Reklama

Siedziba na miarę talentów

2014-10-21 15:12

Mateusz Wyrwich
Niedziela Ogólnopolska 43/2014, str. 42-43

Mateusz Wyrwich
Narodowa Orkiestra Symfoniczna Polskiego Radia – nowa siedziba w Katowicach

Jeden z najwybitniejszych polskich zespołów symfonicznych – Narodowa Orkiestra Symfoniczna Polskiego Radia z siedzibą w Katowicach wreszcie, po blisko osiemdziesięciu latach, doczekała się własnej siedziby – siedziby godnej swoich talentów – pod adresem: plac Wojciecha Kilara 1. Ten zmarły w ubiegłym roku wybitny kompozytor związany był z Orkiestrą od lat

Gmach NOSPR to prostokątna, oparta na 80 filarach, świąteczna paczka na tegoroczną gwiazdkę. Architekci i budowniczy ułożyli ją dla mieszkańców miasta na 4-hektarowej przestrzeni z 450 drzewami i elementami małej architektury. Z ogromnym „instrumentem wiolinowym” wewnątrz – czyli salą koncertową na 1800 miejsc – skrzętnie zapakowanym w drewniany futerał wyłożony pluszem foteli. Fenomenalnie połączone biel i czerń. „Antracytowy” beton i klejone drewno w kolorze jasnego brązu. Z zewnętrzną czerwienią śląskich familoków. I białym foyer, z którego wyrasta ogromna czarna ściana – niczym wyrobisko nawiązujące do istniejącej tu jeszcze przed niespełna 20 laty kopalni „Katowice”. Pracowało w niej ponad 2 tys. osób. Mniej więcej tyle, ilu widzów może dziś pomieścić sala koncertowa NOSPR wraz z 300-osobową salą kameralną.

Wsparcie od Boga i ludzi

NOSPR to dziś niezwykła orkiestra. Niegdyś – tylko radiowa, założona 79 lat temu przez Grzegorza Fitelberga. Później „Wielka”, a dziś „Narodowa”, zatrudnia w swoim zespole 120 niezwykle utalentowanych muzyków. Ma już na swoim koncie ponad 200 nagranych płyt i mnóstwo prestiżowych nagród. Kilkadziesiąt tournée po świecie. Od lat współpracuje z najwybitniejszymi kompozytorami zagranicznymi i polskimi. Dziś – pod batutą niemieckiego dyrygenta Alexandra Liebreicha i pod subtelną ręką wieloletniej dyrektor naczelnej i programowej Joanny Wnuk-Nazarowej – orkiestra przygotowuje się do kolejnych koncertów. Tym razem już w swoim znakomicie wyposażonym – zarówno dla widzów, jak i dla muzyków – lokum. Nowa siedziba NOSPR będzie także gościnną przestrzenią dla muzyki innych zespołów. Nie tylko wieczornych koncertów symfonicznych, ale także cotygodniowych spotkań z jazzem. Również poranków muzycznych i muzycznych warsztatów. To miejsce nagrań z salą o – jak mówią znawcy – fenomenalnej akustyce, którą zaprojektował Yasuhisa Toyota.

Październikowe otwarcie siedziby – „własnej siedziby”, co nieustannie podkreśla Joanna Wnuk-Nazarowa – uświetnił koncert m.in. wybitnego wirtuoza Krystiana Zimermana i znakomitych śpiewaków: Ewy Tracz, Anny Lubańskiej, Wiesława Ochmana oraz Chóru Radia Bawarskiego z Monachium. W programie otwarcia znalazły się utwory wybitnych polskich kompozytorów, takich jak nieżyjący już Henryk Mikołaj Górecki, Witold Lutosławski, Wojciech Kilar i, mający się znakomicie, Krzysztof Penderecki. Zarówno ten ostatni, jak i zmarli niedawno Henryk Mikołaj Górecki i Wojciech Kilar znacząco wspierali budowę nowej siedziby NOSPR. Inwestycji wciąż „doglądał” także Krystian Zimerman.

Reklama

– Ogromną rolę w całym przedsięwzięciu odegrał również prezydent Katowic Piotr Uszok – podkreśla Joanna Wnuk-Nazarowa. – Sprawa budowy naszej siedziby z początku bardzo się ślimaczyła. Zarówno Ministerstwo Infrastruktury, jak i Ministerstwo Kultury ciągle znajdowały mankamenty w naszej aplikacji o unijny grant. Kiedy jednak prezydent Uszok zadeklarował przekazanie połowy środków na budowę, a radni przegłosowali ten projekt ponad podziałami, inwestycja ruszyła w piorunującym tempie. Dzięki temu, że miasto w połowie sfinansowało siedzibę NOSPR, dostaliśmy dofinansowanie ze środków unijnych i po niespełna 30 miesiącach budowy gmachu NOSPR zagrała swój pierwszy koncert we własnej siedzibie, zaprojektowanej, zbudowanej i wyposażonej głównie przez polskich fachowców.

Siedzibę NOSPR przed oddaniem jej do użytku poświęcił o. Sebastian Matecki z Jasnej Góry. Podprzeor podarował też piękny ryngraf z wizerunkiem Matki Bożej Częstochowskiej.

– Myślę, że paulińskie modlitwy wspomogły nasze starania – zauważa Joanna Wnuk-Nazarowa. – Zostaliśmy przez Wojciecha Kilara „zarażeni” Jasną Górą. Graliśmy tam na wszystkich jego jubileuszach. Wielu spośród nas modliło się do Matki Bożej, aby wszystko się udało. Modliliśmy się, żeby orkiestra uzyskała lepszy status. Później modliliśmy się, by powiodła się budowa. I bezustannie doświadczaliśmy Bożej opieki. Obiekt został w porę oddany. Poprosiłam też o. Sebastiana, żeby poświęcił pomieszczenia. Dużo jest wśród nas osób wierzących, więc odczuwały one potrzebę poświęcenia wnętrz, w których ćwiczą.

Ta przestrzeń ma byt

Gmach i jego otoczenie zostały zaprojektowane przez wielkiego miłośnika muzyki – architekta Tomasza Koniora i jego zespół. Jest to bez wątpienia jedno ze znaczących architektonicznych dzieł filharmonicznych. Im głębiej, im dalej wchodzi się w budynek, tym sprawia on wrażenie coraz cieplejszego i przyjaznego. Jest coraz bardziej cichy. A idąc coraz dalej, zbliża się do serca budynku – muzyki. Droga staje się przygotowaniem do tego, co się za chwilę wydarzy – do koncertu.

– Zależało nam na wielowarstwowości budynku – wyjaśnia architekt. – Drewniane balustrady doprowadzają nas więc stopniowo do wnętrza sali koncertowej. Chcieliśmy, aby budowanie tła dla muzyki, dla przebywania tu ludzi z czegoś wynikało. By miało to znaczenie dla tych, którzy tu przyjdą. By nie było przypadkowe. Jeżeli projektujemy dom w sercu Śląska, w Katowicach, to musi to być dom, który nie mógłby powstać nigdzie indziej.

Tomasz Konior wraz z zespołem ma już na koncie wiele znakomitych i nagrodzonych prac. Architekt, absolwent żywieckiego Technikum Drzewnego i Wydziału Architektury Politechniki Krakowskiej, jest także pierwszym polskim laureatem niezwykle prestiżowego konkursu Leonardo Award – International Biennale of Young Architects. Artysta z wielką pasją i bardzo zajmująco, ze swadą gawędziarza, opowiada o pracy przy projektowaniu budynku NOSPR przez ponad 20-osobowy zespół „Konior Studio”. Tę dziś już znakomicie przyjętą przez mieszkańców Katowic bryłę i przestrzeń odwiedza mnóstwo ludzi. Przychodzą rodzice z dziećmi na spacery, jeżdżą deskorolkarze. Pary nowożeńców robią sobie pamiątkowe zdjęcia na tle gmachu. – To, że ta przestrzeń publiczna żyje, jest dla mnie, architekta, dowodem na to, że było warto. Że ta przestrzeń ma byt. Że ona będzie żyła nie tylko w czasie koncertu, ale również na co dzień – mówi Tomasz Konior.

Zanim jednak dzieło trafiło do odbiorcy, architekci musieli pokonać wiele trudności. Zespół miał już wprawdzie znakomite „doświadczenie artystyczne”, które nabył, projektując gmach Centrum Nauki i Edukacji Muzycznej SYMFONIA w Katowicach, jednak budynek NOSPR był wyzwaniem na zupełnie inną skalę.

– Najtrudniejsze było uświadomienie wszystkim uczestniczącym w tym procesie, czyli zespołowi projektujących i budowniczych, że robimy coś niepowtarzalnego i że drugiej próby nie będzie – opowiada Tomasz Konior. – Mieliśmy świadomość odpowiedzialności i ryzyka. Wiedzieliśmy też, że nam się to musi udać. Wszyscy stopniowo wciągali się w to przedsięwzięcie. A dziś wiemy, że braliśmy udział w czymś niezwykłym.

Tagi:
Polska Polska radio

Reklama

Ks. dr Jarosław Grabowski, redaktor naczelny „Niedzieli” w Polskim Radiu Katowice

2019-04-20 17:37

AP

AP
Ks. dr. Jarosław Grabowski w rozmowie z red. Zdzisławem Maklesem

W Niedzielę Zmartwychwstania Pańskiego (21 kwietnia br.) Radio Katowice proponuje wielkanocne spotkanie z ks. dr. Jarosławem Grabowskim - nowym redaktorem naczelnym Tygodnika Katolickiego „Niedziela". Kilka minut po 12:00, na 98.4 FM w rozmowie z red. Zdzisławem Maklesem ks. redaktor opowie o nowych wyzwaniach „Niedzieli”. W rozmowie nie zabraknie także myśli związanych z przeżywaniem Wielkanocy.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Niesamowita święta Rita

2019-05-15 08:05

Margita Kotas
Niedziela Ogólnopolska 20/2019, str. 26-27

22 maja 1628 r. jest dniem wyjątkowo gorącym. W niewielkim kościele wypełnionym pielgrzymami robi się duszno, wręcz nie do wytrzymania, właśnie w chwili, gdy odczytywany jest dekret papieski gloryfikujący świętą. Ciżba napiera na siebie z coraz większą wrzawą i jest tylko krok od bójki. Niespodziewanie zmarła otwiera oczy i kieruje je w stronę wiernych... Zapada absolutna cisza

Graziako
Św. Rita wzywana jest jako patronka w sprawach – po ludzku sądząc – beznadziejnych

Umbryjska Cascia od wieków przyjmuje rzesze pielgrzymów i jest świadkiem licznych cudów dokonywanych za wstawiennictwem tej, dla której nie ma spraw beznadziejnych. Św. Rita nieustannie wygrywa w rankingach świętych – we Włoszech ustępuje jedynie św. Antoniemu – a wszystko dzięki skuteczności w największych nawet problemach. Do niej zwracają się o pomoc ludzie dotknięci ciężkimi doświadczeniami, problemami małżeńskimi, matki – także te oczekujące potomstwa czy mające problem z poczęciem dziecka, ale również osoby poniżane, samotne, chore na raka i ranne. Dzięki Ricie wiele małżeństw wybaczyło sobie zdradę małżeńską, wielu podjęło terapię antyalkoholową, a kobiety, które przez lata roniły, urodziły zdrowe dzieci.

To będzie dziewczynka

Amata z d. Mancini i Antonio Lotti są małżeństwem od 12 lat. Cieszą się szacunkiem mieszkańców Rocca Porena, często są mediatorami w sąsiedzkich kłótniach. Żyją zgodnie, obdarzają się wzajemnie szacunkiem i miłością. Jeśli coś zakłóca spokój ich serc, to jedynie brak dziecka. – Widocznie taka wola Boża – pomału godzą się z myślą, że pozostaną już sami. I nagle radosna nowina: Amata spodziewa się dziecka. Antonio marzy o synu, Pan Bóg ma jednak inne plany. Żona Antonia wychodzi do ogrodu zrobić ostatnie jesienne porządki. Nagle na ogołoconych już klombach spostrzega kwiaty, w tym ukochane przez siebie róże, i czuje powiew wiatru. Słyszy tajemniczy głos: – Nie bój się, Amato. Urodzisz dziewczynkę, lecz oboje z Antoniem ją pokochacie, jednak Bóg ukocha ją jeszcze bardziej! Amata jest prostą kobietą, ale ma pewność, że takie słowa mógł wypowiedzieć jedynie anioł Pański. W niedługim czasie ponownie słyszy głos anioła: – Nazwiesz dziewczynkę imieniem Rita – na cześć św. Margerity. Jej zdrobniałe imię stanie się wielkim imieniem.

Początek cudów

Wyczekiwane dziecko Amaty i Antonia przychodzi na świat w Rocca Porena w maju 1381 r. Na chrzcie w kościele św. Marii de la Plebe w Cascii, ku zdziwieniu wielu, otrzymuje imię Rita.

To spokojne i pogodne, ale trochę dziwne dziecko – myślą sąsiedzi. Kilkumiesięczna Rita śpi w kolebce w pobliżu pracujących w polu rodziców. Otwiera oczy w chwili, kiedy obok przechodzi żniwiarz z sąsiedniego pola. Z jego zranionej kosą ręki spływa krew, kiedy jednak zauważa rój pszczół krążący nad głową dziewczynki, zapomina o sobie i usiłuje pokaleczoną dłonią odgonić owady. Te wlatują nawet w uchylone usta dziecka, ale ku zdziwieniu żniwiarza nie czynią mu krzywdy, a i sama Rita jest zupełnie spokojna. Mężczyzna dochodzi do wniosku, że jego interwencja nie jest potrzebna, a z jeszcze większym zdumieniem spostrzega, że rana na jego ręce zniknęła. Biegnie do wioski, by podzielić się z innymi przedziwną wiadomością.

Trudna miłość

Rita rośnie i staje się pracowitą i pełną troski o rodziców dziewczynką. Każdą wolną chwilę poświęca na modlitwę. Marzy o poświęceniu się Bogu i wstąpieniu do zakonu. Jednak rodzice z troski o jej los postanawiają wydać ją za mąż za Paola de Ferdinand. Mąż okazuje się człowiekiem trudnym, o gwałtownym charakterze. Rita niesie swój krzyż z cierpliwością i łagodnością, nie żywi do męża urazy. Modli się w intencji jego nawrócenia i liczy, że kiedy urodzą się dzieci, Paolo się zmieni. Na świecie pojawiają się bliźniacy Jakub Antoni i Paweł Maria i rzeczywiście pod wpływem tego wydarzenia i modlitw żony Paolo łagodnieje. W domu Rity pojawiają się spokój i szczęście, chłopcy rosną. Niestety, w 18. roku małżeństwa Paolo ginie z rąk oprawcy, najprawdopodobniej pada ofiarą wendety. Mimo że przed śmiercią, jak twierdzi świadek, wybacza mordercy, jego synowie postanawiają pomścić śmierć ojca. Rita na próżno przekonuje ich do zaniechania zemsty, na modlitwie prosi więc Boga, by raczej zabrał ich z tego świata, aniżeli mieliby się stać zabójcami. Wkrótce Jakub i Paweł umierają z powodu zarazy. Desperacka modlitwa matki zostaje wysłuchana, jej serce pęka jednak z bólu.

Interwencja świętych

Po śmierci synów Rita powraca do myśli o wstąpieniu do zakonu – czyni starania o przyjęcie jej do klasztoru Augustianek św. Marii Magdaleny w Cascii. Prawdopodobnie jednak z powodu lęku sióstr przed ciążącą nad nią wendetą Rita słyszy odmowę. Każdy powrót spod bramy klasztoru do rodzinnego domu napełnia jej serce bólem. Nie traci jednak wiary. Jak głosi legenda, pewnej nocy słyszy głos wypowiadający jej imię. Kiedy otwiera drzwi domu, widzi mężczyznę i ze zdumieniem rozpoznaje w nim św. Jana Chrzciciela. Pełna ufności, jak w transie, idzie za nim ścieżką wśród skał. Po chwili dołączają do nich św. Augustyn i św. Michał z Tolentino. Kiedy Rita odzyskuje pełną świadomość, spostrzega, że znajduje się w kaplicy klasztoru św. Marii Magdaleny. Zdumienie sióstr schodzących się na modlitwę jest bezgraniczne. Przełożona robi wymówki siostrze odźwiernej, że ta nie zamknęła wszystkich furt prowadzących do klasztoru. Rita – pewna, że to Bóg objawił jej swoją wolę – nie posiada się z radości.

Naznaczona przez Boga

W klasztorze Rita spędzi 40 lat. Opuści go tylko raz, gdy uda się z pielgrzymką do Rzymu w Roku Świętym 1450. W zakonie poddawana jest próbom posłuszeństwa i zaufania Bogu. Z polecenia matki przełożonej miesiącami podlewa suchy patyk wetknięty w ziemię klasztornego ogrodu. Towarzyszą temu pogardliwe spojrzenia współsióstr. Pewnego dnia dwie z nich zawstydzone pobiegną do innych z nowiną, że ów patyk zamienił się cudownie w winną latorośl. Następnego dnia mówi o tym już cała Cascia. Wielkim szacunkiem obdarzają Ritę potrzebujący, którym z uśmiechem niesie pomoc.

Sama Rita prowadzi surowe życie pokutne. Nieustannie rozważa mękę Pańską. W Wielki Piątek 1443 r., natchniona naukami rekolekcyjnymi, modli się w swojej celi, by choć jeden z kolców cierniowej korony Chrystusa zranił także jej czoło, aby w ten sposób mogła uczestniczyć w Jego męce. W odpowiedzi na jej prośbę z wizerunku Chrystusa, przed którym modli się Rita, odrywa się jeden z gipsowych kolców korony cierniowej i wbija się z dużą mocą w czoło zakonnicy. Znak ten Rita nosić będzie do końca swojego życia. Rana się jątrzy, wydobywająca się z niej ropa jest źródłem odoru, który odstrasza inne siostry i staje się powodem odosobnienia s. Rity. Ta poświęca swój czas na rozważanie męki Pańskiej i modlitwę wstawienniczą, o którą proszą ją w swoich sprawach liczni mieszkańcy Cascii.

Róże i figi

Ostatnie lata Rita spędza w łóżku złożona ciężką chorobą. Według pobożnego przekazu, zanim odejdzie z tego świata, za jej przyczyną będą miały miejsce jeszcze dwa cudowne wydarzenia. Otóż w środku zimy Rita ma prosić swą kuzynkę, by przyniosła jej różę z ukochanego ogrodu rodzinnego domu. Czuwający przy niej są pewni, że Rita majaczy. Jednak gdy kuzynka wraca do domu, ze zdumieniem spostrzega, że w przysypanym śniegiem ogrodzie Rity kwitnie przepiękna róża. Natychmiast wraca z nią do klasztoru. Dwa tygodnie później, kiedy ziemię spowija jeszcze zimno, na prośbę Rity kuzynka przynosi jej dwie dojrzałe figi. Na pamiątkę tzw. cudu róży w Cascii i w innych miejscach kultu świętej utrzymuje się tradycja święcenia w dniu 22 maja „róż św. Rity”. Gdy Rita umiera 22 maja 1457 r., jej ciało zaczyna wydzielać słodkawy zapach, a w całej Cascii same zaczynają bić dzwony – mieszkańcy miasta mają pewność, że odeszła osoba święta.

Przesłanie przebaczenia

Już pierwszego dnia po śmierci Rity mają miejsce cuda za jej wstawiennictwem. W 1627 r. beatyfikuje ją papież Urban VIII – Maffeo Barberini, w którego rodowym herbie znajdują się – cóż za zbieg okoliczności! – trzy pszczoły. Kanonizuje bł. Ritę w 1900 r. Leon XIII. Nazwie ją „drogocenną perłą Umbrii”. Kult świętej szerzy się w całym świecie – od Włoch po Filipiny i Amerykę Południową. Obecny jest również w Polsce, m.in. w kościele św. Katarzyny Aleksandryjskiej i klasztorze Sióstr Augustianek w Krakowie, gdzie znajduje się najstarszy w naszym kraju, XVIII-wieczny obraz św. Rity, w kościele Dzieciątka Jezus na Żoliborzu w Warszawie ze słynącym łaskami wizerunkiem świętej oraz w sanktuarium św. Rity w Nowym Sączu.

Za przyczyną świętej rozwiązują się sprawy beznadziejne i, po ludzku sądząc, nie do rozwiązania, a współcześni ludzie uczą się od niej życia w cierpieniu i pokorze, miłosierdzia i przebaczenia. Miłosierdzie i przebaczenie bowiem były charakterystycznymi przymiotami świętej z Cascii. Nic dziwnego zatem, że tamtejsza wspólnota sióstr augustianek przyznaje Nagrodę św. Rity kobietom, które w swym życiu – tak jak ona – dały swą postawą świadectwo przebaczającej miłości. Otrzymały ją m.in. Polki – Marianna Popiełuszko (1990 r.) i Eleni (1999 r.).

Dla dzisiejszych, podobnie jak i dla współczesnych sobie czcicieli Rita jest najprawdziwszym człowiekiem i prawdziwą świętą.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Świdnica: Prawie 17 mln na renowację katedry

2019-05-23 19:37

ako / Świdnica (KAI)

Parafia św. Stanisława, biskupa i męczennika i św. Wacława w Świdnicy otrzymała prawie 17 mln na ratowanie świdnickiej katedry. Minister kultury i dziedzictwa narodowego podjął decyzję o przyznaniu dofinansowania prac konserwatorskich w świątyni.

Mariusz Barcicki

15 maja Piotr Gliński, minister kultury i dziedzictwa narodowego, podjął decyzję o dofinansowaniu projektu „Konserwacja, rewitalizacja i digitalizacja barokowego wnętrza gotyckiej Katedry Świdnickiej”.

Jak powiedział KAI ks. dr Daniel Marcinkiewicz, rzecznik świdnickiej kurii biskupiej prace konserwatorskie będą obejmowały m.in.: konserwację rzeźb znajdujących się w nawie głównej, konserwację malowideł na ścianach i sklepieniach prezbiterium oraz konserwację obrazów sztalugowych z nawy głównej wraz z ramami. Kwota dofinansowania wyniosła 16 977 602,47 zł. Inwestycja ma zostać zrealizowana do 30 czerwca 2022 r.

Katedra świdnicka jest jedną z najokazalszych świątyń na Dolnym Śląsku. W 2004 roku kościół pw. św. Stanisława i św. Wacława został poniesiony do rangi katedry. Fundatorem świątyni był w 1330 roku Bolko II Świdnicki. Katedra posiada wieżę o wysokości 101 m, jest to najwyższa gotycka wieża w Polsce. W bocznej kaplicy w barokowym ołtarzu znajduje się słynący łaskami obraz Matki Bożej Uzdrowienia Chorych z drugiej połowy XV wieku, koronowany w 2017 roku.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem