Reklama

Tu otrzymaliśmy nadzieję

Niedziela Ogólnopolska 15/2015, str. 47

Bożena Sztajner/ Niedziela

Ma perché...? Ale dlaczego...? Ale dlaczego nie chcesz iść za Bogiem do końca? San Giovanni Rotondo, 1966 r., Ojciec Pio i ks. Tadeusz Dajczer. Wstrząs. Zawalenie się wszystkiego, co do tej pory. I konieczność zmiany – siebie, swojego systemu wartości, kierunku życia, planów, pozycji wobec Pana Boga. W efekcie – rodzenie się na nowo. Szukanie drogi, na której Bóg chce posłużyć się konkretnym człowiekiem.

To było swoiste trzęsienie ziemi, które wywróciło do góry nogami świat przyszłego założyciela Ruchu Rodzin Nazaretańskich. Przełomowy moment, który otworzył go na ludzi, zwłaszcza studentów potrzebujących spowiedzi i kierownictwa duchowego, w których pojawiło się pragnienie lepszego poznania Pana Boga i pogłębiania wiary. I ks. Adam Buczel – kapłan równie ofiarnie podejmujący służbę w konfesjonale. Pierwsze rekolekcje. Wreszcie rok 1985 – formalny początek Ruchu, który w ciągu dwóch lat rozprzestrzenił się na całą Polskę, a później na kilkadziesiąt krajów świata.

Każdy ma swoje „perché...?” –

mniejsze lub większe. W różnym momencie życia. Ale to właśnie ono najczęściej zaprasza do wejścia na konkretną drogę z Panem Bogiem. A taką jest bez wątpienia RRN. To propozycja skierowana nie tylko do rodzin, co może sugerować nazwa, ale do każdego, kto pragnie żyć życiem Świętej Rodziny – czyli dążeniem do świętości na Jej wzór, realizowanej w codzienności, życiem ukrytym Nazaretu, naśladowaniem Jezusa w Jego pokorze i ubóstwie. Do Ruchu mogą włączyć się wszyscy – niezależnie od wieku i stanu. Wśród członków są więc osoby samotne i rodziny albo połówki, osoby konsekrowane i księża, przedstawiciele różnych zawodów.

Reklama

Życie duchowością Ruchu przez komunię z Maryją ma prowadzić do komunii z Chrystusem. To właśnie Jej na wzór św. Jana Ewangelisty członkowie Ruchu zawierzają siebie, swoją codzienność, osobistą drogę do Boga. Tak swoim zawierzeniem Maryi dzieli się Elżbieta: – Pracuję jako pielęgniarka w szpitalu. Proszę Maryję, abym mogła wykonywać swoje obowiązki tak, by to się podobało Jezusowi i Jej. Szczególnie przy zabiegach wiążących się z bólem, by zaoszczędzić go cierpiącemu człowiekowi.

Przewodnikami na drodze duchowości są święci: Józef – oblubieniec Maryi i opiekun Jezusa, Maksymilian Kolbe, Jan Paweł II z jego zawierzeniem się Matce Bożej, Juan Diego, Teresa od Dzieciątka Jezus z jej „małą drogą” i s. Faustyna Kowalska z orędziem Bożego miłosierdzia. Ks. Dajczer tłumaczył, że w duchowości Ruchu podkreśla się, iż Bogu bardziej zależy na nas niż na naszym działaniu. Najważniejsze, by Chrystus w nas wzrastał. Podstawy duchowości RRN zostały zawarte w jego książce „Rozważania o wierze” przetłumaczonej na wiele języków.

Przeczytaj także: Częstochowa: pielgrzymka Ruchu Rodzin Nazaretańskich

Członkowie Ruchu wszędzie tam, gdzie żyją, swoją postawą świadczą o miłości Boga i bliźniego. Przekonują, że życie we wspólnocie pomaga nie tylko w bliższej relacji z Panem Bogiem, ale i w podejmowaniu codziennych obowiązków. Konkretnie opracowana droga formacji i pogłębiania życia duchowego obejmuje codzienną modlitwę osobistą, możliwie jak najczęstsze uczestnictwo w Eucharystii, adorację Najświętszego Sakramentu, lekturę Słowa Bożego, dokumentów Kościoła i materiałów formacyjnych Ruchu. To właśnie nimi dzielą się podczas cotygodniowych spotkań w grupach formacyjnych. A same dzielenia w innym świetle stawiają codzienne życie, są duchowym komentarzem, który pomaga odkrywać prawdę o sobie i o Panu Bogu. Raz w miesiącu członkowie RRN starają się przeżywać dzień skupienia, a w lecie wyjeżdżają na tygodniowe rekolekcje.

Reklama

Wielu podkreśla, że pomocą zarówno w codziennym życiu, jak i w kontekście niecodziennych „perché...?” jest kierownictwo duchowe. Potwierdzają to Krystyna i Olek: – Dla nas ważne jest prowadzenie przez kierownika duchowego. To troska Pana Boga o nas – bo przez ręce kierownika możemy powierzyć Panu Bogu wszystkie sprawy i otrzymać wskazówkę, a nawet pocieszenie, pokrzepienie w trudnych chwilach.

Bardzo istotna w Ruchu jest duchowość wydarzeń, czyli by: patrzeć na to, co spotyka nas każdego dnia, z Bożej perspektywy, widzieć, że Bóg przemawia przez słowa i wydarzenia, odkrywać w nich Jego obecność, zdać się na Niego, żyć łaską chwili – jak tłumaczy ks. Ryszard Półtorak, moderator RRN diecezji elbląskiej i członek Koordynacji Krajowej. – Ruch pokazuje też, że słabość nie jest tragedią, ale szansą, żeby Bóg mógł zwyciężyć, żeby mógł działać w życiu człowieka. Jak duchowość wydarzeń przekłada się na konkretne życie? – Doświadczenie RRN uczy mnie patrzeć na to, co mnie spotyka, w zupełnie innym świetle – mówi Helena – jako na dobro otrzymywane z rąk miłującego Ojca. Jest to niezwykle wyzwalające, dotąd nigdy i nigdzie tak często i tak mocno nie docierała do mnie ta prawda. Ona pozwala mi żyć w radości, na przekór wielorakim trudnościom, budzi optymizm, dodaje sił i jest okazją do dawania chrześcijańskiego świadectwa życia.

Bóg pisze prosto po liniach krzywych

Historia Ruchu Rodzin Nazaretańskich pokazuje, że Pan Bóg z każdej sytuacji potrafi wyprowadzić dobro. Że jeśli coś jest Jego dziełem, to wyprostuje ścieżki. Trudnym doświadczeniem był rok 2007, związany z konfliktem odpowiedzialnych za Ruch w Warszawie. W jego wyniku pod opieką hierarchii Kościoła i we współpracy z nią na nowo odczytano i sformułowano charyzmat Ruchu. Sprecyzowano założenia duchowe i zasady pracy formacyjnej. Opiekunem RRN z ramienia Episkopatu Polski został bp Andrzej Siemieniewski, a w diecezjach kierują nim księża moderatorzy mianowani przez biskupów diecezjalnych, z którymi ściśle współpracują świeccy animatorzy diecezjalni. Grupy działają przy parafiach.

A na zakończenie świadectwo ludzi, którzy w Ruchu są od ponad 20 lat: – Nie sposób przytoczyć całego dobra, które otrzymaliśmy w RRN. Byliśmy młodym małżeństwem z dwójką małych dzieci, borykającym się z wieloma problemami. Dostaliśmy pomoc, dzięki której mogliśmy pokonać wiele egzystencjalnych trudności. Tu otrzymaliśmy nadzieję i światło, zwykłą ludzką życzliwość, bezinteresowną miłość i braterskie wsparcie.

2015-04-07 15:37

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Częstochowa: Transmisja telewizyjna święceń prezbiteratu

2020-05-18 14:23

Z powodu pandemii koronawirusa święcenia diakonatu i prezbiteratu będą musiały odbyć się przy ograniczonym udziale wiernych. Transmisję z tych wydarzeń przekaże Studio TV "Niedzieli" na portalu www.niedziela.pl


Święcenia prezbiteratu

30 maja 2020 r., godz. 10:00,
Bazylika Archikatedralna Świętej Rodziny w Częstochowie

Święcenia diakonatu

23 maja 2020 r., godz. 10:00,

Bazylika Archikatedralna Świętej Rodziny w Częstochowie

CZYTAJ DALEJ

By odkryć horyzont nadziei

2020-05-30 20:04

Małgorzata Pabis

W sobotę, 30 maja Mszy św. w sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Łagiewnikach przewodniczył o. Marek Wójtowicz SJ, asystent kościelny Stowarzyszenia Apostołów Bożego Miłosierdzia Faustinum.

W homilii o. Wójtowicz zauważył, że w minionych tygodniach przebyliśmy długą duchową drogę. - Przez ostatnie pięćdziesiąt dni Pan Jezus nawiedzał nas i dodawał otuchy, tak jak kiedyś pocieszał zalęknionych Apostołów, zamkniętych w Wieczerniku. Zmartwychwstały Pan zachęcał nas, byśmy przestali się lękać, bo śmierć została już definitywnie pokonana. Pośród mroków ludzkiej historii zabłysło światło wydobywające się z pustego grobu. Podobnie jak Maria Magdalena mogliśmy usłyszeć swoje imię wypowiadane nad nami przez Pana Jezusa – powiedział i dodał, że doświadczenie spotkania ze zmartwychwstałym Panem, choć w tym roku odbywało się w wyjątkowo trudnych okolicznościach, to przecież dzień po dniu przywracało nam nadzieję na lepszą przyszłość. Podkreślił: - Z niemałym trudem na nowo uczyliśmy się odkrywać w życiu to, co najważniejsze. Staraliśmy się przeżywać każdy kolejny dzień z sercem pełnym ufności.

Gdy uważnie wsłuchamy się w ciszę tej łagiewnickiej kaplicy, to jeszcze dzisiaj możemy usłyszeć modlitwę św. Siostry Faustyny, która przychodziła tu, by podczas adoracji Najświętszego Sakramentu spotykać się i rozmawiać z Umiłowanym Mistrzem – mówił dalej kaznodzieja. - Z jej serca wyrywała się modlitwa pełna prostoty, a zarazem mistycznej głębi: JEZU UFAM TOBIE! Siostra Faustyna modliła się tutaj w intencji grzeszników: by uprosić dla nich nawrócenie, ofiarowała Bogu własne cierpienia. Podobnie jak św. Paweł nie skupiała się na sobie, myślała o innych, o ludziach najbardziej oddalonych od Pana Boga. To Jezus sprawił, że jej przesłanie o Bogu miłosiernym dotarło do Płocka, Warszawy, Wilna, a nawet do Rzymu, dzięki błogosławionemu księdzu Michałowi Sopoćce. Dzisiaj zna je cały świat.

Jak mówił kapłan, św. Faustyna dobrze wiedziała, że miłość polega bardziej na czynach niż na słowach. Wyjaśniał: - Swoje powołanie do świętości Sekretarka Bożego Miłosierdzia rozumiała w sposób bardzo praktyczny, dlatego modliła się o to, by jej oczy, usta, serce, ręce i nogi były miłosierne.

Kaznodzieja dalej wyliczał: - Dzisiaj bardzo nam potrzeba miłosiernych oczu, by dostrzec wokół siebie ludzi chorych, potrzebujących, smutnych i złamanych na duchu. Ważne są również wypowiadane przez nas słowa modlitwy i dziękczynienia Bogu, słowa pociechy kierowane do bliskiej osoby, do dziecka, rodzica, sąsiada i sąsiadki. Warto być uważnym na natchnienia, jakie daje nam Duch Święty, by do kogoś zadzwonić, wysłać list, porozmawiać. Jedno dobre słowo może przywrócić drugiej osobie radość życia, pomóc jej odkryć horyzont nadziei. W czasach próby nasze serca albo się poszerzają, albo kurczą. Gdy jesteśmy blisko Boga, otwierają się przed nami nowe możliwości, nie zatrzymujemy się tylko na sobie. Miarą naszej miłości staje się wówczas miłosierne Serce Jezusa, który nas kocha i o nas pamięta. Prośmy podczas tej Eucharystii, by nasze ręce były pełne dobrych czynów, które Bóg przygotował dla nas dzisiaj.

Kończąc homilię o. Wójtowicz przypomniał, że każda Eucharystia to misja, posłanie do świata, który spragniony jest Boga i wiarygodnych świadków Jezusa. I zaznaczył: - Oby Duch Święty, o którego pomoc będziemy prosić dzisiaj wieczorem, zechciał nas posłać do ludzi spragnionych Bożej miłości. Pytajmy na koniec: jakie jest nasze powołanie? Niech łaskę jego odkrycia wyprasza nam Maryja, Matka Kościoła, Matka Miłosierdzia.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję