Reklama

Niedziela Wrocławska

Wrocław i Dolny Śląsk razem!

O przygotowaniach Wrocławia do nowego roku szkolnego, o budżecie ESK, a przede wszystkim o zbliżających się wyborach samorządowych – z prezydentem Wrocławia Rafałem Dutkiewiczem rozmawia Krzysztof Kunert

KRZYSZTOF KUNERT: – W wielu szkołach wakacyjne remonty już się zakończyły, ale są też szkoły, gdzie remonty będą trwały we wrześniu i październiku, a nawet w listopadzie. Panie Prezydencie, jak Wrocław jest przygotowany do nowego roku szkolnego?

RAFAŁ DUTKIEWICZ: – Wrocław jest dobrze przygotowany zarówno do nowego roku szkolnego, jak i do narastającego wyżu demograficznego. Do roku 2015/2016 będą bardzo napełniały się szkoły podstawowe, potem ten wyż przesunie się w kierunku gimnazjów i na koniec liceów. Stąd też musimy dysponować odpowiednią ilością klas i wydajemy na to sporo pieniędzy publicznych. Obok remontów Wrocław buduje także nowe placówki bądź rozbudowuje już istniejące. Prowadzimy w tej chwili również rozmowy o przejęciu dwóch szkół od Urzędu Marszałkowskiego.

– We wrocławskich żłobkach ogłaszane są kolejne rekrutacje na miejsca dla dzieci dofinansowane przez miasto. Pomimo kilku naborów nadal brakuje miejsc dla 263 dzieci. Czy dzieci, które się nie dostały, mają wciąż szanse na dofinansowane miejsce?

– W tej kwestii podzielę się dobrą i niedobrą wiadomością. W szkołach, przedszkolach mamy miejsca dla wszystkich dzieci. Natomiast w żłobkach występują jeszcze pewne niedoskonałości. Dobra wiadomość jest też taka, że Wrocław jest numerem jeden, jeśli chodzi o przyrost miejsc w żłobkach. Natomiast ta gorsza wiadomość jest taka, że tych miejsc wciąż brakuje. Obecnie mamy następującą sytuację: szczyt urodzin jest już za nami, on przepłynął przez wrocławskie żłobki i dociera właśnie do szkół podstawowych. W tej chwili we Wrocławiu rodzi się nieco mniej dzieci. Co do zasady mogę jednak obiecać, że na dofinansowanie miejsc w żłobkach nie zabraknie pieniędzy.

– Na Dolnym Śląsku w nadchodzących wyborach… PiS zapowiada zwycięstwo, PO, z różnym skutkiem, próbuje się dogadać z Pańskim środowiskiem, zaś małe partie liczą na pojedyncze mandaty… Szykuje się ciekawe rozdanie?

– Będzie pewnie tak, że w listopadzie wszyscy ogłoszą sukces, bo każdy gdzieś zdobędzie mandat. Jestem bliski porozumienia z PO na szczeblu regionalnym. Mam nadzieję nadać jej nieco bardziej konserwatywnego szlifu, przy czym nie wstępuję do Platformy, ale będę z nią współpracował. Na fotel prezydenta Wrocławia chcę kandydować jako kandydat niezależny. Natomiast do rady miejskiej będziemy mieć albo wspólny komitet z PO albo osobny. Tu decyzja jeszcze nie zapadła. Mój gest zbliżenia do Platformy nie jest gestem wrogim w stosunku do Prawa i Sprawiedliwości. Mam nadzieję, że po wyborach, jak się uspokoją emocje, wszyscy będą mogli ze sobą współpracować. Niezwykle mi zależy na tym, aby można było zgodnie budować rozwój Wrocławia i Dolnego Śląska. W ostatnich latach w bardzo niedobry sposób usiłowano Wrocław przeciwstawiać regionowi. Uważam, że była to zgubna tendencja. Jesteśmy dynamicznym województwem, a dynamika może być jeszcze silniejsza, gdy będziemy budować w zgodzie.

– Nie ma Pan wrażenia, że Dolnoślązacy mogą być nieco zdezorientowani. Pan przez lata budował swoją polityczną pozycję na antypartyjnych hasłach, po czym – w sejmiku – złączył się koalicją z PO, która przez kilka lat nie zostawiała na Panu suchej nitki. Skąd taka zmiana?

– Mam nadzieję, że okres kampanii wyborczej pozwoli ten mój gest polityczny wrocławianom i Dolnoślązakom zrozumieć. Uważam, że w przypadku wyborów lokalnych, czyli gminnych, opcje obywatelskie są bardzo istotne. Takie wybory nie muszą mieć kolorów partyjnych. Ten model usiłowałem w przeszłości przenieść na poziom regionalny. Dzisiaj bym powiedział, że w Polsce ukształtowany jest obyczaj, że do wyborów parlamentarnych idzie się poprzez partie polityczne, i że ten obyczaj bardzo silnie przeniósł się na poziom regionalny. Dziś sejmiki są kształtowane przez partie polityczne i przejście na poziom regionalny tworów obywatelskich jest bardzo trudne. Jeżeli chce się realnie uczestniczyć w sprawowaniu władzy, to trzeba to zrobić w porozumieniu z partią polityczną. W Polsce istnieją dwa duże, poważne ugrupowania, PO i PiS. Historycznie powiedziałbym, że związany jestem z obydwoma, będąc klasycznym sierotą po POPiS-ie. Dzisiaj jest mi bliżej do PO.

– A nie boi się Pan, że targana aferami PO pociągnie Pana w dół? Ostatnie sondaże pokazują, że Polacy nie zapomnieli przez wakacje afery podsłuchowej.

– Mój śp. ojciec mawiał, że tylko silne ryby płyną pod prąd. Podobają mi się w polityce ruchy nieoczywiste. Rzeczywiście, Platforma po 7 latach sprawowania władzy wykazuje pewne zużycie, widać też, że nie jest bytem doskonałym. Ale powtórzę raz jeszcze, do uprawiania realnej polityki od szczebla regionalnego wzwyż trzeba się zabierać poprzez partie polityczne. Jeśli chce się reperować państwo, trzeba to robić właśnie poprzez partie, nawet jeśli są nadszarpnięte zębem czasu. Droga do naprawy Polski wiedzie poprzez polepszanie funkcjonowania ugrupowań politycznych, tych istniejących. Na rzeczywistość nie ma się co obrażać. Stąd taka moja decyzja.

– Rysują się też pierwsze kierunki kampanii. Jednym z nich będą finanse Wrocławia, które, wg opozycji, są w dramatycznym stanie. Panie Prezydencie, w jakim stanie są finanse Wrocławia?

– Finanse są w dobrym stanie. Od 2014 r. obowiązuje nowy wskaźnik zadłużenia nawiązujący do tzw. złotej reguły finansów publicznych, która sprowadza się do tego, że samorządy są oceniane poprzez bardzo zdroworozsądkowe podejście ukazujące bieżącą nadwyżkę finansową. Chodzi o różnicę między wpływami podatkowymi a bieżącymi wydatkami. W wypadku Wrocławia mamy jedną z najwyższych nadwyżek w skali kraju. Druga dobra informacja jest taka, że całkiem niedawno został opublikowany ranking zamożności miast polskich, w którym dzieli się dochody miasta przez ilość mieszkańców. Znaleźliśmy się w nim zaraz po Warszawie. Mamy oczywiście zaciągnięty kredyt w wysokości nieco ponad 50-ciu procent rocznego budżetu, ale nie mamy żadnych problemów z jego spłatą. I jeszcze jedna uwaga. Gdyby zadłużenie Wrocławia przeliczyć na produkt brutto generowany na jego terenie, to to zadłużenie wynosiłoby ok. 5-6%. Proszę więc spać spokojnie, nie mamy żadnych kłopotów z obsłużeniem naszych zobowiązań.

– A zadłużenie miejskich spółek. Czy ono wpisuje się w zadłużenie miasta?

– Jestem spokojny, jeśli chodzi o sytuację finansową wrocławskich spółek miejskich. Część tych przedsiębiorstw, owszem, zaciągnęła komercyjne kredyty w bankach, ale są to kredyty związane z bieżącym ich funkcjonowaniem i są one pokrywane z bieżących przychodów, np. Wrocławski Port Lotniczy, MPWiK. W przypadku Aquaparku i Stadionu Miejskiego ich kredyty faktycznie są zabezpieczone poprzez zaplanowane środki w budżecie Wrocławia na ich spłatę. Kredyty większości spółek miejskich budżetu Wrocławia nie dotykają i w żaden sposób na niego nie wpływają. Chcę więc podkreślić, że w przypadku finansów miasta i finansów spółek miejskich w żadnym przypadku nie zapala się czerwona lampka.

– Europejska Stolica Kultury. Liczył Pan na solidne rządowe dofinansowanie tej imprezy – ponad 200 mln zł. Tymczasem media donoszą, że Wrocław być może otrzyma tylko część tej sumy. Kto zatem sfinansuje ESK i czy potrafi Pan już powiedzieć, jaki będzie jego budżet?

– Realnie spodziewaliśmy się ok. 150-180 mln zł dotacji rządowej. Dziś jestem po słowie z premierem polskiego państwa i z minister kultury, którzy obiecali ok. 120 mln zł. Dokument, w którym ta kwota ma być zapisana – Wieloletni Program Rządowy – jest w ostatniej fazie tworzenia. Lada dzień odbędą się nad nim konsultacje międzyresortowe. Jaki więc będzie budżet ESK? Nasze roczne wydatki na kulturę to kwota ok. 150 mln zł, do tego dojdzie rozłożona na 3 lata omawiana dotacja rządowa. Szacuję, że w 2016 r. budżet ESK wyniesie między 150 a 200 mln zł. W porównaniu z innymi europejskimi stolicami kultury to znacząca kwota, np. Wilno, które kilka lat temu było taką stolicą, dysponowało znacznie mniejszymi funduszami.

2014-09-03 16:12

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Tu rodziła się Solidarność

2020-09-09 11:45

Niedziela wrocławska 37/2020, str. VI

[ TEMATY ]

Wrocław

Solidarność Walcząca

Kornel Morawiecki

Marzena Cyfert

Podczas nadania imienia Kornela Morawieckiego skwerowi na Starym Mieście

Podczas nadania imienia Kornela Morawieckiego skwerowi na Starym Mieście

– Sens słowa „solidarność” wyjaśnił Jezus, zachęcając swoich uczniów, by „jeden drugiego brzemiona nosił”. Solidarność jest właśnie takim niesieniem brzemienia drugiego człowieka, jest zaangażowaniem się w jego sprawy – mówił abp Józef Kupny.

Metropolita wrocławski wziął udział w głównych obchodach 40. rocznicy Sierpnia ´80 i powstania Solidarności we Wrocławiu. Wydarzenie miało miejsce 26 sierpnia w Centrum Historii Zajezdnia. Jak podkreślił dyrektor Zajezdni Marek Mutor, wydarzenia sierpniowe sprzed 40 lat miały dla Wrocławia wymiar szczególny, ponieważ przyczyniły się do budowania i utrwalenia jego polskiej tożsamości. – Strajk solidarnościowy ze stoczniowcami w Gdańsku rozpoczął się wczesnym rankiem 26 sierpnia w Zajezdni nr VII przy ulicy Grabiszyńskiej – tutaj, gdzie dziś się znajdujemy. To był strajk solidarnościowy. Dzięki temu w całej Polsce sformułowano koncepcję, że wszyscy strajkują w imię jednych postulatów. Tak rodziła się Solidarność w Polsce i rozpoczął się upadek systemu komunistycznego w naszym kraju. Dziś jesteśmy z tego bardzo dumni – mówił Marek Mutor.

Jak są trudne czasy, to Bóg daje człowiekowi światło. Takie światło płynęło od Wujka.

Zajezdnia strajkuje

Obchody jubileuszowe w Zajezdni rozpoczęły: otwarcie wystawy Zajezdnia strajkuje, Bieg dla Solidarności i uroczyste złożenie kwiatów pod pomnikiem Solidarności. Przy prezentacji wystawy organizatorzy postawili na innowacyjne rozwiązania, które pozwalają doświadczyć atmosfery tamtych dni. Wędrując po kolejnych częściach ekspozycji, można m.in. wsiąść do autobusu, posłuchać narad robotników czy też zajrzeć do wypełnionego charakterystycznymi zapachami warsztatu samochodowego. Na wyobraźnię i emocje działa również oryginalna ścieżka dźwiękowa.

– Powołaliśmy zespół badawczy, który postawił sobie za cel odtworzenie chronologii strajku i stworzenie w miarę pełnej listy jego uczestników. Mamy listę, na której jest prawie 200 nazwisk. Dotarliśmy do części tych ludzi, nagraliśmy kilkadziesiąt wywiadów, aby odtworzyć emocje, które im towarzyszyły i pobudzić wspomnienia. I ta wystawa jest przede wszystkim obrazem tych emocji. Pokazuje, co ci młodzi ludzie czuli, wchodząc do Zajezdni. Co się działo w ich sercach, ich duszach, kiedy ryzykowali, zaczynając strajk – mówił dr Andrzej Jerie, zastępca dyrektora ds. programowych oraz autor wystawy. Dyrektor Marek Mutor wskazał na bardzo istotny aspekt przedsięwzięcia. – Myślimy, jak przy tej okazji pokazać dzisiaj Solidarność. I chcemy przychód z biletów przeznaczyć na projekty wzmacniania społeczeństwa obywatelskiego na Białorusi.

Dziedzictwo Solidarności Walczącej długo było zapomniane. Jak gdyby przykryte kurzem.

Spod Centrum Historii Zajezdnia wystartowała sztafeta, której uczestnicy 30 sierpnia dotarli do Gdańska. Był to element łączący wrocławskie i gdańskie obchody.

Niosę Ciebie, Polsko, jak żagiew

W ramach obchodów jubileuszu miało miejsce wiele innych wydarzeń, m.in. nadanie sali konferencyjnej MPK imienia Tomasza Surowca, skwerowi u zbiegu ulic Rybackiej, Zachodniej i pl. św. Mikołaja nazwy Solidarności Polsko-Czesko-Słowackiej oraz miejskiemu skwerowi na Starym Mieście imienia Kornela Morawieckiego. – Jesteśmy dumni, że w naszym mieście możemy upamiętnić Solidarność i przyjaźń polsko-czesko-słowacką. Ludzi podobnych, ale jednak różnych języków połączyła przed 40 laty wspólna idea. Mówiła ona, że wspólnota ma znaczenie i że nie zna granic – mówił prezydent Wrocławia Jacek Sutryk przy skwerze Solidarności Polsko-Czesko-Słowackiej.

Kornel Morawiecki, twórca Solidarności Walczącej, został patronem skweru między ulicami Środkową i Szczepińską. Na uroczystości obecny był premier Mateusz Morawiecki wraz z rodziną. – Dziedzictwo Solidarności Walczącej długo było zapomniane. Jak gdyby przykryte kurzem. W latach odzyskiwania wolności ojciec był marginalizowany, gdyż jego hasła wydawały się zbyt radykalne, za daleko posunięte – mówił Mateusz Morawiecki. – Dziękuję wszystkim, którzy tutaj, na tym kawałku przestrzeni publicznej, w mieście, z którym związał swoje życie mój ojciec, upamiętnili jego życie. Ta spuścizna, dziedzictwo Solidarności Walczącej, jest tak bogata i tak głęboka. Wiele z tego, co się dzieje dobrego w Polsce, zawdzięczamy wytrwałości ojca, uporowi i walce o Polskę wolną i solidarną, dlatego trzeba jego dzieło upamiętniać – powiedział premier.

Solidarny sierpień

Prezentacje książek, konferencje naukowe i panele dyskusyjne to kolejne punkty obchodów rocznicowych. Jednym z nich był Wieczór Tumski, podczas którego dysputę o sierpniu 1980 i o tym, co się wydarzyło później, podjęli trzej kapłani; ludzie, którzy w tamtym trudnym czasie wykazali się odwagą, poświęceniem i zaangażowaniem w służbę człowiekowi: ks. Mirosław Drzewiecki, ks. Andrzej Dziełak i ks. Franciszek Głód. Jak zauważyli, zabrakło jeszcze jednego kapłana mocno zaangażowanego w wydarzenia sierpniowe – ks. Stanisława Orzechowskiego.

Ludzi podobnych, ale jednak różnych języków, połączyła przed 40 laty wspólna idea. Mówiła ona, że wspólnota ma znaczenie i że nie zna granic.

– Niejedna łza w oku się pojawiła, gdy po rozpoczęciu stanu wojennego wjechały czołgi od ul. Grabiszyńskiej, a w nich polscy żołnierze. W pierwszym momencie wydawało się, że to Niemcy, bo trudno było sobie wyobrazić, że to polskie wojsko. Raz po raz odchylały się klapy w tych czołgach i wychylali się żołnierze. Pamiętam siostrę, która wołała: „Chłopcy, co wy wyrabiacie” – mówił ks. Franciszek Głód. Kapłan wskazał też na moc płynącą z solidarności międzyludzkiej.

– Chcę powiedzieć, że też wiele dobrego udało się dokonać w tamtym czasie, a to dlatego, że udało nam się wcześniej założyć grupę Rady Parafialnej. Byliśmy ze sobą bardzo związani i mieliśmy w sobie oparcie – mówił. Ks. Andrzej Dziełak opowiedział o strajku widzianym od strony katedry: – Znaleźli się tutaj studenci, wśród których wrzało. Studenci poprosili Wujka o odprawienie Mszy św., a Wujek odpowiedział: „Kochani, po co wam Msza św.? Jeśli na Mszę, to bez nienawiści i złości, bo to Najświętsza Ofiara”. Wujek przewodniczył Eucharystii i mówił kazanie. Po południu wyruszyliśmy z katedry, ale nie było już zaciśniętych pięści i złości – zaznaczył ks. Dziełak. Ks. Mirosław Drzewiecki również wspomniał postać nieocenionego duszpasterza ks. Aleksandra Zienkiewicza: – Jak są trudne czasy, to Bóg daje człowiekowi światło. Takie światło płynęło od Wujka – podkreślił.

Światło na trudny czas

W uroczystości jubileuszowe wpisała się Eucharystia koncelebrowana pod przewodnictwem abp. Józefa Kupnego 30 sierpnia w kościele św. Klemensa Dworzaka. W homilii metropolita wrocławski zauważył, że dzisiaj solidarność jest tak samo potrzebna jak w sierpniu 1980 r. – Ona spaja społeczeństwo, zabezpiecza godność każdej osoby ludzkiej, a jednocześnie dobro wspólne i prawa społeczności. Solidarność mówi o mocy i wielkości człowieka, który przekracza swój egoizm i bierze na siebie ciężar drugiego.

CZYTAJ DALEJ

Apokalipsa ks. Dolindo. Czasy ostateczne oczami wielkiego mistyka z Neapolu

2020-09-25 09:56

[ TEMATY ]

Pismo Święte

o. Dolindo

esprit.com.pl

„Apokalipsa ks. Dolindo. Czasy ostateczne oczami wielkiego mistyka z Neapolu” to nowość Wydawnictwa Esprit, przekazująca komentarze ks. Dolindo do ostatniej księgi Nowego Testamentu. Co najbardziej chciał nam przekazać autor słynnej modlitwy „Jezus, Ty się tym zajmij”?

Książka o sposobie komentowania Apokalipsy św. Jana, ostatniej i najtrudniejszej księgi Nowego Testamentu, odsłaniającej Boży sens historycznych wydarzeń, w których żyje Kościół i które będą miały wpływ na jego przyszłość, została napisana przez katolickiego dziennikarza, który na co dzień zajmuje się omawianiem w mediach aktualnych doniesień z kraju i ze świata.

Jan Paweł II uważał, że Kościół potrzebuje dziennikarzy, którzy będą potrafili odczytać sens zdarzeń w duchu wiary. Zresztą, nie chodzi tu tylko o dziennikarzy. Wybitny biblista Alfred Cholewiński SJ lubił powtarzać, że dzisiejszy chrześcijanin i głosiciel Ewangelii nie powinien nigdy wypuszczać z jednej ręki Pisma Świętego, a z drugiej gazety.

Był to obrazowy sposób powiedzenia, że Bóg jest Panem historii przemawiającym do nas przez konkretne wydarzenia. Potrzebujemy uważnego wsłuchania się w głos Biblii, by zrozumieć, że Bóg wciąż rozmawia z nami nie tylko przez starożytne teksty, lecz także przez aktualne dzieje świata oraz okoliczności życia. Wiedział o tym ks. Dolindo Ruotolo, który pozostawił nam trzydzieści trzy tomy komentarzy do całego Pisma Świętego, z których ostatni, napisany w 1944 roku, a wydany trzydzieści lat później, dotyczył Księgi Apokalipsy.

Grazia Ruotolo, żyjąca krewna ks. Dolindo i kustosz jego pamięci, podczas mojego pierwszego z nią spotkania w Neapolu powiedziała mi, że najgorętszym pragnieniem ks. Dolindo było to, by Biblia powróciła materialnie do rąk wszystkich katolików. Ksiądz Dolindo był w tym względzie absolutnym prekursorem Soboru Watykańskiego II, którego jednym z podstawowych postulatów było przywrócenie słowu Boga należnego mu centralnego miejsca w liturgii i życiu wiernych:

W księgach świętych Ojciec, który jest w niebie, spo­tyka się miłościwie ze swymi dziećmi i prowadzi z nimi rozmowę. Tak wielka zaś tkwi w słowie Bo­żym moc i potęga, że jest ono dla Kościoła podporą i siłą żywotną, a dla synów Kościoła utwierdzeniem wiary, pokarmem duszy oraz źródłem czystym stałym życia duchowego.

„Chrześcijaństwo jest religią słowa Bożego” – napisał Benedykt XVI w adhortacji Verbum Domini [nr 7] i dodał: „Realistą jest ten, kto w słowie Bożym rozpoznaje fundament wszystkiego” [nr 10]. Słowo Boga zawarte w Piśmie Świętym jest tak ważnym pokarmem duchowym dla chrześcijanina, iż, jak się wyraził papież Benedykt, niekorzystanie z tej łaski winno być wyznawane jako grzech na spowiedzi.

Apokalipsa jest podręcznikiem przetrwania dla synów i córek Bożych. Życie nasze przesuwa się po drukowanych stronicach Pisma Świętego. Nie są to jedynie litery, układające się w zwykłe, choćby najpiękniej brzmiące słowa, ale to Słowo Życia. Bóg przynagla: „Stań się czujnym i umocnij resztę, która miała umrzeć” [Ap 3, 2]. Apokalipsa jest księgą pocieszenia, ale i ostrzeżenia. Swój szczyt osiąga w Chrystusowym zapewnieniu: „Przyjdę niebawem” [Ap 22, 20].

Ta ostatnia księga Nowego Testamentu, choć obfituje w opisy wojen, gróźb ze strony Boga i zapowiedzi nieszczęść, jest przede wszystkim przesłaniem Apostoła Miłości, św. Jana, który podczas ostatniej wieczerzy spoczywał na piersi Jezusa i poznał z bliska bicie Jego serca. Spisana przezeń księga jest opowieścią o miłości Chrystusa do Kościoła, swej mistycznej Oblubienicy. Wizje w niej zawarte miały pocieszyć uczniów Zmartwychwstałego poddawanych próbom i prześladowaniom.

Znamienne, że owe „próby i prześladowania” Katechizm Kościoła katolickiego umieszcza w aktualnych czasach, ostrzegając:

Przed przyjściem Chrystusa Kościół ma przejść przez końcową próbę, która zachwieje wiarą wie­ lu wierzących. Prześladowanie, które towarzyszy jego pielgrzymce przez ziemię, odsłoni „tajemnicę bezbożności” pod postacią oszukańczej religii, da­jącej ludziom pozorne rozwiązanie ich problemów za cenę odstępstwa od prawdy. Największym oszu­stwem religijnym jest oszustwo Antychrysta, czyli oszustwo pseudomesjanizmu, w którym człowiek uwielbia samego siebie zamiast Boga i Jego Mesja­ sza, który przyszedł w ciele [nr 675].

Świat liberalnej demokracji to świat zsekularyzowanego mesjanizmu. Wielu uważa, że zwycięstwo dobra nad złem dokona się w nim na drodze ewolucji bądź rewolucji opartych na wierze w człowieka, który potrafi zbawić sam siebie. „Dzieci, jest już ostatnia godzina” – woła św. Jan [1 J 2, 18]. Szatan wydaje się nie tylko uwolniony z łańcuchów, w które zakuto go po odkupieniu człowieka, lecz sprawia wręcz wrażenie posiadania pełni władzy nad tym światem.

_______________________

Artykuł zawiera fragmenty wstępu ks. Roberta Skrzypczaka do książki Jakuba Jawłowiczora "Apokalipsa ks. Dolindo. Czasy ostateczne oczami wielkiego mistyka z Neapolu", wyd. Esprit 2020. Zobacz więcej: Zobacz

CZYTAJ DALEJ

Końskowola. Tajemnica krzyża

2020-09-28 10:17

Katarzyna Artymiak

- Nie ma innej drogi do Boga, jak przez krzyż - nauczał bp Adam Bab w Końskowoli.

Doroczne uroczystości odpustowe w parafii Znalezienia Krzyża Świętego i św. Andrzeja Apostoła w Końskowoli zgromadziły na modlitwie wiernych. W niedzielę, 13 września, przedpołudniowej Mszy św., transmitowanej przez TVP3 Lublin, przewodniczył ks. prał. Tadeusz Pajurek, który w rodzinnej parafii dziękował za dar kapłaństwa w 40. rocznicę święceń. Na sumie odbyły się prymicje bp Adama Baba, który był tu proboszczem przez 4 lata. Podczas wieczornej Mszy św. młodzież przyjęła sakrament bierzmowania. Wszyscy otrzymali błogosławieństwo relikwiami drzewa Krzyża Świętego.

Droga do szczęścia

Proboszcz ks. Konrad Piłat w refleksji nad tajemnicą krzyża przywołał historię mistyczki Marty Robin i zachęcał wiernych do łączenia się w cierpieniu z krzyżem Chrystusa. - Jakże wielką sztuką jest nieść krzyż swojego życia w cichości, bez narzekania, tak jak Pan Jezus, który wziął krzyż z miłości do nas. Jeśli chcemy kochać Boga i ludzi, musimy patrzeć na krzyż - podkreślał. Zwracając uwagę, że współczesny człowiek podejmuje wiele trudu, by uniknąć cierpienia, przestrzegał, że taka droga nie prowadzi do prawdziwego szczęścia. - Stwierdzenie, że można żyć nadzieją bez cierpienia, to droga do pustki. Od cierpienia nie da się uciec. Cierpienie bez Boga kończy się tragicznie. Cierpienie z Bogiem prowadzi do zbawienia - wyjaśniał.

Prawo wiary

- Witaj w domu, biskupie Adamie! Ten ołtarz, ambonę i konfesjonały znasz doskonale - powiedział podczas sumy ks. K. Piłat. W odpowiedzi bp Bab do swoich dawnych parafian mówił z uśmiechem: - „Pomimo masek na twarzach widzę, że w ogóle się nie starzejecie. Takie jest prawo wiary: czas mija, ale ten, kto się trzyma Pana Jezusa, kto Mu ufa, kto Go naśladuje, ten się nie starzeje”. Dziękując parafianom z Końskowoli, w tym ks. prał. Tadeuszowi Pajurkowi za wszelkie dobro, którego doświadczył, bp Bab powiedział: - „Dużo dobra jest za nami, ale ufam, że gdy będziemy się dobrze modlić, to rozpoznamy dobro, które Pan Bóg przygotował dla nas dla uczynienia. Prosimy zatem, abyśmy mieli radary dobrze nastawione na Bożą wolę, dobrze zestrojone z Jego Sercem, żebyśmy tego czasu, który jest przed nami, nie zmarnowali”.

Prawda i miłość

W pasterskim nauczaniu bp Adam Bab podkreślił, że „nie ma innej drogi do serca Boga, do miłości Boga, jak przez ukrzyżowanego Chrystusa, przez krzyż”. - Bóg jest miłością objawioną na krzyżu. Nie da się od krzyża uciec i zapomnieć o naszej sytuacji przed Bogiem, o naszej grzeszności. Wiele osób dostrzega, że Bóg jest miłością, ale zapomina, że ta miłość objawiła się przez krzyż. Bez krzyża jest to miłość łatwa, lekka, niezobowiązująca. Krzyż przypomina, że Ktoś zapłacił za mój dostęp do Bożej miłości. Była to wielka cena - powiedział ksiądz biskup. Przywołując postaci dwóch łotrów, ukrzyżowanych wraz z Jezusem, przestrzegał przed odpłacaniem złem za zło i zachęcał do otwarcia się na Chrystusa i Jego łaskę w każdej sytuacji życia. - W tej parafii żyjecie tajemnicą krzyża, jej uczycie się na Eucharystii, zabieracie ją w sercach do swoich spraw, żeby dobrze zarządzać w życiu prawdą i miłością. Pamiętajcie o własnej grzeszności i o tym, że jest miłosierny Bóg, który przebacza i dodaje zapału, by żyć przebaczeniem i miłością, by być świadkiem Boga wszędzie tam, gdzie dzieje wasza historia - powiedział pasterz.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję