Reklama

Dziewczęce marzenie o Biblii

2015-01-20 11:55

Ks. Jerzy Banak
Niedziela Ogólnopolska 4/2015, str. 28-29

Graziako

W środowiskach protestanckich powszechnie znana jest wzruszająca historia małej dziewczynki Mary Jones, którą Opatrzność posłużyła się do gorliwej siejby słowa Bożego w świecie. Mary była jedynym dzieckiem tkacza Jakuba Jonesa, który żył w skromnej jednoizbowej chatce w walijskiej wiosce Llanfihangel-y-Pennant. W owym czasie ubóstwo tkaczy było przysłowiowe. Jakub i jego żona byli prostymi, praktykującymi chrześcijanami.

Od najmłodszych lat Mary, siedząc na kolanach swojej matki, słuchała opowiadań o wydarzeniach biblijnych, którymi była oczarowana. Wraz z rodzicami uczęszczała do oddalonego o dwie mile kościoła, w którym co niedziela głoszone było słowo Boże. W owym czasie Biblia w domach była niezmierną rzadkością. Nawet ludzie zamożni nie zawsze mogli ją zdobyć, nie tylko dlatego, że była trudno dostępna, ale również ze względu na jej wysoką cenę – zawsze starannie wydana i oprawiona była luksusem.

Jak notują biografowie, pewnego dnia Mary zapytała swoją matkę, dlaczego w ich domu nie ma Biblii. Matka wyjaśniła, że Biblia jest bardzo droga, oni zaś są za biedni i nie stać ich na jej nabycie. Największym pragnieniem ośmioletniej wówczas dziewczynki stało się odtąd umieć czytać i posiadać Biblię. Wyglądało jednak na to, że żadne z tych pragnień nie zostanie nigdy spełnione. W regionie zamieszkania rodziny Jonesów nie było ani jednej szkoły, a rodzice byli zbyt ubodzy, aby swej córce zapewnić wykształcenie i utrzymanie poza domem. Oboje małżonkowie zajęci byli tkactwem – dającym im skromne utrzymanie – a większość domowych robót spoczywała na Mary.

Reklama

Dziewczynka myła, czyściła, sprzątała, a czasem nawet i tkała. Karmiła ptactwo domowe, zajmowała się pszczołami. Minęły tak dwa lata, ale nie udało jej się przybliżyć do spełnienia marzeń. Jednak pewnego dnia Jakub Jones wrócił wieczorem z sąsiedniej wioski Abergynolvyn, gdzie cały dzień sprzedawał swoje tkaniny, które wraz z żoną wytwarzał przez ostatnich kilka miesięcy. Na rynku dowiedział się, że w wiosce tej zostanie otwarta szkoła i został już wyznaczony nauczyciel. Zapragnął więc, aby Mary nauczyła się czytać i pisać, czego on i żona nie umieli.

Minęło kilka tygodni i szkoła została otwarta. Nauka sprawiała Mary wiele radości i bardzo szybko opanowała ona sztukę pisania i czytania. Dziewczynka jak dawniej pomagała swojej matce, a jednocześnie znajdowała czas na naukę.

Przy parafii otwarto też szkółkę niedzielną. Również w naukę w niej Mary zaangażowała się całym sercem. Pewnej niedzieli, po nabożeństwie, Mary podeszła do pani Evens, znajomej rodziny Jonesów, która w swoim domu miała Biblię. Mary zapytała ją, czy może do niej przychodzić każdej niedzieli, aby czytać Biblię. Pani Evens chętnie się zgodziła i zaprosiła ją również na czytanie w soboty.

Pierwszym tekstem, jaki Mary przeczytała w Biblii, były słowa Ewangelii wg św. Jana 5, 39: „Badacie Pisma, ponieważ sądzicie, że w nich zawarte jest życie wieczne: to one właśnie dają o Mnie świadectwo”. Potraktowała to jako ostrzeżenie, że Pisma Świętego nie wolno czytać dla samego tylko czytania, ale należy się go słuchać. Po pierwszym wieczorze spędzonym na czytaniu Biblii jej serce zostało napełnione jedną tylko myślą, że musi kiedyś zdobyć dla siebie jej egzemplarz.

Gdy nadeszły święta Bożego Narodzenia, Mary i inni uczniowie mieli ferie. Czas wolny od nauki Mary skrzętnie wykorzystała na pracę u sąsiadów, by takim sposobem zacząć zarabiać pieniądze na upragnioną Biblię. Ludzie, wśród których pracowała, posługiwali się wyłącznie miedziakami. Każdy miedziany pieniążek składała do skarbonki. Pani Evens, znając pragnienie dziewczynki, podarowała jej dwie kury, aby – gdy nadejdzie wiosna – mogła zarabiać na sprzedaży jaj.

Jednak pierwsza srebrna moneta wpadła do skarbonki, zanim kury zaczęły znosić jaja. Pewnego razu, idąc drogą, Mary nadepnęła na coś twardego. Był to portfel. Nagle ujrzała człowieka, który za czymś z zakłopotaniem się rozglądał. Okazało się, że zgubił swój portfel. Gdy mu zwróciła zgubę, ten z wdzięczności podarował jej srebrną monetę o wartości sześciu pensów.

Gdy skończyła się przerwa świąteczna, Mary ponownie uczęszczała do szkoły. Minęło wiele tygodni, a do jej skarbonki nie wpadł ani jeden miedziany pieniążek. Po staremu odwiedzała panią Evens, u której nauczyła się na pamięć całego siódmego rozdziału Ewangelii wg św. Mateusza, kończącego Kazanie na Górze, zawierającego różne pouczenia i przestrogi Zbawiciela. W domu powtórzyła wyuczony tekst rodzicom, a oni ze zdumieniem patrzyli na wielką miłość swojego dziecka do Biblii i cieszyli się z tego.

Minął rok. Ojciec stracił pracę, matka zachorowała, a zebrane przez dziewczynkę pieniądze wydano na lekarstwa. Mary rozpoczęła ich zbieranie od początku z wielką i zdumiewającą determinacją, zważywszy na jej wiek.

Minęło sześć lat od chwili, w której Mary wrzuciła pierwszy pieniążek do skarbonki. Zebrana wreszcie suma miała już wystarczyć na zakup Biblii. Rodzice Mary nie wiedzieli jednak, gdzie można ją zakupić. Toteż Mary następnego dnia udała się w tej sprawie do swojego pastora. Pastor wyjaśnił jej, że nigdzie nie można nabyć Biblii w przekładzie na język walijski, jak tylko w Bala u pastora Charlesa, który sprowadzał je z Londynu. Dodał jednak, że wszystkie Biblie mogą być już od dawna sprzedane albo też komuś przyobiecane. Nie takiej odpowiedzi Mary oczekiwała.

Wróciła do domu bardzo zasmucona. Ale nie zgasła cała jej nadzieja, natychmiast chciała udać się pieszo do Bala, od którego to miasta dzieliło jej wioskę ponad czterdzieści kilometrów. Początkowo rodzice nie chcieli córki samej puścić w drogę, widząc jednak jej wielkie pragnienie i zdeterminowanie, w końcu się zgodzili.

Było lato 1800 r. Nadszedł długo oczekiwany dzień. Był on słoneczny, piękny. Wczesnym rankiem Mary włożyła do worka parę butów, które były zbyt kosztowne, aby iść w nich całą drogę. Wędrowała więc boso, a wszystko, co ją otaczało, wydawało się jej szczególnie piękne. Nawet wiewiórka, którą spotkała po drodze, zdawała się jej mówić, że jej marzenie zostanie spełnione.

Dopiero wieczorem, wchodząc do Bala, Mary założyła buty. Tu – według wskazówek swojego pastora – udała się najpierw do domu Dawida Edwardsa, utalentowanego metodystycznego kaznodziei. Przyjął ją bardzo serdecznie, a po jej wysłuchaniu zaproponował, by przenocowała u niego, a następnego dnia udadzą się razem do pastora Charlesa. Rankiem Mary zmówiła ulubiony Psalm 23, a gdy była już gotowa, udała się z Dawidem Edwardsem do pastora Charlesa.

Ten zadał jej wiele pytań. Mary opowiedziała o swoich rodzicach, o swojej wiosce, o swoim pragnieniu posiadania Biblii, o tym, w jaki sposób zgromadziła sumę odpowiednią na jej zakup i o tym, że wiele fragmentów Biblii zna już na pamięć. Wtedy Charles przeegzaminował ją ze znajomości Biblii i był zaskoczony jej odpowiedziami. W końcu zwrócił się do Edwardsa z wyjaśnieniem, że Biblie w języku walijskim, które w ubiegłym roku sprowadził z Londynu, już dawno zostały sprzedane, a nieliczne egzemplarze, które jeszcze pozostały, są już komuś przyobiecane i on nie może ich sprzedać. Na domiar złego wydawnictwo, które dotychczas wydawało Biblie w języku walijskim, odmawia dalszej z nim współpracy. Także te pieniądze, które Mary przynosi na ten cel, są niewystarczające.

W tym momencie Mary zaczęła płakać. Wszystko skończone! Wszystko na darmo! Wszystko na próżno! Koniec! Charles, widząc to, zrozumiał, że musi dać jej Biblię. Otworzył szafę i wyciągnął z niej Biblię. Wręczył ją dziewczynie i sam zaczął płakać. Szczęśliwa Mary udała się w drogę powrotną. Tym razem niebo było pochmurne, ale jej serce było napełnione radością. Idąc, mocno przyciskała do swej piersi zdobytą Biblię. Wróciła do domu późnym wieczorem.

Pastor Charles był przez całe życie pod wielkim wrażeniem tego wydarzenia. Często je przypominał i opowiadał o spotkaniu z Mary. Historia Mary Jones i jej wysiłki dla pozyskania Biblii były dla niego tak wielką inspiracją, że od tej chwili zajęty był jedną myślą: Co uczynić, by Walia otrzymała wystarczającą liczbę egzemplarzy Biblii?

Zimą 1802 r. pastor Charles uczestniczył w Londynie w zgromadzeniu anglikańskich stowarzyszeń religijnych. Tam opowiedział o potrzebach Walii, o tym, że należy znaleźć środki i sposoby, aby drukować Biblie dla tamtejszych biednych ludzi. Opowiedział przy tym historię Mary, która poruszyła wszystkich. Wtedy jeden z sekretarzy dorocznego zgromadzenia – Joseph Hughes zaproponował, by założyć towarzystwo dla rozpowszechniania Biblii nie tylko w Walii, ale na całym świecie.

Idea takiego towarzystwa spotkała się z odzewem w licznych sercach i już w marcu 1804 r. założono Brytyjskie i Zagraniczne Towarzystwo Biblijne.

W 1816 r. oddział Towarzystwa założono w ówczesnym Królestwie Polskim. W 1992 r. przekształciło się ono w ekumeniczne Towarzystwo Biblijne w Polsce, w którego prace wkład ma również Kościół katolicki. Wielkim osiągnięciem Towarzystwa jest wspólny przekład Pisma Świętego (cały Nowy Testament już jest) uzgodniony w gronie 11 wyznań chrześcijańskich, co jest ewenementem w skali światowej.

Tagi:
opowieści

Z ziemi do nieba

2017-09-06 12:18

Monika Jasina
Edycja przemyska 37/2017, str. 4

Muzyczno-poetycka opowieść o bohaterach naszej historii zgromadziła w podziemiach bazyliki archikatedralnej w Przemyślu niemałą grupę widzów w różnym wieku.

Stanisław Gąsiorski
Występ Diakonii Muzycznej Archidiecezji Przemyskiej

Czwartkowy wieczór 24 sierpnia był czasem refleksji i modlitwy dla tych mieszkańców Przemyśla, którzy korzystając z zaproszenia ks. Tadeusza Białego, Moniki Brewczak oraz Diakonii Muzycznej Archidiecezji Przemyskiej, wybrali się do przemyskiej katedry. Podziemia świątyni, na co dzień miejsce wycieczek turystów i ekspozycji zabytków sztuki sakralnej, stały się niewielką salą koncertową. Wstawiono kilkadziesiąt krzeseł, te jednak szybko okazały się niewystarczające dla licznie zgromadzonej publiczności.

Historię męczenników z Markowej, płacących życiem za ukrywanie Żydów w czasie niemieckiej okupacji, przybliżyła zebranym pani Maria Szulikowska, autorka tekstów wykorzystanych w pierwszej części programu. Części kolejne poświęcone zostały powstańcom warszawskim oraz żołnierzom niepodległościowego podziemia. Na ponadgodzinny program koncertu złożyły się pieśni i piosenki znane niemal wszystkim, więc publiczność chętnie dołączała ze śpiewem. Wiele osób ocierało łzy wzruszenia i nie było w tym nic nadzwyczajnego, zważywszy na zaprezentowany repertuar. Współczesny utwór autorstwa Jana Pietrzaka „Żeby Polska była Polską” i „Pieśń Konfederatów Barskich”, napisana ponad 170 lat temu przez Juliusza Słowackiego, to tylko dwa przykłady kompozycji przygotowanych przez Diakonię Muzyczną na ten wieczór. Warto jeszcze zwrócić uwagę na nastrojową, muzyczną opowieść o ostatnich dniach Danuty Siedzikówny, nastoletniej sanitariuszki Armii Krajowej. Gdy wykonywano na niej wyrok śmierci, „Inka” była rówieśniczką wielu występujących tego wieczoru dziewcząt.

„Z domu wynosi się to, co najważniejsze, co owocuje w przyszłych pokoleniach” – mówiła pani Maria we wstępie do programu. Jakby na potwierdzenie tych słów zarówno wśród publiczności, jak i na scenie znaleźli się przedstawiciele pokoleń: od kilkuletnich dzieci po tych, których siwe włosy pozwalały domyślać się, że niejedna wyśpiewana tu historia była swego czasu częścią ich życia. Coraz mniej liczni świadkowie trudnych lat mogą być spokojni; wydarzenia i ludzie skazani na zapomnienie przez niemieckich i sowieckich okupantów Polski, z każdym rokiem odżywają na nowo w pieśniach wykonywanych przez kolejne już pokolenia. To prawda, że kilkuletnia dziewczynka z buzią aniołka i długimi, jasnymi włosami na razie jeszcze nie rozumie, co znaczą śpiewane z przejęciem słowa „O Boże, skrusz ten miecz, co siekł nasz kraj, do wolnej Polski nam powrócić daj”. Ale za kilka lat na pewno zapyta. I wówczas znajdą się gotowi, by odpowiadać.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Abp Jędraszewski: nie będziemy uczestnikami cichej apostazji

2019-05-18 18:06

Joanna Folfasińska | Archidiecezja Krakowska

Joanna Adamik/archidiecezja krakowska

- Kierujemy nasze spojrzenia ku Nawiedzającej nas w znaku Jasnogórskiego obrazu Maryi, Matce Bożej. Są to spojrzenia pełne miłości i wdzięczności. Przyszła do nas. Chciała być z nami. Jest z nami. Nasze serca przenika poczucie pokoju i bezpieczeństwa. Jak zwykle, gdy Matka jest tak blisko każdej i każdego z nas. Jak zwykle, gdy jest z nami nasza Pani i Królowa.- mówił arcybiskup Marek Jędraszewski podczas Eucharystii w kościele pw. Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny na poznańskich Ratajach. Msza św., pod przewodnictwem arcybiskupa Stanisława Gądeckiego, rozpoczęła peregrynację wizerunku Matki Bożej Częstochowskiej w Archidiecezji Poznańskiej.

– Powinniśmy modlić się nieustannie o łaskę wiary i cnotę wiary wytrwale pielęgnować. Któż może lepiej umocnić naszą wiarę, jeśli nie Ty, Matko wszystkich wierzących? – pytał arcybiskup Stanisław Gądecki na początku uroczystości. Metropolita poznański zacytował słowa modlitwy św. Alfonsa: „O Najświętsza Dziewico, Ty posiadałaś większą wiarę niż wszyscy ludzie i wszyscy aniołowie. Widziałaś swego Syna w stajni w Betlejem, a wierzyłaś, że jest Stworzycielem świata. Widziałaś uciekającego przed Herodem, a nie przestałaś wierzyć, że jest Królem królów. Widziałaś, jak się rodził, a wierzyłaś, że jest wieczny. Widziałaś Go ubogim, potrzebującym pokarmu, a wierzyłaś, że jest Panem wszechświata. Widząc Go leżącego na sianie, wierzyłaś, że jest wszechmocny. Widziałaś, że nie mówił, a uwierzyłaś, że jest Mądrością nieskończoną. Widziałaś Go w czasie śmierci wzgardzonym i ukrzyżowanym, lecz chociaż w innych wiara się chwiała, Ty byłaś zawsze mocna w wierze, że On jest Bogiem. O Dziewico najświętsza, dla zasług Twojej wielkiej wiary wyjednaj mi łaskę żywej wiary: „O Pani, przymnóż nam wiary!”

Generał Zakonu Ojców Paulinów przypomniał, że od 1957 roku Maryja w Jasnogórskim obrazie przemierza polską ziemię. Odwołał się do bogatej historii Archidiecezji Poznańskiej, przywołując dziedzictwo jej świętych i błogosławionych.

– Współczesnemu światu potrzeba Matki. Dzisiejsza ludzkość tęskni do Niej bardziej niż kiedykolwiek. W epoce cudów techniki potrzebny jest cud serca, cud miłości matczynej.

W homilii, metropolita krakowski podkreślił, że Maryja jest trwale wpisana w dzieje Kościoła, a Jej obecność sprawia, że dokonują się niezwykłe rzeczy. Przypomniał, że tradycję wędrówki kopii Cudownego Obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej zapoczątkował kardynał Stefan Wyszyński. Jasnogórski Obraz po raz pierwszy nawiedził Archidiecezję Poznańską w okresie od listopada 1976 do maja 1978 roku. Był to czas walki z chrześcijaństwem, a władze komunistyczne robiły wszystko, by zmarginalizować znaczenie Kościoła. Podczas ówczesnych uroczystości zabrakło arcybiskupa Antoniego Baraniaka, który z powodu ciężkiej choroby i hospitalizacji, nie mógł świętować ze swoimi archidiecezjanami. Fakt ten zauważył Karol Wojtyła, który w liście skierowanym do arcybiskupa Baraniaka wyraził nadzieję, że jego ofiara wyda błogosławione owoce.

– Czas Nawiedzenia obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej stał się na całym wówczas bardzo dużym obszarze Archidiecezji Poznańskiej okresem prawdziwie wielkich zmagań o polską duszę (…). Trudno nam mówić o owocach duchowych – o nawróceniach, spowiedziach po latach, łzach wzruszeń, dobrych postanowieniach, umocnieniach w radości i dumie, że należy się do świętego, katolickiego i apostolskiego Kościoła, o na nowo zrodzonej odwadze i męstwie w wyznawaniu swej wiary w czasach dla tej wiary niełatwych. Wszystkie te duchowe owoce Nawiedzenia na wieczność pozostaną wielką tajemnicą Boga i Matki Najświętszej.

Metropolita zwrócił również uwagę na materialny znak, jakim była zgoda na budowę nowej świątyni na poznańskich Ratajach, która dziś nosi tytuł Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny.

– W Obrazie Nawiedzenia Matka Najświętsza przybyła więc tutaj, gdy większość tych terenów była w dużej mierze jeszcze pusta, bo równocześnie z ogromnym mozołem wnoszenia murów tej świątyni budowano otaczające ją wielkie bloki mieszkaniowe.

W czerwcu 1978 roku do Rzymu przybyli pierwsi tutejsi duszpasterze: ks.Stefan Schudy i ks. Jerzy Foltyn, który podjął się dzieła budowy kościoła i tworzenia nowej parafii. Podczas środowej audiencji generalnej papież Paweł VI, poświęcił wzięty z grobu św. Piotra kamień węgielny dla nowego Domu Bożego.

– Do dziś mam w oczach przejmujący moment, w którym Ojciec Święty ujął w swe ręce ten kamień, przybliżył do ust i ze czcią go pocałował. Opatrzność Boża sprawiła, że pierwszym budowniczym tej świątyni aż do 1989 roku był mój śp. Ojciec. Wczoraj właśnie minęła 30. rocznica jego śmierci.

Arcybiskup zaznaczył, że choć od I Peregrynacji Obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej w Archidiecezji Poznańskiej upłynęły 43 lata i pojawiły się kolejne pokolenia Polaków, pewne problemy pozostały niezmienne.

– Trwa bowiem nadal walka z chrześcijaństwem i Kościołem katolickim. Tym razem ma ona wymiar bardziej kulturowy. W imię postępu i tolerancji pragnie zamknąć się Kościołowi usta, usiłuje się usunąć go z przestrzeni publicznej i zepchnąć do sfery wstydliwie skrywanej prywatności.

Nawiązał do adhortacji apostolskiej Jana Pawła II „Ecclesia in Europa” z 2003 roku, w której Jan Paweł II pisał o obojętności religijnej i „gasnącej nadziei”: „Jedną z jej przyczyn jest dążenie do narzucenia antropologii bez Boga i bez Chrystusa. (…) Zapomnienie o Bogu doprowadziło do porzucenia człowieka i dlatego nie należy się dziwić, jeśli w tym kontekście otworzyła się rozległa przestrzeń dla swobodnego rozwoju nihilizmu na polu filozofii, relatywizmu na polu teorii poznania i moralności, pragmatyzmu i nawet cynicznego hedonizmu w strukturze życia codziennego. Europejska kultura sprawia wrażenie milczącej apostazji człowieka sytego, który żyje tak, jakby Bóg nie istniał”.

Metropolita przypomniał bolesne wydarzenie, jakim było sprofanowanie w Poznaniu wizerunku Matki Boskiej Częstochowskiej w imię artystycznej wolności. Wyraził nadzieję, że peregrynacja Jej obrazu uchroni wiernych od życia bez Boga.

– Jako ludzie nie chcemy zajmować miejsca, które jest przynależne tylko samemu Bogu. Przeciwnie – właśnie Jego jako Pana i Stwórcę pragniemy z całą mocą naszej wiary wyznawać i głosić światu. Nie chcemy również porzucać człowieka, ale bronić jego osobowej godności, zwłaszcza jego życia – i to od pierwszych chwil jego istnienia aż po naturalną śmierć.

Kończąc homilię, arcybiskup zaznaczył, że nie można godzić się na prawne regulacje, negujące duchową suwerenność Ojczyzny. Dodał, że żyjąc na co dzień chrześcijańską wiarą, nadzieją i miłością, można wnieść niepodważalny wkład w budowanie na polskiej i poznańskiej ziemi cywilizacji miłości.

Przed błogosławieństwem, metropolita poznański podziękował wszystkim za obecność i modlitwę. W sobotę 18 maja, pod hasłem „Z Maryją w nowe czasy”, rozpoczęła się peregrynacja ikony Matki Najświętszej w Archidiecezji Poznańskiej. W uroczystościach wzięli udział przedstawiciele Konferencji Episkopatu Polski. Nawiedzenie Obrazu Matki Bożej Częstochowskiej będzie przebiegało w okresie od 18 maja 2019 roku do 26 września 2020 roku.

Na czas peregrynacji papież Franciszek przesłał wyrazy duchowej łączności, pozdrowienia i zapewnił o modlitewnej pamięci. Życzył, aby przyczyniła się ona do odnowienia życia duchowego, przezwyciężenia smutku i była okazją do wzajemnego pojednania.

Historia kościoła Nawiedzenia NMP na poznańskich Ratajach rozpoczęła się w latach 70., kiedy arcybiskupowi Antoniemu Baraniakowi po wielu próbach udało się uzyskać zgodę na budowę świątyni. Kierownictwo budowy nowego kościoła objął Aureli Jędraszewski, ojciec arcybiskupa Marka Jędraszewskiego. 4 maja 1977 roku plac budowy nawiedziła kopia Jasnogórskiego Obrazu. Na pamiątkę tego wydarzenia, świątynia otrzymała tytuł Nawiedzenia NMP. 4 czerwca 1978 roku Papież Paweł VI pobłogosławił kamień węgielny pochodzący z grobu św. Piotra Apostoła. Budowę Kościoła rozpoczęto 8 grudnia 1979 roku w Uroczystość Niepokalanego Poczęcia.obecność sprawia, że dokonują się wielkie rzeczy.

Metropolita krakowski przypomniał, że pierwsze nawiedzenie Matki Bożej w znaku Ikony Jasnogórskiej, w latach 1976-1978, miało miejsce w trudnych, komunistycznych czasach rozpoczętej w 1945 roku walki z chrześcijaństwem i Kościołem.

– Czas nawiedzenia Obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej stał się na całym wówczas bardzo dużym obszarze archidiecezji poznańskiej czasem prawdziwie wielkich zmagań o polską duszę – stwierdził kaznodzieja.

Wiceprzewodniczący KEP zaznaczył, że nie sposób „mówić o owocach duchowych – o nawróceniach, spowiedziach po latach, łzach wzruszeń, dobrych postanowieniach, umocnieniach w radości i dumie, że należy się do świętego, katolickiego i apostolskiego Kościoła, o na nowo zrodzonej odwadze i męstwie w wyznawaniu swej wiary w czasach dla tej wiary niełatwych”.

Wskazał też na owoce materialne pierwszego nawiedzenia.

– To właśnie wtedy za przyczyną Matki Najświętszej wznoszono do Boga żarliwe modły między innymi o to, aby w archidiecezji poznańskiej można było budować świątynie, zwłaszcza w nowych dzielnicach mieszkaniowych. Modlono się więc, aby również w tym miejscu mógł powstać wielki kościół, który – jak wtedy planowano – miał służyć całym poznańskim Ratajom – podkreślił metropolita krakowski.

Przypomniał, że papież Paweł VI, w czerwcu 1978 r., poświęcił kamień węgielny dla nowego kościoła, wzięty od grobu św. Piotra. Pierwszym budowniczym tej świątyni aż do 1989 był śp. ojciec abp. Marka Jędraszewskiego.

Wiceprzewodniczący KEP przyznał, że dziś, kiedy rozpoczyna się druga peregrynacja, są nowi ludzie, nastały nowe czasy, nowe historyczne konteksty. Dodał jednak, że i podobne, jak przed laty, są trudności.

– Trwa bowiem nadal walka z chrześcijaństwem i Kościołem katolickim. Tym razem ma ona wymiar bardziej kulturowy. W imię postępu i tolerancji pragnie zamknąć się Kościołowi usta, usiłuje się usunąć go z przestrzeni publicznej i zepchnąć do sfery wstydliwie skrywanej prywatności – stwierdził abp Jędraszewski.

Zwrócił uwagę na zjawisko, o którym już w 2003 r. pisał św. Jana Pawła II w adhortacji apostolskiej „Ecclesia in Europa”. – Jest nim „utrata pamięci i dziedzictwa chrześcijańskiego, któremu towarzyszy swego rodzaju praktyczny agnostycyzm i obojętność religijna, wywołująca u wielu Europejczyków wrażenie, że żyją bez duchowego zaplecza, niczym spadkobiercy, którzy roztrwonili dziedzictwo pozostawione im przez historię. (…) Europejska kultura sprawia wrażenie «milczącej apostazji» człowieka sytego, który żyje tak, jakby Bóg nie istniał” – podkreślił metropolita krakowski.

Abp Jędraszewski przypomniał niedawną profanację Cudownego Obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej w Płocku i nawiązał do słów przewodniczącego Rady Europejskiej Donalda Tuska, który profanację nazwał dziełem sztuki.

– Nasze spojrzenia są jednocześnie pełne bólu – jak zwykle, gdy jest obrażana i wyszydzana nasza Matka. Dzisiaj czujemy się upokorzeni, gdy niedawno wielcy tego świata, tu, w Poznaniu, w profanacji Cudownego Obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej w Płocku widzieli przejaw artystycznej wolności i twórczości, a ludzie nauki słysząc to, składali swe ręce do oklasków. Matko, przebacz im, bo nie wiedzą, co czynią… – mówił metropolita krakowski.

Podkreślił, że „trwając przed Nią na kolanach, w cichej adoracji, a także uczestnicząc w wielkich uroczystościach, jakie przez prawie półtora roku będą się odbywały w każdej parafii i w każdej kaplicy archidiecezji poznańskiej, jesteśmy pewni: nie będziemy uczestnikami owej cichej apostazji ludzi sytych odchodzących od Boga, nie będziemy żyć tak, jakby Bóg nie istniał”.

Wiceprzewodniczący KEP zaznaczył, że „jako ludzie nie chcemy zajmować miejsca, które jest przynależne tylko samemu Bogu. Przeciwnie – właśnie Jego jako Pana i Stwórcę pragniemy z całą mocą naszej wiary wyznawać i głosić światu. Nie chcemy również porzucać człowieka, ale bronić jego osobowej godności, zwłaszcza jego życia – i to od pierwszych chwil jego istnienia aż po naturalną śmierć”.

Przekonywał, że „nie chcemy również porzucać Polski, której Ona, Maryja, jest od wieków naszą Królową. Nie pozwolimy wyrwać z siebie naszej narodowej pamięci”.

– Z ogromną wytrwałością bronić będziemy naszej duchowej tożsamości. „Póki my żyjemy”, nie będziemy się godzić na takie regulacje prawne, które będą zagrażać duchowej suwerenności naszej Ojczyzny – stwierdził kaznodzieja. Uroczystości towarzyszył 750-osobowy połączony chór, złożony z członków Poznańskiego Chóru Katedralnego oraz chórów i zespołów muzycznych z całej archidiecezji.

Chórzystom towarzyszyła Orkiestra Reprezentacyjna Sił Powietrznych pod batutą mjr. Pawła Joksa. Wizerunek Matki Bożej Częstochowskiej będzie pielgrzymować po wszystkich parafiach archidiecezji poznańskiej do 26 września 2020 r. Podczas przywitania obrazu w każdej parafii będzie obecny abp Stanisław Gądecki lub poznański biskup pomocniczy.

Wydarzeniu towarzyszy hasło: „Z Maryją w nowe czasy”.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Światowy Dzień Pszczół we Wrocławiu

2019-05-19 23:46

Agata Pieszko

Dziś (19.05) na Wyspie Słodowej świętowaliśmy Światowy Dzień Pszczół pod nazwą "Pszczoły wracają do lasu" zorganizowany przez Regionalną Dyrekcję Lasów Państwowych we Wrocławiu pod patronatem honorowym Andrzeja Koniecznego – Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych oraz Wojewódzkiego Funduszu Ochrony środowiska i Gospodarski Wodnej we Wrocławiu.

Agata Pieszko
Domy dla pszczół wykonane przez uczestników konkursu "Dla lasu, dla ludzi-domek dla Mai i Gucia"

Dzisiejsze wydarzenie na Wyspie Słodowej miało przede wszystkim na celu uwypuklenie roli pszczół w ekosystemie oraz konieczności ich ochrony, a także uświadomienie zagrożeń dla owadów zapylających, jak również uzmysłowienie społeczeństwu pracy leśnika.

Organizatorzy przygotowali w programie m.in. tematyczne występy artystyczne teatru „Katarynka” i kabaretu „Bzyk”, grę terenową „Pszczela drużyna” oraz warsztaty manualne związane z obróbką drewna i wosku.

Podczas spotkania rozstrzygnięto także konkurs zatytułowany „Dla lasu, dla ludzi – domek dla Mai i Gucia”, w którym udział wzięło 25 placówek oświatowych i ponad 200 uczniów. Zadaniem uczestników było zbudowanie funkcjonalnego hotelu dla owadów według specjalnych wytycznych.

– Najistotniejszy jest tu wymiar edukacyjny, ponieważ służy temu, by te piękne, małe stworzonka, jakimi są pszczoły, mogły z nami żyć i robić wiele dobrych rzeczy. Przy okazji pochwalę się, że na Dolnośląskim Urzędzie Wojewódzkim mamy trzy takie piękne domki dla pszczół i z tą inicjatywą byliśmy chyba jedną z pierwszych instytucji państwowych w województwie dolnośląskim – mówił przed rozdaniem nagród konkursowych Paweł Hreniak, wojewoda dolnośląski.

– Pszczoły są bardzo ważnym elementem naszego ekosystemu, ponieważ nie tylko dostarczają nam nieocenionego bogactwa zwanego płynnym złotem, ale, co najważniejsze, zapylają rośliny. Dzięki temu mamy co jeść, ponieważ bez zapylania większość roślin nie wydaje owoców. Każdy z nas chociaż odrobinę może przyczynić się do pomocy pszczołom, chociażby przez sadzenie przyjaznych im kwiatów. Do złej kondycji pszczół przyczyniło się m.in. wielkoobszarowe rolnictwo i niewłaściwe stosowanie środków ochrony roślin, czy też przeznaczenie pastwisk, na których rosły niezliczone ilości kwiatów, na grunty rolne. Czynników, które przyczyniają się do diametralnego spadku populacji pszczół jest o wiele więcej, dlatego doceniajmy te małe, niepozorne zwierzątka, bo dzięki nim mamy szansę przetrwać – podsumowuje Marcin Tylecki, pszczelarz marki miodów „Ślężańskie”

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem