Reklama

Wywiady

Specjaliści od misji, rekolekcji parafialnych i mediów

2014-03-04 15:17

Niedziela Ogólnopolska 10/2014, str. 36-37

[ TEMATY ]

wywiad

zakon

Archiwum Redemptorystów

MARTA JACUKIEWICZ: – Ojcze Prowincjale, środki społecznego komunikowania przekazują informacje, ale również mają funkcję integracyjną. Czy rzeczywiście integrują i prowadzą człowieka do Pana Boga?

O. DR JANUSZ SOK CSsR: – Z całą pewnością mogą i powinny takie pozytywne funkcje spełniać. Szybki przekaz informacji o sprawach, które dzieją się gdzieś obok nas, o ludzkich problemach i potrzebach nie tylko winien zaspokajać ciekawość, ale nade wszystko budzić poczucie solidarności. Dużo w tym względzie zależy od samych mediów, od celów i priorytetów, które stawiają sobie redaktorzy i wydawcy. Postawa odbiorcy mediów także ma istotne znaczenie – to, jakich treści poszukuje. Zainteresowanie sprawami wspólnymi, społecznymi, problemami i sukcesami innych ludzi powiększa nasz świat, poszerza horyzont widzenia. Natomiast brak zainteresowania czymkolwiek poza własnym ogródkiem skazuje na może i wygodną, ale ograniczoną i egoistyczną przestrzeń życia. O tym, że media mogą z powodzeniem integrować ludzi wokół wartości religijnych i spraw wiary, świadczą np. fenomen Rodziny Radia Maryja czy ruch Dziecięcych Podwórkowych Kółek Różańcowych.

– Od 15 lutego 2014 r. Telewizja Trwam rozpoczęła nadawanie na MUX 1, dzięki czemu na pewno będzie osiągalna dla większej grupy ludzi. Jak Ojciec Prowincjał ocenia ewangelizację poprzez środki masowego przekazu?

– W Polsce jest ok. 30 niezależnych, czyli funkcjonujących poza korporacjami, lokalnych rozgłośni radiowych o charakterze katolickim. Jest też Radio Maryja obejmujące całą Polskę i Telewizja Trwam – od teraz na multipleksie i zarazem na satelicie. Na dzień przed rozpoczęciem nadawania Trwam na multipleksie ruszył nowy serwis internetowy TV TRWAM, z nowoczesną biblioteką programów emitowanych w tej stacji, oraz nowy serwis nadający „na żywo” (livestream), który zapewni szerszy dostęp widzom na całym świecie. Funkcjonują czasopisma i rozmaite gazety, w których prezentowane są treści o charakterze religijnym. Można więc stwierdzić, że media dają odbiorcy możliwość zetknięcia się z orędziem Ewangelii, ze świadectwem ludzi, którzy patrzą na świat w perspektywie wiary, mogą zainspirować do modlitwy, zachęcić do dobrej lektury czy udziału w rekolekcjach. Czy to jest satysfakcjonujące? Ewangelizacja wymaga nieustającego niepokoju ducha, stawiania pytań, czy zrobiliśmy wystarczająco dużo, by jeszcze lepiej, odważniej docierać z Dobrą Nowiną o Jezusie do każdego człowieka. Ojciec Święty Franciszek stwierdza, że nie chce Kościoła spokojnego, ale taki, który wyjdzie poza mury kościołów, bo każdy człowiek ma prawo usłyszeć o Jezusie. Potrzeba nam więc w tym względzie ciągle kreatywnego, odważnego, ewangelicznego myślenia.

– Prasa, radio, telewizja, ale również Internet odgrywają ważną rolę w życiu człowieka, szczególnie młodego. Czy redemptoryści są przygotowani na prowadzenie młodych ludzi drogą wiary za pośrednictwem Internetu?

– Jestem przekonany, że ciągle za mało w tym względzie robimy. Wiem, że młodzi współbracia mają swoje blogi, działają na Facebooku, każda parafia ma swoją stronę internetową. Ale to ciągle zbyt mało. Powołaliśmy zespół medialny, który ma na celu zbieranie i rozpowszechnianie informacji związanych z naszą działalnością w różnych rejonach świata. Chodzi też o opracowywanie zagadnień, które wynikają z naszego charyzmatu, z naszej wrażliwości, i dotyczą szeroko rozumianego apostolatu – dotyczą choćby istotnych procesów społecznych, biedy, marginalizowania, łamania ludzkich praw. Redemptoryści mają głosić nadzieję zbawienia, radość wiary, która obejmuje całe życie człowieka, muszą więc zauważać ludzi, szczególnie biednych, muszą im podać dłoń, pomóc, wskazać drogę. Bogu niech będą dzięki za Radio Maryja i Telewizję Trwam, bo spełniają te zadania od lat. Internet też może być w tym względzie bardzo użytecznym narzędziem. Sprawa ta jest dla nas ciągle ważnym wyzwaniem.

– Jednym z patronów Warszawy jest redemptorysta, św. Klemens Maria Hofbauer, który był bardzo zaangażowany w życie duszpasterskie. Jak redemptoryści kontynuują ten charyzmat?

– Św. Klemens prowadził „nieustanną misję” w Warszawie przełomu XVIII i XIX wieku. Głosił płomienne kazania i katechezy, dbał o liturgię, założył szkołę i sierociniec, wykazywał wrażliwość na biedę ludzką, szczególnie wśród młodzieży. Jestem przekonany, że ten duch świętego, duch redemptorystowski jest nam nie tylko bliski, ale też inspirujący. Polecamy się często wstawiennictwu świętego współbrata.

– Polscy redemptoryści pracują na wszystkich kontynentach. Czy jest jakaś wspólna cecha ludzi, którym ojcowie niosą Ewangelię?

– Wspólną cechą jest to, że każdy człowiek jakoś tego Boga pragnie, i – bardziej lub mniej świadomie – Go szuka. Trudno przecież żyć samotnie, bez celu, pod pustym niebem, będąc zamkniętym jedynie w codziennych zwykłych sprawach. Pracujemy jako duszpasterze i misjonarze w wielkich miastach, ale docieramy też do małych osad w boliwijskich górach czy pośród kazachskiego stepu. Jesteśmy obecni na uczelniach i w południowoamerykańskich dzielnicach biedy. I widzimy, jak wiele wspólnego mają wiara mistyka i wiara prostej kobiety modlącej się na różańcu przy figurce, wiara dziecka i wiara profesora uniwersytetu. To podobieństwo wyraża się w przekonaniu – Boże dziękuję, że Ty jesteś, dziękuję, że jestem Ci bliski, że mnie znasz i przenikasz, wszystko o mnie wiesz i mnie nie odtrącasz, lecz kochasz. Dokądkolwiek idziemy, mamy świadomość, że Jezus dotarł tam już przed nami, szukamy więc śladów Jego obecności w ludziach, którym głosimy Ewangelię.

– Z jakimi problemami najczęściej spotykają się ojcowie, którzy pracują np. na Syberii albo w Ameryce Południowej?

– Problemy? Naszych współbraci misjonarzy z Ameryki Południowej i Syberii łączy jedno przekonanie – są tam, gdzie powinni być, są potrzebni. Doświadczyłem tego niejednokrotnie w rozmowie np. ze współbraćmi, którzy pracują w Ameryce Południowej po kilkadziesiąt lat. Oni nawet nie myślą o powrocie do kraju, bo tam znaleźli drugą ojczyznę. Jeśli szukać jakichś podobieństw między Ameryką Południową a Syberią, to do tej drugiej może trochę podobna jest Patagonia. Klimat – może nie aż tak srogi, ale też niełatwy, znaczne odległości, małe osady ludzkie i często konieczność rozpoczynania pracy duszpasterskiej w zasadzie od zera. Rosja to kraj, w którym ok. 50 proc. społeczeństwa deklaruje przynależność do Cerkwi prawosławnej, w niektórych rejonach mocny jest islam, katolicy stanowią ok. 1 proc. populacji, a może nawet mniej. Na Syberii ciągle duże znaczenie mają szamani. Z kolei w Ameryce Południowej nagminnie spotykamy się z działaniem różnego rodzaju sekt, z mieszanką wpływów lokalnych wierzeń, szamanów, kultów indiańskich i afrykańskich. Czy można znaleźć jakiś wspólny mianownik w pracy misjonarza? Potrzebna jest cierpliwość, bo na efekty pracy duszpasterskiej najczęściej trzeba długo czekać. Tak więc i tu i tu nie o liczby i sukcesy chodzi, ale o zwykłe bycie z tymi ludźmi i dla tych ludzi, choćby niewielu.

– Jakie jest miejsce zgromadzeń w strukturze Kościoła?

– Ojciec Święty Franciszek wskazał je niedawno – jesteśmy ubogaceniem Kościoła. Jesteśmy potrzebni Kościołowi nie tylko z tego powodu, że podejmujemy ważne, użyteczne dzieła. Jesteśmy niezbędni Kościołowi z naszym bogactwem duchowości, charyzmatów, świadectwem życia naszych wspólnot. Mamy być też profetycznym znakiem. Wskazywać zawsze na Boga, ale i odważnie wskazywać na zjawiska, które są dalekie od mentalności ewangelicznej. Dowiadujemy się z historii, że zakony nie zawsze i nie dla wszystkich były wygodne. Daj nam, dobry Boże, i dzisiaj taką odwagę! Jak zauważył bł. Jan Paweł II, zakony często inicjowały procesy odnowy Kościoła. Cieszy nas, że od listopada 2014 r. będziemy obchodzić w Kościele rok poświęcony życiu konsekrowanemu. Pomoże to nam samym odnowić naszą duchowość i głębię przyjaźni z Bogiem wyrażoną w konsekracji zakonnej, a wszystkim wiernym ukaże znaczenie takiego życia we współczesnym świecie.

– Jak prezentują się polscy redemptoryści na tle bogactwa zakonów męskich?

– Niech to oceniają inni. Odnoszę jednak wrażenie, że zakonnicy wzajemnie bardzo się cenią i szanują. Nie ma rywalizacji, raczej spotyka się postawę zrozumienia, przekonania, że się uzupełniamy, a tym samym nawzajem potrzebujemy. Z mojego doświadczenia wynika, że redemptoryści są postrzegani jako specjaliści od misji i rekolekcji parafialnych, a w ostatnich latach – jako specjaliści od mediów. Cieszy mnie, że spotykam się z wieloma wyrazami uznania i solidarności.

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Sprawa kasacyjna ws. zadośćuczynienia od chrystusowców odwołana

2019-12-18 07:08

[ TEMATY ]

zakon

Paweł Bugira

Sprawa kasacyjna ws. zadośćuczynienia od chrystusowców została odwołana z powodu wniesienia przez pełnomocnika ofiary byłego ks. Romana B. wniosku o wyłączenie sędziów – poinformował KAI ks. Marek Grygiel, rzecznik chrystusowców. We wrześniu Sąd Najwyższy postanowił, że zajmie się rozpatrzeniem skargi kasacyjnej od wyroku przyznającego milion zł zadośćuczynienia na rzecz ofiary wydalonego już ze stanu kapłańskiego i ze zgromadzenia zakonnego Romana B. Były kapłan dopuścił się przed laty wielokrotnego molestowania i zgwałcenia małoletniej Katarzyny.

„Zgodnie z zarządzeniem z dnia 17 grudnia 2019 r. odwołano rozprawę w sprawie II CSK 124/19 z powodu wniesienia przez pełnomocnika powódki w dniu 11 grudnia 2019 r. wniosku o wyłączenie sędziów (wniosek podlega rozpoznaniu zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 52 § 2 k.p.c.)” - poinformował KAI ks. Marek Grygiel, rzecznik chrystusowców.

Decyzję o skierowaniu skargi kasacyjnej do rozpoznania na rozprawę podjęto w ramach jej wstępnej kontroli, tzw. przedsądu, miała się ona odbyć 20 grudnia 2019 r.

Uzasadnienie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpatrzenia nie jest znane. Wyrok w sprawie zadośćuczynienia na rzecz ofiary b. księdza Romana B. zapadł w styczniu ub. roku i był nieprawomocny. Towarzystwo Chrystusowe złożyło w tej sprawie apelację.

Mec. Krzysztof Wyrwa, pełnomocnik Towarzystwa Chrystusowego wyjaśniał, że na gruncie obowiązujących przepisów prawa w Polsce nie można przenosić odpowiedzialności za te czyny (w tym cywilnej odszkodowawczej) ze sprawcy na kościelne osoby prawne. Sprawcy tych czynów dopuszczają się ich na własny rachunek i ponoszą osobistą odpowiedzialność przed ofiarami,które skrzywdzili oraz przed prawem”.

Dodał przy tym, że w sprawie czynów karalnych, których dopuściły się osoby duchowne, należy podkreślić, że stanowisko Kościoła i podejście prawne nie zmieniły się. “Takie czyny są haniebne i winny być ścigane, a ich sprawcy ukarani” – podkreślił mec. Wyrwa.

Decyzję sądu pierwszej instancji o zasądzeniu zadośćuczynienia podtrzymał 2 października ub. roku Sąd Apelacyjny w Poznaniu.

W apelacji przyznano pełnoletniej dziś kobiecie 1 mln zł zadośćuczynienia z ustawowymi odsetkami od 7 maja 2016 r., kwoty 16 tys. zł tytułem comiesięcznej renty za okres od maja 2016 r. do grudnia 2017 r. oraz 800 zł renty miesięcznie płatnej począwszy od stycznia 2018 r. W rozmowie z KAI mec. Krzysztof Wyrwa potwierdził wówczas, że Towarzystwo Chrystusowe zdecydowało się nie tylko wypłacić 1 mln zł zadośćuczynienia, ale też zrealizować całe wykonanie wyroku, które zostało określone prawomocnym orzeczeniem Sądu Apelacyjnego.

“Wyrok był prawomocny. Gdybyśmy nie uregulowali tej należności, strona przeciwna mogłaby wnieść sprawę do komornika. Spowodowałoby to kilkanaście procent dodatkowych opłat komorniczych. W związku z tym wyrok wykonaliśmy” – dodał.

Ks. Roman B. został aresztowany w czerwcu 2008 po tym, jak rok wcześniej jego ofiara, małoletnia dziewczynka, opowiedziała o molestowaniu seksualnym, w tym wielokrotnym zgwałceniu przez księdza. Kapłan został skazany w 2009 r. na osiem lat więzienia. Jego obrońcy odwołali się od decyzji sądu i sprawa trafiła do ponownego rozpatrzenia.

Według doniesień medialnych, w sądzie duchowny przyznał się do kilkudziesięciu przestępstw seksualnych, ale zaprzeczył biciu ofiary i planowaniu działań z góry. Sąd podjął wówczas decyzję o zmniejszeniu kary do 4,5 roku leczenia psychiatrycznego na oddziale szpitalnym w zakładzie karnym. W 2010 r. wyrok został złagodzony o pół roku. Ksiądz wyszedł na wolność dwa lata później.

Po wyjściu z więzienia wrócił do zgromadzenia. “Ksiądz Roman od czasu zakończenia odbywania zasądzonej kary więzienia przebywa w domu zakonnym naszego zgromadzenia w Puszczykowie. Jest to dom księży emerytów i ks. Roman pomaga tam starszym współbraciom spełniając codzienne posługi” – informował w styczniu 2017 r. generał chrystusowców ks. Ryszard Głowacki w odpowiedzi na list abp. Stanisława Gądeckiego.

Przełożony chrystusowców zapewniał też w liście, że ks. Roman został zawieszony we wszystkich czynnościach duszpasterskich i tego zakazu przestrzega, nie prowadząc żadnej działalności kapłańskiej w parafiach, nie katechizuje, ani nie ma kontaktu z dziećmi i młodzieżą, a kaplica w Puszczykowie nie jest kaplicą publiczną.

“W Towarzystwie Chrystusowym nie ma absolutnie żadnego przyzwolenia na tego typu działania, bądź ukrywanie czynów przestępczych tak bardzo sprzeniewierzających się powołaniu kapłańskiemu i zakonnemu. Mamy nadzieję, że nigdy więcej taka sytuacja się u nas nie powtórzy” – podkreślił ks. Ryszard Głowacki.

W tym samym liście generał chrystusowców poinformował, że zgodnie z poleceniem Stolicy Apostolskiej, wobec ks. Romana B. został wszczęty kanoniczny proces karno-administracyjny. KAI zwróciła się z pytaniem do Towarzystwa Chrystusowego o stan procesu. Jak poinformował ks. Jan Hadalski TChr, rzecznik prasowy Towarzystwa Chrystusowego, administracyjny proces karny ks. Romana B. zakończył się wydaleniem go ze stanu duchownego. Dekret wydalający został wystawiony 19 grudnia 2017 r.

Oddzielny proces dotyczył wydalenia ze zgromadzenia – tu dekret wydalający nosi datę 25 czerwca 2018 r. Roman B. nie jest więc już ani osobą duchowną, ani członkiem Towarzystwa Chrystusowego.

CZYTAJ DALEJ

Ewangelia w czasach internetu

2020-01-21 09:37

Niedziela Ogólnopolska 4/2020, str. 10-12

[ TEMATY ]

internet

Ewangelia

adobe.stock.pl

Świat, do którego Jezus Chrystus posłał Apostołów, różnił się od naszego. Tylko ludzie byli bardzo podobni.

Cel ludzkiego życia nie zmienia się od wieków i tak na zawsze pozostanie. Jesteśmy ukierunkowani na miłość, prawdę i szczęście. Za tymi tęsknotami jest ukryta ta najgłębsza, a nie zawsze rozpoznana, czyli tęsknota za Bogiem. Ale świat pod względem postępu technicznego od czasów pierwszych głosicieli Ewangelii się zmienił, i to bardzo.

Dzieło i dar

Współcześnie ważnym jego elementem jest rozwój mediów. Kościół docenia ich znaczenie w międzyludzkiej komunikacji, w poznawaniu świata i dziele ewangelizacji. Dekret II Soboru Watykańskiego o środkach społecznego przekazywania myśli Inter mirifica rozpoczyna się słowami: „Wśród niezwykłych wynalazków techniki, które zwłaszcza w najnowszych czasach ludzki geniusz z pomocą Bożą rozwinął spośród rzeczy stworzonych, Matka Kościół ze szczególnym zainteresowaniem przyjmuje i popiera te, które w najwyższym stopniu dotyczą ducha ludzkiego i które otworzyły nowe drogi bardzo łatwego przekazywania wszelkiego rodzaju informacji, przemyśleń i zaleceń”. Media są zatem dziełem człowieka, a zarazem Bożym darem.

Niemal każde dzieło ludzkiego umysłu i rąk może być różnorako wykorzystane. Może być użyte jako narzędzie służące dobru, ale także jako narzędzie moralnego, a nawet fizycznego zniszczenia. O takim wielorakim zastosowaniu możemy mówić w przypadku środków masowego przekazu, w tym o internecie. Faktem jest, że niektórym trudno sobie wyobrazić funkcjonowanie bez dostępu do sieci, a u innych świat ten budzi lęk. Jan Paweł II już pod koniec lat 80. ubiegłego wieku pisał: „Tym, których serce ogarnia niepokój wobec ryzyka nowych technologii w środkach przekazu, odpowiadam: «Nie lękajcie się»” (orędzie na 22. Światowy Dzień Środków Społecznego Przekazu, 4). Papieskie przesłanie, ze słowami znanymi z dnia inauguracji pontyfikatu: „Nie lękajcie się”, jest zachętą do odczytywania znaków czasu i mądrej postawy wobec nich.

Cyfrowy kontynent

Internet jest obecny wszędzie tam, gdzie dociera człowiek. Towarzyszy nam jako narzędzie pracy, podczas odpoczynku daje dostęp do wielu rozrywek, umożliwia robienie zakupów, uczniowie i rodzice za jego pośrednictwem kontaktują się z nauczycielami, służy gromadzeniu danych, zdobywaniu informacji, komunikacji między pojedynczymi osobami i społecznościami w skali wcześniej niespotykanej. W praktyce duszpasterskiej, poza zastosowaniem w komunikacji między kurią diecezjalną a parafiami i między duszpasterzami a parafianami, jest także miejscem służącym pomocą osobom rozeznającym powołanie. Niektórzy kandydaci do seminariów duchownych oraz życia zakonnego czerpią wiedzę na tematy ich interesujące z internetu. Nie sposób wyliczyć wszystkich, bardziej czy mniej zorganizowanych form wewnątrzkościelnej i zewnętrznej aktywności w tej przestrzeni. Ogarnia ona także sferę ściśle duchową przez strony pomagające przygotować się do liturgii. Umożliwia dostęp do tekstów biblijnych, brewiarzowych i pozwala powierzać intencje modlitewne np. zakonom. Popularne jest odsłuchiwanie rekolekcji, wykładów i konferencji.

CZYTAJ DALEJ

Specjalny paulinobus-mobilna wystawa o dziejach Zakonu dotarł na Jasną Górę

2020-01-25 19:37

[ TEMATY ]

Jasna Góra

Paulini

BPJG

Ponad 15 metrowy biały autobus ozdobiony paulińskim herbem stanął na dziedzińcu Jasnej Góry. To mobilna wystawa tzw. Palosz-Bus opowiadająca o dziejach a zwłaszcza początkach Zakonu Świętego Pawła Pierwszego Pustelnika a także o jego założycielu bł. Euzebiuszu. W tym roku mija 750 lat od jego śmierci i paulini obchodzą rok jubileuszowy. Niezwykła ekspozycja przyjechała z Węgier, bo to tam jest kolebka zakonu. Paulinobus pozostanie w Sanktuarium tylko do jutra.

Na wystawie zobaczymy m.in. kamień z pierwszego paulińskiego klasztoru św. Krzyża założonego na Węgrzech przez bł. Euzebiusza, obraz Matki Bożej z Jasnej Góry i z Márianosztra, zakonny kodeks z XV w., historyczną mapę Węgier, książki paulińskich pisarzy czy zakonny habit.

Ekspozycji towarzyszy tytuł „Pięknie jest żyć po paulińsku”. - Wskazuje on na radość i piękno życia paulińskiego. I nie przypadkowo cała wystawa została pomyślana tak, by motywem opowiadającym o naszym życiu było osiem błogosławieństw, czyli Ewangelia w Ewangelii, szczęście i radość bycia dla Boga samego - powiedział otwierając wystawę przeor Jasnej Góry, o. Marian Waligóra.

Przełożony generalny Zakonu Paulinów o. Arnold Chrapkowski zauważył, że „dzisiejszy dzień jest szczególnym wydarzeniem, bo do Polski kolejny raz przybywa cząstka ziemi węgierskiej, ojczystej ziemi paulińskiej”. - Tak jak w 1382r. paulini przybyli tutaj z klasztoru Márianosztra, po to, aby rozciągnąć opiekę nad Cudownym Wizerunkiem Jasnogórskiej Maryi, tak dzisiaj przybywa cząstka węgierskiej ziemi, po to, aby przypomnieć o naszych korzeniach, a więc o tych wszystkich wydarzeniach, które doprowadziły do zawiązania pierwszej wspólnoty pod kierunkiem pierwszego prowincjała, dziś błogosławionego Euzebiusza, kanonika Ostrzyhomskiego - powiedział o. Generał. Dodał, że ukazanie na wystawie początków istnienia Zakonu, ma „nam uświadomić to, że pomimo różnych dziejowych burz, bardzo trudnych czasów: najazdu tureckiego, rozbiorów, zniewolenia komunistycznego, pomimo wielu prześladowań i cierpień, paulini potrafili zachować swoją pierwotną duchowość”. - Dziś ta mała cząstka z węgierskiej ziemi rozrasta się, bo paulini posługują w 17. krajach świat i w ponad 70. domach – zauważył o. Chrapkowski.

Ekspozycję składającą się z ośmiu odrębnych części łączą zdania ośmiu ewangelicznych błogosławieństw. Tematy związane z każdym z nich nie układają się zgodnie z chronologią wydarzeń w zakonie, leczy ukazują poszczególne aspekty jego dziejów. Np. błogosławieństwo, które dotyczy błogosławionych czystego serca przypomina o Matce Bożej, jako najczystszej z Niewiast, Tej, która tu na Jasnej Górze jest miejscem spotkania z Bogiem i zawierzenia się Jemu. Obrazują to obrazy Maryi, Tej z Jasnej Góry i z Márianosztra skąd paulini przybyli do Częstochowy.

Przy słowach: „błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią” znajduje się zachęta do podjęcia modlitwy w obronie życia, zapoczątkowanej przez paulinów Duchowej Adopcji Dziecka Poczętego.

Interaktywna wystawa dostępna jest w języku węgierskim, ale na powierzchniach wystawienniczych nie znajdziemy większych tekstów. Osoby nie znające węgierskiego dzięki kodom QR, przez telefon, lub w razie braku połączenia z internetem, sięgając do informatora mogą je poznać po angielsku i po polsku.

Odwiedzający nakładając specjalne słuchawki mogą usłyszeć np. pieśni w języku węgierskim, także te przygotowane specjalnie na prezentację. Np. zespół Misztrál wykonuje utwór, którego tekst składa się wyłącznie z nazw miejscowości, w których niegdyś, na terenie historycznych Węgier, znajdowały się klasztory paulińskie.

Odwiedzający mogą również wirtualnie przekartkować najbardziej kunsztownie ozdobiony węgierski kodeks z XV w. Można zobaczyć też różne ujęcia postaci bł. Euzebiusza z Ostrzyhomia, jak również siedząc wygodnie w fotelu obejrzeć fotografie prezentujące obrazki z życia paulinów przed 1950 i po 1989 roku oraz krótkie filmy - rozmowy z najstarszymi paulinami.

Objazdowa wystawa przedstawia kolejne elementy życia węgierskich paulinów jako wspólne, dostępne każdemu, dziedzictwo. Pragnie zainteresować nie tylko katolików, nie tylko ludzi wierzących, ale wszystkich, których interesuje węgierska przeszłość, minione dzieje. Elementem tego celu pragnącego połączyć wszystkich odwiedzających jest ustanowiony w autobusie punkt pojednania, który wzywa wszystkich do pogodzenia się ze sobą samym, z Bogiem i z bliźnimi.

Paulini maja nadzieję, że ta mobilna wystawa przyczyni się do lepszego poznania jedynego założonego na Węgrzech zakonu męskiego, jak też naszego wspólnego dziedzictwa kulturalnego.

O. Antal Puskás przeor klasztoru w Budapeszcie, który jest przewodnikiem po wystawie, przypomniał, że „obecny rok na Węgrzech związany jest z trzema ważnymi wydarzeniami: Międzynarodowym Kongresem Eucharystycznym, rokiem bł. Euzebiusza w 750-lecie jego śmierci oraz z wydarzeniami w Trianon, które mają rangę państwowych i przypominają Węgrom o wewnętrznej jedności narodu”. - My, jako paulini, chcemy przez przykład bł. Euzebiusza i przypominając jego osobę, być sługami tej jedności, która też wyraża się w jedności wokół stołu Eucharystii – powiedział o. Puskás.

Podkreślił, że ponieważ wiele takich objazdowych wystaw już pojawiło się to i paulini pomyśleli o specjalnym autobusie.

Mobilna wystawa pozostanie na Jasnej Górze do niedzielnego wieczora. Potem pojedzie do innych paulińskich klasztorów: w Świdnicy, Wrocławiu, Wieruszowie, Toruniu. Na Jasną Górę powróci 2 lutego a potem uda się na Słowację i do Chorwacji. Na Węgrzech autobus objedzie 40 miejsc, nie tylko, tych, gdzie żyją paulini, ale trafi też tam, gdzie nie są jeszcze znani.

It/Jasna Góra

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję