Reklama

Niedziela Podlaska

Aby wiara, nadzieja, miłość były w nas obecne

Niedziela podlaska 15/2014

[ TEMATY ]

bp Tadeusz Pikus

Krzysztof Pełka

Agnieszka Bolewska Iwaniuk: - Z pewnością wielu diecezjan chciałaby teraz zapytać o pierwsze wrażenia po otrzymaniu informacji o nominacji na stanowisko biskupa drohiczyńskiego?

Bp Tadeusz Pikus: - Po otrzymaniu tej informacji byłem bardzo zafrasowany. Nie ukrywam, że ta zmiana była dla mnie zaskoczeniem. Wydawało mi się, że już do końca będę w Warszawie i jako biskup pomocniczy będę pomagał każdemu ordynariuszowi w archidiecezji warszawskiej. Nie spodziewałem się, że poślą mnie do innej diecezji. Dziś jeszcze przeżywam to bardzo mocno i z pewnym też niepokojem, ponieważ zawsze jest tak, że z odpowiedzialnością wiąże się pytanie, które zadajemy sobie sami: Czy rzeczywiście będziemy pomocni tym, do których idziemy? To pytanie nadal pozostaje we mnie bez odpowiedzi i stąd też wynika pewien niepokój. Kiedy przyjechałem tutaj, spotkałem się z bp. Antonim, z pracownikami kurii, seminarium, z alumnami. Spotkanie to było dla mnie bardzo miłe od strony przebywania z tymi ludźmi. Oczywiście, jest to wybrane grono, ale są to jednocześnie najbliżsi później współpracownicy, ponieważ bez nich żaden biskup niewiele mógłby uczynić. Kapłani będą tymi najbliższymi pomocnikami, a dalej inne osoby, które też będą współpracowały. Czy uzyskałem pełen spokój i pewność? Chyba jeszcze nie, przede mną jeszcze wiele niewiadomych. Bywałem czasami w diecezji drohiczyńskiej, ale były to spotkania krótkie, bywałem tu na różnych uroczystościach i spotkaniach w ramach dialogu bilateralnego, były to spotkania z kapłanami i osobami świeckimi. Mam nadzieję, że starczy mi odwagi i siły, żeby doczekać do ingresu, później powoli będziemy poznawać siebie nawzajem. Mam takie przekonanie, że to, co czynimy w ramach pracy Kościoła, a więc ewangelizacji, duszpasterstwa, pracy charytatywnej, katechizacji czy też tzw. nowej ewangelizacji - to wszystko może rzeczywiście znaleźć bogate rozwiązanie i być pomocą i ulgą dla wielu ludzi, nieść wiarę i nadzieję, jeżeli to będzie wspólna praca, jeżeli będziemy wspólnie dążyli do tego samego. A tak naprawdę najważniejsze jest w tym wszystkim, by wiara, nadzieja i miłość były w nas obecne. Tak, jak mówi Chrystus, żeby nie troszczyć się zbytnio o to, co jest dziś i jutro, ale najpierw szukać królestwa Bożego. Myślę, że ta pierwsza część wypowiedzi przede wszystkim koncentruje się na określeniu „zbytnio”. Troszczyć się trzeba, ale nie zbytnio. Natomiast przede wszystkim należy szukać królestwa Bożego i to jest nasze wspólne dzieło, dzieło każdego, kto przyjmuje chrzest, kto wierzy, kto naprawdę chce być uczniem Chrystusa, naśladować Go i czynić innych uczniami i naśladowcami. Można powiedzieć, że to jest taki bardzo ogólny plan do zrealizowania.

- Odbyło się to pierwsze spotkanie z pracownikami kurii, przedstawicielami instytucji działających na terenie diecezji. Z pewnością kapłani bardzo chcieli spotkać się z Jego Ekscelencją, a teraz wszyscy diecezjalnie marzą o tym spotkaniu.

- Pewnie ta chęć poznania ma swoje źródło w ciekawości. Z pewnością ja chciałbym poznać zarówno współpracowników, jak i diecezjan. Poznać wszystkich, szanując każdego, jego wolność, jego wybory. Z posługą chcę nieść pomoc wszystkim.

- Na ingres musimy poczekać do maja, wtedy będą czekały na Księdza Biskupa umajone nadbużańskie krajobrazy. W jaki sposób my, diecezjanie, możemy przygotować się na ten moment, co możemy zrobić, by wesprzeć Ekscelencję?

- Do ingresu jest jeszcze trochę czasu i myślę, że taką pomocą jest niewątpliwie wypracowywanie życzliwości. Zawsze jest tak, że kiedy spotykamy się z kimś, to od początku tworzy się w nas pewna postawa i od nas zależy, od naszej decyzji, czy uznam kogoś, zaakceptuję, czy nie. Często bywa tak, że jesteśmy z kimś i cały czas jesteśmy przeciwko niemu. Ale kiedy postawimy sobie pytanie, dlaczego mam być przeciwko, wtedy mogę podjąć decyzję, że jestem nie przeciwko komuś, ale dla kogoś. W takiej sytuacji dużo zależy od nas samych. Pamiętam takie spotkanie w Asyżu, spotkali się wówczas wyznawcy różnych wyznań chrześcijańskich. Jeden z zielonoświątkowców z Ameryki Południowej dał przykład, w którym podkreślił, jakie znaczenie ma decyzja człowieka. „Przez 50 lat walczyliśmy z Kościołem katolickim, byliśmy przeciwko Kościołowi katolickiemu, ale 5 lat temu podjęliśmy decyzję. Dlaczego mamy walczyć przeciwko Kościołowi katolickiemu, skoro jesteśmy chrześcijanami? Od tego czasu nie walczymy. Przyjaźnimy się teraz, rozmawiamy, jesteśmy bardzo bliscy sobie”. Ten przykład pokazuje, jak ważna jest nasza decyzja. Gdyby ludzie pojednali się między sobą, ci, którzy czasami są skłóceni, to byłaby to dla mnie duża pomoc. Największą pomocą dla człowieka jest jedność. Trzeba pamiętać, że całe dzieło Boże dąży do tego, aby pojednać człowieka z Bogiem i aby pojednać rodzaj ludzki, a więc pojednanie, pokój i współpraca. Gdyby to się dokonywało ze względu na mnie, to byłaby to największa pomoc. Oczywiście, najlepiej byłoby, gdyby działo się to ze względu na Boga i w Bogu, ale gdyby było to ze względu na moją osobę, to byłaby to dla mnie największa pomoc. Jednak największą pomocą jest zawsze modlitwa, która tworzy potencjał pewnej mocy i pozwala na to, że budzi zaufanie. To również jest bardzo ważne, żeby zaufać Bogu, ale również żeby zaufać człowiekowi. Jeżeli my będziemy mogli ufać sobie nawzajem, to wspólnie razem na pewno będziemy przynosić owoce dobra. Oczywiście, najważniejszym dobrem dla każdego z nas jest świętość, której źródłem jest Bóg. Nasza modlitwa oparta na wierze i rodząca się w wierze jest żywą więzią z Bogiem i jednocześnie więzią z ludźmi. Powstaje więc to, co nazywamy wspólnotą.

- Dziękuję za rozmowę, zwłaszcza w imieniu słuchaczy i czytelników, którzy z niecierpliwością czekają na to kierowane do nich słowo.

- Bardzo gorąco dziękuję, pozdrawiam wszystkich i oczywiście życzę, aby błogosławieństwo Boże, za wstawiennictwem patronki diecezji drohiczyńskiej Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła, było w życiu każdego człowieka, w rodzinach, parafiach i całej diecezji. Szczęść Boże!

2014-04-11 14:14

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Myśl na tydzień - bp Tadeusz Pikus

[ TEMATY ]

Myśl na tydzień

bp Tadeusz Pikus

Bartkiewicz / Episkopat.pl

bp Tadeusz Pikus

bp Tadeusz Pikus

08.07.2019 – 15.07.2019 Chrystus Pan wciąż powołuje i posyła swoich uczniów na cały świat oraz nieustannie zachęca, aby prosić Pana żniwa, „żeby wyprawił robotników na swoje żniwo”.

CZYTAJ DALEJ

Co wiemy o egzorcyzmach? Historie wielkich świętych

2023-01-25 21:48

[ TEMATY ]

egzorcyzmy

pl.wikipedia.org

Spinello Aretino. Egzorcyzm św. Benedykta

Spinello Aretino. Egzorcyzm św. Benedykta

Pan Jezus wypędził z opętanych bardzo wiele złych duchów. Z Jego polecenia i mocą Jego imienia czynili to również jego apostołowie i uczniowie. Złe duchy wypędzali także liczni późniejsi święci, a dziś – często biorąc ich sobie za niebiańskich pomocników – czynią to setki egzorcystów na całym świecie. Bo zło nie śpi..., a „diabeł, jak lew ryczący, krąży, szukając, kogo pożreć”.

Wypędzając złego ducha, wszyscy egzorcyści czynią to oczywiście, odwołując się do Bożej mocy, do mocy imienia Jezus. Jako swoistych sojuszników w walce z szatanem przywołują jednak na pomoc także Tę, która stoi w epicentrum walki ze złem, Dziewicę, która miażdży głowę węża – nową Ewę, Matkę Bożą, Świętą Bożą Rodzicielkę, a także księcia wojska niebieskiego Świętego Michała Archanioła, archaniołów, swoich aniołów stróżów oraz mieszkańców nieba – Bożych świętych. Kontynuując misję uwalniania ludzkości spod władzy księcia ciemności, żyjący blisko Boga i bezskutecznie dręczeni przezeń święci byli bardzo skutecznymi pogromcami duchów nieczystych. Dawniej – w czasach, gdy chrześcijaństwo dopiero podbijało świat – wypędzanie demonów z ludzi i miejsc było dla nich niemal codzienną aktywnością. W opisach ich życia znaleźć można mnóstwo takich historii. Szatan najbardziej bał się zazwyczaj tych najpokorniejszych, najbardziej rozmodlonych i najbardziej umartwionych. W tym gronie znajdował się Święty Antoni Opat.

CZYTAJ DALEJ

Śladami św. Jana Bosko

2023-01-27 11:47

[ TEMATY ]

św. Jan Bosko

Włodzimierz Rędzioch

W ostatni dzień stycznia przypada liturgiczne święto najbardziej znanego XIX-wiecznego „świętego społecznego” Piemontu, św. Jana Bosko. Ten włoski kapłan uważany jest za jednego z największych wychowawców młodzieży, której poświęcił całe swoje życie, a jego praca z młodymi zaczęła się w Turynie, w dzielnicy Valdocco. I to właśnie do Turynu duchowi synowie, salezjanie, zaprosili grupę dziennikarzy akredytowanych w Biurze Prasowym Watykanu na krótką pielgrzymkę śladami ks. Bosko, którą zorganizował ks. Giuseppe Costa. Na spotkanie przyjechał dziesiąty następca św. Jana Bosko, ks. Ángel Fernández Artime, obecny przełożony generalny salezjanów.

Włodzimierz Rędzioch

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję