Reklama

Wiadomości

Służyć prawdzie o rodzinie, a nie mentalności świata

W dniach 2-4 października br., w przeddzień synodu biskupów poświęconego rodzinie, w Rzymie odbyło się doroczne zgromadzenie plenarne Rady Konferencji Biskupów Europy (CCEE). Tematem dyskusji biskupów była „Rodzina i przyszłość Europy”. W spotkaniu wzięli udział również relatorzy, wśród nich pp. Ludmiła i Stanisław Grygielowie z Papieskiego Instytutu Jana Pawła II dla Studiów nad Małżeństwem i Rodziną, działającego przy Uniwersytecie Laterańskim

Niedziela Ogólnopolska 42/2014, str. 46-47

[ TEMATY ]

wywiad

rodzina

synod

Synod o rodzinie

Włodzimierz Rędzioch

Ludmiła i Stanisław Grygielowie

Ludmiła i
Stanisław Grygielowie

WŁODZIMIERZ RĘDZIOCH: – Zostali Państwo zaproszeni na zgromadzenie plenarne Rady Konferencji Biskupów Europy (CCEE), które odbywało się w Rzymie w dniach 2-4 października, by zaprezentować św. Jana Pawła II jako papieża rodziny. Dlaczego należy uznać Jana Pawła II za papieża rodziny i jaka była jego wizja rodziny chrześcijańskiej?

PROF. STANISŁAW GRYGIEL: – Św. Jan Paweł II, przyjaźniąc się z młodymi ludźmi, którym towarzyszył w przygotowaniu się do małżeństwa i do założenia rodziny, wiedział z doświadczenia, że rodzina jest miejscem, w którym rodzi się i rozwija Kościół. Według niego, ksiądz jest sługą Kościoła, winien zatem być także sługą rodzin. Winien iść do Chrystusa drogą wyznaczaną mu nade wszystko przez miłość. Oddając się Chrystusowi, św. Jan Paweł II oddawał się Słowu, w którym Bóg stwarza świat aż do dziś. W tym Słowie szukał i znajdywał odpowiedzi na pytania: Czym jest miłość? Kim jest człowiek? Czym jest małżeństwo? Jego doświadczenie miłości odnajdywało się w Słowie Boga. Słowo, którym jest Chrystus, pozwoliło mu lepiej rozumieć ludzkie pragnienie trwałej miłości i trwałego szczęścia. Pozwoliło mu zrozumieć prawdę o małżeństwie i rodzinie. Prawda ta wydarza się w „trójkącie” miłości: mężczyzna – kobieta – Bóg.

LUDMIŁA GRYGIEL: – Karol Wojtyła od początku swego życia kapłańskiego służył młodym, którzy – jak to wyznał we wstępie do swej książki „Miłość i odpowiedzialność” – nauczyli go miłować ludzką miłość. Do końca życia pozostał wierny tej miłości i ukazywał ją młodym całego świata w tak przekonujący sposób, że akceptowali jego magisterium. Duszpasterską posługę księdza, kardynała i papieża nazywam duszpasterstwem adekwatnym, gdyż stanowi ona realizację jego antropologii adekwatnej. Takie duszpasterstwo łączy doktrynę Kościoła z osobowym doświadczeniem wiernych; troszczy się bowiem o zaspokojenie pragnienia serca człowieka, niespokojnego, dopóki nie spotka kogoś, kto go pokocha i kto będzie przez niego kochany, a jednocześnie przekazuje nauczanie Chrystusa o małżeństwie i rodzinie.

– Mówiąc o Janie Pawle II i rodzinie, musimy wspomnieć o jego podstawowym dokumencie w tej dziedzinie – adhortacji apostolskiej „Familiaris consortio”. W dniach poprzedzających synod niektórzy próbowali ukazać ten dokument jako tekst „przestarzały”, ponieważ – jak stwierdził sam kard. Lorenzo Baldisseri, sekretarz generalny synodu – „aktualny kontekst rodziny jest dziś inny niż 33 lata temu”. Czy nauczanie Jana Pawła II zawarte w tej adhortacji można uznać za nieaktualne?

S. G.: – Św. Jan Paweł II mówi o miłości małżeńskiej oraz o rodzinie to, co powiedział o nich Chrystus żyjący w Świętej Rodzinie i będący Słowem, w którym Bóg stwarza człowieka mężczyzną i kobietą. Chrystus zna więc prawdę o małżeństwie i rodzinie. Jan Paweł II nie miał najmniejszej wątpliwości, że słowa Chrystusa nie ulegają przedawnieniu. Zawierzył im całkowicie.
Ewangelia nie przestaje być aktualna, mimo że świat się zmienia. To prawda, że – jak powiedział Heraklit – nie wchodzi się dwa razy do tej samej rzeki. Chrystus jednak jest zawsze ten sam i zawsze ten sam wchodzi w zmieniający się świat. „Kontekst rodziny” zmienia się, ale słowo Boga o małżeństwie i rodzinie trwa na wieki. Myślę, że wypowiedź kard. Baldisseriego wymaga precyzyjnego wyjaśnienia. Bez niego wprowadzi ona ludzi wierzących w błąd. Adhortacja „Familiaris consortio” św. Jana Pawła II jest nadal aktualna. Papież mówi w niej o pięknie małżeństwa i rodziny, a jest to trudne piękno i nie każdy chce je dostrzec, by nie musieć się zmienić, czyli nawrócić. Dzisiejsza mentalność, w której jeszcze pokutuje marksistowska zasada myślenia – według niej praxis decyduje o tym, jak mamy widzieć świat i o nim myśleć – podstępnie wkradła się nawet do głów niektórych teologów. Mentalność ta, mniej lub bardziej świadomie opierając się na tej zasadzie, chce, żeby praxis duszpasterska modyfikowała Słowo Boga i Jego obecność w świecie. Pamiętamy bolesne konsekwencje fundamentalnej tezy marksizmu: nie chodzi o kontemplację świata, lecz o jego zmianę. Ludzie poddani tej tezie kontemplują własne wytwory i każą innym padać przed nimi na kolana. Teologowie i duszpasterze, którzy w duszpasterskiej praxis widzą kryterium prawdy, stanowią śmiertelne zagrożenie dla człowieka i dla Kościoła. Oni nie ewangelizują świata. Oni go niszczą.

L. G.: – Od początku historii chrześcijaństwa „kontekst rodziny” zmieniał się, bo zmieniały się obyczaje, warunki życia etc., ale nigdy Kościół nie dostosowywał podstawowych prawd wiary do ideologii politycznych i systemów społecznych. Naśladował w tym samego Chrystusa, który bez względu na zastane obyczaje (akceptowane przez większość), wbrew „zatwardziałości serc” sobie współczesnych, głosił prawdę o małżeństwie, tak jak ją objawił Bóg na początku. Jan Paweł II nieustannie tę prawdę przypominał i zdecydowanie sprzeciwiał się tym, „którzy chcieliby przekręcić Ewangelię Chrystusa” (por. Ga 1, 6). Dlatego jego nauczanie jest ciągle aktualne. Aktualny jest również jego przykład ofiarnego służenia małżonkom i rodzinom. Wszystkim małżonkom i rodzinom.

– Wiele miesięcy temu kard. Walter Kasper poruszył kwestię dopuszczania do Komunii św. rozwodników żyjących w związkach niesakramentalnych, a sprawa ta zdominowała prawie całkowicie dyskusje przed synodem. W związku z tym chciałbym zapytać, jak oceniają Państwo przygotowania i dyskusje przedsynodalne?

S. G.: – Wydaje mi się, że przygotowania do synodu poszły nie najlepszą drogą. Zamiast „zebrać” doświadczenie piękna miłości, którego tyle jest w małżeństwach i w rodzinach trwających we wzajemnie wiernej miłości, zamiast „zapytać” o tę miłość świętych małżonków, którzy znajdują się już po tamtej stronie życia, ale pozostają wśród nas w Chrystusie obecnym w Eucharystii, pytano o „kontekst”, który naukowcy dogłębnie już omówili i nadal omawiają. Socjologia nie jest objawieniem prawdy – jej objawieniem są ludzie, którzy do niej wędrują. Socjologia, która nie pomaga ludziom szukać prawdy ani o nią pytać, będzie im tylko przeszkadzać.

L. G.: – Czytając pytania zawarte w ankiecie (ankieta dotycząca rodziny i małżeństwa rozesłana do wszystkich Kościołów w ramach przygotowań do synodu – przyp. W. R.), odniosłam wrażenie, że są one skierowane głównie do małżonków przeżywających głęboki kryzys, do rozwiedzionych czy żyjących w związkach niesakramentalnych. Zabrakło mi pytań o to, jak wielu chrześcijan owe kryzysy pokonuje i jak dzięki łasce sakramentalnej trwa w wierności, jak realizuje swoje powołanie do świętości. Zabrakło mi pytań o duchowy wymiar życia małżeńskiego i rodzinnego. Ufam, że ojcowie synodalni postawią również te pytania i zastanowią się nad tym, jaka winna być duszpasterska odpowiedź.

– W wielu środowiskach katolickich podnoszą się głosy, że należy dostosować nauczanie Kościoła do nowych realiów życia – skoro zmieniły się realia rodziny, należy zmienić nauczanie. Czy zgadzają się Państwo z tego rodzaju „pragmatycznym” podejściem do problemów współczesnej rodziny w imię otwarcia duszpasterskiego?

S. G.: – Nie zgadzałem się z marksistowską zasadą myślenia i tym bardziej nie zgadzam się z jej obecnością w teologii. To nie głoszenie Chrystusa ma być dostosowywane do realiów świata, lecz realia świata mają być dostosowywane do Chrystusa. Z zupełnie innym problemem mamy do czynienia, kiedy pytamy o ważność sakramentu małżeństwa i o kościelne stwierdzenie jego nieważności. Niewątpliwie mnożą się małżeństwa, które od początku nie są małżeństwami sakramentalnymi. Wielu młodych ludzi przystępujących do ołtarza, aby ślubować sobie miłość na zawsze, ślubuje sobie coś innego. Miłość, która nie jest miłością na zawsze, nie jest miłością. Winę za ich nieznajomość „daru Bożego” (por. J 4, 10) ponoszą rodziny oraz duszpasterze, którzy za mało troszczą się (jeśli w ogóle się troszczą) o sakrament małżeństwa. Niezbędne są zmiany w teologicznym przygotowaniu księży do duszpasterskiej troski o małżeństwa i rodziny.

L. G.: – Chesterton powiedział, że chrześcijanie nie potrzebują Kościoła, który by się „dostosowywał” do świata, ale potrzebują Kościoła, który by zmieniał świat. Trawestując te słowa, powiedziałabym, że współczesne małżeństwa i rodziny nie potrzebują duszpasterstwa, które dostosowywałoby się do panujących obyczajów czy kulturowych mód, ale potrzebują duszpasterstwa, które by dążyło do ich zmiany według nauczania Chrystusa. Jan Paweł II nie uległ kazuistyce komunistów i liberałów. Pragnęłabym, żeby biskupi i księża czynili dziś to samo.

– Czego Państwo spodziewają się po synodzie poświęconym rodzinie?

S. G.: – Pięknego słowa o pięknie miłości małżeńskiej, w której poczyna się rodzina, tak, żeby duszpasterze uczestniczyli w radościach i w cierpieniach ludzi powierzonych ich miłości. Oczekuję od synodu biskupów tak przezroczystych słów, żeby z ich pomocą rodziny dostrzegły obecność Chrystusa w swoim życiu.

L. G.: – Spodziewam się zdecydowanego wezwania księży do intensywnej pracy wychowawczej, która by przygotowywała młodych – od gimnazjum począwszy – do odpowiedzialnej miłości, do tworzenia pięknych i świętych małżeństw. Spodziewam się takiego przesłania do ludzi świeckich, które by ich przekonało, że – mimo obecnej sytuacji kulturowej i ekonomicznej, mimo dyktatu liberalnych mediów – lepiej zawrzeć sakramentalne małżeństwo niż szukać szczęścia w efemerycznych związkach. Mam wielką nadzieję, że papież Franciszek ogłosi św. Jana Pawła II patronem rodziny, bo któż lepiej niż on może się wstawiać u Boga za małżonkami i rodzinami.

2014-10-14 15:51

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Ankieta z Dokumentu Przygotowawczego przed Synodem Biskupów nt. młodzieży

[ TEMATY ]

Synod o rodzinie

Mazur/episkopat.pl

Publikujemy pytania z Dokumentu Przygotowawczego przed Synodem Biskupów nt. młodzieży. Odpowiedzi na nie posłużą do zredagowania Instrumentum laboris - dokumentu roboczego zgromadzenia synodalnego, które odbędzie się w październiku 2018 r.

ANKIETA

Celem ankiety jest pomoc organizmom posiadającym prawo w wyrażeniu swego zrozumienia świata ludzi młodych i odczytania ich doświadczenia w towarzyszeniu powołaniowym, mając na uwadze zebranie danych służących przygotowaniu dokumentu roboczego lub Instrumentum laboris.

W celu uwzględnienia różnych sytuacji kontynentalnych, po pytaniu 15 zostały włączone trzy specyficzne pytania dotyczące każdego obszaru geograficznego, na które zainteresowane organizmy proszone są o odpowiedź.

Aby ułatwić tę pracę i uczynić ją znośniejszą poszczególne organa proszone są o posłanie w odpowiedzi jednej strony danych, siedem-osiem stron dotyczących odczytania sytuacji, jedną stronę dla każdego z trzech doświadczeń, którymi można się podzielić z innymi. Jeśli jest to konieczne i pożądane, można dołączyć inne dokumenty, które wspierają lub uzupełniają tę syntetyczną dokumentację.

1. ZBIERANIE DANYCH

Prosimy ewentualnie o wskazanie źródeł i lat do których odnoszą się dane. Można dodać w załączniku inne dostępne dane syntetyczne, które wydają się istotne dla lepszego zrozumienia sytuacji w różnych krajach.

- Liczba mieszkańców w danym kraju/krajach i wskaźnik urodzeń.

- Liczba i odsetek ludzi młodych (16-29 lat) w danym kraju / w krajach.

- Liczba i odsetek katolików w kraju/krajach

- Średnia wieku (w ciągu ostatnich pięciu lat) osób zawierających małżeństwa (rozróżniając między mężczyznami a kobietami), wstąpienia do seminarium oraz wstąpienia do instytutów życia konsekrowanego (rozróżniając między mężczyznami a kobietami).

- W grupie wiekowej 16-29, odsetek studentów/uczniów, pracowników (jeśli to możliwe określenie obszarów zatrudnienia), bezrobotnych, NEET –czyli młodzieży pozostającej poza sferą zatrudnienia i edukacji.

2. ODCZYTANIE SYTUACJI

a) młodzież, Kościół i społeczeństwo

Pytania te odnoszą się zarówno do młodych ludzi obecnych w kręgach kościelnych, jak i którzy są od nich bardziej oddaleni lub są im obcy.

1. W jaki sposób wysłuchujecie sytuacji ludzi młodych?

2. Jakie są dzisiaj główne wyzwania i jakie są najbardziej znaczące szanse dla ludzi młodych w danym kraju/waszych krajach?

3. Jakie rodzaje i miejsca zrzeszeń młodzieżowych, instytucjonalnych i pozainstytucjonalnych odnoszą największy sukces w kręgach kościelnych i dlaczego?

4. Jakie rodzaje i miejsca zrzeszeń młodzieżowych, instytucjonalnych i pozainstytucjonalnych odnoszą największy sukces poza kręgami kościelnymi i dlaczego?

5. Czego konkretnie domagają dzisiaj się młodzi waszego kraju/krajów od Kościoła?

6. Jakie obszary uczestnictwa mają młodzi w waszym kraju/krajach, w życiu wspólnoty kościelnej?

7. W jaki sposób i gdzie udaje się wam spotkać ludzi młodych, którzy nie odwiedzają waszych środowisk kościelnych?

b) Młodzieżowe duszpasterstwo powołań

8. Jakie jest zaangażowanie rodzin i wspólnot w rozeznanie powołaniowe ludzi młodych?

9. W jaki sposób szkoły i uniwersytety czy inne instytucje kształcące (świeckie czy kościelne) przyczyniają się do kształtowania rozeznania powołaniowego?

10. W jaki sposób uwzględniacie przemiany kulturowe, spowodowane rozwojem technik cyfrowych?

11. W jaki sposób Światowym Dniom Młodzieży lub innym wydarzeniom krajowym lub międzynarodowym udaje się wejść do zwykłej praktyki duszpasterskiej?

12. Jak w waszych diecezjach dokonuje się planowania doświadczeń i dróg młodzieżowego duszpasterstwa powołań?

c) Osoby towarzyszące

13. Jaki czas i przestrzenie poświęcają duszpasterze i inni wychowawcy na osobiste kierownictwo duchowe?

14. Jakie inicjatywy i procesy formacyjne są wprowadzane w życie dla osób towarzyszących wyborowi powołania?

15. Jakie towarzyszenie osobiste jest oferowane w seminariach?

d) Pytania szczegółowe dotyczące poszczególnych obszarów geograficznych

AFRYKA

a. Jakie wizje i struktury młodzieżowego duszpasterstwa powołaniowego lepiej odpowiadają na potrzeby waszego kontynentu?

b. Jak interpretujecie „ojcostwo duchowe” w sytuacjach, gdzie młodzi wzrastają bez postaci ojca? Jaką formację oferujecie?

c. Jak udaje się wam przekazać ludziom młodym, że są oni potrzebni dla budowania przyszłości Kościoła?

AMERYKA

a. W jaki sposób wasze wspólnoty troszczą się o ludzi młodych, którzy doświadczają ekstremalnej przemocy (partyzantka - guerilla, gangi, więzienia, narkomania, przymusowe małżeństwa), i towarzyszą im w ich drodze życiowej?

b. Jaką dajecie formację, by wspierać zaangażowanie ludzi młodych w dziedzinie społeczno-politycznej na rzecz dobra wspólnego?

c. W kontekście silnej sekularyzacji, jakie działania duszpasterskie okazują się najbardziej skuteczne, aby kontynuować drogę wiary po procesie inicjacji chrześcijańskiej?

AZJA I OCEANIA

a. Dlaczego i w jaki sposób fascynują młodzież zgromadzenia proponowane przez niekatolików?

b. Jak łączyć wartości kultury lokalnej z propozycją chrześcijańską, doceniając również pobożność ludową?

c. Jak w duszpasterstwie wykorzystywać język młodzieżowy, a zwłaszcza media, sport i muzykę?

EUROPA

- Jak można pomóc młodym ludziom patrzeć w przyszłość z ufnością i nadzieją, wychodząc z bogactwa chrześcijańskiej pamięci Europy?

- Młodzi ludzie często czują się odrzuceni i nie tolerowani przez system polityczny, gospodarczy i społeczny, w którym żyją. Jak wysłuchujecie tego potencjału protestu, aby przemienił się w propozycję i współpracę?

- Na jakim poziomie relacje międzypokoleniowe jeszcze działają? I jak je reaktywować, tam gdzie nie funkcjonują?

3. DZIELENIE SIĘ PRAKTYKAMI

1. Wymieńcie główne rodzaje duszpasterskiej praktyki towarzyszenia i rozeznawania powołania w waszej rzeczywistości.

2. Wybierzcie trzy praktyki, które uważacie za najbardziej interesujące i odpowiednie do dzielenia się z Kościołem powszechnym, i przedstawcie je zgodnie z następującym schematem (maksymalnie jedna strona na jedno doświadczenie)

a) Opis: Zarysujcie w kilku zdaniach doświadczenie. Kim są protagoniści? Jak prowadzona jest aktywność? gdzie? Itd.

b) Analiza: Oceńcie także w sposób opisowy doświadczenie, aby lepiej zrozumieć jego elementy kwalifikujące: jakie są cele? Jakie są przesłanki teoretyczne? Jakie są najbardziej interesujące spostrzeżenia? Jak one ewoluowały? I tak dalej.

c) Ocena: Jakie cele osiągnięto, a których nie udało się osiągnąć? Mocne i słabe strony? Jakie są reperkusje w życiu społecznym, kulturowym, kościelnym? Dlaczego i w czym doświadczenie jest znaczące/ma znaczenie formacyjne? Itd.

CZYTAJ DALEJ

Zmarł ks. Ryszard Głowacki, b. przełożony generalny chrystusowców

2020-09-22 09:24

[ TEMATY ]

zmarły

Marcin Boduszek

W Domu Zakonnym w Puszczykowie zmarł 21 września ks. Ryszard Głowacki, w latach 2013-2019 przełożony generalny Towarzystwa Chrystusowego dla Polonii Zagranicznej. Informacje dotyczące uroczystości pogrzebowych zostaną podane po ich ustaleniu.

"Z wielkim bólem przyjąłem wiadomość o śmierci ks. Ryszarda Głowackiego, byłego przełożonego generalnego Towarzystwa Chrystusowego dla Polonii Zagranicznej" - napisał przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski abp Stanisław Gądecki w kondolencjach po śmierci b. generała chrystusowców.

"Odszedł kapłan wybitnie zasłużony dla Kościoła w Polsce, zwłaszcza poprzez jego pracę dla Polonii zagranicznej" - podkreślił abp Gądecki.

Ks. Ryszard Głowacki TChr urodził się 11 kwietnia 1956 r. w Stargardzie Szczecińskim. Do Towarzystwa Chrystusowego dla Polonii Zagranicznej wstąpił 14 sierpnia 1975 r. Kanoniczny nowicjat rozpoczął 28 września 1975 r. Pierwszą profesję zakonną złożył 29 września 1976 r. w Kiekrzu, zaś wieczystą 29 kwietnia 1981 r. w Poznaniu. Święcenia kapłańskie przyjął 25 maja 1982 r. w archikatedrze poznańskiej z rąk abp. Emmanuele Clarizio.

Po przyjęciu święceń kapłańskich pracował jako wikariusz w parafii pw. św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Goleniowie (1982-1983), w parafii pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Szczecinie (1983-1984). W 1984 r. został skierowany do pracy duszpasterskiej wśród Polaków w Republice Federalnej Niemiec.

Był duszpasterzem w: Kolonii, Essen, Brunszwiku. W latach 1990-2002 był przełożonym prowincji pw. św. Józefa obejmującej Niemcy, Holandię, Włochy i Węgry. W latach 2007-2013 wypełniał urząd radnego generalnego.

W lipcu 2013 r. został wybrany przełożonym generalnym Towarzystwa Chrystusowego dla Polonii Zagranicznej na 6-letnią kadencję. Po jej zakończeniu rezydował w domu zakonnym w Puszczykowie. W lipcu 2020 r. miał podjąć pracę duszpasterską w parafii pw. św. Józefa w Stargardzie, jednak choroba uniemożliwiła realizację tych zamierzeń.

Zmarł 21 września 2020 r. w domu zakonnym w Puszczykowie.

CZYTAJ DALEJ

Dzieło Ojca Pio ma 16 lat!

2020-09-23 21:27

archiwum

23 września – liturgiczne wspomnienie świętego z Pietrelciny to dzień wyjątkowy dla krakowskiego Dzieła Pomocy św. Ojca Pio.

To dzień 16 urodzin Dzieła! Dwa Centra Pomocy, 9 mieszkań wspieranych dla osób bezdomnych, dziesiątki tysięcy konsultacji specjalistycznych, kąpieli i wizyt w garderobie, a nade wszystko setki historii osób bez domu, które udało się zmienić na lepsze – to krótki bilans szesnastolecia działalności organizacji.

Dróg prowadzących do życia na ulicy jest wiele…

W fabryce przepracowałam kilkadziesiąt lat. W pewnym momencie mój zakład pracy przekształcono, a potem zamknięto. Pani w średnim wieku trudno było odnaleźć się w nowej rzeczywistości, nowego zatrudnienia nie było, a rachunki same nie chciały się opłacić. I tak w 2015 r. zostałam bez dachu nad głową.

Hela, bez domu

Trudno powiedzieć, które z moich przeżyć było najgorsze… śmierć mojego 18-letniego syna, który miał raka… wypadek samochodowy, który spowodował trwały uszczerbek na moim zdrowiu i wyglądzie, śmierć mamy czy rozwód z żoną po kilkunastu latach małżeństwa. Może to za dużo jak na jednego człowieka?

Robert, bez domu

…wszystkie jednak splatają się w Dziele Pomocy św. Ojca Pio, które 16 lat temu powstało z myślą o Heli, Robercie i wielu, wielu innych, którzy domu nie mają.

I w dniu urodzin nie może być inaczej – Dzieło w centrum stawia swoich podopiecznych i ich marzenia i… ogłasza urodzinową zbiórkę na ich spełnienie.

Na facebookowym profilu organizacji i stronie www Dzieła czytamy: Dziś wspomnienie św. Ojca Pio i… 16 urodziny Dzieła Pomocy! Z wdzięcznością patrzymy na każdy miniony dzień z osobami bez domu. Zapraszamy do wspólnego świętowania! Niech to będzie wyjątkowy dzień również dla każdego z Was. Pewnie zapytacie o prezenty… chętnie je przyjmiemy :) i przekażemy osobom bezdomnym. Ogłaszamy urodzinową zbiórkę dla osób potrzebujących, by spełniać ich marzenia. Jakie? Na przykład takie jak pani Teresy:

„Mam proste marzenia, aby mieć gdzie się umyć, uprać i wyprasować swoje ubrania. Chciałabym bardzo, aby na nowym miejscu odwiedzał mnie mój najmłodszy syn – to moja największa duma!”

Cel – 6 tysięcy złotych

Start – 23 września 2020

Meta – 30 września 2020

Każdego, który chciałby podarować urodzinowy prezent osobom bez domu, zapraszamy: https://www.facebook.com/donate/644690076441587/

DZIEŁO POMOCY ŚW. OJCA PIO jest organizacją pożytku publicznego, która powstała szesnaście lat temu z myślą o ludziach, którzy utracili swój dom. W miejscu tym w prawdzie i równości pracownicy, bracia kapucyni i wolontariusze towarzyszą osobom bezdomnym w ich drodze do samodzielnego życia. Fachowe i wszechstronne wsparcie udzielane ponad 2000 podopiecznym odbywa się w prowadzonych przez Dzieło Centrach Pomocy – przy ul. Loretańskiej 11 i ul. Smoleńsk 4 w Krakowie. Oprócz pomocy doraźnej – możliwości kąpieli, wymiany i wyprania odzieży – w Centrach udzielane jest również wsparcie specjalistyczne: socjalne, zawodowe, prawne i duchowe. Dodatkowo Dzieło Pomocy św. Ojca Pio prowadzi 9 mieszkań wspieranych, w których schronienie i profesjonalną pomoc otrzymuje ponad trzydzieści osób bezdomnych.

Dzieło Pomocy św. Ojca Pio od wielu lat angażuje się również w akcje społeczne mające na celu zwrócenie uwagi otoczenia na problem, jakim jest bezdomność. Staje się tym samym głosem zapomnianych, zepchniętych na margines i uwięzionych w krzywdzących stereotypach osób bez domu.


CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję