Reklama

Nasza wiara i Boże Narodzenie

KS. JÓZEF BIEŃSKOWSKI
Edycja lubelska 52/2000

Przyroda, na której łonie żyjemy i wśród której się obracamy - to jedna olbrzymia księga o wielkiej niewyczerpanej mądrości. Autorem tej księgi jest sam Bóg Stwórca - ten, który na przedziwnych jej kartach wypisał swój Boski Majestat. Wypisał go cudownymi zgłoskami błękitów i lazurów nieba, zgłoskami uśmiechniętego w blasku słońca, zgłoskami zwiewnych korowodów chmur, obłoków i mgieł, zgłoskami gwieździstych niebios przestworów, niezgłębionych i pełnych tajemnic ruchów kosmicznych, zgłoskami rozśpiewanej harfy ziemi strojnej w stubarwną szatę lasów, łąk i pól, ziemi z całym przepychem różnorodnych pór roku, z całą harmonią jej dźwięku i blasku, woni i promieni.

I oto patrząc na tę przyrodę, czyż nie zrodzi się w naszej myśli Bóg i Stwórca tych rzeczy? Przecież to wszystko, co widzimy - to cud bezkres miłości i potęgi Bożej, cud niedościgniony w swojej piękności, nieogarnięty w swej rozmaitości i niepojęty w swoim ogromie. Wielcy, utalentowani ludzie jak Mickiewicz, Kasprowicz czy inni - na tych bogatych kartach przyrody umieli odczytać Boga i nim się zachwycić i w Niego głęboko uwierzyć. Znamy chyba wiersz Mickiewicza - pt. Arcymistrz

Jest Mistrz, co wszystkie duchy wziął do Chóru

I wszystkie serca nastroił do wtóru

Mistrz, co malował na niebios błękicie

I malowidła odbił na tle fali

Kolorów wzory rzezał na gór szczycie

I w głębi ziemi odlał je z metali

A świat przez tyle wieków i z dzieł tak wielu nie poznał myśli Stworzyciela

A. Kasprowicz - patrząc na rosnące drzewa i krzewy - powiada:

Ta jedna licha drzewina - nie trzeba dębów tysięcy

Szeptem się ku mnie przegina i mówi - Jest Bóg i czegóż Ci więcej

Tak - wystarczy popatrzeć na otaczającą nas księgę przyrody - wystarczy odrobinę pomyśleć - by stać się człowiekiem wierzącym i miłującym swojego Boga i Ojca, którego ślady są tak widoczne i namacalne. Jak widzimy cała przyroda - czy to będzie okres zimowy skuty lodami i przykryty śnieżną pierzyną, czy to będzie słoneczna wiosna, uśmiechnięta pięknością pól i ogrodów - cała ta wspaniała przyroda mówi nam o obecności Boga - Ten Bóg wydaje się nam być wyczuwalny niejako na każdym kroku i miejscu.

Ale dziś my tego Boga nie tylko wyczuwamy, nie tylko wyczytujemy Jego obecność na kartach przebogatej przyrody - dziś w tę cudowną noc betlejemską my tego Boga po prostu własnymi oczyma widzimy. Z oddali dwóch tysięcy lat rok rocznie jawi się przed nami maleńka betlejemska stajenka, a w niej narodzony Syn Boży, nasz Ukochany Zbawiciel Jezus Chrystus. I patrzmy - w jakiej to postaci przychodzi do ludzkości Pan Jezus. Przychodzi jako mała Dziecina - zachowując w sobie wielkość swego bóstwa i znikomość swego człowieczeństwa. Jakże milutko i litościwie patrzy na nas swoimi cudnymi oczami. Nie ma w nich niczego, co by nas przerażało lub onieśmielało. Przeciwnie - w tych oczach małego Jezusa kryje się miłość, dobroć i przebaczenie. Wsłuchajmy się w tętno Jego serduszka. Ono jeszcze maleńkie, ale mieści w sobie tyle łaski, że na pewno dla wszystkich wystarczy. A przyjrzyjmy się Jego spokojnym dziecięcym oddechom. Każdy z nich woła: Chwała Bogu - Pokój ludziom. A te jego wargi urocze. One jeszcze zamknięte - ale przyjdzie czas, kiedy się otworzą, aby głosić cudne nauki niosąc pociechę i ukojenie. A te rączki i nóżki jeszcze tak słabe - tak delikatne, ale kiedyś przebite będą gwoźdźmi do krzyża i to z miłości dla nas, aby nas męką odkupić. Wszystko jak widzimy tchnie tu dobrocią, litością i miłosierdziem. I jakże się tu nie zachwycić. Jakże się tu nie rozczulić! Trzeba chyba być głazem nieczułym, by tej dobroci Bożej - tak uwidocznionej, tak ujawnionej nie widzieć. I jeśli drogą rozumowania nie umiemy tego Boga na kartach przebogatej przyrody odnaleźć - to przynajmniej zechciejmy w tę stajenkę betlejemską popatrzeć. Popatrzmy więc na to Dzieciątko, pod którego postacią nie kto inny - jeno Syn Boży, a więc sam Bóg na tę ziemię przychodzi, po to, aby nas odkupić i zbawić.

Ale samo spojrzenie na Bożą Dziecinę - to jeszcze za mało. My musimy przemyśleć, musimy jeszcze przeanalizować całe życie Chrystusa Pana na ziemi, a następnie Jego działalność w Kościele od początku aż do czasów dzisiejszych. Wtedy dopiero to maleńkie Dzieciątko w Betlejem będzie miało dla nas pełną wymowę, wtedy dopiero zobaczymy, że w tej małej Drobinie cielesnej kryje się wszechmoc i potęga Boża, przed którą drżą aniołowie i padają ziemskie potęgi. A więc nie zatrzymujmy swej myśli tylko na Betlejem, ale idźmy za Jezusem do Egiptu, oglądajmy cuda, jakie Mu towarzyszą w ucieczce, stamtąd idźmy razem do Nazaretu, udajmy się do świątyni Jerozolimskiej, posłuchajmy nauk, jakie wygłasza 12 letni Pan Jezus do doktorów, zdumionych Jego mądrością, potem wróćmy do Nazaretu i patrzmy jak Zbawiciel zajmuje się pracą domową, a gdy skończy 30 lat życia pójdźmy z Nim nad brzegi Jordanu, bądźmy świadkami chrztu, jakiego udziela Mu św. Jan Chrzciciel i wreszcie stańmy się przyjaciółmi Chrystusa i nie odstępujmy Go już ani na moment w ciągu Jego 3-letniej działalności publicznej, kiedy będzie wygłaszał nauki i czynił cuda.

Szczytem Jego ofiarnej miłości będzie wreszcie krzyż a potem Zmartwychwstanie jako największe zwycięstwo i tryumf. Następnie - Wniebowstąpienie i Zesłanie Ducha Świętego na Kościół, który na fundamencie Apostołów założył, a który trwając nieprzerwanie poprzez 20 wieków, ogarniając swym nauczaniem cały glob ziemski, ustami papieża Jana Pawła II woła na cały świat: Otwórzcie drzwi Chrystusowi! Przyjmijcie Chrystusa do serc swoich, bo niesie Wam pokój i szczęście jest jedynym dla nas wszystkich Zbawieniem".

O jakże inaczej wyglądałby świat dzisiejszy, jakże inaczej układałyby się stosunki międzyludzkie, gdyby ten Apel Kościoła był przez wszystkich przyjęty.

Papieski Robin Hood

2019-09-11 09:02

Damian Krawczykowski

Krzysztof Tadej/Niedziela

Wiele lat temu we Włoszech usłyszałem te słowa od różnych osób. Wszyscy byli zachwyceni, że «jest taki ksiądz w Watykanie, który kupuje z własnych pieniędzy jedzenie i rozdaje je biednym koczującym przy placu Świętego Piotra»” – tak dziennikarz TVP Krzysztof Tadej opisuje swój pierwszy kontakt z osobą papieskiego jałmużnika kard. Konrada Krajewskiego.

Kardynał ubogich, jak zwykło się o nim mówić, pojawił się w Watykanie w 1998 r. – po etapie pracy jako wikariusz w dwóch polskich parafiach rozpoczął tam studia z liturgii kościelnej. Następnie był on m.in. ceremoniarzem trzech papieży, a ostatni Franciszek mianował go arcybiskupem oraz papieskim jałmużnikiem (czyli osobą, która w imieniu Ojca Świętego pomaga najuboższym), a w 2018 r. – kardynałem.

„Opisując watykańskich hierarchów, można wyliczać ich tytuły, odznaczenia, doktoraty honoris causa. Dla mnie ciekawsze są krótkie zdania polskiej zakonnicy. Jednej z osób pomagających kardynałowi Krajewskiemu. «Rozdajemy posiłki na dworcach kolejowych. Kiedy ci, co przyszli, kończą jeść, trzeba zrobić porządek. I wtedy on, kardynał, tak ważny hierarcha Watykanu, bierze szmatę i wszystko sprząta»” – to słowa wspomnianego Krzysztofa Tadeja ze wstępu do najnowszej książki kard. Krajewskiego – pt. „Zapach Boga”, której premiera jest zaplanowana na 18 września.

Jej treść stanowi zbiór wypowiedzi, kazań, rozważań i homilii coraz bardziej znanego w Polsce i na świecie „papieskiego Robin Hooda” z Łodzi. Zaskakuje on prostotą, nadzwyczajną trafnością swoich słów oraz ewangeliczną bezkompromisowością. Przykładem niech będzie fragment: „Miłosierdzie jest skandalicznie bezwarunkowe. Po prostu jest. I nie można sobie na nie zasłużyć. Po prostu jest. Kiedy ojciec spotkał swojego syna marnotrawnego, to nie stawiał mu żadnych warunków. Najpierw było miłosierdzie. Miłosierdzie wyprzedza sprawiedliwość. My żądamy najpierw sprawiedliwości, a potem się zobaczy. Bóg działa zupełnie inaczej. W Starym Sączu jest strefa ciszy. Poszedłem tam kiedyś do konfesjonału. Przyszedł człowiek wyspowiadać się po czterdziestu latach. Cały czas myślałem, co by zrobił Jezus. Nic by nie powiedział. Nic by nie zrobił. Nie głosił żadnych nauk. No więc nic nie powiedziałem. Spytał: «A pokuta?». «Nie ma pokuty. Idź i nie grzesz więcej» – odpowiedziałem. Takie jest miłosierdzie. Bez kombinowania. Poszedł, ale przyszedł za pięć minut i spytał: «A może jednak...?»”.

Czytelnik w książce „Zapach Boga” praktycznie na każdym kroku napotyka tego typu dające do myślenia słowa, które pobudzają serce do tego, aby znaną z katechizmów teorię miłości zacząć wcielać w życie. „Zobaczcie, co ciekawego dzieje się po Komunii Świętej. Kapłan daje nam Hostię i mówi: «Ciało Chrystusa». My przyjmujemy Go i natychmiast On bierze nasze ciało, by wyjść z Kościoła. To się nazywa mądrze inkarnacją, to znaczy Jezus potrzebuje naszego ciała, by być obecnym w świecie”. Kardynał Krajewski potrafi z wyczuciem i pokorą wypowiadać słowa, które popierane jego autentycznie ewangelicznym zachowaniem motywują coraz większą liczbę pozytywnie nastawionych do niego wiernych.

Jałmużnik papieski znany jest w Polsce także z pieszych pielgrzymek na Jasną Górę, co roku bowiem w imieniu papieża Franciszka wyrusza w kierunku Częstochowy wraz z tysiącami pątników z Łodzi. Jak powiedział w tegorocznym wywiadzie dla „Niedzieli”: „Jeśli ktoś chce zobaczyć, czym jest Kościół, to wystarczy wyruszyć na pielgrzymkę. Ja pielgrzymką oddycham, a tlen jest nam bardzo potrzebny”.

W okresie kryzysu powołań, spadku liczby praktykujących katolików może częściej warto sięgać po takie przykłady, jak osoba papieskiego jałmużnika – kard. Krajewskiego, który nie wywyższając się z racji piastowanych funkcji, udowadnia, że nie jest z nami jeszcze tak źle. Wystarczy, że – wzorując się na Jezusie, umacniając przykładami takimi, jak jałmużnik papieski – wstaniemy i zaczniemy czynić podobnie.

* * *

Kard. Konrad Krajewski, „Zapach Boga”

Wydawnictwo Znak, 2019.
Oprawa miękka, 320 stron, format: 144 x 205 mm.
Premiera książki 18 września br.
Zamówienia można składać pocztą: Redakcja Tygodnika Katolickiego „Niedziela”, ul. 3 Maja 12, 42-200 Częstochowa; telefonicznie: 34 365 19 17, 34 369 43 00, 34 369 43 52; pocztą elektroniczną: kolportaz@niedziela.pl ; www.ksiegarnia.niedziela.pl .

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Historia pół żartem i na serio

2019-09-17 14:04

Sławomir Błaut

W częstochowskim Parku Staszica i na Jasnej Górze 14 września można było podziwiać barwne mundury rekonstruktorów historycznych z Garnizonu Fortecy Częstochowskiej. Ich „piknik” był związany z konferencją „Twierdze osiemnastowiecznej Europy”

Łukasz Cholewiński

Wspomniana konferencja naukowa to impreza cykliczna, organizowana od 2015 r. Jej organizatorzy – Instytut Historii Uniwersytetu Humanistyczno-Przyrodniczego im. J. Długosza w Częstochowie, Polskie Towarzystwo Historyczne Oddział w Częstochowie oraz Stowarzyszenie Garnizon Fortecy Częstochowskiej – prezentują w ten sposób szerszemu gronu zainteresowanych m.in. architekturę militarną twierdz, ich uzbrojenie, udział w wojnach, a także przekazują dorobek piśmiennictwa dotyczący tematu – obraz twierdz epoki nowożytnej w pamiętnikach, pracach historycznych i literaturze pięknej. Jednocześnie zamiarem organizatorów jest rozbudzenie wśród młodzieży zainteresowania historią. Na pewno najciekawsze są prezentacje dawnych mundurów i broni, a uzupełnieniem – eksponowane w gablotach sali wystawowej Biblioteki Głównej UJD kopie planów osiemnastowiecznych twierdz.

Łukasz Cholewiński

W dniach 13-14 września miała miejsce trzecia odsłona projektu „Twierdze osiemnastowiecznej Europy”. W pierwszym dniu prelegenci przedstawili podczas konferencji naukowej na UJD temat: „Rola fortyfikacji w systemach obronnych państw”, a w drugim rekonstruktorzy pokazali w Parku im. S. Staszica m.in. musztrę, osiemnastowieczne uniformy piechoty oraz broń palną z tamtego okresu (można je zobaczyć na zdjęciu). Z parku żołnierze przemaszerowali na Jasną Górę, gdzie odwiedzili m.in. Arsenał, Salę Rycerską i słynną Bibliotekę Jasnogórską, w której zgromadzone są cenne starodruki.

Stowarzyszenie zrzeszające pasjonatów historii XVIII wieku – Garnizon Fortecy Częstochowskiej – prezentuje wiernie odtworzone ubiór, uzbrojenie i oporządzenie żołnierzy z połowy XVIII wieku stacjonujących na Jasnej Górze.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem