Reklama

Niedziela Wrocławska

Wielki Post w rodzinie

O przeżywaniu Wielkiego Postu w rodzinie, wyrzeczeniach, modlitwie, jałmużnie, o dobrym przygotowaniu dzieci do Świąt Zmartwychwstania z rodzinami rozmawia Adrianna Sierocińska

Iwona i Paweł Szewczykowie
małżeństwem są od 12 lat. W domu, jak sami określają, mają 4 żywioły:
Wiktora (9 l.), Weronikę (7 l.), Amelkę (5 l.) oraz Karola (2 l.)

Wielkopostne postanowienia angażują całą rodzinę Szewczyków. Każdy, poza najmłodszym Karolem, podejmuje własne wyrzeczenie, jednak p. Iwona w tym roku wpadła na ciekawy pomysł. – Celem mojego postanowienia jest to, by dzieci, obserwując mnie, uczyły się dotrzymywania złożonych obietnic oraz wytrwałości – opowiada. – Podczas jednego z posiłków rozmawialiśmy o tym, że Wielki Post to szczególny czas przygotowania serc na spotkanie z Jezusem Zmartwychwstałym. Zachęcałam dzieci, aby podjęły takie postanowienia, które trwale zmienią je na lepsze, nie tylko na 40 dni. Wytłumaczyłam też, że nie muszą martwić się o to, czy sobie z nimi poradzą, bo właśnie w tym okresie otrzymują szczególne wsparcie Kościoła, ich Aniołów Stróżow i nasze. Ja pragnę być lepszą mamą i panować nad swoimi emocjami, dlatego postanowiłam, że nie będę krzyczeć na dzieci – nawet jeśli nabroją. Dzieci bardzo się z tego ucieszyły. Miny im trochę zrzedły, kiedy poprosiłam, by mi w tym pomogli i nie dawali mi powodów do gniewu. Przypominam im o tych naszych ustaleniach i doświadczam cudownej rzeczy – dzieci z miłości do mamy próbują się często pohamować przed zrobieniem czegoś, a to już dużo!

Wiktor postanowił, że w niedziele nie będzie grał w gry, w których pojawia się strzelanie, rodzice podpowiedzieli mu, aby zadbał takżę o eleganckie zachowanie przy stole. Weronika i Amelka także potrzebowały pomocy przy wyborze wielkopostnych postanowień. Dziewczynki mierzą się z nie lada wyzwaniami! Weronika próbuje wstawać rano prawą nogą, uśmiechać się lub przynajmniej nie marudzić i pokonywać chęć dalszego spania, a Amelka walczy z drażliwością na swoim punkcie. – To bardzo trudne postanowienia – komentuje mama. – Czuwamy nad tym, aby dzieci poważnie traktowały Boga, siebie, najbliższych i własne zbawienie.

Wielki Post to okazja do tego, by strzec wspólnej wieczornej modlitwy, często zaniedbywanej w zawierusze życia. Ci, którzy o 15 przebywają w domu, wspólnie odmawiają Koronkę do Miłosierdzia Bożego. Wieczorem odbywają się „opowieści o Panu Jezusku” w kontekście aktualnego czasu. – Rozmawiamy o Drodze Krzyżowej, o tym, dlaczego Jezus musiał cierpieć i umrzeć – opowiada p. Iwona. – W piątki ze starszymi dziećmi chodzimy do kościoła na Drogę Krzyżową, ale na przykładzie codziennych sytuacji staram się ją dzieciom tłumaczyć. Bywa to bardzo trudne, zdarza się, że cały dzień minie i nie znajdę okazji do tego, by się zatrzymać i porozmawiać z dziećmi. Wtedy trzeba spróbować kolejnego dnia. I to jest moja Droga Krzyżowa.

Reklama

Barbara i Grzegorz Kryszczukowie
to małżeństwo z kilkuletnim stażem. Mają synka Antosia (3 l.),
w najbliższym czasie spodziewają się narodzin córki Amelki

W Przemyślu religijność wygląda inaczej niż na Dolnym Śląsku. Ludzie chodzą do kościoła, poszczą, przykładają wagę do tradycji. Barbara Kryszczuk wychowała się tam wraz z szóstką rodzeństwa, a dzięki rodzicom, zwłaszcza bardzo konsekwentnej mamie, zawsze dobrze przygotowywała się do Świąt Zmartwychwstania.

– Mama nie pytała, czy chce nam się pójść do kościoła czy nie – po prostu trzeba było pójść. Dla nas to było bardzo naturalne – opowiada Barbara. – Co niedziele braliśmy udział w nabożeństwie Gorzkich Żali, a w piątki wspólnie udawaliśmy się na Drogę Krzyżową. W przeżywaniu Wielkiego Postu Basi pomagały także wspólnoty – oaza i neokatechumenat. – Byłam animatorką, więc brałam udział w przygotowaniu Drogi Krzyżowej. Bardzo lubiłam to nabożeństwo – za każdym razem miało inny charakter, trochę inaczej wyglądało – dodaje. Rodzina Basi codziennie klękała razem do modlitwy, w Wielkim Poście odmawiali różaniec, odprawiali także rodzinną Drogę Krzyżową. – Ważne było także przestrzeganie postu. Mama nas pilnowała w kwestii niejedzenia słodyczy, pamiętam, że ograniczaliśmy też korzystanie z telewizora. Pojawiały się także specjalne, wielkopostne potrawy – np. w Środę Popielcową na obiad były pieczone ziemniaki. Wszystko to było dla nas bardzo naturalne.

Czy tradycje rodzinne z Przemyśla udało jej się przenieść do Wrocławia? – Chcemy chodzić na Gorzkie Żale w niedziele i, jeśli się uda, także na Drogę Krzyżową. – A co z rodzinną modlitwą? – pytam. – Antek nas mobilizuje. Kiedy samą klękam z nim do modlitwy, woła jeszcze tatę. Do niczego go nie zmuszamy, sam zna już pacierz i opowiada Panu Bogu o tym, co przeżywa. To jest dla nas bardzo cenne doświadczenie.

Basia i Marcin Bartyńscy
to małżeństwo z trzyletnim stażem. Wychowują dwóch synków:
Tomaszka (2 l.) i Michałka (7 m.)

ADRIANNA SIEROCIŃSKA: – Wasze postanowienia wielkopostne mają charakter indywidualny czy wspólnotowy – małżeński?

MARCIN BARTYŃSKI: – Mamy takie postanowienie, żeby ograniczać słodycze, a w pewnych okresach w ogóle ja wyłączać.

BASIA BARTYŃSKA: – Praktykujemy post na co dzień. Jakoś tak weszło nam to w krew. Najpierw rezygnowaliśmy ze słodyczy w czasie Wielkiego Postu, potem także w Adwencie i przenieśliśmy to na życie codzienne.

M. B.: – Zazwyczaj na czas Wielkiego Postu wstrzymujemy się od słodyczy we wszystkie dni powszednie z wyjątkiem niedziel i uroczystości, a w tym roku nawet w święta chcemy je sobie ograniczać.

– A co z wielkopostną modlitwą?

B.B.: – Mamy zwyczaj uczestnictwa w nabożeństwie Gorzkich Żali. Nie jesteśmy w stanie przeżywać ich z dziećmi, dlatego dzielimy się i chodzimy na nie co dwa tygodnie. W tamtym roku każde z nas miało okazję przeżyć trzy części. Ja chciałabym też zabierać Tomaszka na Drogę Krzyżową. Mam nadzieję, że uda nam się na nią pójść co najmniej dwa razy, ale oczywiście byłoby wspaniale uczestniczyć w nich co piątek. Z dziećmi jednak tak jest, że trudno coś sobie zaplanować...

– Wiele osób – tak jak Wy – rezygnuje w Poście z jedzenia słodyczy, ale nie do końca zdają sobie sprawę z tego, po co to robią. Często też wybieramy wyrzeczenia, które są dla nas zbyt trudne. Jak wybrać dobre postanowienie?

M.B.: – Jeśli dla kogoś całkowita rezygnacja ze słodyczy jest zbyt dużym wyzwaniem, niech wybierze sobie konkretne dni, w których nie będzie po nie sięgał, np. środę, piątek i sobotę.

B.B: – Kiedy coś sobie w życiu postanawiam, kieruję się tym, co wychodzi mi przy rachunku sumienia. Jeśli okazuje się, że za bardzo sobie dogadzam i muszę się z tego spowiadać, to znaczy, że powinnam zrobić coś, żeby to zmienić. Nie działa na mnie metoda „małych kroków”. Bo jeśli nie uda się zrobić małego kroku, to poniesie się małą porażkę, która nie jest mobilizująca. Duża porażka motywuje mnie o wiele bardziej. Od słodyczy w dni powszedni poszczę przez cały rok, dlatego musiałam dołożyć sobie kolejne ograniczenie, czyli powstrzymanie się od nich także w święta. Ale dogadzać można sobie w różny sposób, np. przez dłuższe poleżenie w łóżku albo oglądanie seriali w Internecie. To taki substytut, z którego też w Wielkim Poście staram się rezygnować.

M.B.: – Odpowiedź na pytanie, dlaczego warto obierać sobie postanowienia wielkopostne, można znaleźć w tekście Liturgii Godzin ze Środy Popielcowej: „Panie, nasz Boże, daj nam przez święty post zacząć okres pokuty, aby nasze wyrzeczenia umocniły nas do walki ze złym duchem”. Zawsze mamy przed oczami kontekst zbawczy. Co dzień także modlimy się, żebyśmy jako małżonkowie pomogli sobie i naszym dzieciom osiągnąć zbawienie.

B.B.: – Jeżeli próbujemy opanować nasze słabości poprzez odmówienie sobie różnych rzeczy, zły duch nie ma nad nami takiej przewagi. To jest sposób, żeby mu się przeciwstawić.

– Został jeszcze jeden filar Wielkiego Postu – jałmużna.

M.B.: – Naszym zwyczajem jest odkładanie pieniędzy do specjalnej puszki, w tym roku też planujemy założenie takiej skarbonki.

B.B.: – Wpadłam na inny pomysł jałmużny i postanowiłam nieodpłatnie podzielić się swoim mlekiem, które po nakarmieniu mojego dziecka pozostaje mi w nadmiarze. W ten sposób chcę pomóc matce, która nie może karmić piersią własnego dziecka z różnych względów, a bardzo chciałaby karmić dziecko mlekiem naturalnym.

2015-03-12 11:54

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Praktyki pobożne: Gorzkie żale

[ TEMATY ]

Wielki Post

Gorzkie żale

męka pańska

Stanisław Wywioł

Określane są jako symbol narodowej pobożności. Gorzkie Żale to jedno z najbardziej popularnych nabożeństw pasyjnych odprawianych niemal we wszystkich świątyniach w okresie Wielkiego Postu.

Pobożność pasyjna

Począwszy od średniowiecza zaczęto w różnoraki sposób kultywować i rozważać mękę Pańską. Liczne misteria męki Pańskiej wyrosły na gruncie dramatu liturgicznego rozpowszechnionego w Europie w XII w. W Polsce najbardziej znanym przykładem była średniowieczna Historyja o chwalebnym Zmartwychwstaniu Pańskim ułożona przez Mikołaja z Wilkowiecka. Z początku XVII w. zachowały się dwa scenariusze widowisk przeznaczonych do Kalwarii Zebrzydowskiej. Z czasem ta praktyka zanikła. W wyniku podejmowanych działań kontrreformacyjnych powstaje wiele nabożeństw ubogacających liturgię, rozwija się kult świętych, pobożność ludowa poszukuje nowych form. W 1707 r. ukazuje się drukiem zbiór pieśni o Męce Pańskiej pod tytułem „Snopek Mirry z Ogrodu Gethsemańskiego, albo żałosne Gorzkiej Męki Syna Bożego […] rozpamiętywanie”. Autorem tekstu jest prawdopodobnie ks. Wawrzyniec Bienik ze Zgromadzenia Księży Misjonarzy świętego Wincentego a' Paulo – nowego zakonu powstałego w 1625 r. Misjonarze przybyli do Polski na zaproszenie królowej Marii Ludwiki Gonzagi, która ofiarowała im drewniany domek i kapliczkę w okolicy dzisiejszego kościoła św. Krzyża w Warszawie. Po wybudowaniu kościoła zakonnicy założyli szpital św. Rocha, którym opiekowało się zakonne Bractwo Miłosierdzia św. Rocha.

Zakonna rywalizacja

Bractwo Miłosierdzia św. Rocha zaczęło rywalizować z dominikańskim Bractwem Różańcowym o pierwszeństwo podczas uroczystych procesji. By zapobiec zgorszeniu ks. Bartłomiej Tarło, proboszcz parafii św. Krzyża, zabronił członkom swojego Bractwa uczestniczenia w procesjach różańcowych. To zmobilizowało misjonarzy to opracowania własnego nabożeństwa. Ma ono strukturę zaczerpniętą z dawnej Jutrzni. Składa się z trzech części. Rozpoczyna się Zachętą (lub Pobudką – analogia do współczesnego Wezwania) i wzbudzeniem intencji (czytanie). W każdej części znajduje się hymn i dwie pieśni (dziś w Jutrzni są dwa psalmy i pieśń ze Starego Testamentu). Gorzkie Żale dzieli się na Zachętę i trzy części. W każdą niedzielę Wielkiego Postu odprawia się jedną część: pierwszą w I i IV niedzielę Wielkiego Postu, drugą w II i V niedzielę Wielkiego Postu, a trzecią w III i Niedzielę Palmową Męki Pańskiej. Melodie do rozważanych tekstów Gorzkich Żalów są oryginalne i nawiązują do wcześniejszych pieśni.

Współczesne inicjatywy

Gorzkie Żale to nie tylko nabożeństwo wielkopostne, które zapowiada pasję Jezusa, ale także nazwa festiwalu. W tym roku odbyła się już VII edycja tego międzynarodowego festiwalu Gorzkie Żale/Nowe Epifanie. Ideą festiwalu jest poszukiwanie nowych, współczesnych epifanii piękna oraz inicjowanie twórczego dialogu artystów z tradycyjną sztuką religijną w duchu Listu do artystów Jana Pawła II. Festiwal Gorzkie Żale organizowany jest przez Centrum Myśli Jana Pawła II.

Nabożna praktyka

Nabożeństwo Gorzkich Żalów to jedna z form mających na celu przybliżyć się do cierpiącego Chrystusa, który za nas umarł i zmartwychwstał. Niemiecka mistyczka średniowieczna, św. Mechrylda podczas jednego ze swych licznych objawień Pana Jezusa, usłyszała słowa: „Ilekroć przy nabożnych rozpamiętywaniu męki Mojej serdecznie kto westchnie, tylekroć wdzięcznie łagodzi rany Moje. W tejże też chwili wypuszczam strzałę miłości w serce jego. Zaprawdę powiadam, że kto by z nabożeństwa ku męce Mojej choćby jedną łezkę uronił, tak mi jest miłym, jak gdyby za mnie podjął męczeństwo”. – Uczestnicząc w tym wyjątkowym wydarzeniu i rozważając Mękę Jezusa sercem przenoszę się do czasu, kiedy to wszystko się działo. Idę z Jezusem na śmierć, by wraz z nim zmartwychwstać – opowiada Alicja Demczyńska z Dąbrowy Górniczej.

CZYTAJ DALEJ

Pracownik ostatniej godziny

Niedziela Ogólnopolska 39/2017, str. 33

[ TEMATY ]

homilia

Kościół parafialny w Oleszycach – polichromia Eugeniusza Muchy (XX wiek)/fot. Graziako

Przypowieść o pracownikach najemnych, którzy pracowali w różnym wymiarze, a otrzymali tę samą zapłatę, może nas trochę bulwersować. Z jednej strony trudno nie przyznać, że pracodawca nie popełnił niesprawiedliwości, bo przecież każdemu dał tyle, na ile wcześniej się umówił. A że za jedną godzinę pracy płaci tyle samo, co za wiele godzin, to już jego decyzja, dotycząca jego pieniędzy.

Z drugiej jednak strony pojawia się w nas spontanicznie poczucie, że zapłata powinna być proporcjonalna do pracy, a postawa gospodarza to jakieś fanaberie bogatego. Ta myśl bierze się stąd, że stawiamy się po stronie tych, którzy pracowali najdłużej. Ale wobec Bożej miłości wszyscy, nawet wielcy święci, jesteśmy raczej pracownikami ostatniej godziny. Wszak wiele nam brakuje, by uważać się za najlepszych pracowników winnicy Pańskiej.

Święci, którzy trudzili się pełniąc Boże dzieła, wcale nie uważali się za godniejszych większej zapłaty. Co więcej, pragnęli upodobnić się do Chrystusa odrzuconego i ukrzyżowanego. Wiedzieli, że ostatecznie są sługami nieużytecznymi i nie mają się czym chełpić, i że chwała należy się Bogu. Paweł Apostoł stwierdza: „Chrystus będzie uwielbiony w moim ciele: czy to przez życie, czy to przez śmierć”. Mistrzowie duchowi, jak Tomasz á Kempis w „O naśladowaniu Chrystusa”, radzą, by nie tracić czasu na porównywanie się z innymi. Lepiej skoncentrować się na tym, by jak najlepiej zrobić to, co mam do zrobienia. Z porównywania rodzi się niepokój serca, szemranie, zawiść. Jeśli już chcemy się porównywać, to porównujmy się do Jezusa Chrystusa. A wtedy poczujemy się mali i słabi. Ale też ucieszmy się, że Bóg także dla nas, choć na to nie zasługujemy, przygotował denara życia wiecznego. Cieszmy się ponadto, że inni też są wezwani do życia wiecznego. Módlmy się za zatwardziałych grzeszników, by zdążyli, choćby w ostatniej sekundzie, otworzyć się na Boże miłosierdzie.

Prorok Izajasz naucza, że Bóg jest hojny w przebaczaniu, że czeka cierpliwie, aby bezbożny porzucił swą drogę. Kościół naucza, że wieczne potępienie jest realną możliwością. Ale jednocześnie o nikim nie wypowiada się, że na pewno został potępiony. Nawet o największych zbrodniarzach. Niekiedy musimy potępić konkretne czyny, postawy i słowa, ale ostateczny sąd nad człowiekiem pozostawmy Bogu. Bo myśli Boże – jak powiada prorok – górują nieskończenie nad naszymi myślami. Nasze widzenie jest ograniczone. A Bóg zna wszystkie aspekty każdej sprawy i dlatego jest dobrym i sprawiedliwym Sędzią.

CZYTAJ DALEJ

Kredkobranie’ 2020

2020-09-19 17:10

plakat

Do końca września trwa można wziąć udział w ogólnopolskiej akcji charytatywnej Kredkobranie.

Jak przypomina Tomasz Konturek, pomysłodawca akcji i jej koordynator, organizatorom zależy na zebraniu przyborów szkolnych oraz materiałów plastycznych, które zostaną przekazane najmłodszemu pokoleniu Polaków mieszkających na Kresach.

Koordynator akcji napisał : „Celem Kredkobrania jest pomoc najmłodszemu pokoleniu Polaków mieszkających na Kresach. Zebrane dary trafią do szkół na Białorusi, Litwie i Ukrainie – głównie szkół polskich oraz placówek, w których uczą się polskie dzieci. Akcja ma pokazać zamieszkującym poza granicami Rzeczypospolitej polskim dzieciom i młodzieży, że ich przyjaciele z „Macierzy” pamiętają o nich i w miarę swoich możliwości chcą im pomóc. Pokazujemy, że dbamy o naszych Przyjaciół, Ambasadorów polskości na Kresach, stróżów polskich miejsc pamięci.”

Zainicjowana trzy lata temu, przez krakowską Fundację Ignatianum oraz Stowarzyszenia „Korzenie”, akcja w tym roku obejmuje swym zasięgiem całą Polskę. Do włączenia organizatorzy zapraszają szkoły, poszczególne klasy, ale także różne środowiska i osoby indywidualne. Z regulaminu akcji, wynika że w bieżącym roku nie zbierają podręczników, lektur szkolnych i innych książek oraz ubrań i przedmiotów. które nie służą do skompletowania wyprawki szkolnej. Zbiórkę można prowadzić przez cały wrzesień, a do 4 października należy zebrane przedmioty dostarczyć osobiście, pocztą lub kurierem do siedziby Fundacji. Zebrane dary, w tym np.: kredki, farby, zeszyty, bloki, piórniki, długopisów , czyli wszelkiego rodzaju przybory szkolne, w październiku zostaną zawiezione za wschodnią granicę Polski.

Organizatorzy przypominają, że: „Zeszłoroczna edycja Kredkobrania skupiła uczniów – dzieci, młodzież i ich rodziców – z ponad 90 szkół w Polsce, z czego prawie 50 z samej Małopolski. Dzięki zebraniu ponad 40 tysięcy sztuk różnych przyborów szkolnych: kredek, farb, zeszytów, bloków, piórników, przyborów piśmienniczych itd., pomogliśmy prawie 1000 dzieciom z Litwy i Ukrainy.”

Akcję można też wesprzeć, dokonując wpłat na konto nr 58 1750 0012 0000 0000 3880 7595 z dopiskiem KREDKOBRANIE. Zebrane pieniądze zostaną przeznaczone na zakup potrzebnych szkolnych pomocy, w tym szczególnie lektur i książek, oraz transport darów na Kresy. Więcej informacji na www.fundacjaignatianum.pl pod adresem kredkobranie@ignatianum.edu.pl lub telefonicznie: 785-042-119

Organizatorzy informują, że "Kredkobranie" jest zbiórką publiczną zarejestrowaną przez MSWiA pod numerem 2019/2919/OR. Patronat honorowy nad akcją objęli m.in.: ks. abp Marek Jędraszewski - metropolita krakowski, Łukasz Kmita - wojewoda małopolski, Witold Kozłowski - marszałek Województwa Małopolskiego oraz ks. prof. dr hab. Józef Bremer SJ - rektor Akademii Ignatianum w Krakowie.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję