Na południu Polski, wśród wzniesień i lasów tej pięknej okolicy uzdrowiskowej, w pierwszych latach międzywojennych, powstał nowy szpital i klasztor Braci Bonifratrów. Miejscowy proboszcz ks. Józef Rafa nie był zadowolony z działalności świeckiego bractwa opiekuńczego, które umieścił w wybudowanym przez parafię w 1902 r. budynku. Dlatego w 1923 r. zwrócił się do Kurii Prowincjalnej Zakonu Bonifratrów w Krakowie z propozycją przejęcia na własność całego obiektu wraz z chorymi. Ojcowie Bonifratrzy przyjęli propozycję i wkrótce przeor i bracia przyjechali do Iwonicza i objęli w posiadanie szpital z 35 chorymi.

W roku 1950 szpital został upaństwowiony i przekształcony w Dom Opieki Społecznej dla Dorosłych pod zarządem Zrzeszenia Katolików – Caritas. W latach 70. dokonano rozbudowy i modernizacji budynku, co pozwoliło na zwiększenie liczby pensjonariuszy, a także poprawę warunków mieszkalnych i sanitarnych. W latach 90. wskutek zmian, jakie dokonały się w Polsce, Bracia Bonifratrzy odzyskali prawo własności do swego domu w Iwoniczu. Następstwem tych zmian była możliwość rozbudowy i modernizacji budynków.

Iwonicki Dom Pomocy zamieszkują mężczyźni powyżej 18. roku życia, o różnym stopniu sprawności fizycznej i umysłowej. Kierowani wskazaniami swego założyciela św. Jana Bożego Bracia Bonifratrzy opiekują się nimi z cierpliwością, miłosierdziem i poszanowaniem ich ludzkiej godności, w każdym z nich widząc brata.

Duchowość Bonifratrów opiera się na Ewangelii miłosierdzia i streszcza się w haśle zakonu: „Bracia czyńcie dobro!”. Za przykładem swojego założyciela św. Jana Bożego zakonnicy starają się być otwarci na cierpienia innych, a w stosunku do chorych, którym służą, być pełnymi miłości, troski i życzliwości, przywracając im poczucie godności i człowieczeństwa. Siłę duchową czerpią z uczestnictwa we Mszy św., która jest centrum ich życia oraz adoracji Chrystusa obecnego w Najświętszym Sakramencie, odmawianej wspólnie modlitwy brewiarzowej i braterskich relacji.

Założycielem Zakonu Bonifratrów jest św. Jan Boży urodzony w roku 1495 w Portugalii, który pod wpływem kazania św. Jana z Awili przeżył głębokie nawrócenie i podjął radykalną zmianę swego życia. Żywiołowość, z jaką okazywał żal za grzechy i duchową przemianę, spowodowała, że uznano go za obłąkanego i zamknięto w szpitalu psychiatrycznym, gdzie doświadczył XVI-wiecznych metod leczenia i nieludzkiego traktowania chorych. Po odzyskaniu wolności postanowił poświęcić się opiece nad chorymi. Założył w Grenadzie w Hiszpanii szpital, w którym pacjentom poświęcano wiele życzliwej, pełnej miłości uwagi, troszcząc się nie tylko o ich zdrowie fizyczne, ale także o zaspokojenie ich potrzeb duchowych.

Zgodnie ze swoim charyzmatem Bonifratrzy posługują chorym i ubogim na całym świecie. W Polsce prowadzą szpitale i przychodnie, hospicja, domy pomocy społecznej, ośrodki dla niepełnosprawnych, domy geriatryczne, stacje opieki, ośrodki wsparcia, apteki, poradnie ziołolecznictwa, sklepy zielarsko-medyczne, jadłodajnie dla ubogich, ośrodki pomocy środowiskowej itp. Wydają czasopisma i publikacje związane z tematyką zdrowia, ponadto prowadzą domy wypoczynkowo-rekolekcyjne.

W iwonickim Konwencie Zakonu Bonifratrów przebywa 5 braci, którzy przy pomocy świeckich współpracowników posługują 105 podopiecznym Domu Pomocy Społecznej. Wszyscy razem tworzą wielką Rodzinę św. Jana Bożego.

W Bonifraterskim Domu Pomocy Społecznej w Iwoniczu panuje ciepła, rodzinna atmosfera. Świat jego mieszkańców jest inny od naszego, ale to jaki może być w dużej mierze zależy od ich opiekunów. Wszyscy starają się nie tylko zapewnić im fachową opiekę medyczną i pomoc w przejściu najtrudniejszych chwil, ale również wkładają duży wysiłek w pracę nad rozwojem fizycznym i psychicznym swoich podopiecznych. Ich celem jest wydobycie tych ludzi z osamotnienia, obudzenie w nich chęci życia i poczucia własnej wartości.

W Domu, który został tu stworzony, realizowane jest proste przykazanie miłości bliźniego. Jeśli jesteśmy w stanie pomóc któremukolwiek z naszych podopiecznych, czynimy to ze wszystkich sił, bo „tyle w nas jest człowieczeństwa, ile dobra darujemy innym”.