Reklama

Miłosierdzie czynione na co dzień

2015-02-25 15:19

Ks. Jacek Molka
Edycja częstochowska 9/2015, str. 6

Archiwum Sióstr MBM

Przy ul. św. Barbary 9/11, nieopodal Jasnej Góry, mają swój dom Siostry Matki Bożej Miłosierdzia, z których najbardziej znaną jest św. Siostra Faustyna Kowalska. Częstochowskie siostry prowadzą Zakład Leczniczo-Wychowawczy. Znajduje w nim opiekę ponad 30 podopiecznych

Wspomniana instytucja zajmuje się niepełnosprawnymi dziećmi – zarówno ograniczonymi ruchowo, jak i niepełnosprawnymi intelektualnie. – To zakład stacjonarny udzielający całodobowych świadczeń zdrowotnych dzieciom i młodzieży od 6. do 24. roku życia – mówi „Niedzieli” s. Amadea Lis, dyrektorka placówki. – Opiekujemy się osobami o różnym stopniu upośledzenia – od lekkiego do znacznego – dopowiada s. Mateusza Lis (nazwisko to samo, choć – jak mówią obie nasze rozmówczynie – nie łączą je więzy krwi, choć obie przecież są… siostrami, ale zakonnymi).

Zakład Leczniczo-Wychowawczy został zarejestrowany 3 marca 1993 r. w Śląskim Urzędzie Wojewódzkim. Jest to stacjonarny zakład opiekuńczo-leczniczy dla dzieci i młodzieży. Na co dzień realizuje całodobowe świadczenia zdrowotne w ramach umowy z Narodowym Funduszem Zdrowia. – To placówka ponadlokalna i ogólnodostępna dla dzieci z całego kraju – precyzuje s. Amadea. – Niektórzy spośród naszych podopiecznych nie mają rodzin, więc niejako my zastępujemy im bliskich – wyjaśnia s. Mateusza.

Rzeczywistość dnia codziennego

Dzieci mają u sióstr zapewnioną profesjonalną opiekę. – Na stałe są u nas obecni: pedagog, psycholog, psychiatra, pediatra, terapeuci – wyliczają siostry. W zakres kurateli wchodzą: leczenie, pielęgnacja, rehabilitacja, terapia zajęciowa, leczenie farmakologiczne, zapewnienie niezbędnych specjalistycznych konsultacji i badań diagnostycznych, usprawnianie ruchowe, fizykoterapia (masaże lecznicze, światłolecznictwo). Opieka nad dziećmi sprawowana jest przez opiekunki dziecięce i salowe. Podzielone są one na dwie grupy i w ciągu dnia przebywają każda na swojej świetlicy, w której – poza odrabianiem lekcji – organizowane są zajęcia pozalekcyjne, zabawy, śpiew, nauki podstawowych czynności samoobsługowych, porządkowych i zasad wzajemnego współżycia. – Opieka obejmuje również rozwój duchowy i religijny dziecka – podkreślają siostry.

Reklama

Trzeba wyraźnie powiedzieć, że siostry zapewniają dzieciom jak najlepsze warunki wychowawcze i materialne, które umożliwiają rozwój osobowy i intelektualny. Ich posługę cechują: duch chrześcijańskiej miłości oraz iście rodzinna atmosfera. Jednym z jej przejawów jest stała współpraca z rodzicami dzieci, a także z instytucjami służącymi ich dobru. Dzieci uczęszczają do trzech szkół: Zespołu Szkół Specjalnych nr 28 (szkoła podstawowa i gimnazjum), Katolickich Szkół Specjalnych im. św. Antoniego z Padwy, Stowarzyszenia Przyjaciół Szkół Katolickich (szkoły: podstawowa, gimnazjum, zawodowa – kształcąca w zawodzie kucharza, cukiernika i hotelarza oraz przysposabiająca do pracy).

Parę słów o historii

Historia tej placówki sięga roku 1952, kiedy to ówczesne władze zabrały zgromadzeniu Dom Opieki Najświętszej Maryi Panny z dziewczętami moralnie zaniedbanymi, a na ich miejsce umieszczono dzieci niepełnosprawne ruchowo z zakładu Sióstr Boromeuszek ze Zbrosławic (zlikwidowanego przez państwo). Potem powstał koedukacyjny Zakład Leczniczo-Wychowawczy „Caritas” dla dzieci w wieku od 7 do 18 lat ze schorzeniami psychofizycznymi. Dzieci kontynuowały naukę w powstałej państwowej Szkole Specjalnej nr 28, zlokalizowanej w budynkach zgromadzenia.

W latach 1978-82 przeprowadzono modernizację i rozbudowę zakładu. W wyniku inwestycji zostały poprawione warunki socjalne i bytowe wychowanków. W roku 1990 zakład podpisał umowę z Ministerstwem Zdrowia i Opieki Społecznej. Później w 1999 r. utworzono Kasy Chorych, które w 2003 r. przekształcono w NFZ.

Dzieci do zakładu przyjmowane są na podstawie skierowania do placówki przez lekarza rodzinnego. Zakład ma charakter koedukacyjny. Kontakt: ul. św. Barbary 9/11, 42-226 Częstochowa; tel. (34) 324-49-71, kom. 669-498-905; e-mail: zlw@poczta.onet.pl.

Tagi:
niepełnosprawni miłosierdzie pomoc

Nie wystarczy dać zupę

2019-05-26 22:10

Anna Skopińska

choroba

Maria Niedziela

Starsze małżeństwo. Ona chora, leży na łóżku, co chwila potrzebuje tlenu, by mogła oddychać. On porusza się o własnych siłach, ale po tylu przejściach z jego głową zaczyna być już coś nie tak. Dostaje niewielką emeryturę, z której oboje żyją, bo kobiecie, poza zasiłkiem pielęgnacyjnym, nie przysługuje nic – za wcześnie zaczęła chorować. Mężczyzna opiekuje się swoją żoną, choć proponowano mu wielokrotnie, by umieścił ją w jakimś ośrodku. Ale czy to byłaby miłość, która przysięgał jej przed ołtarzem?

kłopoty

Ich problemy – poza chorobą – rozpoczęły się prawie 20 lat temu. Z dobrego serca podżyrowali pożyczkę swojej kuzynce. Dobrze się jej powodziło, więc byli pewni, że szybko ją spłaci. Ale kuzynka zniknęła. Dług przeszedł na nich. Część emerytury zajął komornik. Żeby jakoś funkcjonować mężczyzna chodził po śmietnikach zbierając to, co jeszcze przydatne i dobre. Znajdował jedzenie, która przynosił dla swojej żony. Ale też inne rzeczy, które czasem sprzedał, ale najczęściej oddawał do punktu opieki środowiskowej, z której pomocy – w postaci zupy i paczek żywności, czasem lekarstw, korzystali. Oddawał dla innych potrzebujących. By jakoś odwdzięczyć się za tę zupę…

Czy to koniec?

I tak żyli w biedzie, chorobie, nękani przez bank, kolejnych komorników. Nawet w czasie jubileuszu punktu wystąpili jako długoletni podopieczni ze świadectwem, jak wspaniałą otrzymują pomoc. Dziś nikt z pracowników punktu nie chce powiedzieć dlaczego tak się stało. Czemu – wiedząc o tym, że małżeństwo ma problemy przez nie swoje zadłużenie – nie zaproponowano: przynieście papiery, może uda się je komuś pokazać, zobaczyć, wyprowadzić was z tego. Nic takiego nie było… Teraz, po latach, gdy mężczyzna, na którego głowie było wszystko – nie może spokojnie spać, ma lęki, boi się komukolwiek otwierać drzwi ich dwudziestokilkumetrowego mieszkania, czy nie jest za późno? Choć kobieta cieszy się, że może wreszcie skończy się ich koszmar, to jest jednak pewien żal. Choć go nie wyrażają. Bo to ludzie, którzy dziękują za każdą pomoc, za każdy nawet najmniejszy gest. I starają się widzieć dobro. W tym roku dostali pomoc ze „Szlachetnej Paczki”. Pokazują wypisane przez dziesiątki osób karteczki z życzeniami, z wyrazami solidarności i sympatii. Dla nich to ważne. Mają siebie, tyle przejść, radości i łez. Ale razem.

Empatia?

Ich historia, jak sami mówią – ludzkiej naiwności – pokazuje nie tylko to, by uważać. Ale bardziej może powinna dotknąć ludzi zajmujących się pomocą takim, jak oni. By wykazać więcej empatii w stosunku do drugiego człowieka. By zainteresować się nie tylko jego potrzebami materialnymi czy fizjologicznymi, ale też sytuacją w jakiej się znajduje. By dopytać: dlaczego? Często nie wystarczy talerz zupy… A wiele osób nie poprosi o nic więcej, bo się po prostu wstydzi.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Zmarł 11-miesięczny Szymonek, który został odłączony od aparatury podtrzymującej życie

2019-06-18 13:58

wpolityce.pl/polsat

Sprawa Szymonka z Radomia poruszyła całą Polskę. Niespełna 11-miesięczny chłopczyk w styczniu trafił do szpitala. Rodzice walczyli o jego życie. Dziś dziecko zostało odłączone od aparatury podtrzymującej życie. Taką decyzję po wtorkowym konsylium podjęli lekarze. Dziecko zmarło. Przed szpitalem odbył protest przeciwników tej decyzji. Mówi się, że polski przypadek Alfiego Evansa.

Rano 18 czerwca pojawiły się informacje o odłączeniu Szymonka od aparatury. Trwało wówczas konsylium, w którym uczestniczyli lekarze i rodzice. Szpital zgodził się na podjęcie rozmów i współpracy z lekarzami z zagranicy, o co prosiła rodzina dziecka.

Około godziny 11 dnia 18 czerwca pojawiła się informacja, że Szymon zmarł. Informację potwierdzono na facebookowej stronie „Szymonku walcz”, prowadzonej przez rodzinę chłopca.

„16 stycznia chłopiec został zaszczepiony przeciwko pneumokokom. Cztery dni później wystąpiła u niego gorączka oraz drgawki. Ostatecznie 21 stycznia dziecko zostało przyjęte do szpitala. Było reanimowane, wykonano kolejną tomografię komputerową głowy, powstał obrzęk mózgu” — informował tygodnik „Wprost”.

Po badaniach okazało się, że obrzęk mózgu jest poważny, a jego stan jest krytyczny. Lekarze chcieli odłączyć Szymonka od respiratora, ale matka nie wyraziła na to zgody. Rodzice mieli też zostać poinformowani, że nastąpiła śmierć mózgu. Całą sprawę opisała na Facebooku ciocia Szymona. Zrozpaczona matka chłopczyka poinformowała lekarza, że ona nie wyraża zgody na odłączenie.

Szymonek trafił na OIOM w szpitalu dziecięcym w Warszawie przy ul. Niekłańskiej. Lekarze nie dawali chłopcu żadnych szans, rodzina chciała spróbować terapii alternatywnej zaproponowanej przez kilku specjalistów z całego świata. Rozpoczęła się zbiórka pieniędzy na leczenie. Lekarze ze szpitala nie godzili się na niekonwencjonalne leczenie, a chłopiec słabł z dnia na dzień.

Na OIOM-ie lekarze leczyli chłopca już tylko paliatywnie

– Usłyszałam też od lekarzy, że nie będą wentylować zwłok — opowiada matka Szymona.

Przez kolejne miesiące trwała walka o uratowanie chłopczyka…

CZYTAJ DALEJ

Reklama

GUS: Co trzecie małżeństwo się rozwodzi

2019-06-18 18:16

mp / Warszawa (KAI)

W świetle danych GUS liczba rozwodów w Polsce stanowi jedną trzecią spośród zawieranych małżeństw w danym okresie czasu. W 2108 r. zawarto nieco ponad 192 tys. związków małżeńskich, a rozwiodło się prawie 63 tys.

rodjulian / fotolia.com

Jak informuje Główny Urząd Statystyczny, w 2018 r. zawarto w Polsce nieco ponad 192 tys. związków małżeńskich, podobnie jak w 2017 r. Natężenie zawierania małżeństw

obserwowane na przestrzeni lat jest nieco wyższe na wsi. W tym samym roku rozwiodło się prawie 63 tys. par małżeńskich, a w przypadku kolejnych ok. 1,3 tys. małżeństw orzeczono separację. Korzystny jest fakt, że w 2018 r. rozwodów było o ponad 2 tys. mniej niż w 2017 r., a separacji o 0,3 tys. mniej niż rok wcześniej.

GUS zwraca uwagę, że liczba rozwodów w miastach jest prawie 3-krotnie wyższa niż na wsi. W 2018 r. w miastach rozwiodło się ponad 45 tys. małżeństw. Z kolei liczba separacji w miastach jest ponad 2-krotnie wyższa niż wśród mieszkańców wsi.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem