Reklama

Największa polska parafia w Kanadzie

Z o. Januszem Błażejakiem OMI, proboszczem parafii św. Maksymiliana Kolbego w kanadyjskiej Mississaudze, która 5 października 2014 r. obchodzi jubileusz 35-lecia swojego istnienia, rozmawia Katarzyna Woynarowska

Niedziela Ogólnopolska 40/2014, str. 22-23

KATARZYNA WOYNAROWSKA: – Jak na warunki polskie jesteście parafią młodą, ale w Kanadzie – już wspólnotą z własnymi doświadczeniami i przeszłością. Z zainteresowaniem czytałam o zabiegach, które czynili emigranci z Polski, by mieć w okolicy polski kościół. Ale o tym, że w końcu dostaliście zgodę, zadecydował wybór Karola Wojtyły na papieża. Czyli – Ojciec Święty „załatwił” Wam parafię. Proszę krótko opowiedzieć o początkach wspólnoty.

O. JANUSZ BŁAŻEJAK OMI: – Nasza wspólnota parafialna powstała 35 lat temu. Wtedy też rozpoczęły się prace nad budową kościoła, które zainicjował o. Stanisław Bąk OMI. Początki były jednak bardzo trudne. Parafia rozwijała się razem z miastem, które powstało dopiero w 1974 r. Pojawiła się potrzeba, by utworzyć oficjalną strukturę duszpasterską. 15 października 1979 r. kard. Gerald Emmett Carter erygował parafię im. bł. Maksymiliana Kolbego pod opieką Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej. Wiemy, że Ksiądz Kardynał znał św. Jana Pawła II jeszcze z czasów przed jego wyborem na papieża. Musiało to, oczywiście, w pewien sposób przyśpieszyć zatwierdzenie parafii polonijnej. Kiedy 13 marca 1983 r. wbito pierwszą łopatę pod budowę kościoła, burmistrz Mississaugi Hazel McCallion powiedziała: „Jestem dumna, stojąc tu dziś z wami w miejscu, w którym wbijemy pierwszą łopatę pod bardzo szczególny kościół, z którego wkrótce zasłynie Mississauga (...). Nie będzie to tylko budynek, sam budynek bowiem nic nie znaczy. To będą modlący się tutaj każdej niedzieli Polacy, demonstrujący w naszej społeczności swoją silną wiarę w naszego Wszechmogącego Boga i Jezusa Chrystusa, którzy ubogacą nasze miasto”. Tak powstał nasz wyjątkowy kościół i największa polonijna parafia w Kanadzie, a nawet na całym świecie.

– Wybudowanie kościoła jest zadaniem bardzo trudnym, kosztownym i żmudnym. Wasz powstawał trochę po polsku – ile tylko można było budować własnymi rękami, to budowaliście...

– Budowaliśmy po polsku, ale w warunkach kanadyjskich. Spółka budowlana, która w latach 70. XX wieku wybudowała w Kanadzie wiele kościołów, oszacowała budowę na ok. 2 mln dolarów. Dla obniżenia kosztów wykonania parafianie – stolarze, murarze, tynkarze, hydraulicy, elektrycy i wszyscy, którzy oferowali pomocną dłoń, pracowali niestrudzenie, żeby zbudować swój kościół. Ten wkład parafian był bardzo cenny i tak pozostało do dziś. Dzieło zostało ukończone we wrześniu 1984 r. Wtedy zarejestrowanych w parafii było 1800 rodzin.

– Tylko do róż różańcowych należy u Was 1200 osób! To imponuje, podobnie jak liczba i rozmaitość wspólnot działających przy parafii. Jak Wy to robicie, że ludzie tak chętnie włączają się w życie parafii?

– W 1985 r. w naszej świątyni było 15 nadzwyczajnych szafarzy Komunii św.! Rok później działało już 25 oficjalnych komitetów i organizacji parafialnych, m.in. Grupa Aktywnych Katolików, Obrzęd Inicjacji Chrześcijańskiej dla Dorosłych, Rycerze Kolumba, grupa młodzieżowa „Kolbe”, harcerze, liczący 200 członków Klub Seniora, duszpasterstwo głuchoniemych, franciszkanie świeccy, Grupa Modlitewna Ojca Pio i grupa taneczna. Niezwykle prężnie działają również chór parafialny „Agnus Dei”, orkiestra dęta „Polonia Bros Band” i schole parafialne. Wielką rolę odegrał Program Odrodzenia Duchowego Parafii i Program Odnowy.

– Na czym on polegał?

– Spotykały się małe grupy w domach, gdzie modlono się i rozważano Pismo Święte. Kształtowały się przez to silne więzi społeczne. Dziś tę rolę odgrywają liczne kręgi Kościoła Domowego. Prawdziwym fenomenem jest rozwój róż różańcowych. W 1990 r. Żywy Różaniec liczył 500 członków, a dziś jest ich ponad 1200! Bardzo liczną grupę stanowią także ministranci. Jest ich 120 – chłopców i dziewcząt – w różnych grupach wiekowych. Mamy 40 katechetów, którzy w ramach wolontariatu prowadzą lekcje religii. Wielką rolę odgrywa także Poradnia Rodzinna, w której kilku specjalistów służy fachową pomocą. Często gościmy z Polski księży biskupów, teologów, rekolekcjonistów oraz ludzi kultury i nauki z wykładami i prelekcjami. W parafii św. Maksymiliana zrodziła się także inicjatywa Katolickiego Studia Młodych (obecnie Radio Rodzina), które zostało stworzone przez o. Mariana Gila OMI i każdego dnia nadaje własny program. Tutaj narodził się również pomysł Międzynarodowego Festiwalu Piosenki Religijnej. Atmosferę parafii tworzą także duszpasterze, którzy codziennie głoszą słowo Boże i słuchają spowiedzi.

– Parafia w Polsce i parafia w Kanadzie to zapewne dwie różne rzeczywistości, zwłaszcza w sferze zarządzania, sposobu podejmowania ważnych dla wspólnoty decyzji, także tych finansowych. Ojciec zapewne dostrzega te różnice...

– Nasza parafia funkcjonuje w strukturach diecezji torontońskiej i jednocześnie zachowuje wiele elementów doświadczenia Kościoła w Polsce. Zespół duszpasterzy współdziała z radą parafialną, która ma duże znaczenie doradcze w działalności pastoralnej. Oprócz rady parafialnej mamy komitet finansowy, który pomaga w zarządzaniu majątkiem wspólnoty parafialnej. Najbardziej wyróżnioną organizacją jest Komisja Kościelna, którą tworzy grupa 50 osób cieszących się szczególnym uznaniem i poważaniem parafian. Członkowie komisji są odpowiedzialni za witanie osób wchodzących do kościoła, służenie pomocą starszym i potrzebującym, zbieranie ofiar w czasie nabożeństw oraz nadzorowanie gospodarczego wymiaru naszej wspólnoty.

– W Polsce powszechnie niemal narzeka się, że coraz trudniej o młodzież w parafii. Oczywiście, młodzi są w kościele, ale aktywnych, zaangażowanych jest coraz mniej. Czy podobny problem mają kanadyjskie parafie? Co robicie, by przyciągnąć młodych do kościoła?

– Proszę pamiętać, że tymi, którzy przyprowadzają młodzież do kościoła, są najpierw i przede wszystkim wierzący rodzice, a takich – Bogu dzięki! – mamy bardzo wielu. Młodzież stanowi zatem liczną i znaczącą grupę wiernych naszej parafii. Są zorganizowani w kilkunastu wspólnotach, które mają swoje spotkania formacyjne nawet co tydzień, a poza rokiem szkolnym wielu uczestniczy w kościelnych projektach wakacyjnych. Ministranci i harcerze co roku uczestniczą w obozach na kanadyjskich Kaszubach. Dla dzieci organizujemy także specjalne programy duszpasterskie związane z rokiem liturgicznym, jak Różaniec, Roraty, Drogi Krzyżowe, konkursy i zabawy; np. w Balu Wszystkich Świętych wzięło udział ponad 500 dzieci. Ważnym wydarzeniem w ciągu roku są na pewno rekolekcje dla różnych grup wiekowych i językowych. Kilka razy gościliśmy m.in. bp. Antoniego Długosza, radosnego przyjaciela dzieci.

– Czy Polacy na emigracji są bardziej pobożni niż w kraju? Przez całe dekady mówiło się, że dla Polaków rzuconych gdzieś tam w świat punktem zaczepienia, swoistą przystanią, są polskie kościoły. Czy nadal tak jest?

– Wystarczy powiedzieć, że parking, który przygotowaliśmy dla ponad 800 samochodów, czasem okazuje się po prostu za mały. A niedzielnych Mszy św. mamy 8! Od 20 lat wielkim błogosławieństwem dla parafii jest całodobowa adoracja Najświętszego Sakramentu w kaplicy Pana Jezusa Miłosiernego. Nie tylko Polacy, ale także ludzie innych nacji, którzy mieszkają wokół naszego kościoła, adorują Pana Jezusa przez 24 godziny na dobę. Od początku istnienia kaplicy Bożego Miłosierdzia państwo Chmurowie organizują harmonogram adoracji, do której na stałe zapisanych jest 300 parafian, a 80 osób uczestniczy w niej od pierwszego dnia istnienia kaplicy. O żywotności wspólnoty świadczą również przyjmowane sakramenty. W roku 2013 ochrzciliśmy 202 dzieci, do Pierwszej Komunii św. przystąpiło 192 dziewcząt i chłopców, a 117 młodych otrzymało sakrament bierzmowania. O poczuciu więzi z Kościołem świadczyć może także bardzo liczny udział wiernych w niedzielnych Mszach św. Zawsze wielką popularnością wśród parafian cieszą się uroczystości kościelne i narodowe, jak również pielgrzymki piesze i zmotoryzowane. Na święcenie pokarmów w Wielką Sobotę przychodzi ponad 30 tys. ludzi. Także codzienne kolejki przy konfesjonałach świadczą o pielęgnowaniu przez naszych rodaków życia duchowego. Dla nas, misjonarzy oblatów, ważnym wskaźnikiem zaangażowania religijnego pozostaje wrażliwość na potrzeby Kościoła misyjnego. Tu, w Mississaudze, pamiętamy o misjonarzach i misjonarkach z różnych stron świata i staramy się wspierać ich duchowo i materialnie.
W jubileuszowym roku 35-lecia istnienia wspólnoty parafialnej pojawiły się też nowe inicjatywy. Wybudowaliśmy centrum katechetyczne, przeprowadziliśmy potrzebne remonty, a w wymiarze duchowym – wprowadziliśmy do kościoła relikwie św. Jana Pawła II i Polacy ufundowali pomnik naszego Wielkiego Rodaka. Na placu przykościelnym stanął także dziesięciometrowy krzyż misyjny, jako pamiątka misji jubileuszowych. W naszym świętowaniu jubileuszu można uczestniczyć, odwiedzając nas osobiście lub poprzez stronę internetową: www.kolbe.ca, do czego serdecznie zachęcam Czytelników „Niedzieli”.

2014-09-30 15:12

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Nie żyje ks. prof. Wojciech Życiński SDB

2020-04-07 10:49

pixel2013/pixabay.com

Dziś w nocy zmarł ks. prof. Wojciech Życiński SDB, ceniony mariolog, były dziekan Wydziału Teologicznego Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie i prorektor PAT. Był bratem śp. arcybiskupa Józefa Życińskiego. Informację o śmierci ks. prof. Życińskiego potwierdziła rzeczniczka Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie.

Wojciech Życiński urodził się 22 lutego 1953 r. w Nowej Wsi. W 1973 r. wstąpił do zgromadzenia salezjanów w Kopcu. W latach 1974–1981 odbył studia w Wyższym Seminarium Duchownym Towarzystwa Salezjańskiego w Krakowie. Śluby wieczyste złożył 18 czerwca 1980 r. w Krakowie. Święceń prezbiteratu udzielił mu 19 czerwca 1981 w Krakowie biskup Albin Małysiak.

W latach 1981–1985 studiował na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim uzyskując doktorat. Specjalizację pogłębiał, wyjeżdżając na stypendia naukowe na Katolicki Uniwersytet Ameryki w Waszyngtonie (1986) i do Marianum w Rzymie (1989). Habilitację w zakresie nauk teologicznych uzyskał w 1994 r. na Wydziale Teologii Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego na podstawie rozprawy „Jedność w wielości. Perspektywy mariologii ekumenicznej”.

Był wykładowcą dogmatyki i ekumenizmu w Wyższym Seminarium Duchownym Towarzystwa Salezjańskiego w Krakowie, a w latach 1990–1994 był tamże prefektem studiów. Od 1995 do 2017 pełnił funkcję kierownika najpierw II Katedry Dogmatyki, później Katedry Mariologii najpierw na Papieskiej Akademii Teologicznej a później na Uniwersytecie Papieskim Jana Pawła II w Krakowie, gdzie w roku 2000 objął stanowisko profesora uczelnianego.

W latach 1994–1997 sprawował urząd prodziekana Wydziału Teologicznego Papieskiej Akademii Teologicznej, a w latach 1997–2000 dziekana tego wydziału. Od 2000 do 2006 był prorektorem Papieskiej Akademii Teologicznej ds. Nauki i Współpracy Krajowej i Zagranicznej. Od 2012 roku był zwyczajnym członkiem Pontificia Accademia Mariana Internationalis.

Był cenionym autorem wielu artykułów i monografii, szczególnie z zakresu mariologii. Na uwagę zasługują chociażby: „Johna H. Newmana teoria rozwoju doktryny mariologicznej” (Lublin, Wydawnictwo KUL, 2010) oraz „Matka, która pozostała Dziewicą” (seria Horyzonty dogmatu, Kraków 2017).

W ubiegłym roku akademickim ks. prof. Wojciech Życiński przeszedł na emeryturę. Senat UPJPII przyznał mu złoty medal Bene Merenti za wyjątkowy wkład w rozwój uczelni.

Ks. prof. Wojciech Życiński był bratem arcybiskupa Józefa Życińskiego.

CZYTAJ DALEJ

Abp Budzik: czasem trzeba utracić dobra, żeby je właściwie cenić

2020-04-09 15:47

[ TEMATY ]

Triduum Paschalne

episkopat.pl

Trzeba nam czasem utracić pewne oczywiste dobra, żeby je właściwie cenić i za nie odpowiednio dziękować. Oby z tej tęsknoty wyrosła wielka wdzięczność wobec Boga, który nas gromadzi w swoim Kościele - powiedział abp Stanisław Budzik. Metropolita lubelski w obecności najbliższych współpracowników przewodniczył Mszy krzyżma, podczas której konsekrował oleje potrzebne do sprawowania sakramentów.

W homilii abp Stanisław Budzik odniósł się do trwającej pandemii koronawirusa i jej skutków, jakie ma na życie społeczne na świecie. Zwracając uwagę na pustą archikatedrę lubelską, wyraził tęsknotę za corocznym zgromadzeniem lokalnego duchowieństwa. - Dzisiaj pielgrzymujecie w duchu do tego miejsca, gdzie dojrzewało wasze powołanie. Do tego miejsca, w którym narodziło się wasze kapłaństwo. Ta świątynia to Wieczernik i zarazem Nazaret, gdzie Matka Boża Katedralna wychowuje swoich synów-kapłanów, wskazując na Jezusa. Duch Święty namaścił nas i posłał, abyśmy podjęli zbawczą misję Chrystusa, abyśmy szli między ludzi i rozdawali Jego słowo, Jego ciało i Jego przebaczenie – mówił.

Metropolita wezwał wszystkich łączących się poprzez transmisję kapłanów do jeszcze większej troski o należyte przygotowanie i celebrowanie Eucharystii. - Nie wolno nam zmarnować czy zlekceważyć tego największego daru. Potrzeba nam osobistego zaangażowania w przeżywanie Eucharystii, jako sprawowanie kapłaństwa poprzez dar złożony z naszego życia. Trzeba nam więcej wiary w moc łaski, jaką otrzymaliśmy w sakramencie święceń. Aby Najświętszy Sakrament rodził w pasterzach i wiernych piękne owoce nowego życia, świętości i miłości, kościelnej komunii. Każdy kto Go przyjmuje, może dostąpić tego, co tak sugestywnie wyraził papież Franciszek w swojej adhortacji "Christus vivit": Bóg cię kocha, a Chrystus jest twoim Zbawicielem. On żyje i chce, abyś żył. Jego duch wlewa się w twoje życie jak źródło – powiedział hierarcha.

Na koniec pasterz archidiecezji lubelskiej wyraził nadzieję, że choć obecny stan epidemiologiczny napawa wszystkich smutkiem, obawami i bólem to przyczyni się on do odnowy miłości do Kościoła. - Na jednej z wież kościelnych w Polsce, pracujący w parafii kapłani wywiesili wielki baner z napisem „Tęsknimy za wami”. Trzeba nam czasem utracić pewne oczywiste dobra, żeby je właściwie cenić i za nie odpowiednio dziękować. Z jednej strony jest tęsknota wiernych za uczestnictwem w sakramentach, za dostępem do kapłana, do słowa Bożego, do Kościoła. Z drugiej strony tęsknota kapłanów za obecnością wiernych wypełniających kościoły, za Kościołem, który ze swojej natury jest komunią zjednoczonych serc. Oby z tej tęsknoty wyrosła wielka wdzięczność wobec Boga, który nas gromadzi w swoim Kościele. Oby z niej wyrosła większa gorliwość kapłańskiej posługi – głosił abp Budzik.

Tradycyjnie w czasie Mszy Krzyżma w archikatedrach gromadzi się diecezjalne prezbiterium i odnawia swoje przyrzeczenia kapłańskie. Jednak z powodu zaistniałych okoliczności pominięto ten moment liturgii. W procesji z darami diakoni przynieśli olej na święte krzyżmo oraz olej chorych. Obrzęd poświęcenia krzyżma odbył się po komunii świętej natomiast olej chorych przeznaczony ku pokrzepieniu tych, którzy podupadli na zdrowiu został pobłogosławiony w czasie modlitwy eucharystycznej.

Obecnie w archidiecezji lubelskiej pracuje ponad 1100 kapłanów, w tym ponad 900 kapłanów diecezjalnych i 200 zakonnych. Znaczna większość z nich prowadzi duszpasterstwa parafialne i pracę katechetyczną. Część jest pracownikami Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II. Wielu księży podjęło się pracy misyjnej na wszystkich kontynentach.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję