Reklama

Niedziela Sandomierska

15. rocznica pobytu świętego papieża w Sandomierzu

Niedziela sandomierska 23/2014, str. 1

[ TEMATY ]

Jan Paweł II

rocznica

Archiwum Kurii

Jan Paweł II w Sandomierzu

Bp Wacław Świerzawski otrzymał 10 czerwca 1998 r. z Sekretariatu Episkopatu Polski informację o planowanej w dniach od 5 do 17 czerwca 1999 r. 7. pielgrzymce Jana Pawła II do Ojczyzny. W programie pielgrzymki była przewidziana wizyta w Sandomierzu. Bp polowy Wojska Polskiego poinformował, że wezmą w nim udział polscy żołnierze w duchu wdzięczności za sługę Bożego ks. komandora Władysława Miegonia.

Zaczęło się intensywne roczne przygotowanie. Powołany został Diecezjalny Komitet Organizacyjny. Wiele razy bp Wacław Świerzawski zwracał się w listach pasterskich do diecezjan prosząc o modlitwę w sprawie papieskiej wizyty.

Ożywiły się kontakty z władzami miejskimi oraz na wyższych szczeblach administracji rządowej i samorządowej. Diecezja również zintensyfikowała spotkania, wymianę dokumentów oraz korespondencję ze Stolicą Apostolską. 3 grudnia 1998 r. Sandomierz gościł watykańską delegację na czele z o. Roberto Tucci. Przedstawicieli Stolicy Apostolskiej, Episkopatu Polski i rządu polskiego interesował stopień przygotowania do papieskiej wizyty. W diecezji przyśpieszyły też prace nad zakończeniem II Synodu Diecezji Sandomierskiej. 16 kwietnia po Mszy św. nastąpiło podpisanie dekretów synodalnych przez Pasterza diecezji.

Reklama

Sam dzień 12 czerwca 1999 r. przeszedł do historii Kościoła i miasta. Oto Namiestnik Chrystusa stanął pośród nas, na sandomierskiej ziemi. Właśnie mija 15 lat od tamtych historycznych chwil. Dlatego cały bieżący numer „Niedzieli Sandomierskiej” postanowiliśmy poświęcić wydarzenom z 12 czerwca 1999 r.: wspomnieniom, komentarzom i refleksjom. Poszukaliśmy także starych zdjęć i pamiątek, rozsianych dziś po całej diecezji.

Wspomnienia

Ks. Mieczysław Murawski:

Na trasie Pielgrzymki Ojca Świętego z Warszawy do Sandomierza znalazła się Wielowieś, dzielnica Tarnobrzega. Ówczesny proboszcz parafii, ks. Mieczysław Murawski, tak wspomina tamten historyczny dzień: - To był wielki zaszczyt, a jednocześnie wielka łaska. W bogate dzieje naszej miejscowości wpisuje się to niecodzienne wydarzenie. Nie możemy go tylko odłożyć do pięknych miłych wspomnień, ale ono nas zobowiązuje. Wspaniale zaprezentowały nas wtedy wobec Ojca Świętego dzieci, pięknie ubrane i pięknie śpiewające. Zwróciły na siebie i na nas uwagę Papieża. Dostrzegł je i od razu zareagował, tak przy powitaniu, jak i pożegnaniu, udzielając im papieskiego błogosławieństwa.

W powitaniu wzięły udział przedszkolaki, dzieci pierwszokomunijne, schola, ministranci oraz dzieci z Sielca i Zakrzowa. W strojach lasowiaków i krakowiaków zaprezentowało się 175 dzieci. Wszystkie trzymały w ręku kolorowe mieczyki, specjalnie na tę okazję wyhodowane przez Elżbietę i Stanisława Kuchtów.

Reklama

Ks. Mieczysław wspomina: - Po wylądowaniu helikoptera, gdy Papież schodził po schodkach, usłyszał śpiew naszych dzieci. Powiedział: „O, jak dzieci pięknie śpiewają”. I pobłogosławił je. Na lądowisku w Wielowsi powitali Ojca Świętego: Madzia Wolska i Piotr Kuchta, a żegnały: Małgorzata Karp i Bartosz Mierzwa. Oczywiście, oficjalnego powitania dokonał bp. Wacław Świerzawski i reprezentanci diecezji. Do tego dnia dzieci wraz z opiekunami przygotowywały się dużo wcześniej, ćwiczyły pieśni i przemarsz. Warto dodać, że do obsługi lądowiska były też wydelegowane osoby z miejscowej wspólnoty parafialnej.

Ks. Tomasz Lis:

Sięgając pamięcią do tego dnia na pewno każdy ma jakieś osobiste wspomnienia związane ze spotkaniem z Ojcem Świętym czy też samą uroczystością. Myślę, że większość uczestników liturgii wspomina pogodę, która towarzyszyła papieskiej pielgrzymce. Nie do zapomnienia jest ten upał, który wtedy panował na sandomierskich błoniach. Osobiście uważam, za ogromne wyróżnienie fakt, że wybrano mnie do czytania Ewangelii podczas papieskiej Mszy św. Z tamtych chwil pozostało mi w pamięci kilka epizodów. Pierwszy to ten, że gdy podszedłem z księgą ewangeliarza do pulpitu, to niemalże oparzyłem się o niego, tak był nagrzany słońcem. Kolejną rzeczą, o której mało kto wie jest to, że podczas przygotowań do liturgii zapomnieliśmy zabrać na papieski ołtarz pulpit pod księgę Mszału, z którego Papież miał odprawiać Mszę św. Konieczne było udanie się do katedry, aby go przynieść. A dodam, że Papież już wylądował w Wielowsi. Dojście tam, z powodu wielkiego tłumu, było niemożliwe. Poprosiliśmy o pomoc oficerów BOR i jednym z pojazdów na sygnale dotarliśmy na miejsce. Tam okazało się, że katedra jest zamknięta i „zaplombowana”, bo w niej miało się odbyć popołudniowe spotkanie osób konsekrowanych z Ojcem Świętym. Trzeba było, aby oficerowie wykonali wiele telefonów, ściągnęli specjalną komisję i w ten sposób mogliśmy dostać się do katedry i wziąć pulpit.

Jednak najważniejszym wspomnieniem jest ta chwila, w której podchodziłem do Papieża i prosiłem o błogosławieństwo na odczytanie słów Ewangelii. Do dziś pamiętam Jego słowa: „Niech Pan będzie w sercu twoim i na twoich ustach, abyś godnie głosił Jego świętą Ewangelię”. To zapadło w moim sercu i myślę, że te słowa mobilizują mnie, abym w moim życiu kapłańskim czynił to czego Bóg ode mnie wymaga.

Teresa Duda:

Zbliżał się dzień 12 czerwca 1999 r. Dwa dni wcześniej wyruszyliśmy z Janowa Lubelskiego w pielgrzymce do Sandomierza, w intencjach Ojca Świętego. Wyjechaliśmy o godz. 4 rano, przepływając na żołnierskich pontonach Wisłę. A żar tego dnia w obfitości spływał z nieba i ścisk był tak wielki, że nikt krzesełka nie mógł rozłożyć, bo nie było miejsca. Tłumy z ogromnym entuzjazmem, radością, łzami i oklaskami witały Namiestnika Chrystusa na sandomierskiej ziemi u stóp wielkiego krzyża pod Skarpą. Nasz polski Papież był radosny, chociaż dostrzegliśmy zmęczenie i plaster na Jego czole.

Ojciec Święty rozważał wtedy orędzie o czystości serca. Byłam bardzo zmęczona, ale uskrzydlona słowami Papieża, który wlał radość nie tylko w moje serce. Jan Paweł II zaraził nas swoją wiarą. Radość była tak wielka, że nie straszna była burza z piorunami i ulewą, która po Mszy św. rozszalała się nad Sandomierzem.

2014-06-05 10:32

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

1 sierpnia w Częstochowie. Skromnie, ale godnie

2020-08-01 17:39

[ TEMATY ]

rocznica

Powstanie Warszawskie

ZHP Częstochowa

Maciej Orman

Delegacja Hufca ZHP Częstochowa przy Grobie Nieznanego Żołnierza w al. Sienkiewicza

Przedstawiciele władz Częstochowy, służb mundurowych, harcerze i mieszkańcy miasta 1 sierpnia o godz. 17 oddali hołd powstańcom warszawskim.

Uroczystość rozpoczęła się tradycyjnie w godzinie „W”, w al. Sienkiewicza, kiedy w hołdzie powstańczej Warszawie zawyły syreny. Następnie delegacje złożyły kwiaty i zapaliły znicze na Grobie Nieznanego Żołnierza.

Zobacz zdjęcia: 1 sierpnia w Częstochowie. Skromnie, ale godnie

– 1 sierpnia jest dla nas wyjątkowym świętem, ponieważ na barykadach powstańczej Warszawy odliczyło się wielu harcerzy. Jak co roku oddajemy hołd powstańcom. Szczególnie pamiętamy o częstochowianach, którzy walczyli w stolicy. Nasza mundurowa reprezentacja stawia się tutaj, by pokazać, że jesteśmy, pamiętamy i czuwamy – powiedział Niedzieli hm. Przemysław Kowalski, instruktor Komendy Hufca ZHP Częstochowa ds. środowiska lokalnego.

Dodał, że harcerze mogą uczyć się od powstańców braterstwa, służby i pracy nad sobą. – Wartości, które przyświecały powstańcom, są dla nas podstawowymi zasadami harcerskiego wychowania. Staramy się przez cały rok uczyć naszych harcerzy patriotyzmu, nie tylko w „pomnikowym” wydaniu, ale przede wszystkim w codziennym życiu i służbie – podkreślił hm. Kowalski.

Jak zauważył, tegoroczne obchody były skromne, ale godne. – Nieważne jak, ważne jest, co wspominamy. 1 sierpnia to niezwykła chwila i wyjątkowy czas, a historia Powstania Warszawskiego, mimo upływu 76 lat od jego wybuchu, jest ciągle żywa – podsumował.

Po upadku Powstania Warszawskiego, 5 października 1944 r. siedziba kwatery Komendy Głównej Armii Krajowej została przeniesiona do Częstochowy i mieściła się przy ul. 7 Kamienic do 19 stycznia 1945 r. Tego dnia ostatni komendant AK, gen. Leopold Okulicki ps. Niedźwiadek, wydał rozkaz zwalniający żołnierzy armii podziemnej ze złożonej przysięgi wojskowej. Konspiracyjny lokal ostatniego dowódcy AK w Częstochowie upamiętnia tablica przy ul. 7 Kamienic 21.

CZYTAJ DALEJ

Warszawa: pokaz filmu „Ojciec i Pasterz – Kardynał Stefan Wyszyński”

2020-08-03 21:08

[ TEMATY ]

film

kard. Stefan Wyszyński

kard. Kazimierz Nycz

Materiały prasowe

Wypowiedzi świadków życia kard. Wyszyńskiego, którzy mówią o nim w kontekście wielkich wydarzeń historycznych, ale i charakteryzują bardziej prywatny portret Prymasa Polski, zawiera film pt. „Ojciec i Pasterz – Kardynał Stefan Wyszyński”. W dniu 119. rocznicy Prymasa Tysiąclecia obraz zaprezentowano w Domu Arcybiskupów Warszawskich, w którym bohater filmu mieszkał przez niemal 30 lat.

„Autorom udało się coś, co jest niezwykle trudne: pokazać świętość człowieka w normalności” – ocenił po projekcji kard. Kazimierz Nycz, chwaląc film w reżyserii Piotra Górskiego. Metropolita warszawski wyraził nadzieję, że w przyszłym roku, w którym przypada 120. rocznica urodzin Stefana Wyszyńskiego i 40. rocznica jego śmierci, będzie możliwa beatyfikacja prymasa.

Film

„Ojciec i Pasterz – Kardynał Stefan Wyszyński” powstawał dwa lata. Twórcy odwiedzili niemal wszystkie miejsca związane z życiem i pracą kardynała i zgromadzili prawie 100 godzin nagrań z dziesiątkami osób, które znały prymasa osobiście bądź z nim pracowały. Swoimi wspomnieniami podzielili się m.in. Anna Rastawicka, kard. Kazimierza Nycz, abp Józef Michalik, o. Leon Knabit, aktor Olgierd Łukasiewicz, historycy Paweł Skibiński, Jan Żaryn i Peter Raina.

Oprócz przybliżenia nauczania prymasa i przełomowych chwil w jego życiu, w tym lat uwięzienia, gdzie tworzył wielkie programy duszpasterskie, obchodów milenijnych czy wyboru kard. Wojtyły na papieża, w filmie pokazano codzienność kard. Wyszyńskiego. Widz dowie się więc m.in., co lubił jeść, jak wypoczywał i jaki był na co dzień.

W filmie można zobaczyć wiele niepublikowanych do tej pory zdjęć archiwalnych oraz fragmenty homilii. Jak podkreślają realizatorzy, celem produkcji jest przede wszystkim przybliżenie nauczania prymasa i jego uniwersalności. Autorzy współpracowali m.in z Archiwum na Jasnej Górze, Instytutem Prymasowskim oraz Archiwum Watykańskim. Film będzie prezentowany w kinach, a po pewnym czasie – także w telewizji.

Jak wspominał podczas prezentacji dokumentu jego autor, pomysł realizacji filmu pojawił się kilka lat temu w mieszkaniu pallotyna ks. Jerzego Andruszewskiego – przyjaciela reżysera, w którym poznał Annę Rastawicką z Instytutu Prymasowskiego kard. Stefana Wyszyńskiego. Tam narodziła się idea, której celem początkowo było zapisanie wspomnień dla przyszłych pokoleń. „Chcieliśmy odpowiedzieć na pytanie, czy pomnikowy «Książę Kościoła» ma także inny wymiar, bardziej ludzki” – mówił Piotr Górski.

Dzisiejszemu wydarzeniu towarzyszyła promocja książki Anny Rastawickiej „Ten zwycięża, kto miłuje”. Wieloletnia współpracowniczka prymasa wyznała podczas spotkania, że otoczenie kardynała bywało zdumione jego spokojem wobec tak wielu trudnych sytuacji, podsłuchów czy rozmów z przedstawicielami komunistycznych władz.

„Żyliśmy wszyscy siłą jego spokoju” – powiedziała pani Anna dodając, że o nikim kardynał nie wypowiadał się źle. „Zapytałam go kiedyś: a czy tego Gomułkę, to Ksiądz Prymas też kocha?. A on na to: «Przecież Bóg go kocha, to co ja mam do powiedzenia?»” – wspominała Anna Rastawicka.

Producentem filmu jest firma Aurel wraz z Instytutem Prymasowskim Stefana Kardynała Wyszyńskiego. Sponsorami są: KGHM Polska Miedź, PKN Orlen, PZU i PGE, a partnerami: Mt 5,14 | Muzeum Jana Pawła II i Prymasa Wyszyńskiego oraz Oficjalna Strona Beatyfikacji Kard. Stefana Wyszyńskiego. Patronat medialny sprawuje „Rzeczpospolita”.

Stefan Wyszyński urodził się w 3 sierpnia 1901 r. w miejscowości Zuzela nad Bugiem. Po ukończeniu gimnazjum w Warszawie i Łomży wstąpił do Seminarium Duchownego we Włocławku, gdzie 3 sierpnia 1924 roku został wyświęcony na kapłana. Po czterech latach studiów na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim na Wydziale Prawa Kanonicznego i Nauk Społecznych uzyskał stopień doktora.

Podczas II wojny światowej jako znany profesor był poszukiwany przez Niemców. Ukrywał się m.in. we Wrociszewie i w założonym przez matkę Elżbietę Czacką zakładzie dla ociemniałych w Laskach pod Warszawą. W okresie Powstania Warszawskiego ks. Wyszyński pełnił obowiązki kapelana grupy "Kampinos" AK.

25 marca 1946 r. Pius XII mianował go biskupem lubelskim (sakrę nominat przyjął 12 maja tegoż roku), a 12 listopada 1948 r. powołał go na arcybiskupa Gniezna i Warszawy oraz prymasa Polski. Na konsystorzu 12 maja 1953 r. papież włączył go w skład Kolegium Kardynalskiego, ale ówczesne władze nie zezwoliły nowemu purpuratowi na wyjazd do Rzymu po odbiór insygniów kardynalskich. Przyjął je z rąk Piusa XII dopiero 18 maja 1957 r.

W coraz bardziej narastającej konfrontacji z reżimem komunistycznym, prymas Wyszyński podjął decyzję zawarcia "Porozumienia", które 14 lutego 1950 r. podpisali przedstawiciele episkopatu i władz państwowych. Mimo to sytuacja coraz bardziej się zaostrzała i 25 września 1953 r. prymas został aresztowany i internowany. Przebywał kolejno w Rywałdzie Królewskim koło Grudziądza, w Stoczku Warmińskim, w Prudniku koło Opola i w Komańczy w Bieszczadach.

W ostatnim miejscu internowania napisał tekst odnowionych Ślubów Narodu, wygłoszonych następnie na Jasnej Górze 26 sierpnia 1956 r. jako Jasnogórskie Śluby Narodu. 26 października 1956 r. prymas wrócił do Warszawy z internowania. W latach 1957-65 prowadził Wielką Nowennę przed Jubileuszem Tysiąclecia Chrztu Polski. W drugiej połowie lat sześćdziesiątych czynnie uczestniczył w pracach Soboru Watykańskiego II. W okresie rodzącej się Solidarności pozostawał ośrodkiem równowagi i spokoju społecznego.

Zmarł 28 maja 1981 r. w uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego. Na pogrzeb kardynała w Warszawie 31 maja przybyły dziesiątki tysięcy ludzi.

Proces beatyfikacyjny Prymasa Tysiąclecia na etapie diecezjalnym rozpoczął się 20 maja 1989 r., a zakończył 6 lutego 2001 r. Watykańska część procesu beatyfikacyjnego rozpoczęła się 7 czerwca 2001 r. oficjalnym otwarciem akt beatyfikacyjnych. Kongregacja wyznaczyła relatora, tym samym rozpoczął się etap studium i udowadniania heroiczności cnót sługi Bożego. Dekret o heroiczności cnót Prymasa Tysiąclecia został wydany 18 grudnia 2017 r.

Diecezjalny etap procesu ws. cudu za wstawiennictwem sługi Bożego toczył się w archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej, ponieważ to tam, w 1988 r., nastąpiło domniemane uzdrowienie młodej osoby za przyczyną kard. Wyszyńskiego. Chodzi o niewytłumaczalne medycznie zdarzenie, dotyczące 19-latki, która zachorowała na nowotwór tarczycy i nie dawano jej szans na przeżycie. Proces diecezjalny w sprawie cudu zakończył się 28 maja 2013 r. Licząca 300 stron kompletna dokumentacja medyczna oraz zeznania świadków zostały przekazane do Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych. 29 listopada 2018 r. konsylium lekarskie uznało to zdarzenie za niewytłumaczalne z medycznego punktu widzenia. 24 września 2019 r. zebrała się komisja kardynałów i biskupów, która potwierdziła autentyczność uzdrowienia za wstawiennictwem sługi Bożego i zaopiniowała pozytywnie papieżowi. 2 października 2019 r., podczas audiencji dla prefekta Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych kard. Giovanniego Angelo Becciu, papież Franciszek upoważnił Kongregację do ogłoszenia dekretu o cudzie.

Planowana na 7 czerwca br. beatyfikacja kard. Wyszyńskiego został przełożona z powodu pandemii koronawirusa.

CZYTAJ DALEJ

W modlitwie i deszczu - [40. PPW - dzień 2] [RELACJA]

2020-08-04 20:41

Michalina Stopka

Mimo padającego deszczu, pielgrzymi grup 1 - pokutnej i 18 - karmelitańskiej z uśmiechem na twarzach, a jednocześnie w skupieniu modlitewnym przemierzali kolejne kilometry, aby przedłużyć “Sztafetę do Maryi”.

Pierwszym punktem dnia była Msza św. w Sanktuarium św. Jadwigi Śląskiej w Trzebnicy.

Homilię wygłosił ks. bp Jacek Kiciński.

Więcej tutaj

Następnie pielgrzymi udali się na trasę w kierunku Boleścina. Był to najtrudniejszy odcinek, dzisiejszej drogi. Spowodował to padający deszcz. Podczas tego etapu konferencję wygłosił ks. prof. Włodzimierz Wołyniec, przewodnik gr. 1. Na pierwszym postoju, w miejscowej kaplicy pielgrzymi odmówili z Liturgii Godzin, Godzinę Czytań

GALERIA ZDJĘĆ nr 1

Niestety z powodu problemów technicznych, nie udało się nam zarejestrować konferencji.

Na drugim etapie z Boleścina do Jaksonowic przewidziany był etap ciszy oraz konferencja o. Krzysztofa Piskorza, karmelity bosego, przewodnika gr. 18. Na postoju, w kościele pielgrzymi odmówili Modlitwę Południową z Liturgii Godzin.

GALERIA ZDJĘĆ nr 2

 

Trzeci etap rozpoczął się różańcem. W tym roku zmieniła się miejscowość postoju. Zamiast w Jenkowicach był w Dobrej. Tam pątnicy odmówili Modlitwę w ciągu dnia z Liturgii Godzin.

GALERIA ZDJĘĆ nr 3

Czwarty etap prowadził z Dobrej do Oleśnicy. Tam mieszkańcy przywitali pielgrzymów. A dzisiejszy etap zakończył się w Bazylice pw. św. Jana Apostoła.

GALERIA ZDJĘĆ nr 4

O godz. 21:00 w kościele pw. Trójcy Świętej w Oleśnicy odbył się Apel Jasnogórski.  

Jutro na trasę wyruszą pielgrzymi z Ziemi Oławskiej i Oleśnickiej. Pójdą do Namysłowa. 

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję