Reklama

Niedziela Przemyska

Wizyta w Fundacji Pomocy Młodzieży im. Jana Pawła II „Wzrastanie”

2014-07-23 14:57

Niedziela przemyska 30/2014, str. 2

[ TEMATY ]

fundacja

Magdalena Bojarska

Z inicjatywy rektora PWSTE w Jarosławiu prof. Wacława Wierzbieńca, 1 lipca br. zorganizowano wyjazd studyjny do ośrodków Fundacji Pomocy Młodzieży im. Jana Pawła II „Wzrastanie”, na zaproszenie jej założyciela, ks. dr. Franciszka Rząsy, wielkiego autorytetu, znanego z inicjatyw wypływających z troski o ubogich i bezdomnych. Tą troskę widać zarówno w działalności fundacji, jak i jarosławskiej Przystani Matki Bożej Jasnogórskiej, prowadzącej także schronisko dla bezdomnych mężczyzn oraz Zakład Pielęgnacyjno-Opiekuńczy „Kolgmed”. Przystań ma swój początek w pragnieniu odpowiedzi na wzruszającą postawę i nauczanie św. Jana Pawła II w trosce o ludzi potrzebujących pomocy – czego wyrazem było również powstanie Fundacji Pomocy Młodzieży im. Jana Pawła II w 1991 r. Priorytetem działalności fundacji jest wszechstronna pomoc młodzieży we wzrastaniu wewnętrznym w myśl Ewangelii i w coraz pełniejszym przyjmowaniu chrześcijańskiego systemu wartości. Fundacja rozpoczęła działalność od organizowania kolonii katolickich i świetlic profilaktyczno-wychowawczych w Dynowie, Łańcucie, Przeworsku i Rzeszowie. Kolejno powstawały bursy w Giedlarowej i Lipniku, obecnie przemianowane na Domy dla Dzieci w Łopuszce Małej i Dynowie, gdzie przebywa łącznie 45 dzieci. Zwieńczeniem wieloletniej pracy ks. Franciszka Rząsy na polu charytatywnym ma być powstanie Domu Ulgi w Cierpieniu im. św. Jana Pawła II z przeznaczeniem dla chorych i bezdomnych, jako dziękczynienie za kanonizację Papieża Polaka.

Pobyt w Domu Formacyjno-Szkoleniowym św. Jana Pawła II funkcjonującym przy Fundacji Pomocy Dzieciom i Młodzieży „Wzrastanie” w Lipniku reprezentacja PWSTE rozpoczęła od modlitwy w kaplicy pw. Niepokalanej NMP – Matki Życia. Władze uczelni zostały zapoznane z początkami fundacji, które związane były z wielką troską duszpasterską o dzieci i młodzież, towarzyszącą ks. Rząsie jako diecezjalnemu duszpasterzowi młodzieży. Przewodniczący Rady Fundacji „Wzrastanie” przedstawił jej historię oraz profil Domu Formacyjno-Szkoleniowego św. Jana Pawła II w Lipniku, zachęcając do wykorzystania obiektu przez społeczność akademicką uczelni. Prof. Wierzbieniec przywołał prowadzone przez wiele ośrodków akademickich instytucje wypoczynku – tzw. Domy Pracy Twórczej dla pracowników. Intencją rektora jest, aby w tych kategoriach potraktowany został także Lipnik. Następnym miejscem docelowym wyjazdu była Łopuszka Mała, gdzie delegację uczelni powitała dyrektor Domu dla Dzieci, Dorota Winiarz i gdzie ks. dr Jan Szeląg podzielił się własnymi doświadczeniami pracy z młodzieżą, odwołując je do środowiska akademickiego. Poruszone kwestie dotyczyły pracy socjalnej w kontekście pomocy psychopastoralnej, jak również promowania sfery wartości i ducha, a także pasji bycia dla innych i z drugim człowiekiem. Podczas pobytu w Łopuszce Małej rozwadze poddano zorganizowanie praktyk dla studentów kierunku „praca socjalna”. Przedyskutowane zostały kwestie zawodu pracownika socjalnego, w kategoriach aktywności, która porusza wyobraźnię miłosierdzia. Ze strony ks. dr. Franciszka Rząsy padły także wskazówki dla funkcjonującego w naszej uczelni Duszpasterstwa Akademickiego, które mogłoby promować grupy formalne oraz formy wsparcia indywidualnego. Prof. Wierzbieniec podzielił się planami otwarcia ośrodka wsparcia dla studentów PWSTE w Jarosławiu pod nazwą „Przystań JPII”, którego prowadzenia podjęłaby się Fundacja Rozwoju „Przyjaciel uczelni – Amicus Academiae”. Celem działalności ośrodka będzie zapewnienie wsparcia społecznego studentom w zakresie poradnictwa psychologiczno-pedagogicznego oraz socjalnego przez zapewnienie wyżywienia, przeciwdziałanie patologiom społecznym, prowadzenie poradnictwa prawnego oraz wspieranie edukacji i wychowanie młodzieży.

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Wolontariusze Fundacji "Redemptoris Missio" będą przywracać słuch w Afryce

2020-01-17 15:15

[ TEMATY ]

dzieci

fundacja

Kamerun

osoby niesłyszące

Fundacja "Redemptoris Missio"

Fundacja Pomocy Humanitarnej „Redemptoris Missio” już w lutym planuje wyjazd czwórki wolontariuszy do Kamerunu w ramach Akcji „Protetyk słuchu w Afryce”. Wolontariusze będą przywracać do świata dźwięków niesłyszące dzieci. Jest to projekt organizowany przy współpracy z Uniwersytetem Medycznym im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu i Diecezją Tarnowską.

Na poniedziałek 20 stycznia zaplanowano spotkanie z prof. Dorotą Hojan-Jezierską, prodziekan Wydziału Lekarskiego UM i dr Olgierdem Stielerem, wykładowcą akademickim, którzy znajdą się w składzie wyprawy. Spotkanie wyjątkowo odbędzie się w Collegium Chemicum (ul. Grunwaldzka 6 w Poznaniu) w Zakładzie Protetyki Słuchu Katedry Biofizyki, w sali nr 135 o godz. 10.00. Będzie mozliwość zapoznania się z tym, jak przebiegają badania słuchu. Polska jest krajem, na którym wzoruje się reszta świata, jeśli chodzi o skryning słuchu u noworodków, dzięki czemu do 6. miesiąca życia niemal każde dziecko z wykrytą wadą słuchu ma dobraną odpowiednią protezę słuchową.

Polscy specjaliści chcą pomóc dzieciom mieszkającym w Kamerunie, ponieważ w kraju tym osoby niesłyszące nie mogą liczyć na żadną specjalistyczną pomoc. W Kamerunie być niepełnosprawnym to często być przeklętym i niegodnym życia.

Dzięki Polakom powstała tam wyjątkowa szkoła - jedyna na cały kraj, którą prowadzi Ewa Gawin, polska świecka misjonarka. Stworzyła ona miejsce bezpieczne dla dzieci z różnymi niepełnosprawnościami, głównie niedosłyszącymi. Jakie jest największe marzenie uczniów tej szkoły? Po prostu… słyszeć! Wolontariusze Fundacji „Redemptoris Missio” mogą to marzenie zrealizować. Dzięki sponsorom i zaprzyjaźnionym firmom mają już odpowiednie aparaty i sprzęt diagnostyczny. Są także specjaliści, gotowi wyjechać, aby nieść pomoc. Brakuje im jeszcze tylko kwoty 7000 zł, dlatego apelują o pomoc. Na portalu pomagam.pl założyli zbiórkę pieniądze można wpłacać również przez stronę Fundacji Zobacz.

Rok temu Fundacja "Redemptoris Missio" wysłała zespół specjalistów protetyki słuchu wraz z bazą aparatów słuchowych, by przywrócić starsze dzieci do świata dźwięków. Zadanie to zostało wykonane z 200% skutecznością, ponieważ do protetyków z Polski z prośbą o badania i aparaty słuchowe przyjeżdżali pacjenci z najdalszych zakątków tego kraju.

Jak mówią sami protetycy „To nie koniec naszej misji- chcemy tam polecieć raz jeszcze. Dla tych najmniejszych - którzy jeszcze nie współpracują na tyle, by móc wykonać podstawowe badania słuchu, a u których tak naprawdę jest szansa najwięcej jeszcze zdziałać.”

Szkoła, do której jadą wolontariusze została założona przez polską misjonarkę świecką Ewę Gawin. Miejsce to było początkowo centrum alfabetyzacji dla ludzi niesłyszących. Z roku na rok rosła jednak potrzeba pełnego kształcenia szkolnego dla dzieci z tą niepełnosprawnością. Szkoły specjalne w Kamerunie to wciąż bardzo nierozwinięty temat. W Europie dysponujemy nowoczesnym sprzętem i wykwalifikowanymi specjalistami, tymczasem w Afryce ludzie niesłyszący zepchnięci są na margines życia społecznego. Wolontariusze chcą, by dzieci, którym zamierzają pomóc, miały możliwość rozwijania swoich umiejętności i nauczenia się jak funkcjonować w społeczeństwie bez poczucia odizolowania. By zaczęły słyszeć, usłyszały głosy swojej mamy, rodzeństwa, by mogły nauczyć się komunikować.

CZYTAJ DALEJ

Dlaczego chrzcimy dzieci, a nie dorosłych?

2020-01-08 08:08

Niedziela Ogólnopolska 2/2020, str. 11

[ TEMATY ]

chrzest

Internet

Chrzest jest najpiękniejszym darem, dlaczego więc pozbawiać go dzieci? Dlaczego krępować działanie Ducha Świętego w ich sercach i umysłach?

Kto naprawdę wierzy w skutki sakramentu, ten wie, że chrzest sprawia, iż stajemy się dziećmi Bożymi, otrzymujemy Ducha Świętego i zostajemy włączeni do Kościoła, w którym z czasem możemy przyjąć kolejne sakramenty. Skoro – w myśl słów św. Grzegorza z Nazjanzu – chrzest jest najpiękniejszym darem, dlaczego pozbawiać go dzieci? Dlaczego krępować działanie Ducha Świętego w ich sercach i umysłach? To przecież dzięki Niemu będą mogły kiedyś świadomym aktem wiary przyjąć Jezusa jako Pana i Zbawiciela, bo „chrzest dzieci domaga się katechumenatu pochrzcielnego” (Katechizm Kościoła Katolickiego, 1231). Ziarno wiary jest łaską, a ta może być przyjęta, jeśli spadnie na właściwie przygotowany grunt.

Duch Święty działający w duszy dziecka może je łatwiej przygotować na świadome przyjęcie wiary w wieku dojrzałym.

Jasne świadectwa tego, że chrztu udzielano dzieciom pochodzą z II wieku. Czy mogło tak być wcześniej? Wszystko na to wskazuje.

Biblijnych argumentów za chrztem dzieci jest kilka. W starożytności pod pojęciem „dom” rozumiano nie tylko wszystkich członków rodziny, w tym dzieci i niemowlęta, ale nawet sługi i niewolników (Dz 11, 14). Gdy Korneliusz wraz z całym domem przyjął chrzest, oznacza to także chrzest dzieci (Dz 10, 47-48). Wraz z całym domem chrzest przyjęli niejaka Lidia w Filippi (Dz 16, 15), strażnik więzienia, w którym przetrzymywani byli Paweł i Sylas (Dz 16, 33), Tycjusz Justus, przełożony synagogi w Koryncie (Dz 18, 8) czy Stefanas, mieszkający w tym samym mieście (1 Kor 1, 16). Trudno przypuścić, aby w żadnym z tych „domów” przyjmujących chrzest nie było ani jednego dziecka.

Z czasem, gdy Kościół się rozwijał, praktyka udzielania chrztu niemowlętom upowszechniała się coraz bardziej. Chrześcijanie odwoływali się do słów Jezusa: „Pozwólcie dzieciom przychodzić do Mnie, nie przeszkadzajcie im; do takich bowiem należy królestwo Boże” (Mk 10, 14).

Już w dniu Pięćdziesiątnicy, gdy po raz pierwszy Piotr głosił najpiękniejszą wieść o zbawieniu, dodał: „Bo dla was jest obietnica i dla dzieci waszych” (Dz 2, 39).

Inny argument za chrztem niemowląt wynika z faktu, że Jezus był Żydem i nauczał wśród Żydów, a ci przecież obrzezywali niemowlęta. Trudno sobie wyobrazić, dlaczego Jezus – Żyd miałby zmieniać ten zwyczaj inicjacji niemowląt, który wywodzi się z Jego własnej religii, i nakazywać przyjmowanie do Kościoła tylko dorosłych. To raczej nieprawdopodobne. Gdyby takie było Jego pragnienie, z pewnością znalazłoby ono wyraz w Ewangelii.

Jest także bardziej egzystencjalny argument za chrztem dzieci. Bardzo poruszyło mnie świadectwo egzorcysty, który wiele lat spędził w Afryce. Zdarzało się, że dwie rodziny pokłóciły się ze sobą. Członkowie jednej z nich szli do czarownika, by ten rzucił urok lub przekleństwo na wrogów. Gdy urok padał na rodzinę chrześcijańską, dzieci nigdy nie doznawały uszczerbku. Jeśli czary skierowane były przeciw rodzinie pogańskiej, dzieci często zapadały na trudne do zdiagnozowania słabości. „Nie potrzeba mi innych dowodów, że chrzest dzieci jest potrzebny” – mówił egzorcysta. „Dziecko ochrzczone nie jest w stanie popełnić grzechu śmiertelnego, gdyż nie ma jeszcze pełnej świadomości winy. To oznacza, że od chwili chrztu zawsze mieszka w nim Duch Święty. I dlatego rzucane uroki nie mają żadnej mocy”. I dodawał: „Kłopot zaczyna się wtedy, gdy ktoś ochrzczony zrywa z Duchem Świętym przez grzech śmiertelny. Wówczas naraża się na działanie złego”.

Odmowa chrztu dzieciom nie ma egzystencjalnego uzasadnienia. Czy osobom, które rodzą się niepełnosprawne umysłowo i nigdy nie dojdą do świadomego przeżywania wiary, należy odmówić chrztu? Czy należy odmówić namaszczenia chorych osobom nieprzytomnym, nieświadomym, dotkniętym amnezją? Są przecież równie nieświadome jak dzieci. Czy posunięta miażdżyca jest podstawą do odmówienia Komunii św.? Oczywiście, że nie. Podobnie jest z sakramentem chrztu.

Nie jest więc tak, że chrztu nie udzielano niemowlętom w pierwotnym Kościele i protestanci przywrócili ten stan rzeczy, lecz odwrotnie – to właśnie niektóre wspólnoty protestanckie odeszły od praktyki udzielania chrztu dzieciom. Praktyki, która ma solidne podstawy biblijne i świadectwa nieprzerwanej Tradycji Kościoła.

CZYTAJ DALEJ

Auschwitz to szczyt nienawiści do człowieka

2020-01-26 14:39

[ TEMATY ]

Auschwitz

Mazur/episkopat.pl

Auschwitz-Birkenau

Auschwitz-Birkenau to „szczyt nienawiści do człowieka” – napisali biskupi europejscy w liście z okazji 75-ej rocznicy wyzwolenia obozu. Sprzeciwiają się w nim wszelkim przejawom deptania godności człowieka, w tym rasizmowi, ksenofobii i antysemityzmowi.

Hierachowie zaapelowali do współczesnego świata o pojednanie i pokój oraz o poszanowanie prawa każdego narodu do istnienia, a także do wolności, niepodległości i zachowania własnej kultury. Zauważyli, że mimo dramatycznych doświadczeń przeszłości, świat, w którym żyjemy, ciągle jest pełen zagrożeń i przemocy. „Nadal mają miejsce okrutne wojny, przypadki ludobójstwa, prześladowania, różne formy fanatyzmu, mimo iż historia uczy nas, że przemoc nigdy nie prowadzi do pokoju, ale rodzi cierpienie i śmierć” – czytamy w liście.

Następnie biskupi przypomnieli słowa wypowiedziane przez kolejnych Papieży w miejscu zagłady. „Nigdy jeden naród nie może rozwijać się kosztem drugiego, za cenę drugiego, za cenę jego uzależnienia, podboju, zniewolenia, za cenę eksploatacji, za cenę jego śmierci” – powiedział, zatrzymując się przed tablicą w języku hebrajskim, Jan Paweł II, podczas swojej pierwszej pielgrzymki do Polski w 1979 r. Z kolei Benedykt XVI, 27 lat później, zauważył, że ofiary nazistów nie chcą „wywoływać w nas nienawiści, ale raczej pokazują, jak straszne jest jej dzieło”. Papież Franciszek odwiedził obóz w 2016 r., ale nie wygłosił tam przemówienia. Zostawił za to wpis w księdze pamiątkowej: „Panie miej miłosierdzie nad Twym ludem! Panie przebacz tak wielkie okrucieństwo”. W liście biskupi cytują też słowa Franciszka, wypowiedziane kilka dni temu, w których wzywa, aby rocznica wyzwolenia obozu stała się dla każdego okazją do zatrzymania, zamilknięcia i powrotu do pamięci. „Potrzebujemy tego, aby nie stać się obojętnymi” – mówił Ojciec Święty.

Przypomnieli wymowny znak pojednania, którym był list biskupów polskich do biskupów niemieckich z 1965 r. „Chociaż po II wojnie światowej pojednanie między narodami wydawało się po ludzku niemożliwe, to jednak – zjednoczeni w miłości do Jezusa Chrystusa – potrafiliśmy przebaczać i prosić o przebaczenie. Doświadczenia z przeszłości uczą, jak ważne i owocne jest budowanie Europy narodów pojednanych i wybaczających sobie nawzajem” – czytamy w liście.

Na koniec zapraszają, aby 27 stycznia o godzinie 15.00, czyli w godzinie wyzwolenia Auschwitz-Birkenau, zapalić świecę i pomodlić się za ludzi pomordowanych w obozach zagłady ze wszystkich narodowości i wyznań oraz za ich bliskich. „Niech nasza modlitwa pogłębi pojednanie i braterstwo, którego przeciwieństwem jest wrogość oraz niszczycielskie konflikty i podsycane nieporozumienia. Niech zwycięża w nas moc miłości Jezusa Chrystusa” – zaapelowali biskupi.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję