Reklama

Niedziela na Podbeskidziu

Bielskie Stowarzyszenie broni prof. Chazana

Niedziela bielsko-żywiecka 28/2014

[ TEMATY ]

list

Artur Stelmasiak

List otarty do ministra zdrowia wystosowało Stowarzyszenie Wspierania Rodziny w Bielsku-Białej. Dokument broni prof. Bogdana Chazana, dyrektora Szpitala Świętej Rodziny w Warszawie oraz wszystkich lekarzy, którzy podpisali tzw. Deklarację wiary.
W liście datowanym na 25 czerwca br. przedstawiciele bielskiego stowarzyszenia przypomnieli, że prof. Chazan skorzystał ze swojego konstytucyjnego prawa zapewniającego mu wolność sumienia: „Odmówił przeprowadzenia aborcji oraz wskazania innego lekarza, który by tego dokonał, gdyż byłoby to działanie lub współdziałanie sprzeczne z jego sumieniem”. W dokumencie wskazano także artykuł 53. Konstytucji RP zapewniającej obywatelom naszego kraju wolność religii i wolność sumienia: „Podpisanie Deklaracji wiary jest więc korzystaniem ze swojego konstytucyjnego prawa do uzewnętrznienia swej wiary, które przysługuje każdemu obywatelowi RP, niezależnie od zawodu – w tym też lekarzom – i niezależnie od miejsca zatrudnienia – w tym też zatrudnionym w publicznej służbie zdrowia”. Przywołano także Ustawę o zawodzie lekarza i lekarza dentysty z 5 grudnia 1996 r. Zdaniem przedstawicieli Stowarzyszenia przepis ten nakładający na lekarza obowiązek wskazania pacjentowi możliwości przeprowadzenia aborcji, jest niekonstytucyjny, gdyż powoduje konflikt sumienia, którego wolność gwarantuje przecież Konstytucja RP. „Tym samym domagamy się podjęcia przez Pana Ministra inicjatywy ustawodawczej, która doprowadzi do zmiany ww. ustawy w sposób zapewniający jej zgodność z Konstytucją RP” – napisali sygnatariusze listu.
„Jako Stowarzyszenie działające w obszarze pomocy rodzinom widzimy ile zła i cierpień wywołuje możliwość dokonania aborcji. Pozbawia ona życia dzieci, ale też rani kobiety powodując, że borykają się one z syndromem poaborcyjnym, okalecza pokolenie młodych ludzi dotkniętych syndromem ocalonych oraz niszczy relacje społeczne” – wyjaśniają członkowie stowarzyszenia, podkreślając swoje poparcie wszystkich działań zmierzających do zlikwidowania lub ograniczenia tej zbrodni w społeczeństwie polskim. Na koniec wyrażono wdzięczność lekarzom, którzy opowiadają się po stronie życia od poczęcia do naturalnej śmierci.
Stowarzyszenie Wspierania Rodziny w Bielsku Białej prowadzi m.in. poradnię rodzinną z nauką naturalnego planowania rodziny, organizuje bezpłatną pomoc prawną, psychologiczną, terapeutyczną dla wszystkich zagrożonym przez współczesne choroby społeczne.
Do 2010 r. stowarzyszenie działało jako Ośrodek Wspierania Rodziny, który swe powstanie zawdzięcza diecezji bielsko-żywieckiej. Ośrodek został powołany dekretem biskupa Tadeusza Rakoczego jako placówka wspierająca i uzupełniająca działalność podejmowaną przez działający od 1996 r. Diecezjalny Fundusz Obrony Życia. Od grudnia 2008 do lipca 2010 r. Stowarzyszenie prowadziło Diecezjalny Dom Matki i Dziecka.

2014-07-08 14:29

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

List Arcybiskupa Metropolity Częstochowskiego

2020-03-20 20:05

[ TEMATY ]

zdrowie

modlitwa

list

abp Wacław Depo

służba zdrowia

Niedziela

Od kilku tygodni obserwujemy zjawisko, którego zdaje się nie było nam dane doświadczyć od co najmniej wieku. Świat został ogarnięty pandemią nieznanego dotąd wirusa, który spowodował śmierć tysięcy ludzi, a setki tysięcy zainfekował. Codzienny przekaz mediów dostarcza nam przerażające obrazy i napełniające lękiem statystyki.

Drodzy Bracia i Siostry, Pracownicy Służby Zdrowia.

Pragnę dziś zwrócić się do Was, drodzy pracownicy Służby Zdrowia, zarówno naszych Braci i Sióstr w wierze Kościoła Chrystusowego, jak też do tych, którzy nie podzielają naszej wiary.

Te dwa słowa: „Służba” i „Zdrowie”, nabrały w ostatnich dniach głębszego sensu

i bogatszej treści. Z podziwem patrzymy na wasz heroiczny wysiłek i nadludzką pracę, którą wykonujecie na różnych odcinkach i w różnych rolach. Widzimy zmęczonych lekarzy, wyczerpane pracą pielęgniarki i pielęgniarzy, pracujących bez ustanku pracowników diagnostycznych, odważnych ratowników medycznych i kierowców karetek pogotowia. Oprócz tych wymienionych, chciałbym zauważyć jeszcze rzesze funkcjonariuszy i pracowników służb państwowych oraz wolontariuszy wykonujących

w bohaterski sposób swoje obowiązki.

W imieniu Kościoła, w imieniu tych, którzy tworzą Archidiecezję Częstochowską: kapłanów, sióstr i braci zakonnych, wiernych świeckich, pragnę złożyć Wam najszczersze wyrazy podziękowania za Waszą wielką pracę i wysiłek. Każdy z Was, bez względu na wyznawaną wiarę i poglądy, jest dla nas narzędziem Boga, spełniając samarytańską służbę miłości bliźniego. Z czcią całuję Wasze spracowane, omdlałe dłonie.

Poprosiłem moich diecezjan, aby w najbliższych dniach podczas Mszy Świętych oraz w osobistej modlitwie w szczególny sposób polecać Was Bogu, byście nie ustali, byście nie zwątpili w sens swej pracy, byście mieli siłę do walki o nasze życie i zdrowie.

W tych samych intencjach prosić będą kapłani podczas indywidualnej modlitwy Koronką do Bożego Miłosierdzia o godzinie 15:00 oraz codziennej adoracji Najświętszego Sakramentu o godzinie 20:30 w kościołach i kaplicach. Bądźcie pewni, że stoimy za Wami wspierając Was naszą modlitwą; my, których nazywa się lekarzami dusz, Was – lekarzy ciał. Księży Kapelanów poprosiłem, aby w tym czasie pamiętali bardziej także o Was, będąc dla Was wsparciem i otuchą, znakiem obecności Chrystusa, Boskiego Lekarza

i Kościoła.

Matce Najświętszej powierzam każdego z Was, upraszając u Niej ogrom łask, których najbardziej Wam potrzeba. Niech Ona wspiera Was w tym niezwykle trudnym czasie.

Z serca błogosławię, ogarniając myślą każdego z Was z osobna

MODLITWA W INTENCJI SŁUŻBY ZDROWIA

Wszechmogący i miłosierny Boże, który jesteś Panem życia i śmierci, Panem ludzkich losów, troskliwym Ojcem swych dzieci.

W tych dniach, gdy epidemia okrywa świat lękiem i niepewnością, spójrz szczególnie na tych, którymi posługujesz się, by byli znakiem Twej ojcowskiej dobroci i miłości.

Prosimy Cię, dobry Boże, za służbę zdrowia, za lekarzy, pielęgniarki

i pielęgniarzy, za pracowników szpitali i przychodni, za ratowników medycznych, kierowców karetek pogotowia, za diagnostów i laborantów,

za wszystkich, którzy stają na pierwszej linii walki, jako obrońcy życia.

Umocnij osłabłe siły, otrzyj łzy zmęczenia, oddal zwątpienie, obdarz życzliwością i zrozumieniem, wyproś cierpliwość, ulecz gniew, przywróć odwagę, daj moc do walki z niewidzialnym wrogiem.

Prosimy Cię, Boże, obdarz swoją łaską tych, którzy swą heroiczną posługą wypełniają najpiękniej prawo miłości bliźniego, na wzór Dobrego Samarytanina.

Najświętsza Dziewico, Matko Życia, Uzdrowienie Chorych

i Wspomożenie Wiernych, otocz swą opieką pracowników służby zdrowia. Ty, która jesteś wzorem służby, śpiesząc z pomocą swej krewnej Elżbiecie, stań przy tych, którzy leczą, badają i pielęgnują chorych.

Przez naszego Pana, Jezusa Chrystusa, Boskiego Lekarza ciał i dusz, który żyje i króluje przez wszystkie wieki wieków. Amen.

CZYTAJ DALEJ

Niedziela Palmowa w tradycji Kościoła

Szósta niedziela Wielkiego Postu nazywana jest Niedzielą Palmową, inaczej Niedzielą Męki Pańskiej. Rozpoczyna ona najważniejszy i najbardziej uroczysty okres w roku liturgicznym - Wielki Tydzień.

Początki obchodów

Liturgia Kościoła wspomina tego dnia uroczysty wjazd Pana Jezusa do Jerozolimy, o którym mówią wszyscy czterej Ewangeliści. Uroczyste Msze św. rozpoczynają się od obrzędu poświęcenia palm i procesji do kościoła. Zwyczaj święcenia palm pojawił się ok. VII w. na terenach dzisiejszej Francji. Z kolei procesja wzięła swój początek z Ziemi Świętej. To właśnie Kościół w Jerozolimie starał się bardzo dokładnie powtarzać wydarzenia z życia Pana Jezusa. W IV w. istniała już procesja z Betanii do Jerozolimy, co poświadcza Egeria (chrześcijańska pątniczka pochodzenia galijskiego lub hiszpańskiego). Autorka tekstu znanego jako Itinerarium Egeriae lub Peregrinatio Aetheriae ad loca sancta. Według jej wspomnień w Niedzielę Palmową patriarcha otoczony tłumem ludzi wsiadał na osiołka i wjeżdżał na nim do Świętego Miasta, zaś zgromadzeni wierni, witając go z radością, ścielili przed nim swoje płaszcze i palmy. Następnie wszyscy udawali się do bazyliki Zmartwychwstania (Anastasis), gdzie sprawowano uroczystą liturgię. Procesja ta rozpowszechniła się w całym Kościele. W Rzymie szósta niedziela Przygotowania Paschalnego początkowo była obchodzona wyłącznie jako Niedziela Męki Pańskiej, podczas której uroczyście śpiewano Pasję. Dopiero w IX w. do liturgii rzymskiej wszedł jerozolimski zwyczaj urządzenia procesji upamiętniającej wjazd Pana Jezusa do Jeruzalem. Z czasem jednak obie te tradycje połączyły się, dając liturgii Niedzieli Palmowej podwójny charakter (wjazd i pasja). Jednak w różnych Kościołach lokalnych procesje te przybierały rozmaite formy, np. biskup szedł pieszo lub jechał na oślęciu, niesiono ozdobiony palmami krzyż, księgę Ewangelii, a nawet i Najświętszy Sakrament. Pierwszą udokumentowaną wzmiankę o procesji w Niedzielę Palmową przekazuje nam Teodulf z Orleanu (+ 821). Niektóre przekazy podają też, że tego dnia biskupom przysługiwało prawo uwalniania więźniów.

Polskie zwyczaje

Dzisiaj odnowiona liturgia zaleca, aby wierni w Niedzielę Męki Pańskiej zgromadzili się przed kościołem, gdzie powinno odbyć się poświęcenie palm, odczytanie perykopy ewangelicznej o wjeździe Pana Jezusa do Jerozolimy i uroczysta procesja do kościoła. Podczas każdej Mszy św., zgodnie z wielowiekową tradycją, czyta się opis Męki Pańskiej (według relacji Mateusza, Marka lub Łukasza - Ewangelię św. Jana odczytuje się w Wielki Piątek). Obecnie kapłan w Niedzielę Palmową nie przywdziewa szat pokutnych, fioletowych, jak to było w zwyczaju dawniej, ale czerwone. Procesja zaś ma charakter triumfalny. Chrystus wkracza do świętego miasta jako Król i Pan. W Polsce istniał kiedyś zwyczaj, iż kapłan idący na czele procesji wychodził przed kościół i trzykrotnie pukał do zamkniętych drzwi kościoła, wtedy drzwi się otwierały i kapłan z wiernymi wchodził do wnętrza kościoła, aby odprawić uroczystą liturgię. Miało to symbolizować, iż Męka Zbawiciela na krzyżu otwarła nam bramy nieba. Inne źródła przekazują, że celebrans uderzał poświęconą palmą leżący na ziemi w kościele krzyż, po czym unosił go do góry i śpiewał: „Witaj, krzyżu, nadziejo nasza!”.

W polskiej tradycji ludowej Niedzielę Palmową nazywano również Kwietną bądź Wierzbną. W tym dniu święcono palmy, które w tradycji chrześcijańskiej symbolizują odradzające się życie. Wykonywanie palm wielkanocnych ma bogatą tradycję. Tradycyjne palmy wielkanocne przygotowuje się z gałązek wierzby, która w symbolice Kościoła jest znakiem zmartwychwstania i nieśmiertelności duszy. Obok wierzby używano także gałązek malin i porzeczek. Ścinano je w Środę Popielcową i przechowywano w naczyniu z wodą, aby puściły pąki na Niedzielę Palmową. W trzpień palmy wplatano również bukszpan, barwinek, borówkę i cis. Tradycja wykonywania palm szczególnie zachowała się na Kurpiach oraz na Podkarpaciu, gdzie corocznie odbywają się konkursy na najdłuższą i najpiękniejszą palmę.

W zależności od regionu, palmy różnią się wyglądem i techniką wykonania. Palma góralska wykonana jest z pęku witek wierzbowych, wiklinowych lub leszczynowych. Zakończona jest czubem z bazi, jedliny, bibułkowych kolorowych kwiatów i wstążek. Palma kurpiowska powstaje z pnia ściętego drzewka (jodły lub świerka) oplecionego widłakiem, wrzosem, borówką, zdobionego kwiatami z bibuły i wstążkami. Czub drzewa pozostawia się zielony. Palemka wileńska jest obecnie najczęściej świeconą palmą wielkanocną. Jest niewielkich rozmiarów, upleciona z suszonych kwiatów, mchów i traw.

Z palmami wielkanocnymi wiąże się wiele ludowych zwyczajów i wierzeń: poświęcona palma chroni ludzi, zwierzęta, domy. Od dawna istniał także zwyczaj połykania bazi, które to zapobiegają bólom gardła i głowy. Wierzono, że sproszkowane kotki dodawane do naparów z ziół mają moc uzdrawiającą, bazie z poświęconej palmy zmieszane z ziarnem siewnym podłożone pod pierwszą zaoraną skibę zapewnią urodzaj, krzyżyki z palmowych gałązek zatknięte w ziemię bronią pola przed gradobiciem i burzami, poświęcone palmy wystawiane podczas burzy w oknie chronią dom przed piorunem. Poświęconą palmą należy pokropić rodzinę, co zabezpieczy ją przed chorobami i głodem, uderzenie dzieci witką z palmy zapewnia zdrowie, wysoka palma przyniesie jej twórcy długie i szczęśliwe życie, piękna palma sprawi, że dzieci będą dorodne. Poświęconą palmę zatykano za świętymi obrazami, gdzie pozostawała do następnego roku. Palmy wielkanocnej nie można było wyrzucić. Najczęściej była ona palona, popiół zaś z tych palm wykorzystywano w następnym roku w obrzędzie Środy Popielcowej. Znany też był zwyczaj „palmowania”, który polegał na uderzaniu się palmami. Tu jednak tradycja była różna w różnych częściach Polski. W niektórych regionach zwyczaj ten jest związany dopiero z poniedziałkiem wielkanocnym. W większości regionów jest to jednak zwyczaj Niedzieli Palmowej, gdzie „palmowaniu” towarzyszyły słowa: Palma bije nie zabije - wielki dzień za tydzień, malowane jajko zjem, za sześć noc - Wielkanoc.

Dzisiaj, choć wiele dawnych obyczajów odeszło już w zapomnienie - tworzą się nowe. W wielu kościołach można nadal podziwiać kilkumetrowe plamy. Dzieci w szkołach, schole i grupy parafialne prześcigają się w przygotowaniu najładniejszych palm. Często pracom tym towarzyszą konkursy lub konkretne intencje.

CZYTAJ DALEJ

Odpusty dla wiernych w sytuacji pandemii

2020-03-31 19:40

[ TEMATY ]

odpust

koronawirus

pandemia

pl.wikipedia.org/Penitencjaria Apostolska

DEKRET PENITENCJARII APOSTOLSKIEJ ODNOŚNIE PRZYZNANIA SPECJALNYCH ODPUSTÓW DLA WIERNYCH W OBECNEJ SYTUACJI PANDEMII, 20.03.2020 R.

PENITENCJARIA APOSTOLSKA

DEKRET

Wiernym dotkniętym chorobą zakaźną spowodowaną Covid-19, powszechnie znaną jako koronawirus, a także pracownikom służby zdrowia, członkom rodzin i wszystkim tym, którzy w jakimkolwiek charakterze, także poprzez modlitwę, opiekują się nimi, udziela się daru specjalnych odpustów.

„Weselcie się nadzieją! W ucisku bądźcie cierpliwi, w modlitwie – wytrwali” (Rz 12, 12). Słowa napisane przez św. Pawła do Kościoła w Rzymie rozbrzmiewają w całej historii Kościoła i ukierunkowują myśli wiernych w obliczu wszelkich cierpień, chorób i nieszczęść.

Obecna chwila, w której cała ludzkość zagrożona niewidzialną i podstępną chorobą, która od pewnego czasu stała się częścią życia każdego człowieka, naznaczona jest dzień po dniu dręczącymi obawami, nowymi niepewnościami, a przede wszystkim powszechnym cierpieniem fizycznym i moralnym.

Kościół, idąc za przykładem swego Boskiego Mistrza, zawsze troszczył się o chorych. Jak wskazał św. Jan Paweł II, sens ludzkiego cierpienia jest dwojaki: „Jest nadprzyrodzony, ponieważ zakorzenia się w Boskiej tajemnicy Odkupienia świata. Jest równocześnie głęboko ludzki, ponieważ człowiek odnajduje w nim siebie, swoje człowieczeństwo, swoją godność, swoje posłannictwo” (List apostolski Salvifici Doloris, 31).

Również papież Franciszek w tych ostatnich dniach okazał swoją ojcowską bliskość i ponowił swoje zaproszenie do nieustannej modlitwy za chorych na koronawirusa.

Aby wszyscy ci, którzy cierpią z powodu Covid-19, właśnie w tajemnicy tego cierpienia odkryli na nowo „samo odkupieńcze cierpienie Chrystusa” (tamże, 30), Penitencjaria Apostolska, ex auctoritate Summi Pontificis, ufając słowu Chrystusa Pana i uznając w duchu wiary, że obecną epidemię należy przeżywać w duchu osobistego nawrócenia, udziela daru odpustów zgodnie z następującym zarządzeniem.

Udziela się odpustu zupełnego wiernym cierpiącym na koronawirusa, którzy podlegają kwarantannie na polecenie władz sanitarnych w szpitalach lub we własnych domach, jeśli w duchu oderwanym od jakiegokolwiek grzechu, zjednoczą się duchowo poprzez środki masowego przekazu z celebracją Mszy Świętej, odmawianiem Różańca Świętego, pobożnej praktyki Drogi Krzyżowej lub innych form pobożności, a przynajmniej odmówią Wyznanie Wiary, Modlitwę Pańską i pobożne wezwanie do Najświętszej Maryi Panny, ofiarując tę próbę w duchu wiary w Boga i miłości wobec swoich braci i sióstr, z wolą wypełnienia zwykłych warunków (spowiedź sakramentalna, komunia eucharystyczna i modlitwa w intencji Ojca Świętego) tak szybko, jak będzie to możliwe.

Pracownicy służby zdrowia, członkowie rodzin i wszyscy ci, którzy za przykładem Dobrego Samarytanina, narażając się na ryzyko zarażenia, opiekują się chorymi na koronawirusa według słów Boskiego Odkupiciela: „Nikt nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś życie swoje oddaje za przyjaciół swoich” (J 15, 13), otrzymają ten sam dar odpustu zupełnego na tych samych warunkach.

Ponadto, Penitencjaria Apostolska udziela odpustu zupełnego na tych samych warunkach z okazji obecnej epidemii światowej nawet tym wiernym, którzy ofiarują nawiedzenie Najświętszego Sakramentu, lub Adorację Eucharystyczną, lub lekturę Pisma Świętego przez co najmniej pół godziny, lub odmówienie różańca świętego, lub pobożne odprawienie Drogi Krzyżowej, lub odmówienie Koronki do Miłosierdzia Bożego, w intencji przebłagania Boga Wszechmogącego o koniec epidemii, ulgę dla tych, którzy cierpią i zbawienie wieczne dla tych, których Pan powołał do siebie.

Kościół modli się za tych, którzy nie mogą przyjąć sakramentu namaszczenia chorych i wiatyków, powierzając Bożemu miłosierdziu wszystkich i każdego z osobna na mocy komunii świętych i udziela wiernym odpustu zupełnego w chwili śmierci, pod warunkiem, że byli należycie dysponowani i zwykle za życia modlili się (w tym przypadku Kościół zastępuje trzy zwyczajowe warunki). W celu uzyskania tego odpustu zaleca się używanie krucyfiksu lub krzyża (por. Enchiridion indulgentiarum, nr 12).

Niech Najświętsza Maryja Panna, Matka Boga i Kościoła, Uzdrowienie Chorych i Wspomożycielka Wiernych, nasza Orędowniczka, pomoże cierpiącej ludzkości, oddalając od nas zło tej pandemii i wyjednując nam wszelkie dobro niezbędne dla naszego zbawienia i uświęcenia.

Niniejszy dekret jest ważny niezależnie od wszelkich przepisów stanowiących inaczej.

W Rzymie, w siedzibie Penitencjarii Apostolskiej, 19 marca 2020 roku.

Kard. Mauro Piacenza

Penitencjarz Większy

Ks. Prał. Krzysztof Nykiel

Regens

CZYTAJ DALEJ
E-wydanie
Czytaj Niedzielę z domu

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję