Reklama

Wiadomości

Wieści z kijowa

Młode Ukrainki opowiadają o kijowskiej codzienności, oczekiwaniach wobec opozycji i pragnieniu stabilizacji.

Niedziela Ogólnopolska 10/2014, str. 42-43

[ TEMATY ]

Ukraina

Archiwum prywatne

AGNIESZKA MALIŃSKA: – Czy miałyście jakieś kłopoty z wjazdem do Kijowa lub wyjazdem z miasta?

ANASTAZJA: – Nie miałam żadnego problemu, wyjeżdżać z Kijowa można swobodnie. Natomiast wjechać jest bardzo trudno, dlatego że na trasie co kilometr stoją patrole z ogromnymi pancernymi wozami. Autobus, którym wracałam do Polski, był pełen. Większość ludzi jechała na tzw. zakupy, ale w rzeczywistości po prostu chcieli oni wydostać się z kraju. To nie jest nagłe zainteresowanie zakupami, ale ucieczka.

OLENA: – Gdy ja wracałam z Kijowa, zamknięto jedną trasę przed granicą z Polską. Aktywiści Majdanu palili tam opony po to, by zamknąć drogę ucieczki naszej władzy.

– Czy, Waszym zdaniem, zbiórki leków, manifestacje pod ambasadą miały sens?

OLENA: – Ważne jest zwrócenie uwagi na problem, oczywiście lepiej robić to, niż nie robić nic. Ale czy to pomoże? Wszystko odbywa się na zasadzie „pomóż sobie sam”. Trzeba by zainwestować w Ukrainę, by za 50 lat mieć z tego zysk. Potrzeba teraz ogromnej pomocy finansowej, bo mamy bardzo duże zaległości i długi. Europa jest dla nas ucieczką od naszej władzy. Mamy nadzieję, że ona nie pozwoli, żeby szerzyła się korupcja, jak to było do tej pory. Jak na razie, musimy to wszystko robić sami. Dobrze, że wołamy o pomoc, tak by wszyscy to zauważyli. Ale nikt nic za nas nie zrobi.

ANASTAZJA: – Uważam, że zbiórka leków i jakakolwiek pomoc medyczna jest bardzo ważna. Mamy teraz wielu rannych, szpitale w centrum były przepełnione, więc wszystkie inne szpitale specjalistyczne przyjmowały rannych. Mama Oleny pracuje w szpitalu kardiochirurgicznym i nawet tam przyjmowano rannych. Na ile to było możliwe, wysyłano ich na leczenie do Polski czy Niemiec.

OLENA: – Moja mama jako lekarz została skontrolowana w drodze do pracy. Pięćdziesięcioosobowa grupa z pałami zatrzymała ją i sprawdzała. Przeszukiwano też autobus, którym jechała, czy nie przewozi rannych. Ona była sama w tym autobusie, jedna kobieta wśród pięćdziesięciu uzbrojonych. Wiesz, że oni mogli zrobić, co chcieli, i to jest straszne.

– Jak zmienił się sam Kijów?

OLENA: – 9 na 10 koncertów, które miały się odbyć, zostało odwołanych. Wszystko jest sparaliżowane, są ogromne korki, nigdzie nic się nie odbywa...

ANASTAZJA: – Całe centrum jest zrujnowane, dosłownie wszystko zostało zniszczone. Ponadto wszystkie sklepy, restauracje, urzędy są tam zamknięte, co przynosi ogromne straty. Jest wielu ludzi, którzy żyją od wypłaty do wypłaty. Teraz stracili pracę i nie mogą znaleźć nowej, bo jej po prostu nie ma. Od początku roku bez pracy zostało 380 tys. osób. Nie mogę sobie wyobrazić, jak teraz żyją. Myślę, że po prostu wyjeżdżają. Moja mama najbliższe dni ma wolne od pracy, za które nikt jej nie zapłaci.

OLENA: – Moim zdaniem, z Majdanem można było trochę zaczekać, został bowiem niecały rok do zmiany prezydenta. Teraz nie mamy kim zastąpić starej władzy. Gdyby się z tym wstrzymać, wówczas mielibyśmy szansę wybrać kogoś odpowiedniego. To przecież naród wybrał sobie takiego przywódcę, można więc powiedzieć, że to był nasz błąd. Myślę, że to nie było warte tego, by tylu ludzi zginęło. Chcę po prostu, by moje miasto było na powrót piękne, żebym mogła się nim cieszyć, spacerować po nim i by turyści znowu mogli tam przyjeżdżać. Żebym nie musiała się już martwić, że mogę być zaginiona albo że coś może się stać mojej rodzinie. Ale dopóki nasza władza się nie zmieni, nie zmieni się nic.

ANASTAZJA: – Wybory przecież znów mogą zostać sfałszowane, tak jak to było w 2005 r. – wtedy trzykrotnie sfałszowano wybory na korzyść Janukowycza.

– Czy któraś z Was była na Majdanie?

OLENA: – Nie, moja mama zabroniła mi tam iść.

ANASTAZJA: – Ja chciałam tylko zobaczyć Majdan, myślałam, żeby przynieść tam ludziom jedzenie czy odzież. Ale gdy szłam przez park niedaleko centrum, zobaczyłam Berkut. Przeszłam zaledwie kilka kroków i trafiłam na mur funkcjonariuszy. Otaczali wszystko tak, że nikt by się nie przedostał. Zapytałam jednego z nich, czy mogłabym przejść. Odpowiedział, że byłoby to możliwe tylko wtedy, gdybym miała zaświadczenie, że mieszkam po drugiej stronie. Raczej nie myślałam jednak o tym, by w tym uczestniczyć, bo to było naprawdę straszne.

– Czy Wasi bliscy i przyjaciele brali udział w tych manifestacjach?

OLENA: – Majdan podzielił moje dwie najbliższe przyjaciółki z dzieciństwa. Jedna z nich nie wierzyła w to, że można coś zmienić i nie brała w niczym udziału. Druga zaś poszła z całą rodziną na Majdan. Ta pesymistycznie nastawiona przyjaciółka zamieściła w Internecie artykuł o tym, że manifestacja nic nie zmieni. Wówczas ta druga zerwała z nią wszelkie relacje. Smutno stwierdziła, że sama powinna iść na Majdan i zobaczyć twarze tych ludzi, żeby ich zrozumieć.

– Jak rozkłada się poparcie społeczeństwa dla Majdanu?

OLENA: – Dobrze, że to wszystko się dzieje, bo to już jest jakiś krok. Nawet nie dlatego, żeby zasygnalizować Europie: „Ratujcie nas!”, ale żeby pokazać władzy, iż nie będziemy już pokornie cierpieć. By władza zaczęła się bać, a przestała kraść i czuć się bezkarnie. Większość ludzi jest za Majdanem, ale sporo jest neutralnych, są i tacy, którzy uważają, że nie trzeba było doprowadzać do takiej skrajności i do rozlewu krwi.

– Pewnie boicie się o swoją rodzinę i przyjaciół, którzy tam zostali...

OLENA: – Jeżeli zostają w domu, nie wychodzą do centrum ani nie mieszkają niedaleko tej dzielnicy, to są bezpieczni. Ale obie martwimy się o moją mamę, bo mieszka bardzo blisko centrum, w parku przepełnionym Berkutem. Idąc w dół tą ulicą, można dojść do samego centrum.

ANASTAZJA: – Pewnego dnia rano tuż obok mieszkania mamy Oleny też były zamieszki. Na szczęście ona była wtedy w pracy, więc nic jej się nie stało. Szpital, w którym pracuje, jest na wzgórzu oddalonym o ok. 5 km od centrum. W dzień najgorszych zamieszek wszyscy w tym szpitalu widzieli z okien ogromną, czarną chmurę dymu. Nikt nie wiedział, co się stało, bo centrum jest dość daleko i jedyne, co było widać, to dym. Dostałyśmy od niej telefon, chciała wiedzieć, czy jesteśmy w pobliżu i co się dzieje. Była przerażona.

– Obecnie Ukraińcom ciężko jest nawet w Polsce...

OLENA: – Teraz wszyscy bardzo dokładnie sprawdzają nasze dokumenty, ponieważ wielu ludzi ucieka do Polski bez wizy. Ale tu też jest duże bezrobocie, więc dlaczego ktokolwiek miałby zatrudniać obcokrajowców, którzy nie pracują na stałe, tylko dorywczo? To zrozumiałe, że w Polsce ludzie wolą wspierać swoich. Gdy pracowałam dla agencji pracy tymczasowej, wszystko było w porządku, mimo że nie miałam polskiego dowodu osobistego ani karty Polaka, a jedynie paszport i wizę. Teraz powiedziano mi, że nie mogę już dla nich pracować, chociaż zgodnie z prawem mogę podejmować pracę dorywczą dzięki mojej wizie. Ale to była tylko wymówka, by mnie zwolnić. Od kiedy zaczął się Majdan, jest nam trudniej. Wcześniej nie było z tym aż takiego problemu.

– Co sądzicie o zawartym niedawno porozumieniu?

ANASTAZJA: – Jestem zadowolona, zresztą wszyscy Ukraińcy, których znam, zarówno tu, w Warszawie, jak i w domu, są zadowoleni. Cieszymy się, że w końcu wygrał Majdan i że opłacił się cały ten wysiłek. Ci ludzie nie zginęli jednak na darmo. Teraz wszyscy udowodniliśmy, sobie i światu, że Ukraińcy mogą coś osiągnąć, jeżeli zjednoczą się wokół jednej idei.

– Jakie macie odczucia odnośnie do uwolnienia Julii Tymoszenko?

ANASTAZJA: – Osobiście nie chciałabym, żeby ona została prezydentem, dlatego że jestem za Witalijem Kliczką. On wydaje mi się bardziej odpowiedni na to stanowisko. Wszyscy bardzo liczymy na to, że pomoże nam dostać się do Unii Europejskiej. Kliczko jest osobą o większych możliwościach. Tymoszenko wydaje się w porządku, ale wszyscy dziś pytają, skąd ma tyle luksusowych domów i ogromny majątek. Gdy została uwięziona, wszyscy jej współczuli, media ukazywały ją jako męczennicę. Ale teraz nikt nie wie, czy trafiła do więzienia słusznie, czy nie. To jasne, że była opozycjonistką Janukowycza, ale może sama miała coś na sumieniu. Jednak nawet gdyby ona była prezydentem, to nie musielibyśmy się za nią tak wstydzić, jak za Janukowycza, który nawet nie mówi po ukraińsku.

– Czy porozumienie oznacza koniec manifestacji?

ANASTAZJA: – Myślę, że jest to dopiero początek, bo na razie tak naprawdę nic się nie zmieniło. Zmieniono jedynie władzę, chociaż nie wiem, czy te osoby będą lepsze – mam tylko nadzieję, że przynajmniej nie gorsze. Co będzie dalej i jakie reformy rzeczywiście zostaną przeprowadzone, to się dopiero okaże. W tej chwili w Kijowie – według tego, co mówiła mi ciotka, która poszła na Majdan złożyć kwiaty – ludzie tłumnie składają hołd zabitym manifestantom. Nie tylko na barykadach, ale w całym centrum miasta.

– Jak ta rewolucja wpłynęła na Wasze spojrzenie na Ukrainę? Czy sądzicie, że zmieniła ona myślenie wszystkich Ukraińców?

ANASTAZJA: – Myślę, że tak. Ja sama nie oczekiwałam, że to przyniesie jakiś efekt, nie widziałam najmniejszej szansy na wejście Ukrainy do Unii. Oczywiście, miałam na to nadzieję, ale uważałam, że te drzwi są dla nas zamknięte. Kiedy zaczęła się rewolucja i zginęli ludzie, wówczas w ogóle nie sądziłam, że coś takiego się dzieje w moim kraju, że ludzie naprawdę idą na Majdan, gdzie mogą zginąć. Jestem bardzo dumna, że w moim kraju żyją tacy ludzie. Chwilami wstydziłam się, że sama nie byłam na Majdanie, kiedy inni tam walczyli. Teraz cały świat zobaczył, że Ukraińcy, jako naród, są w stanie osiągnąć to, czego chcą, nawet wbrew swojej władzy.

– Myślicie o powrocie na Ukrainę, by tam w przyszłości żyć i pracować?

ANASTAZJA: – Jeżeli Ukraina wstąpiłaby do Unii i byłby to kraj o standardach europejskich, to bardzo chciałabym wrócić, by móc żyć w normalnym, rozwiniętym kraju. Jeśli tak się nie stanie, to nie wiem, gdzie wyruszę. Pewnie tam, gdzie będę miała możliwości. Na razie chcę zostać w Polsce.

Rozmowę przeprowadzono 24 lutego 2014 r.

2014-03-04 15:17

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Nadzieja na pokój na Ukrainie

2020-07-30 19:23

[ TEMATY ]

Ukraina

Rosja

konflikt

Donbas

Vatican News

Zmęczeni przedłużającym się konfliktem mieszkańcy Donbasu modlą się o pokój. Rosną też nadzieje na zakończenie konfliktu. Od 27 lipca na Ukrainie obowiązuje bowiem porozumienie w sprawie całkowitego przerwania ognia w trwającym od sześciu lat konflikcie zbrojnym na Donbasie. Zostało ono wypracowana w Mińsku przez negocjatorów z Ukrainy, Rosji i OBWE. Papież Franciszek wyraził zadowolenie z zawieszenia broni i zapewnił o modlitwie w intencji pokoju w tym regionie.

Wśród mieszkańców Donbasu co raz bardziej zauważa się zmęczenie trwającym od 2014 r. konfliktem. W wielu miejscach trwa modlitwa o pokój. Tak o sytuacji w Donbasie mówi bp Jan Sobiło, biskup pomocniczy diecezji charkowsko-zaporoskiej, na terenie której toczy się konflikt.

„Ludzie mają wielką nadzieję. Szczególnie ci, których synowie są na linii frontu, tak z jednej, jak i z drugiej strony. Ożyły nadzieje na to, że choć kryzys może nie do końca będzie jeszcze rozwiązany, ale przynajmniej będą wstrzymane działania wojenne. Jest szansa, że nie będą ginąć żołnierze – mówi bp Sobiło. – W tej chwili bardzo dużo ludzi się modli, zwłaszcza krewni żołnierzy, którzy mogą być w każdej chwili posłani na front, a nie wszyscy wracają stamtąd cali i zdrowi. Wczoraj przyszła do mnie pewna kobieta. Chodzi do prawosławnych, ale mówiła, że podoba się jej to, co Franciszek robi na rzecz pokoju. Podkreślała, że jest to sprawiedliwy pasterz, który dba o dobro, życie i o pokój wszystkich ludzi”.

Szacuje się, że od początku konfliktu w Donbasie, zginęło tam ponad 13 tys. osób.
CZYTAJ DALEJ

Reklama w Tygodniku Katolickim „NIEDZIELA”

„Niedziela” to:

• ogólnopolski tygodnik katolicki, istniejący na rynku od 1926 roku

• informacje o życiu Kościoła w Polsce i na świecie, o sprawach społecznych, rodzinnych, gospodarczych i kulturalnych

• obecność w polskich parafiach w kraju i poza granicami (Włochy, USA, Kanada, Niemcy, Wielka Brytania), w sieciach kolporterskich i na Poczcie Polskiej

• szczególna obecność w 19 diecezjach w Polsce, w których ukazują się edycje diecezjalne: warszawska, krakowska, częstochowska, wrocławska, sosnowiecka, podlaska, bielska, świdnicka, szczecińska, toruńska, zamojska, przemyska, legnicka, zielonogórska, rzeszowska, sandomierska, łódzka, kielecka, lubelska

• 68 stron ogólnopolskich i 8 diecezjalnych

• portal www.niedziela.pl

• księgarnia (www.ksiegarnia.niedziela.pl) – ponad 350 publikacji książkowych

• studio radiowe Niedziela FM oraz telewizyjne Niedziela TV z możliwością przygotowania materiałów w jakości HD, własny kanał na YouTube, materiały na portalu www.niedziela.pl, zamówienia realizowane dla TV Trwam, TVP i lokalnej telewizji

• jest obecna w internecie, w rozgłośniach radiowych, w niektórych telewizjach regionalnych

Reklama w naszym Tygodniku jest potwierdzeniem wiarygodności firmy - do tego przyzwyczailiśmy naszych Czytelników.
Wyniki ankiety przeprowadzonej na zlecenie "Niedzieli" przez Instytut Statystyki Kościoła Katolickiego pozwoliły ustalić profil Czytelników "Niedzieli":

• wiek - 28 - 65 lat

• wykształcenie - wyższe i średnie

• kobiety i mężczyźni w proporcjach 48% do 52%

• mieszkańcy dużych i średnich miast oraz wsi
Kolportaż - 60% parafie, 40% Poczta Polska, KOLPORTER i inne firmy kolporterskie;

Nakład: zmienny od 85 tys. do 115 tys. w zależności od okoliczności

Kontakt
Zamówienie reklamy lub ogłoszenia można przesłać:

Reklama
   Krzysztof Walaszczyk
   Dział Marketingu Tygodnika Katolickiego "Niedziela"
   tel. (34) 369 43 49, 603 701 615
   marketing@niedziela.pl

Ogłoszenia
   Barbara Kozyra
   tel. (34) 369 43 65
   tel. na centralę: (34) 365 19 17 w. 365
   ogloszenia@niedziela.pl

drogą pocztową pod adresem:
   Redakcja Tygodnika Katolickiego "Niedziela"
   ul. 3 Maja 12, 42-200 Częstochowa


Regulamin przyjmowania zleceń

Regulamin insertowania

Formaty reklam

Cennik reklam

Cennik insertów

Terminarz reklam (2020)

Materiały do pobrania

Publikacje logo o szerokości powyżej 25 mm

Logo „Niedzieli” (Plik PDF)
Logo „Niedzieli” (Plik JPEG)

Publikacje logo o szerokości poniżej 25 mm

Logo „Niedzieli” (Plik PDF)
Logo „Niedzieli” (Plik JPEG)

Reklama internetowa

Krzysztof Walaszczyk
Dział Marketingu Tygodnika Katolickiego "Niedziela"
tel. (34) 369 43 49, 603 701 615
marketing@niedziela.pl

Cennik reklam internetowych

CZYTAJ DALEJ

Od dziś w niektórych powiatach dodatkowe ograniczenia

2020-08-08 07:17

[ TEMATY ]

koronawirus

Adobe.Stock.pl

Od soboty w kilkunastu powiatach z największym wzrostem zakażeń koronawirusem pojawią się dodatkowe ograniczenia. W piątek wieczorem w Dzienniku Ustaw opublikowano rozporządzenie w sprawie ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii.

Zakłada ono m.in. wyodrębnienie dwóch stref: czerwonej i żółtej. Na ich obszarach będą obowiązywały, poza ograniczeniami przewidzianymi dla całości terytorium Polski, dalej idące zakazy i nakazy oraz większe ograniczenia niż na pozostałym obszarze.

Strefa czerwona obejmie w woj. śląskim powiaty i miasta na prawach powiatu: pszczyński, rybnicki, wodzisławski oraz Rudę Śląską i Rybnik, w woj. wielkopolskim – ostrzeszowski, w woj. małopolskim – nowosądecki i Nowy Sącz oraz w woj. łódzkim powiat wieluński.

Stefa żółta obejmie w woj. śląskim powiaty i miasta na prawach powiatu: cieszyński oraz Jastrzębie-Zdrój i Żory, w woj. podkarpackim – jarosławski, przemyski i Przemyśl, w woj. wielkopolskim – powiat kępiński, w woj. małopolskim – oświęcimski, w woj. świętokrzyskim – pińczowski, a w woj. łódzkim powiat wieruszowski.

W strefie czerwonej obowiązywać będzie m.in. zakaz organizowania kongresów i targów oraz działania sanatoriów, wesołych miasteczek i parków rozrywki. W siłowniach określono limit osób – jedna na 10 mkw. W kinach będzie mogło być 25 proc. publiczności. W kościołach lub innych obiektach kultu dopuszczalne będzie 50 proc. obłożenia budynku, na zewnątrz limit wyniesie 150 osób. Liczba osób biorących udział uroczystościach rodzinnych i w weselach została ograniczona do 50, z wyłączeniem obsługi. Wszędzie w przestrzeni publicznej konieczne będzie zakrywania nosa i ust.

W strefie żółtej będzie obowiązywał m.in. limit jednej osoby na 4 mkw. w przypadku imprez takich, jak: targi, wystawy, kongresy czy konferencje. W siłowniach będzie obowiązywał limit osób – jedna na 7 mkw. W kinach będzie mogło być 25 proc. publiczności. Liczba osób biorących udział w imprezach rodzinnych, nie będzie mogła przekroczyć 100 osób, z wyłączeniem obsługi.

Regulacja przewiduje w całym kraju obowiązek zakrywania nosa i ust, przy pomocy odzieży lub jej części, maski, maseczki, przyłbicy albo kasku ochronnego m.in. w środkach publicznego transportu zbiorowego, w obiektach handlowych oraz w miejscach ogólnodostępnych – chyba, że będzie zachowana odległość 1,5 m. W rozporządzeniu zapisano, że z zakrywania nosa i ust można być zwolnionym z powodu całościowych zaburzeń rozwoju, zaburzeń psychicznych, niepełnosprawności intelektualnej (w stopniu umiarkowanym, znacznym albo głębokim) oraz trudności w samodzielnym zakryciu lub odkryciu ust lub nosa. (PAP)

Autor: Katarzyna Lechowicz-Dyl

ktl/wr/

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję