Reklama

Aspekty

Z pamiętnika pielgrzyma

Robert Chaszczewski po raz drugi w tym roku maszerował do Sanktuarium Jasnogórskiego. Był jednym z wielu tysięcy pątników, którzy zmierzali na Jasną Górę. Wcześniej do Matki w Gietrzwałdzie szedł z pielgrzymką warszawską. Zaprawiony w boju pokonywania dla Boga kolejnych kilometrów pisał do mnie i swoich przyjaciół ze wspólnoty SMS-y z kolejnych dni. Czytelnikom prezentuję dziś, za jego zgodą, fragmenty tych pamiętnikowych SMS-ów. Dla zbudowania wiary, dla zachęcenia do pielgrzymowania, dla poznania ludzkiej strony trudu zanoszenia Bogu swoich intencji

Dzień 1.

Kochani, no i słowo czynem się stało i zagościło w grupie zielonej. Jestem po pierwszym dniu megamęczarni. Łaska Pana jest wielka i daje mi fantastycznych przyjaciół, którzy nie opuszczają mnie z modlitwą ani na krok, więc nie mogę Was zawieść i pełen entuzjazmu, WIELBIĄC PANA, idę dalej.

Dzień 2.

Jest nieźle, właśnie jesteśmy po apelu, ale przed snem, który będziemy starali się uskuteczniać na sali gimnastycznej w Szlichtyngowej. Podział jest jasny: panowie na lewo, panie na prawo, rodziny i niezdecydowani co do płci pośrodku sali. Jeśli chodzi o drogę, to dziś w 90% przebiegała przez las. Już na pierwszych kilometrach dostaliśmy od „Bozi” niezły łomot gradem. Zapewne chciała sprawdzić szczerość naszych intencji. O ile pierwsze minuty walczyłem z żywiołem i szamotałem się, trafiany poszczególnymi bryłkami lodu, o tyle później było mi to już obojętne, a moja waga zapewne wzrosła o „parę litrów”. I wreszcie wiadomość dnia potwierdzona przez CNN i PAP: Mam bąbla i jestem taki dumny. Jest taki mały i słodziutki, chyba nadam mu imię. Z Panem Bogiem i Maryją.

Dzień 3.

Reklama

Co prawda to odcinek najkrótszy ze wszystkich (22 km), jednak swój urok posiada. Najpierw na postoju miałem okazję przemieszczać się na karimacie w pozycji leżącej dzięki pracy niezmordowanych mrówek. Potem wypoczywaliśmy w gospodarstwie rolnym, gdzie jedynymi żyjącymi istotami były koniki polne, biedronki i tym podobna trzoda. Przechodząc do najważniejszego tematu, jak co roku najpiękniejsza była adoracja Najświętszego Sakramentu. Czuło się delikatny powiew przechadzającego się wśród nas Ducha Świętego. Dla takich chwil warto przejść o wiele więcej kilometrów niż to, co miało miejsce. Myślę, że ten kolejny Boży dzień nauczył mnie kilku fajnych i potrzebnych rzeczy. I takie dni są potrzebne, aby zrozumieć to, czego nie wychwytujemy w ciągu normalnego (czytaj: zwariowanego) dnia. Boże, jesteś WIELKI.

Dzień 6.

Nocleg miałem wraz ze znajomymi pielgrzymami w komfortowych warunkach u dyrektora mojej firmy, który mieszka niedaleko trasy pielgrzymki. Dyrektor odwiózł nas na „pas startowy” do Milicza, gdzie prujemy 38,5 km (oczywiście, nie chodzi tu o prędkość, tylko o odległość). Pierwszy ważniejszy postój to Kuźnica Czeszycka i Msza św. między grobami przy lokalnym kościółku. Potem posiłek w postaci bigosu ze świeżej kapustki, która w moim przypadku okazała się zdradliwa. Do Międzyborza docieramy przed czasem (tu PKP może się na nas wzorować). Również i tym razem mamy nocleg u „dyrka”. Po takim jedzonku i warunkach noclegowych ciężko jest wrócić do pielgrzymiego trudu. Jednak tuba na moich plecach szybko mnie przywróciła do „realu” i przypomniała mi, po co tu jestem. Kochana tuba.

Dzień 7.

To dzień przełomowy. Co prawda nie najdłuższy, ale wymagający. Tu wychodziły wszystkie nasze słabości. Jednym słowem „up and down”. Kamieniste tereny wiodące przez las usypiały moją czujność. Czułem się jak „Łysek z pokładu Idy”, szedłem jak w transie. Niewielki kamyk pod moją nogą potrafił zmienić moją trajektorię o kilkadziesiąt stopni, tak że potrafiłem się znaleźć po drugiej stronie kolumny. W miejscowości Mąkoszyce była Msza św., również w moich intencjach. I wreszcie upragniony nocleg. Przedtem obowiązkowa kąpiel. Poszło info, że w szkole, w której nocowaliśmy, są problemy z umyciem się, więc Robercik, mądra głowa, wybrał się na miasto w poszukiwaniu wodnych atrakcji. Mijałem fontannę, ale była już zajęta. Dotarłem wreszcie do szkoły, gdzie stacjonowały inne grupy. Pokonałem w klapkach ponad kilometr. Za to w nagrodę mogłem pokąpać się w lodowatej wodzie, brr.

Dzień 8.

Reklama

Dziś czekał nas maraton 44-kilometrowy. Prawie każdy miał widmo porażki, stając na starcie. Jednak kilka modlitw i błogosławieństwo kapłana rozproszyły wszelkie wątpliwości. Po całej kapłańskiej procedurze mogliśmy przytoczyć słowa amerykańskiego prezydenta: „Yes, we can”, po czym z siłą wodospadu Niagara ruszyliśmy w drogę. Tego dnia Msza św. to fenomen, ponieważ odbywa sie w lesie, a nawy wyznaczały nam drzewa. Potem niemal wszędzie byliśmy przed czasem, ale do tego już was chyba przyzwyczaiłem. Przed ostatnim odcinkiem, na postoju, jak co roku zostaliśmy zarzuceni megapysznymi drożdżówkami z lokalnej piekarni. Koniec dnia to „lizanie ran”, ale tym razem po wygranej walce. Jutro wychodzimy z bloków startowych o godz. 8. To będzie spacerek.

Dzień 9.

Zaczyna się, jak na pielgrzymkę przystało: Msza św., potem najdłuższy tego dnia 9-kilometrowy odcinek. Tuż przed południem mamy obiad, ale to, co go poprzedziło, to istne mistrzostwo świata. W miejscowości Bieniec ludzie rzucali nam pod nogi kwiaty i błogosławili na drogę. Można szybko popaść w pychę po takim przyjęciu, ale nam nie było w głowie nic takiego. W takim skwarze człowiek myśli tylko o postoju, odpoczynku i czymś chłodnym do picia. Wieczorem przed apelem pozwoliliśmy sobie na małą pogawędkę z Jego Wysokością Jezusem poprzez modlitwę uwielbienia. Jednak zamiast poczuć przypływ Ducha Świętego, poczułem atak komarów. Cóż, jakie uwielbienie, takie natchnienie. Widocznie mam jeszcze za mało wiary, a za dużo słodkiej krwi. Na koniec, na apelu, podziękowaliśmy Jezusowi i Maryi za mijający dzień, prosząc o kolejny. Jutro poniedziałek, to ostatni (normalny) dzień. We wtorek jak co roku będziemy świadkami małych i cichych cudów na trasie. Wtedy to nie my już idziemy, to aniołowie nas niosą i robią to z taką gracją, że nie czuć tego ponad 300-kilometrowego wysiłku. Daj Boże, aby i tak było tym razem. Co by nie było: Panie, wielbię Cię, chwalę i wywyższam. Amen.

Dzień 10.

Kłobuck zdobyty. Szampany się chłodzą, bo jutro wielka feta. Jak Bóg da, to we wtorek przywitamy się z Maryją, gospodynią obiektu przy ul. o. Augustyna Kordeckiego 2. Przecież tyle razy człowiek tam bywał, dlaczego każdy kolejny raz jest inny niż poprzednie? Tego fenomenu nie można po ludzku wytłumaczyć, ale wróćmy do dzisiejszego dnia. Startujemy z Załęcza Małego do Parzymiech (nazwa niczego sobie). Tam idziemy na kolizję z gorzowiakami, którzy wyskakują nam z prawej strony z podporządkowanej. W ostatniej chwili odbiliśmy do osi jezdni, ocalając wiele istnień ludzkich. W drodze do Dankowa byliśmy lepiej „spasowani z torem” i lepiej „pokonywaliśmy łuki”, dlatego wpadliśmy na metę przed rywalem (oczywiście, w drodze do Maryi nie ma rywali). Potem wspólna Msza św. i wymarsz. Kłobuck wita nas deszczykiem, tak więc mieliśmy małe chłodzenie. Godzina 19 to agapa i świętowanie. Objadamy się i chowamy po kieszeniach, bo tego po drodze w menu nie było. A potem to już tylko – jak by to zaśpiewała kapela „Europe” – „it’s the final countdown!”. Co po naszemu brzmi mniej więcej: „O Maryjo, witam Cię, o Maryjo, kocham Cię, o Maryjo, pobłogosław wszystkie dzieci swe”.

Dzień 11.

Jesteśmy zwycięzcami. Wielu z nas dokonało rzeczy, która była przed lub w trakcie pielgrzymki nie do zrealizowania. Co niektórzy na parę godzin przed pielgrzymką spakowali bagaże, prędzej nie wierząc, że pójdą, a jednak. Inni na pielgrzymce mieli kłopoty z chodzeniem, a jednak. I wiele innych cudów miało tu miejsce, o których nie pisałem w tym SMS-ie. Te zaś napisałem, aby dać świadectwo, że Jezus i Maryja, jak kogoś wzywają na Jasną Górę, to nie ma zmiłuj. A tu iście królewskie powitanie. Tysiące ludzi wiwatujących i uradowanych z powodu naszego wyczynu. Nas jednak nie interesował odbiór otoczenia (choć jest to miłe), lecz fakt, że wygraliśmy z własnymi słabościami, jednocześnie ucierając rogi złemu, który skumulował wszystkie swoje siły na ten dzień, ale chyba zapomniał nacisnąć przycisk z napisem START, bo wszystko poszło po naszemu. Wynik: Jezus – Szatan 1:0.

Klękając przed obliczem Czarnej Madonny, myślę: „Maryjo, Matko, to znowu ja, Twój marnotrawny syn. Pragnę w pokorze serca prosić o łaski, których mi brakuje, aby wypełnić wolę Twojego Syna. Uproś przez swoje Niepokalane Serce to, o co tak usilnie zabiegam”. W kaplicy Wieczystej Adoracji mam w głowie jedno: JEZU, UFAM TOBIE, i w sercu jest spokojnie i radośnie. Na tym zakończę moje pielgrzymkowe relacje, wierząc, że za rok spotkamy się na drodze do Matki Najświętszej. Z Bogiem i Maryją.

2014-08-21 13:03

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

„Największym skarbem jest rodzina” - jutro Pielgrzymka Małżeństw i Rodzin na Jasną Górę

2020-09-25 10:10

[ TEMATY ]

Jasna Góra

rodzina

pielgrzymka

Adobe Stock

Pod hasłem „Największym skarbem jest rodzina” zaczerpniętym z nauczania kard. Stefana Wyszyńskiego, w sobotę i niedzielę odbędzie się 36. Ogólnopolska Pielgrzymka Małżeństw i Rodzin na Jasną Górę. Oprócz modlitwy zaplanowano też dyskusję na temat zadań duszpasterstwa rodzin na najbliższe lata. Odbędzie się także odnowienie przyrzeczeń małżeńskich.

Mowa będzie m.in kwestiach bioetycznych, które nurtują polskich katolików, zwłaszcza takich jak aborcja, poronienie czy zapłodnienie in vitro – zapowiedział w rozmowie z KAI ks. Dr Przemysław Drąg. Dyrektor Krajowego Ośrodka Duszpasterstwa Rodzin (KODR) dodał, że spotkanie posłuży wypracowaniu strategii duszpasterstwa rodzin uwzględniającej specyfikę religijną poszczególnych diecezji, bo inaczej np. wygląda ona na południu, odmiennie zaś na północy Polski.

Obecnym wyzwaniem duszpasterstwa rodzin jest właściwa formacja świeckich, tak, aby wartości życia, rodziny, małżeństwa pielęgnowali w swoim codziennym życiu małżeńskim, a także w relacjach z dziećmi i wobec swego otoczenia – wyjaśnia ks. Drąg. Dodaje, że chodzi też o profesjonalną formację rodzin, żeby wiedziano co jest prawdą, a gdzie jest fałsz.

Ks. Drąg zwrócił uwagę, że duszpasterze muszą posiadać odpowiednie przygotowanie wobec problemów bioetycznych, z jakimi zwracają się dziś wierni, takich jak aborcja, poronienie czy zapłodnienie in vitro. „Chodzi o pokazanie w jaki sposób mówić do tych osób, jak im pomagać i gdzie ich kierować” – tłumaczy duchowny. Zdaniem ks. dyrektora KODR konieczne jest zwiększenie liczby katolickich poradni służących profesjonalną pomocą w kwestiach bioetycznych, tak, aby dotarcie do nich nie nastręczało większych problemów.

36. Pielgrzymka Małżeństw i Rodzin na Jasna Górę rozpocznie się 26 września o godz. 15.30 sprawowaną w kaplicy Matki Bożej. Liturgii przewodniczyć będzie bp Wiesław Śmigiel, przewodniczący Rady KEP ds. Rodziny. Wydarzenie zakończy się zaś Mszą św., którą w niedzielę, 27 września o godz. 11.00 odprawi biskup warszawsko-praski Romuald Kamiński.

Podczas Mszy św. nastąpi odnowienie przyrzeczeń małżeńskich, ślubowanie nowych doradców życia rodzinnego oraz zawierzenie małżeństw i rodzin Matce Bożej Królowej Polski.

Pielgrzymce towarzyszyć będzie wystawa pt. Rodzina Bogiem silna”, poświęcona nauczaniu Sługi Bożego kard. Stefana Wyszyńskiego. Ekspozycję będzie można zobaczyć w auli o. Augustyna Kordeckiego.

CZYTAJ DALEJ

Podpisano porozumienie w sprawie zasad i tempa transformacji górnictwa

2020-09-25 15:38

[ TEMATY ]

górnicy

górnictwo

Karol Porwich /Niedziela

Powołany przez działające na Śląsku związki zawodowe Międzyzwiązkowy Komitet Protestacyjno-Strajkowy i delegacja rządowa podpisały porozumienie ws. zasad i tempa transformacji górnictwa - poinformowali przedstawiciele stron. Ostatnia kopalnia węgla kamiennego w Polsce ma zakończyć działalność w 2049 r.

  • Negocjacje porozumienia trwały z przerwami od minionego wtorku. Podczas kilku tur rozmów porozumiano się co do zasad transformacji, jednak jeszcze minionej nocy sporny pozostawał jej harmonogram, czyli czas działania poszczególnych kopalń
  • Podpisanie porozumienia kończy prowadzony w kilkunastu kopalniach podziemny protest, związkowcy odwołali też zaplanowaną na piątek manifestację w Rudzie Śląskiej

Zgodnie z ustaleniami, obecnie pracujący górnicy mają mieć zagwarantowaną pracę do emerytury, a jeśli nie będzie to możliwe – zostaną objęci osłonami socjalnymi. Rząd powoła pełnomocnika ds. społeczno-gospodarczej transformacji terenów pogórniczych. Treść porozumienia ma być teraz notyfikowana w Komisji Europejskiej.

Negocjacje trwały z przerwami od minionego wtorku. Podpisanie porozumienia kończy prowadzony w kilkunastu kopalniach podziemny protest, związkowcy odwołali też zaplanowaną na piątek manifestację w Rudzie Śląskiej.

Przewodniczący delegacji rządowej, wiceminister aktywów państwowych, pełnomocnik rządu ds. transformacji spółek energetycznych i górnictwa, Artur Soboń ocenił w rozmowie z dziennikarzami, że porozumienie określa model "uczciwej, sprawiedliwej drogi do transformacji polskiego górnictwa i polskiej energetyki". „Jak mówił premier Mateusz Morawiecki – Polska idzie własną drogą, uwzględniając własną specyfikę, ale nie zawracamy kijem Wisły, idziemy zgodnie z polityką, którą mamy dzisiaj w Unii Europejskiej, bierzemy te realia pod uwagę” – oświadczył Soboń.

Szef śląsko-dąbrowskiej Solidarności Dominik Kolorz ocenił porozumienie pozytywnie, choć zaznaczył, że de facto oznacza ono zgodę na likwidację - w perspektywie wieloletniej - polskiego górnictwa. "Podpisaliśmy likwidację (...), jakkolwiek by to nie brzmiało, dobrą dla ludzi, ale jednak likwidację jednej z najważniejszych branż w historii Rzeczypospolitej" - oświadczył Kolorz.

Jak przekonywał, podczas negocjacji udało się osiągnąć maksymalne warunki bezpieczeństwa dla pracowników kopalń i wykorzystać możliwości funkcjonowania kopalń. Zgodnie z porozumieniem, ostatnia kopalnia przestanie wydobywać węgiel w 2049 r. Do tego czasu górnictwo ma być subsydiowane przez państwo.

Jak mówił Kolorz, dla związkowców najważniejszym elementem porozumienia były gwarancje zatrudnienia. „Nikt, który jest zatrudniony na kopalniach produkujących węgiel energetyczny, nie straci pracy. To był dla nas najważniejszy element tego porozumienia i to z podniesionym czołem możemy wszystkim ludziom przynieść” - powiedział szef śląsko-dąbrowskiej „S”.

Wiceminister Soboń dodał, że to strona rządowa zaproponowała, aby zapis gwarantujący kontynuację do emerytury zatrudnienia pracownikom pracującym pod ziemią i przy mechanicznej przeróbce węgla, znalazł się w porozumieniu. „W sytuacji, w której to nie będzie możliwe, będą przygotowane ustawowe osłony socjalne, ale jesteśmy zdeterminowani, aby wszyscy pracownicy pod ziemią mogli dopracować do okresu emerytury” – zadeklarował wiceminister.

Wiceminister dodał, że jest to „wstępnie policzone” i zasygnalizowane w treści porozumienia, a będzie szczegółowo opisane w umowie społecznej „co do konkretnego pracownika”, tak aby - jak mówił - pokazać, w jaki sposób ci pracownicy będą alokowani w ramach Polskiej Grupy Górniczej i innych spółek „To jest operacja, która nie tylko jest możliwa, ale dziś w dużym stopniu przeanalizowana” – dodał Soboń.

Załącznikiem do ramowego porozumienia, którego treści dotąd oficjalnie nie opublikowano, jest harmonogram wygaszania poszczególnych kopalń. Kolorz powiedział, że jako pierwsza ma być zlikwidowana rudzka kopalnia Pokój, w której kończy się złoże węgla. Według nieoficjalnych informacji w przyszłym roku działalność miałaby też zakończyć katowicka kopalnia Wujek, która ma być wcześniej połączona z kopalnią Murcki-Staszic.

W 2023 r. miałaby skończyć wydobycie rudzka kopalnia Bielszowice, zaś inna część obecnej kopalni Ruda - Halemba - miałaby działać jeszcze do 2034 roku. W 2028 r. wygaszona byłaby kopalnia Bolesław Śmiały w Łaziskach Górnych, a rok później gliwicka kopalnia Sośnica. W 2035 roku zakończyłaby działalność kopalnia Piast w Bieruniu, a dwa lata później kopalnia Ziemowit w Lędzinach. Kopalnia Murcki-Staszic w Katowicach byłaby wygaszona w roku 2039, a kopalnia Bobrek w Bytomiu rok później. W 2041 przestałaby wydobywać węgiel kopalnia Mysłowice-Wesoła, w 2043 r. kopalnia Rydułtowy, a w 2046 r. kopalnia Marcel w Radlinie. W 2049 wygaszone mają zostać - jako ostatnie w Polsce - dwie kopalnie rybnickie: Chwałowice i Jankowice.

Kolorz zaznaczył, że podczas rozmów udało się też uzgodnić kwestie związane z polityką energetyczną państwa. „Dokument ten, w związku z dzisiejszym porozumieniem, nie jest dokumentem zamkniętym. On będzie zawierał wszystkie elementy uzgodnień, dalszych prac, już w zespołach roboczych” – wyjaśnił. Na tej podstawie zostanie podpisana szersza umowa społeczna - pomiędzy stroną rządową, społeczną i samorządowcami. Będzie musiała ją notyfikować Komisja Europejska.

Soboń wyraził przekonanie, że KE do końca br. zaakceptuje wypracowane w Polsce porozumienie, które – w jego opinii – pozwala na spokojną i sprawiedliwą transformację polskiego górnictwa i energetyki. Prace nad umową społeczną na rzecz polskiej transformacji mają zakończyć się do połowy grudnia. „Jeśli będziemy działali razem, jeżeli będziemy wspólnie występowali przed KE, nie widzę żadnego powodu, dla którego nie mielibyśmy notyfikować w tym zakresie pomocy publicznej dla Polski” - powiedział wiceminister.

Soboń zapowiedział też powołanie przez rząd pełnomocnika ds. społeczno-gospodarczej transformacji terenów pogórniczych. „Chcemy w szczególny sposób skierować tam wszystkie środki, tak aby te obszary mogły się rozwijać już po górnictwie - po tym, z czego utrzymywały się nie tylko rodziny samych pracowników kopalni, ale także w dużym stopniu lokalna gospodarka" - mówił Soboń.

Szef śląsko-dąbrowskiej „S” podziękował górnikom, którzy w ostatnich dniach protestowali pod ziemią. Skrytykował natomiast parlamentarzystów z woj. śląskiego, którzy jego zdaniem – z nielicznymi wyjątkami – nie interesowali się toczącymi się w Katowicach rozmowami. Soboń odpowiadał, że parlamentarzyści byli proszeni o to, by rozmowy toczyły się wyłącznie pomiędzy stroną rządową i społeczną.

Prezes PGG Tomasz Rogala ocenił po rozmowach, że porozumienie było bardzo trudne, zwłaszcza dla strony społecznej, ale zarazem konieczne. „Jest ono niezbędne, żeby ustabilizować sektor górniczy (…) w okresie zmian” - powiedział i dodał, że dokument stwarza warunki przeprowadzania zmian, a zarazem zabezpiecza pracowników i ich miejsca pracy.

Negocjacje porozumienia trwały z przerwami od minionego wtorku. Podczas kilku tur rozmów porozumiano się co do zasad transformacji, jednak jeszcze minionej nocy sporny pozostawał jej harmonogram, czyli czas działania poszczególnych kopalń. Już wcześniej informowano, że strony zgodziły się, iż transformacja górnictwa ma być rozłożona na wiele lat, a górnicy dołowi mają mieć gwarancję pracy w kopalniach do emerytury.(PAP)

autorzy: Krzysztof Konopka, Marek Błoński

kon/ mab/ je/

CZYTAJ DALEJ

Patronka Warszawy i strażniczka Polski jednoczy wszystkich

Papież Franciszek otrzymał w prezencie od Andrzeja Dudy obraz Matki Bożej Łaskawej, patronki Warszawy. W 1652 r. Polacy modlili się do Matki Bożej Łaskawej o ustanie epidemii. Po ustaniu zarazy ogłoszono Matkę Bożą Łaskawą patronką Warszawy.

- Matka Boża Łaskawa jednoczy wszystkich w modlitwie - podkreśla ks. Krzysztof Ziółkowski, kustosz powstającego sanktuarium św. Jana Pawła II w Radzyminie, przy którym stanie pomnik będący wotum za pomoc Matki Bożej w obronie Warszawy w 1920 roku.

Duchowny opowiada, w jaki sposób do radzymińskiej parafii trafił obraz Matki Bożej Łaskawej. - Nieznana nam pani przekazała nam obraz Matki Bożej Łaskawej, który pierwotnie miał być feretronem. Obraz oprawiony był w bogato zdobione złote ramy. Okazał się jednak zbyt ciężki, żeby nosić go w procesjach. Miesiąc później biskup Romuald Kamiński wyszedł z inicjatywą, aby przy powstającym Sanktuarium postawić figurę Matki Bożej Łaskawej, a obraz umieścić w głównym ołtarzu - mówi ks. Ziółkowski.

Szczegółowe informacje na temat wsparcia budowy pomnika Matki Bożej Łaskawej można znaleźć tutaj.

Od początku pandemii w diecezji warszawsko-praskiej każdego wieczora prowadzona jest modlitwa różańcowa przed obrazem Matki Bożej Łaskawej, który towarzyszy męskim wspólnotom na Starym Mieście podczas publicznego różańca w pierwsze soboty miesiąca. Biskupi warszawsko-prascy, którzy zainicjowali tę modlitwę, słowami Jana Pawła II zawierzyli przed obliczem Łaskawej Pani Warszawę i Polskę.

Przed Jej wizerunkiem modlili się wierni stolicy w XVII w. podczas panującej wtedy zarazy, a Rada Miasta ogłosiła Matkę Bożą Łaskawą patronką stolicy. Maryja zasłynęła z interwencji podczas „Cudu nad Wisłą” i dwukrotnego pojawienia się w 1920 r. na polach Bitwy Warszawskiej, między Radzyminem a Ossowem.

24 marca 1651 r. obraz został koronowany (była to pierwsza koronacja w Polsce maryjnego obrazu), a Matka Boża Łaskawa stała się nie tylko patronką stolicy, ale i Strażniczką Polski.

Dziś w Radzyminie dzięki licznym darczyńcom powstaje sanktuarium św. Jana Pawła II jako wotum wdzięczności za Cud nad Wisłą. Parafia chce zdążyć z ukończeniem prac związanych z budową świątyni przed 100. rocznicą „Cudu nad Wisłą”. Budowę sanktuarium można wspierać poprzez przekazywanie datków.

W XVII wieku na Mazowszu nie było niemal domu bez malowanego czy drukowanego obrazka wybawicielki od zarazy i wszelkiego utrapienia. „Trudno byłoby, nie tylko w czasie zarazy, znaleźć kogoś, kto by nie miał medalika Madonny od zarazy. Nosili je wszyscy, nie tylko katolicy, lecz także innowiercy! Panowało powszechne przekonanie, że Najłaskawsza temu, kto prosi, opieki nie odmawia, nie patrząc na wyznanie petenta!” – pisze Ewa J. P. Storożyńska w książce „Matka Boża Łaskawa a Cud nad Wisłą”.

Autorka wznowionego wydania publikacji przypomina, że „do Madonny o Łaskawym Obliczu coraz liczniej przyjeżdżali wierni z innych miast, by się pokłonić i wzywać Jej protekcji”. Współautor książki, ks. Józef Bartnik wskazuje: „Do Maryi, naszej Mamy możemy mieć pełne zaufanie i pewność, że powierzonymi osobami, sprawami się zaopiekuje, trudnościom zaradzi, problemy rozwiąże”. Duchowny zachęca do zawierzenia Matce Bożej swoich problemów, bolączek, oczekiwań czy niespełnionych marzeń. „Maryja nie tylko Was wysłucha, ale miejcie pewność, że wszystkie powierzone Jej problemy sama rozwiąże” - zaznacza kapłan, który otrzymał liczne świadectwa osób wskazujących na szczególne wstawiennictwo Matki Bożej w sytuacjach po ludzku beznadziejnych.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję