Reklama

Chiara Lubich – świętość to konsekwencja miłości

2015-03-10 12:38

Agnieszka Bugała
Niedziela Ogólnopolska 11/2015, str. 16-19

Chiara Lubich, 2003 r. CSC Audiovisivi

14 marca 2008 r. serwisy prasowe donosiły: „Dziś zmarła we Włoszech Chiara Lubich, 88-letnia założycielka Ruchu Focolari”. Cztery dni później w jej pogrzebie w Bazylice św. Pawła za Murami wzięło udział 40 tys. ludzi. 27 stycznia 2015 r. rozpoczął się proces beatyfikacyjny Chiary. Siedem lat po śmierci założycielki Ruchu Focolari Kościół pochyla się nad śladami jej niezwykłego życia

Była rówieśniczką św. Jana Pawła II. Urodziła się 22 stycznia 1920 r. w Trydencie jako drugie z czworga dzieci Luigiego i Luigii Lubich. Jej rodzice poznali się w drukarni „Il Popolo”, pisma trydenckich socjalistów. Pobrali się w 1916 r., w czasie trwającej na świecie wojny. Tata był socjalistą i mało interesował się religią, mama natomiast była głęboko wierzącą katoliczką i codziennie chodziła na Mszę św., czasami nawet o 4 rano.

Silvia – takie imię nadano dziewczynce podczas chrztu 1 lutego 1920 r. w kościele Santa Maria Maggiore, 23 lata przed tym, jak stała się Chiarą Lubich, 95 lat przed ogłoszeniem jej przez Kościół służebnicą Bożą.

Modlitwy dziecka

Silvia kochała Eucharystię, a wiarę uważała za najcenniejszy dar, jaki otrzymała. Jej matka pragnęła, aby córka otrzymała katolicką formację, dlatego zapisała ją do szkoły prowadzonej przez zakonnice ze Zgromadzenia Sióstr Maryi Dziewicy. W każdy piątek o godz. 15 siostry przyprowadzały powierzoną im grupę dziewcząt na godzinną adorację Najświętszego Sakramentu. Mała Silvia, wpatrzona w monstrancję, mówiła: „Ty stworzyłeś słońce, które daje ciepło i światło; przez moje oczy wprowadź do mojej duszy Twoje światło i Twoje ciepło”. W czasie tych modlitw skupiała się tak mocno, że zdarzyło jej się zemdleć z wysiłku.

Reklama

Była świetną uczennicą. Gdy ukończyła szkołę podstawową, rodzice zapisali ją do szkoły zawodowej. Włochy ogarniał kryzys, faszyzm rósł w siłę, przedsiębiorstwo ojca, które założył po rezygnacji z pracy w drukarni, zaczęło upadać. Praca Silvii miała finansowo wspomóc rodzinę. Wkrótce jednak mama została wezwana do szkoły. Nauczyciele zauważyli, że Silvia jest bardzo zdolna, i zasugerowali zmianę szkoły. Rodzice zapisali ją do szkoły nauczycielskiej w Instytucie Rosminiego.

Zaproszenia i wołania

Pierwsze „wezwanie do męczeństwa” poczuła w sercu, mając zaledwie 13 lat. Był rok 1933, szła trydencką ulicą Torrione. Ogarnęło ją niewytłumaczalne niczym zaproszenie do współdzielenia męki z Jezusem. Bez wahania odpowiedziała „tak”. Dwa lata później poczuła zaproszenie do świętości. Odpowiedziała natychmiast: „Chcę zostać świętą”. Wkrótce zapisała się do Akcji Katolickiej.

W 1938 r. uzyskała licencję nauczycielki. Chciała podjąć studia na Uniwersytecie Katolickim w Mediolanie, ale mimo doskonałych wyników w nauce nie przyznano jej stypendium. Bardzo to przeżyła. Płacząc w ramionach mamy, usłyszała cichy głos w sercu, który zapewniał: „Ja będę twoim Nauczycielem”. Nie zrozumiała tych słów, ale przyniosły jej one pokój. Zaczęła pracę nauczycielki. W Castello di Ossana powierzono jej 4 klasy szkoły podstawowej. Zaproponowała swoim uczennicom, aby w każdym tygodniu żyły jednym zdaniem z Ewangelii i codziennie opowiadała im, w jaki sposób ta praktyka zmienia jej życie.

Prezent w Domku Maryi

W 1939 r. wybuchła wojna. W grudniu Silvia wzięła udział w sympozjum Akcji Katolickiej w Loreto. Wybrała się w swoją pierwszą samodzielną podróż poza Trydent, nie przeczuwając niczego. Dziś, po latach, wiemy, że to właśnie tam, w maleńkim Domku Maryi, Bóg położył fundament pod Ruch Focolari, który kilka lat później urodzi serce Silvii – Chiary Lubich.

Weszła do Domku Maryi ukrytego w bazylice loretańskiej i zalała się łzami. Doświadczyła zanurzenia w zatrważającej ją tajemnicy. Rozmyślała o wszystkim, co mogło się wydarzyć w tym domu, i nie mogła przestać płakać. Każdą przerwę w sympozjum wykorzystywała, żeby tam biec. Kontemplowała życie Świętej Rodziny, zachwycona miłością i jednością tej Trójki. W ostatnim dniu sympozjum w czasie Mszy św. w bazylice usłyszała w sercu: „Sprawię, że pójdą za Tobą zastępy dziewic”.

Zapowiedź „czwartej drogi”

Po powrocie do Trydentu nic już nie było takie samo. Proboszcz, który spotkał Silvię w szkole przed rozpoczęciem lekcji, dostrzegł w niej światło i blask. Spytał: „Odnalazła pani swoją drogę? Wyjdzie pani za mąż? – Nie – odpowiedziała. – Zatem zostanie pani zakonnicą? – Nie – odpowiedziała ponownie. – A może będzie pani dziewicą w świecie? – Nie – odparła zdecydowanie”.

Wtedy, w 1939 r., sama jeszcze nie wiedziała, do czego Bóg ją zaprosił, ale czuła, że będzie to inna, „czwarta droga” w Kościele.

Trwała wojna. Silvia uczyła w szkole przy sierocińcu Opera Serafica di Cognola w Trydencie. W tym czasie poznała dyrektora Trzeciego Zakonu Franciszkańskiego – o. Casimira da Perarola, gorliwego kapucyna. Pewnego dnia zakonnik poprosił ją, by ofiarowała Bogu jedną godzinę pracy w intencji jego apostolatu. Zdumiała go jej reakcja: „Tylko godzinę? A dlaczego nie cały dzień?”. Zaskoczony odpowiedział: „Proszę pamiętać, panienko, że Bóg kocha panią nieskończenie!”. To był grom dla duszy Sylvii. Objawienie, odsłonięcie niepojętej tajemnicy. Od tego spotkania wciąż powtarzała, że Bóg kocha ją, Silvię, nieskończenie... Wszystkie prace, obowiązki nabrały innego znaczenia. To był bodziec, o którym mówiła po latach, że przekierował jej serce jak słonecznik na polu w stronę prawdziwego Słońca. Odtąd wszędzie widziała miłość Boga, czuła, że stoi w centrum Jego miłości, że nic ani nikt inny się nie liczą, tylko Bóg.

Narodziny Chiary

W 1943 r. została tercjarką Zakonu św. Franciszka. Zgodnie z jego tradycją porzuciła „dawnego człowieka” i przyjęła nowe imię. Na cześć św. Klary z Asyżu Silvia Lubich zapragnęła nosić imię Chiara i tak jak ona na pytanie św. Franciszka: „Córko, czego pragniesz?” odpowiedzieć: „Boga”.

Na początku grudnia 1943 r., gdy szła po mleko do gospodarstwa, usłyszała wyraźnie: „Oddaj mi się cała. Bogu nie daje się przekwitłych kwiatów: daje się pąki”. Skamieniała na środku drogi i odpowiedziała: „Tak, natychmiast”.

Potem wydarzenia przyśpieszyły. Napisała list do spowiednika z prośbą o całkowite ofiarowanie się Bogu i otrzymała zgodę. 7 grudnia 1943 r. wstała o 5 rano, założyła najlepszą sukienkę i poszła do klasztoru. Na dworze szalała burza i lał deszcz. Chiara zrozumiała, że w życiu duchowym czekają ją burze i przeciwności, ale nie zmieniła decyzji. W czasie Mszy św. poślubiła Boga. „Przed Komunią ujrzałam na chwilę to, co miałam zrobić: przez poświęcenie się Bogu przeszłam przez most; a ten runął za mną – już nie będę mogła wrócić do świata. To był mój ślub. Poślubiałam Boga. A to oznacza nie tylko czystość, rezygnację z ludzkiego małżeństwa, ale pozostawienie wszystkiego: rodziców, studiów, szkoły, rozrywki, tego wszystkiego, co w moim małym świecie dotąd kochałam” – mówiła po latach.

Gdy wróciła do domu, zrozumiała, że droga do doskonałości to wypełnianie woli Bożej, że to największa miłość. Każdy, kto żyje wolą Boga, osiąga świętość i doskonałość życia. Po latach napisze: „Świętość przychodzi jako konsekwencja miłości. A my możemy ją osiągnąć jedynie w ten sposób. Gdybyśmy chcieli szukać świętości dla niej samej, nigdy jej nie osiągniemy. A więc kochać i nic innego. Stracić wszystko, również przywiązanie do świętości, aby starać się tylko kochać!”.

Narodziny Ideału Focolari

W czasie wojny Trydent jest bombardowany w dzień i w nocy, giną ludzie. Wokół Chiary gromadzi się niewielka wspólnota. Rozmawiają i modlą się. Do schronu zabierają Ewangelię. Gotują zupy i karmią głodnych. Rozmawiają o przyszłości, rodzi się Ideał. Chiara po latach mówiła: „Miałam 23 lata. Moje koleżanki były w moim wieku, a niektóre – nawet młodsze. Szalała wojna i wszystko niszczyła. Każda z nas miała swoje marzenia. Jedna chciała założyć rodzinę i czekała na narzeczonego, który miał wrócić z frontu. Inna pragnęła urządzić sobie dom. Ja chciałam zrealizować się poprzez naukę filozofii. Lecz narzeczony nie wrócił. Dom został zniszczony. Nie mogłam kontynuować nauki filozofii. Co robić? Czy istnieje ideał, którego nie jest w stanie zniszczyć żadna wojna, dla którego warto oddać życie? I natychmiast światło: tak, jest. To Bóg, który wśród przemocy i nienawiści objawił się nam Tym, kim prawdziwie jest: Miłością. I oto chwila: decydujemy się żyć dla Boga, uczynić Boga Ideałem naszego życia. Jak? Chcemy żyć, jak żył Jezus: czynić wolę Ojca, a nie naszą. Chcemy być «małym Jezusem». W Ewangelii odnajdujemy sposób, jak wypełniać wolę Boga, jak być drugim Jezusem. Otwieramy ją i czytamy. Ewangelia mówi nam: «Proście, a otrzymacie». «Potrzebuję pary butów numer 42, dla Ciebie w biednym» – mówimy do Jezusa przed tabernakulum, a po wyjściu z kościoła pewna kobieta przekazuje nam parę butów numer 42. Sprawdza się każda obietnica Ewangelii. Wydaje się, że żyjemy wśród cudów...”.

Liczby, które urodziła miłość

Ruch Focolari, Dzieło Maryi, został zatwierdzony przez Stolicę Apostolską w 1962 r. Dziś jego członkowie działają w 194 krajach świata. Pragnienie służebnicy Bożej Chiary Lubich, powtórzone za Chrystusem: „Aby byli jedno”, dotknęło serc milionów ludzi i rosnąc w nich, przynosi światu miłość, nadzieję i sens.

Mistyczne postscriptum

W 2012 r. ks. dr hab. Marek Chmielewski w audycji „Duc in altum”, emitowanej w Radiu Maryja, mówił o Chiarze tak: – Miałem szczęście być w mieszkaniu Chiary w Rocca di Papa i w obecności jej najbliższych współpracowników zobaczyć kaplicę, gdzie na co dzień się modliła. Gdy popatrzyłem na biurko, przy którym pracowała, uderzyło mnie, że leżały tam w żółtych teczkach wypisy z różnych dzieł świętych na temat mistycznej „nocy ciemnej”. Tym zajmowała się pod koniec życia. Fakt ten zdaje się potwierdzać dość powszechne przekonanie, że oprócz wspaniałego geniuszu kobiety, promiennego daru łaski i radości, Bóg udzielił jej doświadczenia mistycznego”.

Obietnica z 1938 r., którą usłyszała w sercu: „Ja będę twoim Nauczycielem” – została dotrzymana.

Źródła, z których korzystałam: Armando Torno, „Chiara Lubich. Życie i dzieło”; „Przygoda jedności: z założycielką Ruchu Focolari rozmawia Franka Zambonini”; Chiara Lubich, „Klucz do jedności”.

Tagi:
świadkowie wiary

Reklama

Świadczę o żywym Chrystusie

2019-02-13 07:44

Z Bartkiem Krakowiakiem rozmawia Natalia Janowiec
Edycja rzeszowska 7/2019, str. VII

Wychowywał się w rodzinie z problemem alkoholowym. Odkąd pamiętał, słyszał zewsząd, że jest do niczego. W wieku 14 lat zaczął sięgać po alkohol i używki. Jako młody chłopak doszedł do przekonania o kompletnej bezsensowności i bezcelowości swojego życia. Jednak przyszedł taki moment, w którym spotykał Chrystusa i odczuł pragnienie wewnętrznej przemiany

Natalia Janowiec

Natalia Janowiec: – W 2017 r. wyruszyłeś z Warszawy do Medjugorie. Dlaczego jako cel pielgrzymki obrałeś sobie to miejsce?

Bartek Krakowiak: – Medjugorie było dla mnie obce. Nie znałem tego miejsca. W pewnym momencie usłyszałem w mojej głowie, że mam się tam udać, a było to w dniu uroczystości Zesłania Ducha Świętego. Za ostatnie 100 zł kupiłem plecak i na drugi dzień rano po prostu wyszedłem. Wiedziałem jedynie to, że Medjugorie położone jest w Bośni i Hercegowinie. Ta wędrówka była najpiękniejszym okresem mojego życia. Mimo że nie miałem nic, czułem niebywałą bliskość Pana Boga.

– Medjugorie to miejsce Twojego nawrócenia?

– Droga do Maryi odmieniła moje życie, ale była raczej nagrodą oraz owocem, dopełnieniem. Kiedy dotarłem do celu, zrozumiałem o co tak naprawdę chodzi. Teraz nie wyobrażam sobie wakacji bez Medjugorie.

– Wielu młodych ludzi nazywa Cię „apostołem Chrystusa”, „apostołem Maryi”. Jaki jest więc najważniejszy cel tego apostolstwa?

– Moim celem jest głoszenie prawdy, że wśród nas jest obecny Bóg. Cieszę się, że jako zwykły chłopak niemający w zanadrzu tak naprawdę nic, mogę świadczyć o Jezusie. Moim życiem chcę pokazać, że wiara w Boga, wiara w Kościół nie jest nudna i stara. Mimo iż nie jestem filozofem i teologiem, mogę trafiać do ludzi. Jeżdżę po kryminałach, poprawczakach, szkołach i parafiach, gdzie tylko mogę, i staram się mówić o Chrystusie, świadczyć o Jego prawdziwym i żywym istnieniu.

– Młodzi ludzie zwłaszcza po przejściach boją się powrotu do Boga, obawiając się, iż pozostali skreśleni w Jego oczach. Czy powinni się tego obawiać?

– Kiedyś poruszyła mnie historia św. Pawła. W czasie spowiedzi jeden z duchownych powiedział mi, że jestem bardzo podobny do Szawła. Od tej chwili zacząłem interesować się jego osobą oraz życiem. Przekonałem się, że przed nawróceniem prowadził bardzo złe życie. Zabijał ludzi, krzywdził niewinnych. Uważam, że każdy człowiek, który jest takim właśnie Szawłem, może odmienić swoje życie i stać się św. Pawłem. Na przykładzie tego człowieka pragnę pokazać, że Bóg nikogo nigdy nie skreśla. Św. Paweł nie znał fizycznie Chrystusa, a po swoim nawróceniu zbliżył do Niego wielu ludzi. Każdy z nas ma szansę być kochanym przez Boga, każdy z nas ma szansę, by powrócić i odmienić swoje życie.

– Twoja definicja współczesnego nawrócenia?

– Nawrócenie kojarzy mi się z człowiekiem, który totalnie miał przekręcone życie. Nawrócenie to odcięcie się od dawnego życia, ale także wzięcie ze sobą dobrych rzeczy z przeszłości. Kiedyś narzekałem na swoje życie – na ból, cierpienie, przykrości. Dzisiaj dziękuję Bogu za to wszystko, ponieważ przez takie doświadczenia mogę służyć pomocą innym ludziom.

Zainteresowanych wyjazdem do Medjugorie zachęcamy do pielgrzymowania z „Niedzielą Rzeszowską”. Są jeszcze wolne miejsca na pielgrzymkę na Bałkany w dniach 30 czerwca – 6 lipca. Koszt 600 zł + 130 euro + 40 euro (dodatkowe opłaty). Szczegółowe informacje na stronie biura El Holiday lub pod nr. tel. 604 247 912.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Sutanna, w której zginął ks. Jerzy Popiełuszko ma zostać udostępniona wiernym

2019-07-16 16:26

Informacja prasowa

W Parafii Świętego Stanisława Kostki na warszawskim Żoliborzu znajdują się bezcenne przedmioty będące świadkami dramatycznych wydarzeń sprzed blisko 35 lat. Sutanna, którą w dniu śmierci miał na sobie ksiądz Jerzy Popiełuszko, koloratka, koszula i inne przedmioty, dzięki wparciu Ministerstwa Kultury oraz Polskiej Fundacji Narodowej poddane zostały konserwacji. Na 35. Rocznicę śmierci męczennika czasu komunizmu, będą one umieszczone w specjalnych gablotach, aby w ważnych momentach mogły być udostępniane wiernym.

Informacja prasowa

Przedmioty, o których mowa noszą ślady dramatycznych wydarzeń z 19 października 1984 roku, kiedy agenci służby bezpieczeństwa uprowadzili, a następnie w bestialski sposób zamordowali kapelana Solidarności. Tkaniny wciąż są poszarpane, pobrudzone, ze śladami błota. Przedmioty te po zakończeniu śledztwa i procesu toruńskiego zostały ostatecznie przekazane Archidiecezji Warszawskiej i dziś znajdują się w Sanktuarium Błogosławionego Księdza Jerzego Popiełuszki mieszczącym się w Parafii Świętego Stanisława Kostki. Ich konserwacja została dokonana tak, żeby zachować wszelkie ślady dramatu. Działanie to przeprowadziła konserwatorka Joanna Sielska, współpracująca z Muzeum Auschwitz i z Muzeum Powstania Warszawskiego. Kiedy badając tkaniny napotykałam na ślady dramatu, zdawałam sobie sprawę, z jak niezwykłymi przedmiotami mam kontakt. Była to trudna praca – powiedziała specjalistka. Są to relikwie a kontakt z nimi jest wstrząsający, powinny przypominać dzisiejszym pokoleniom o odpowiedzialności za bliźnich i o aktualności sporu dobra ze złem – powiedział ksiądz Marcin Brzeziński, proboszcz Parafii Świętego Stanisława Kostki.

Specjalistyczne gabloty będą odporne na uszkodzenia fizyczne, niepalne oraz regulujące temperaturę i wilgotność. Koszt ich wykonania to 60 tys. zł. Z założenia nie chcemy aby zakup finansował zewnętrzny sponsor. Zwracamy się z prośbą do zwykłych ludzi – jeśli jest to dla nich ważne – projekt zostanie ukończony – powiedział Paweł Kęska z działającego w Sanktuarium i Muzeum księdza Jerzego Popiełuszki.

Więcej informacji o projekcie na stronie: Zobacz

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Francja: od 25 lat wspólnotę braci z Taizé wspierają urszulanki z Polski

2019-07-17 19:36

(KAI/VaticanNews) / Taizé

Od ćwierć wieku pracują na wzgórzu w Taizé urszulanki Serca Jezusa Konającego z Polski. Za ich posługę podziękował im przeor wspólnoty, brat Alois. Swoją wdzięczność każdego tygodnia wyraża też młodzież, z którą pracują siostry.

Łukasz Krzysztofka

Pracujący w Taizé od wielu lat polski kapłan brat Marek przypomniał, że przybycie sióstr urszulanek było związane z potrzebą wspierania jego jako jedynego wówczas brata z Polski, by można było przyjąć liczne grupy młodych. Zaprosił je założyciel wspólnoty brat Roger, który bardzo liczył na to, że uda się znaleźć odważne zakonnice, które zechciałyby przyjechać do Taizé. Bardzo je polubił i wspierał, nalegając jednocześnie, by nosiły strój zakonny, żeby było wiadomo, że są to siostry z Polski.

W rozmowie z Radiem Watykańskim siostra Grażyna zaznaczyła, że chociaż początkowo urszulanki służyły głównie Polakom i osobom z Europy Środkowo-Wschodniej, to z czasem objęły swoimi działaniami także mieszkańców innych krajów. "Stopniowo nasza misja się zmieniała, ale cały czas jesteśmy nastawione na służenie młodym i słuchanie ich. Towarzyszymy dziewczętom z różnych krajów, w zależności od tego, jakimi językami mówimy. Zdarza się niekiedy, że dziewczęta, które w Taizé poznały urszulanki, wstępują do tego zgromadzenia" – powiedziała siostra Ania. Dodała, że ona sama właśnie w Taizé poznała urszulanki "i tu rozeznawałam moją drogę i, jak widać, jestem w zgromadzeniu".

W ciągu dwudziestu pięciu lat na wzgórzu w Taizé pracowało kilkanaście urszulanek. Dla życia każdej z nich doświadczenie to było bardzo istotne. Także braciom ze wspólnoty i wielu ludziom młodym nie sposób sobie wyobrazić życia w tym miejscu bez ich obecności.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem