badacz historii Górnego Śląska to właśnie w Częstochowie pielgrzymi znajdowali sprzyjający klimat dla uzewnętrznienia swych uczuć narodowych, także wśród paulinów znalazło się wielu, którzy jawnie manifestowali łączność Śląska z resztą ziem polskich, którzy angażowali się w działalność społeczną przed i w czasie akcji plebiscytowej. Właśnie po plebiscycie w 1921 r. na Górnym Śląsku w sprawie przynależności państwowej tych terenów wiele pielgrzymek parafialnych datuje swoje początki.

CZYTAJ DALEJ

Oddany Maryi

„Jestem niewolnikiem Maryi nie dla pięknych słów. Na wszystko, czego Bóg ode mnie zażąda, jestem zawsze gotów”.

Matka Boża zawsze była dla niego ważna – najpierw jako idea chrześcijańskiego życia, potem jako żywa osoba. Niebawem uczynił kolejny krok: oddał Jej się bez reszty. Chciał, by Ona sama pisała jego dzieje i losy powierzonych mu ludzi.

Doświadczenie domowe

Wyjściowe jest doświadczenie dziecka. „Mój ojciec z upodobaniem jeździł na Jasną Górę, a moja matka do Ostrej Bramy” – opowiadał. Wieczorami wsłuchiwał się w dyskusje o cudownej roli Matki Najświętszej i w spory, „która Matka Boża jest skuteczniejsza: czy Ta, «co w Ostrej świeci Bramie», czy Ta, «co Jasnej broni Częstochowy»”.

Wspominał: „Te podróże moich rodziców, ich dążenia i rozmowy, wspomnienia łask otrzymanych i uzyskanych pomocy (...) stworzyły fundament dla ufności i nadziei ku Matce Boga, która mnie nigdy nie opuściła”.

W podwójnym nabożeństwie zaczęła niebawem dominować Maryja z Jasnej Góry. Może to konsekwencja śmierci matki, bo z chwilą jej odejścia młody Stefan zaczął się coraz bardziej wiązać z Panią Jasnogórską – dalej gorąco czczoną przez ojca.

Doświadczenie historyczne

Z upływem lat maryjne doświadczenie umacniało się przez wydarzenia historyczne. Najpierw osobiste, którym była przede wszystkim śmierć matki, gdy przyszły prymas miał zaledwie 9 lat. Uczył się, że w skrajnych sytuacjach to Ona jest ostatnią nadzieją i że trzeba Jej wszystko zawierzyć. „W trudnych okresach życia, ale pełnych łaski Bożej – podkreślał – wiedziałem już na pewno, że najlepiej wszystko zostawić Matce Najświętszej i wszystko «postawić na Nią». Niech Ona pomaga i zwycięża”.

Za 10 lat przekonanie o potędze Maryi pogłębiło się w nim jeszcze bardziej. Był świadkiem Cudu nad Wisłą: oddania Polski na Jasnej Górze pod opiekę Maryi, wielkiej modlitwy całego narodu i w konsekwencji interwencji z nieba, która zmieniła dzieje świata. Wtedy poznał „mechanizm” cudu.

Do tego doświadczenia odwołał się dwadzieścia kilka lat później, kiedy szukał drogi ocalenia swego narodu przed prześladowaniem polskości i wiary.

Doświadczenie osobiste

Wstąpił do seminarium – chciał zostać księdzem. Latem 1923 r. ciężkie zapalenie płuc przekreśliło wszystkie jego plany; mimo choroby otrzymał jednak święcenia kapłańskie – „na jedną Mszę”. Miejscem ceremonii była kaplica Matki Bożej w katedrze włocławskiej. To nic, że zakrystian powiedział, iż „z takim zdrowiem to nie do ołtarza, ale na cmentarz”. Pomyślał: „Skoro wyświęcono mnie na oczach Matki, która patrzyła na Mękę swojego Syna na Kalwarii, to już Ona zatroszczy się, aby reszta zgodna była z planem Bożym”. Przez długi czas każdą kolejną Mszę św. uważał za być może ostatnią.

Na miejsce odprawienia pierwszej Mszy św. wybrał Kaplicę Cudownego Obrazu. „Pojechałem na Jasną Górę, aby mieć Matkę, aby stanęła przy każdej mojej Mszy św., jak stanęła przy Chrystusie na Kalwarii” – wyjaśnił.

W niewytłumaczalny sposób szybko wracał do zdrowia. Stało się to w małej, nieznanej wówczas nikomu parafii Matki Bożej Bolesnej w Licheniu, gdzie przez kilka miesięcy przebywał na rekonwalescencji. Wszystko mówiło mu, że uzdrowiła go Matka Najświętsza. Potem powiedział: „Najbardziej bezpośrednią mocą w moim życiu jest Maryja. Przez szczególną tajemnicę, której w pełni nie rozumiem, została Ona postawiona na mojej drodze. Wiem, że z tej drogi zejść nie mogę i nie chcę! ”.

Uzupełnienie intelektem

Biskup skierował go na studia na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Dało mu to możliwość intelektualnego pogłębienia tego, co stało się już jego udziałem przez doświadczenie. Maryjność nie była dla niego czymś „poza intelektem”, nie stanowiła kolorowej przybudówki do pobożności. Miała się wiązać nie tylko z miłością, ale także z wiedzą.

Chciał zrozumieć, dlaczego Maryja szła przed nim „jako światło, gwiazda, życie, nadzieja i Wspomożycielka w ciężkiej sytuacji”. I stąd ta reguła: „Stawiając wszystko na Bogurodzicę, nie zostałem zawiedziony”.

Odkrywał pisma ks. Charles’a Journeta. Poznał nową wizję Kościoła – świętego i niepokalanego na wzór Maryi. Liczący sto stron rozdział Dziewica sercem Kościoła był lekturą, do której nieustannie powracał. To stąd przyswoił sobie teologiczne podstawy szczególnej misji Maryi – Jej bliskości i Jej pośrednictwa.

Na studiach pogłębiał teologię maryjną. Poznał też myśl personalistyczną, co z kolei pomogło mu widzieć w Matce Najświętszej model dla każdej osoby ludzkiej.

Doświadczenia te zebrał w swojej pracy habilitacyjnej, w której zajął się tematyką społeczną i zupełnie nowym tematem: teologią doczesności. Jego rozprawa zginęła podczas wojny, Wyszyński mógł ją jedynie krótko streścić: „«Doczesnością» jestem ja sam, moja dusza i moje ciało, i ja tę moją duszę i moje ciało muszę poprzez życie doczesne oddać Bogu według myśli Bożej”. To jego ukryte motto: nie wybierać drogi życia, ale odczytać to, co zamierzył Bóg.

Weryfikacja doświadczenia

Gdy wybuchła II wojna światowa, na polecenie biskupa opuścił Włocławek. Ukrywał się, ponieważ był poszukiwany przez gestapo. Ostatecznie trafił do podwarszawskich Lasek. Kiedy zbliżał się front, losy powierzonych mu ludzi złożył w ręce Maryi. „Podtrzymywałem na duchu strwożonych sytuacją przyfrontowego życia głównie modlitwą do Matki Bożej” – wspominał. I dalej: „Nigdy nie byliśmy zmuszeni do odłożenia wieczornego Różańca”.

Już nie musiał polegać na maryjnym doświadczeniu ojca. Zdobywał własne. Sam stał się bowiem świadkiem opieki i cudów Matki Bożej.

Maryjny biskup

Myślał o tym, żeby zająć się pracą naukową i społeczną, gdy nieoczekiwanie otrzymał wiadomość o nominacji na biskupa diecezji lubelskiej. Dotarła do niego w uroczystość Zwiastowania w 1946 r. Początkowo nie chciał przyjąć tej nominacji, ostatecznie jednak uznał datę za znak z nieba – że ma jak Maryja powiedzieć „fiat”.

Na miejsce konsekracji wybrał Jasną Górę, a wizerunek Królowej Polski umieścił w swoim herbie. „Ten herb to nie ozdoba” – wyjaśnił. „To nie tylko znak. To program mego posłannictwa”. Nowy biskup umieścił w nim też maryjne motto, które stało się jego zawołaniem: „Soli Deo” – „ [wszystko] Samemu Bogu”.

Dwa nabożeństwa

Był związany z Matką Jasnogórską, ale w swojej diecezji szerzył kult Niepokalanego Serca. Już wtedy umiał odczytywać znaki czasu i z całych sił popierał maryjny program kard. Augusta Hlonda, który 8 września 1946 r. poświęcił naród polski Niepokalanemu Sercu Maryi. W przygotowania do tego aktu zaangażował się tak mocno, że mimo iż był biskupem zaledwie od 5 miesięcy, to właśnie jemu – najmłodszemu z hierarchów – kard. Hlond zlecił wygłoszenie kazania podczas wrześniowych uroczystości.

Kiedy opuszczał diecezję, powiedział: „Przyszedłem do Was pod znakiem Maryi Jasnogórskiej. Dziś, gdy idę dalej w swej życiowej misji, zostawiam Was na kolanach przed Jej Niepokalanym Sercem”.

Prymas

Kiedy po 2 latach został następcą prymasa Hlonda, powiedział: „Moje nabożeństwo do Matki Najświętszej stało się programem pracy”. Do czasu uwięzienia wygłosił przeszło tysiąc kazań poświęconych Matce Bożej. Dostrzegł, że wszystkie ważniejsze dla niego sprawy dzieją się w dni Jej poświęcone. Sam zaczął podejmować ważne decyzje w dni maryjne.

Był świadomy maryjnej spuścizny poprzednika i nazywał ją pięknie „szczęśliwym atawizmem prymasów Polski”. Wyszyński przyznawał się do dawnej polskiej pobożności i widział w niej receptę na ocalenie narodu.

Pytany o powody uczynienia własną drogi maryjnej kard. Hlonda odpowiedział krótko: „Sam zaufałem Maryi i uczynię wszystko, aby to, czego nie zdążył dokonać prymas Hlond, zostało wykonane”. Czekał na wypełnienie się proroctwa jego poprzednika – na „zwycięstwo przez Maryję”.

Wprowadził jednak pewne novum – podejmował dzieło Augusta Hlonda pod znakiem jasnogórskim.

Droga jasnogórska

Jasnogórską Ikonę uczynił ośrodkiem całego swego programu. O więzi prymasa z tym miejscem najlepiej świadczy wyznanie: „Stoję na progu kaplicy jasnogórskiej i tam zawsze chcę być. Jestem związany z Jasną Górą teraz i na zawsze”.

W 50. rocznicę święceń wyznał: „Wiele rzeczy w moim życiu pragnąłbym uczynić inaczej, lepiej, aby uniknąć niejednego błędu i słabości. Ale (...) na jednym odcinku nie pomyliłem się: na drodze duchowej na Jasną Górę. Drogę tę uważam za najlepszą cząstkę, którą Bóg pozwolił mi obrać”.

Tajemnica życia

Z wolna zaczęła w nim dojrzewać myśl o oddaniu się Maryi w niewolę za wolność Kościoła w Polsce. Uczynił to niedługo po swoim uwięzieniu w 1953 r. To ofiarowanie się do całkowitej dyspozycji Matce Bożej było odtąd „tajemnicą jego życia”.

Ale maryjnego misterium nie uważał za swoje odkrycie ani za swoją własność. Wiedział, że jego udziałem stało się doświadczenie, które jest istotą tożsamości polskiego narodu: „Jestem dzieckiem tego narodu, który uważa, że Matką jego jest Święta Boża Rodzicielka. (...) Doświadczenie mnie pouczyło, że tylko (...) przy pomocy Dziewicy Wspomożycielki i Pani Jasnogórskiej można czegoś dokonać w Polsce. Oczywiście, mocami Bożymi! Taka jest bowiem wola Boga (...): «Maryja dana jest ku obronie narodu polskiego»”. „Mam na to mnóstwo dowodów” – dodał.

Niewola u Maryi

Gdy sytuacja polskiego Kościoła wydawała się przegrana, oddał się Jej jako żertwa ofiarna za wolność Kościoła i za ocalenie polskiego narodu. Uczynił to w Stoczku Warmińskim 8 grudnia 1953 r. – w uroczystość Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny.

Przysięgał Maryi: „Postanawiam sobie mocno i przyrzekam, że Cię nigdy nie opuszczę, nie powiem i nie uczynię nic przeciwko Tobie. Nie pozwolę nigdy, aby inni cokolwiek czynili, co uwłaczałoby czci Twojej. Oddaję się Tobie, Maryjo, całkowicie w niewolę, a jako Twój niewolnik poświęcam Ci ciało i duszę moją, dobra wewnętrzne i zewnętrzne, nawet wartość dobrych uczynków moich, zarówno przeszłych, jak obecnych i przyszłych, pozostawiając Ci całkowite i zupełne prawo rozporządzania mną i wszystkim bez wyjątku, co do mnie należy, według Twego upodobania, ku większej chwale Boga, w czasie i w wieczności”.

To kulminacyjny moment na maryjnej drodze kard. Wyszyńskiego. Świadczą o tym jego słowa wypowiedziane tuż przed śmiercią: „Jestem ufny wobec Matki Najświętszej, z którą się związałem w więzieniu w Stoczku i wszystko przez Jej dłonie składałem na chwałę Trójcy Świętej”.

Oddany Maryi godził się na wszystko. „Jestem niewolnikiem Maryi nie dla pięknych słów. Na wszystko, czego Bóg ode mnie zażąda, jestem zawsze gotów”.

Nieoczekiwanie, na fali „polskiego października”, jesienią 1956 r. więzień wyszedł na wolność.

Plan

Od tamtej chwili Wyszyński chciał „szczęśliwy atawizm prymasów” obudzić w całym narodzie. Miał długofalowy plan. Wiedział, w jaki sposób Maryja z Jasnej Góry obali struktury zła...

„Wyszyńskiego opanowała jakaś szaleńcza idea, mianowicie, że tutaj, w Polsce (...) rozstrzygną się losy światowego komunizmu”– powiedział w czerwcu 1958 r. Zenon Kliszko, odpowiedzialny w PZPR za politykę wobec Kościoła.

Miał rację. Prymas rzeczywiście był przekonany, że Kościół i Polska wchodzą w decydujący moment historii. „Los komunizmu rozstrzygnie się nie w Rosji, lecz w Polsce” – przepowiedział. Czekał na interwencję jedynego prawdziwego sojusznika – nieba. Ale wiedział, że działanie Maryi jest odpowiedzią na działanie ludzi na ziemi...

Pamiętał o lekcji z 1920 r. Nowy cud nad Wisłą wymagał spełnienia podobnych jak wtedy warunków.

CZYTAJ DALEJ

Misjonarka z Tanzanii odwiedziła Olszynę

2020-08-04 06:46

Artur Grabowski

W niedzielę 2 sierpnia br. w Olszynie, w parafii św. Józefa gościła siostra Monika Nowicka, elżbietanka, z misji Maganzo w Tanzanii.

Podczas spotkań z wiernymi na każdej Mszy św., Siostra dziękowała za współpracę olszyńskiej parafii z afrykańską misją. Parafianie z Olszyny zawiązali chrześcijańską przyjaźń z siostrami już kilka lat temu i na potrzeby tej właśnie konkretnej afrykańskiej Misji przekazali już kilkanaście tysięcy złotych. Swój udział mają w tym także dzieci olszyńskiej parafii. Również i tym razem parafianie okazali hojność, przekazując dar serca na przybory szkolne dla szkoły prowadzonej przez siostry.

Więcej na ten temat w kolejnym numerze Niedzieli legnickiej.

Zobacz zdjęcia: Misjonarka
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję