Reklama

Niedziela Kielecka

Schowani za filary Kościoła

Z ks. Stanisławem Królem o duszpasterstwie osób rozwiedzionych i żyjących w związkach niesakramentalnych rozmawia Agnieszka Dziarmaga

AGNIESZKA DZIARMAGA: – Jakie są najważniejsze zadania i cele duszpasterstwa osób rozwiedzionych i żyjących w powtórnych związkach?

KS. STANISŁAW KRÓL: – Duszpasterstwo osób będących w związkach niesakramentalnych, jak każde duszpasterstwo ma za na celu pomóc konkretnemu człowiekowi w odnalezieniu zbawienia przyniesionego przez Jezusa Chrystusa. Zbawiciel przyszedł do ludzi, którzy uwikłani w skutki grzechu pierworodnego, sami nie mogą odnaleźć prawdziwego życia i prawdziwej miłości. Sam powiedział: „Nie potrzebują lekarza zdrowi, ale ci, którzy źle się mają”. Kim są ludzie, którzy żyją w związkach niesakramentalnych? Czy żyjąc po rozwodzie w kolejnym związku, rozrywając to „co Bóg złączył”, mają prawo zwracać się do Chrystusa o pomoc i do Jego Kościoła? Czy oni rzeczywiście „źle się mają”? Jak przeżywają swoje chrześcijaństwo? Oto pytania, które pojawiają się podczas moich dwunastoletnich doświadczeń: spotkań, dyskusji, rekolekcji i pielgrzymek wspólnoty związków niesakramentalnych i ludzi rozwiedzionych w Kielcach. Jestem wdzięczny tym, którzy przecierali szlaki dla tego trudnego duszpasterstwa w naszym kraju: o. Mirosławowi Paciuszkiewiczowi, o. Janowi Pałydze i innym. Dzięki ich publikacjom i doświadczeniom łatwiej jest takie wspólnoty prowadzić.

– Czy dzisiaj potrzeba takich wspólnot?

– Liczba rozwodów małżeństw sakramentalnych zawartych w Kościele lawinowo wzrasta. Fakt ten zasmuca i trzeba pytać, gdzie leżą przyczyny tego zjawiska. Należy pytać o właściwe przygotowanie narzeczonych do przyjęcia sakramentu małżeństwa, pytać o formy pracy duszpasterskiej z rodzinami itd. Pary niesakramentalne i ludzie rozwiedzeni to poważny problem duszpasterski. W większości to ludzie ochrzczeni, przyznający się do bycia chrześcijanami, wychowujący dzieci po chrześcijańsku. Stąd troska Jana Pawła II o tych ludzi wyrażona w adhortacji „Familiaris consortio”. Tę troskę można również dostrzec poprzez powstające w Kościele wspólnoty par niesakramentalnych i żyjących samotnie po rozwodzie.

– Czy ci ludzie faktycznie „źle się mają”?

– Wszystko zależy od konkretnej historii małżeństwa, przyczyn rozwodu itd. W przekonaniach wielu z tych ludzi drugi związek jest o wiele lepszy niż ten pierwszy nieudany. To są względy czysto ludzkie i doczesne. Z nimi lepiej czy gorzej, człowiek sobie radzi. Zawsze rozpad małżeństwa, przy tym dramat dzieci jest sytuacją raniącą, pozostawiającą blizny do końca życia. Duszpasterstwo w wymiarze wspólnoty i wzajemnego wsparcia takie problemy próbuje rozwiązywać – na ile jest to jeszcze możliwe. Wiele sytuacji bowiem jest już niemożliwych do odwrócenia. Duszpasterstwo to jednak nie poradnia psychologiczna czy rodzinna. Jest ono potrzebne z innych względów. Ludzie ci „źle się mają” z innego jeszcze powodu. Często jest on przyczyną zamętu i niepokoju w sercu, a wypływa z wartości sakramentu małżeństwa. Ten sakrament to święta obietnica miłości, wierności, uczciwości i dozgonnego trwania przy tym drugim. Obietnica ta, to nie tylko ślub złożony człowiekowi, ale też obietnica złożona Bogu, obietnica, że miłość do żony czy męża będzie obrazem Miłości Chrystusa do Kościoła. Niepokój jest spowodowany jakimś głębokim poczuciem niespełnienia obietnicy, przegranej wobec siebie, drugiego, ale przede wszystkim wobec Pana Boga.

– Można powiedzieć, że ludzie ci mają poczucie odrzucenia przez Kościół?

– Wielu katolików rozwiedzionych porzuca Kościół, myśląc, że i tak Bóg ich odrzuca, że odrzuca ich Kościół – co się przejawia w ograniczaniu sakramentów. Ten zawód i rozgoryczenie, niepewność i zamęt duchowy sprawiają, że katolicy ci „chowają się za filary świątyni”, czują się gorsi od tych, co korzystają z sakramentów, są zaniepokojeni o to, jak Bóg ich potraktuje „po śmierci”. Mają świadomość, że żyją w jakimś duchowym nieładzie i nie mają sił go uporządkować. Wielu z nich szuka we wspólnocie Bożej Mocy, zrozumienia swojej sytuacji, miejsca w Kościele. Wewnętrznie nie godzi się z grzechem, chociaż z ludzkiej słabości do niego wraca. To są trudne dylematy tych ludzi.

– Co w tej sytuacji proponuje duszpasterstwo?

– Duszpasterstwo powinno wykreować przestrzeń prawdy i miłości. Często prawda o ich życiu boli, jest trudna, nie pochwala grzechu, ale za to wyzwala, uczy pokory, przyprowadza do Lekarza, do Miłosierdzia. Pozwala również przebaczać byłemu małżonkowi, modlić się za byłą żonę, dzieci, które nie chcą znać „byłego” ojca lub matki. To żmudny długotrwały proces nawracania, proces przemiany konkretnego człowieka. Dla tych, co pozostali po rozwodzie sami, nie weszli w drugi związek, wspólnota i jej przestrzeń prawdy jest jakimś umocnieniem ich decyzji. Nie jest ona łatwa, wiąże się często z samotnością, poczuciem odrzucenia, z samotnym wychowywaniem dzieci. Wspólnota jest dla tych ludzi przede wszystkim miejscem spotkania: Boga, drugiego człowieka, spotkania też ze sobą samym. Powinna więc być przestrzenią miłości, wsparcia, wzajemnego poznania, pomocy itd. Metody duszpasterskie w prowadzeniu tych wspólnot winny być bardzo wyważone. Nie mogą uciekać od trudnych prawd, od „nazywania rzeczy po imieniu”. Ma to jednak odbywać się w atmosferze zrozumienia, miłości, chrześcijańskiego przyjęcia bez osądzania, potępiania itd.

– Czy zdarza się porzucenie sytuacji grzechu?

– Celem duszpasterstwa jest właśnie wyjście z sytuacji grzechu mocą Boga, który wszystko może, plus ciężka praca nad sobą. To wyjście oznacza życie w czystości seksualnej, przebaczenie współmałżonkowi, spotkanie z dziećmi, żal za zaistniałą sytuację. Czasem zdarza się powrót do sakramentalnej żony lub męża. To długi i mozolny proces. Potrzeba ogromnej cierpliwości i zaufania w prowadzenie Boże. Cieszy więc każda decyzja o czystym życiu – tzw. „białe małżeństwa”, cieszą regularne praktyki religijne, cieszy głęboka formacja chrześcijańska tych ludzi, telefon do byłej żony po latach z prośbą o przebaczenie. Cieszą łzy pragnienia Eucharystii i sakramentu pojednania podczas rekolekcji wielkopostnych. Cieszy coraz większa miłość do Kościoła, pokorne zrozumienie, że mam w nim swoje miejsce, że tak wiele mogę dla tego Kościoła uczynić.

– Czego konkretnie ci ludzie poszukują?

– Przez wspólnotę przewinęło się wielu ludzi. Niektórzy przyszli, ufając, że znajdą tu miejsce, gdzie Kościół potraktuje ich „ulgowo”, będą mogli przyjąć sakramenty, a kiedy zobaczyli, że tak nie jest – odeszli. Inni pytali, jak zacząć proces orzeczenia nieważności małżeństwa. Innym wystarczą rekolekcje wielkopostne, potem uczestniczą przez cały rok w życiu parafii. Jest wielu, którzy postanowili zostać, pogłębić swoją formację religijną. Mogę zaświadczyć, że w dużej mierze stają się bardzo świadomymi katolikami świeckimi, świadczącymi o Bogu, „który im uczynił wielkie rzeczy”. Obecnie istnieją dwie niewielkie wspólnoty. Jedna 30-osobowa istniejąca od początku i młodsza 15-osobowa istniejąca od 5 lat.

– Gdzie spotyka się wspólnota kielecka?

– Wspólnota kielecka obejmuje zarówno pary niesakramentalne, jak i ludzi żyjących samotnie po rozwodzie. Spotkania odbywają się co dwa tygodnie. Miejsca spotkań zmieniały się – najpierw była to kaplica akademicka przy ul. Wesołej, potem kaplica w parafii Niepokalanego Poczęcia w Kielcach, następnie sala Duszpasterstwa Rodzin przy IX Wieków Kielc. Najczęściej poprzedzone są Eucharystią lub inną modlitwą. Mają charakter formacyjny. Po pierwszych latach refleksji nad sytuacją par niesakramentalnych w Kościele, następne lata były już okazją do głębszej formacji religijnej. Wspólnota wyjeżdża też na dni skupienia i pielgrzymki. Przygotowuje rekolekcje wielkopostne dla tych, którzy są w podobnej sytuacji, ale do wspólnoty nie należą. Te rekolekcje przez dłuższy czas odbywały się w parafii św. Józefa Robotnika, ostatnio w kościele akademickim św. Jana Pawła II.

– Czy nie byłoby potrzebne duszpasterstwo na szczeblu parafialnym, a może bliższe kontakty osobowe z kapłanem?

– Kończy się, na szczęście, duszpasterstwo „negatywne” wobec tych osób; odwiedzamy ich z wizytą duszpasterską, nie odmawiamy pogrzebu chrześcijańskiego, rozmawiamy, tworzymy duszpasterstwo „pozytywne”. Jest ono trudne, balansujące na przestrzeni: „nie pochwalić grzechu” i nie potępić człowieka. Trzeba jednak to duszpasterstwo tworzyć nie tylko na szczeblu diecezjalnym, ale też parafialnym, szczególnie w dużych miastach, gdzie tych par jest najwięcej. Trzeba informować o takiej możliwości, a nam duszpasterzom nie wolno się ich bać. Jakże często, doświadczając nieudanego związku małżeńskiego, odrzucenia, upokorzenia nie tylko przez współmałżonka, ale również otoczenia, radykalnie lgną do Chrystusa, chcą Go za wszystko przeprosić. Jak bardzo ich tęsknota za sakramentami, szczególnie Eucharystią i pojednaniem, zawstydza moją wiarę. Trzeba pomóc tym ludziom wejść na drogę Kościoła, w takim stopniu, w jakim to jest na daną chwilę możliwe. Reszta należy do Ducha Świętego.
Z drugiej strony należy przestrzegać obowiązującego prawa Kościoła, co do takich par, nie robiąc wyjątków, bo to rani pozostałych. Rozgrzeszajmy więc tych, którzy się do tego przygotowali – „białe małżeństwa”, rozwiedzionych samotnie żyjących, którzy wypełniają swoje obowiązki wobec byłego męża i dzieci (przebaczenie, pomoc materialna i duchowa itd.). Bądźmy ich stałymi spowiednikami. To im pomoże wytrwać w swoich postanowieniach.

2015-04-08 15:10

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Czerpać z życiodajnej lektury

2020-05-04 14:04

[ TEMATY ]

wywiad

Pismo Święte

rozmowa

tydzień biblijny

CIDD

Ks. dr Rafał Pokrywiński

- Ciągle zmieniająca się nauka, nie wspominając o dewaluacji słowa w socjologii i polityce, sprawia, że człowiek chce czegoś pewnego, z autorytetu. I tu wchodzi słowo Boże – powiedział ks. dr Rafał Pokrywiński, odpowiedzialny za Dzieło Biblijne w diecezji drohiczyńskiej, w rozmowie z Moniką Kanabrodzką.

Monika Kanabrodzka: Słowa: ,,Nie samym chlebem żyje człowiek lecz każdym słowem które pochodzi z ust Bożych” nabierają szczególnego znaczenia w obecnej sytuacji. Dlaczego?

Ks. Rafał Pokrywiński: Człowiek potrzebuje pouczenia i to takiego, które nie pochodzi z tego świata. Chleb zarówno materialny, jak i ideologiczny, pochodzący z tego świata rodzi przesyt i czasami niesie ryzyko skażenia. Ciągle zmieniająca się nauka, nie wspominając o dewaluacji słowa w socjologii i polityce, sprawia, że człowiek chce czegoś pewnego, z autorytetu. I tu wchodzi słowo Boże: tajemnicze, pociągające, a jednocześnie autorytatywne. Pan Bóg przez swoje słowo wezwał człowieka po upadku w raju do nawrócenia: „Gdzie jesteś Adamie?” – słyszymy w Księdze Rodzaju. Późnej wielokrotnie Bóg przemawia do pojedynczych ludzi i całych narodów, czego świadectwa znajdujemy w Piśmie Świętym.

Jakie są formy wspólnotowego i indywidualnego rozważania słowa Bożego?

Rozważanie słowa Bożego może odbywać się na wiele sposobów. Najważniejsze jest to, żeby sobie uświadomić, że słowo Boże to rzeczywistość teologiczna, czyli musi być rozumiana w całym systemie wiary. Nie wystarczy wziąć Pismo Święte i poczytać, choć to też może być pomocne. Trzeba unikać zasady sola scriptura, która twierdzi, że każdy może autorytatywnie interpretować słowo Boże w indywidualnej lekturze. Zresztą pojęcie słowa Bożego przekracza wyłącznie spisany tekst. Chrystus wypowiedział więcej słów niż znajdziemy w Ewangeliach. Potrzeba zatem słowa Bożego, które już padło na żyzną ziemię Kościoła i wydało plon w postaci doktryny wiary.

Co do prywatnych metod rozważania, to mamy różne. Ja osobiście polecam dwie: Lechio divina – znane od wielu stuleci medytacyjne rozważanie słowa Bożego wywodzące się ze kręgów zakonnych – oraz komentarze Ojców Kościoła. Dzisiaj jesteśmy przyzwyczajeni do czytania Pisma Świętego jako lectio continua, interpretując je w sensie literalnym. Chciałbym polecić odkrywanie dalszych sensów, zwłaszcza duchowych w lekturze dzieł Ojców. Niezwykle piękne są pod tym względem homilie Augustyna, Ambrożego i Jana Chryzostoma, które są wręcz utkane z licznych cytatów biblijnych. Dawniej na końcu dzieł teologicznych pojawiały się indeksy biblijne pokazujące, jak wiele fragmentów biblijnych dany autor wykorzystał. Z niektórych Ojców można złożyć wręcz całe Pismo Święte. Potrafili oni wydobyć z Biblii sens duchowy.

Coraz większe zainteresowanie wzbudzają Komentarze do Ewangelii i rekolekcje w Internecie, transmisje Mszy św. online, vlogi oraz inne formy przekazu. Czy są to dobre sposoby dotarcia z Dobrą Nowiną?

Dzisiaj słuchamy kazań na wiele sposobów. Najlepiej oczywiście słuchać ich co niedziela w kościele, bo towarzyszy temu łaska urzędu i miejsca. Później wiele z nich jest dostępnych w Internecie. Warto po nie sięgać, ponieważ głoszący są zwykle fachowo przygotowani i faktycznie się nad nimi trudzą, a poza tym niektórzy robią tak od wielu lat. Daje więc to gwarancję czegoś więcej niż własna refleksja. Ja sam chętnie słucham kazań dostępnych w Internecie i wiele im zawdzięczam, choć wobec niektórych głosicieli pozostaję krytyczny. Warto zatem, zwłaszcza jeśli słuchamy jednego źródła, skonsultować je ze swoim duszpasterzem.

CZYTAJ DALEJ

Sąd oddala oskarżenia wobec Kai Godek

2020-05-27 20:06

[ TEMATY ]

Kaja Godek

Artur Stelmasiak

Mówienie prawdy o związku homoseksualizmu z pedofilią – dozwolone. Sąd oddala oskarżenia wobec Kai Godek.

Już po pierwszym posiedzeniu sąd umorzył sprawę przeciwko Kai Godek z Fundacji Życie i Rodzina. To sprawiedliwa odpowiedź na absurdalne zarzuty ze strony Ośrodka Monitorowania Zachowań Rasistowskich i Ksenofobicznych. Umorzenie sprawy potwierdza, że prawdę o związku homoseksualizmu z pedofilią można i trzeba mówić.

Siedem osób, wspieranych przez OMZRiK oskarżyło Kaję Godek za słowa, wypowiedziane w telewizji Polsat News podczas dyskusji o filmie braci Sekielskich i o pedofilii w Kościele Katolickim. Politycy lewicy prześcigali się w oburzeniu, że pośród księży znajdują się osoby wykorzystujące seksualnie dzieci. Kaja Godek zwracała uwagę na fakt, że niezależnie od tego, czym zajmują się na co dzień sprawcy pedofilii, większość przestępstw z tego obszaru ma charakter homoseksualny.

27 maja 2020 sąd umorzył postępowanie, stwierdzając o bezzasadności oskarżeń kierowanych pod adresem Kai Godek.

„Cieszę, że że prawda zwyciężyła. Nie możemy pozwolić, aby homoseksualne lobby zamykało nam usta w sprawach tak ważnych. Trzeba mówić głośno o tym, jak środowiska homoseksualne podchodzą do dzieci. Tylko twardy opór społeczny wobec pomysłów lobby LGBT może zagwarantować bezpieczeństwo tym dzieciom w przyszłości.” - powiedziała Kaja Godek.

W międzyczasie życie dopisało do sprawy swoją puentę. Najnowszy film Braci Sekielskich „Zabawa w chowanego” tylko potwierdza tezę o związku pedofilii z homoseksualizmem. Jest ona nawet wyartykułowana wprost.

Lobby LGBT zareagowało oczywiście oburzeniem, a niektórzy homoseksualni influencerzy wezwali nawet do usunięcia z reportażu niewygodnych dla nich fragmentów. Ciekawe, czy reżysera filmu także oskarżą o znieważanie homoseksualistów…?

Środowisko Ośrodka znane jest z nękania osób o konserwatywnych poglądach. Posługuje się przy tym słynnym artykułem 212 par. 2 Kodeksu Karnego, czyli tzw. „zniesławieniem”. Jest to też dla Ośrodka źródło dochodów – na profilach w mediach społecznościowych chwali się pisaniem pozwów i aktów oskarżenia i zbiera pieniądze na kolejne sprawy.

Tym razem było podobnie. Osoby, które podpisały się pod aktem oskarżenia nie zebrały się spontanicznie. Ośrodek ogłaszał nabór chętnych m.in. na portalach społecznościowych. Tak naprawdę nie wiadomo nawet, czy oskarżyciele to homoseksualiści…

Warto wspomnieć, że Rafał Gaweł, założyciel OMZRiK ukrywa się przed polskim wymiarem sprawiedliwości w Norwegii. Został prawomocnie skazany za oszustwa finansowe.

CZYTAJ DALEJ

Prezydent: chcemy zajmować należne nam miejsca w UE, będziemy walczyli o swoje prawa

2020-05-28 14:47

[ TEMATY ]

Andrzej Duda

wybory 2020

PAP

Chcemy zajmować należne nam miejsca w UE, dlatego domagamy się na każdym polu poszanowania naszych praw, walczymy i będziemy twardo walczyli o swoje prawa i pozycję - powiedział w czwartek w Piątku (woj. łódzkie) prezydent Andrzej Duda.

Prezydent, który wziął udział w uroczystej sesji Rady Miejskiej w Piątku, podkreślał, że obchodzimy 30-lecie odtworzenia w Polsce samorządu terytorialnego.

Andrzej Duda przywoływał słowa prezydenta Lecha Kaczyńskiego, że naród, który chce być uważany za wielki naród europejski musi się takim krajem czuć i musi to pokazywać. "A po drugie, że będziesz szanowany jako naród, ale również jako człowiek wtedy, kiedy będziesz szanował sam siebie, a to oznacza, że znasz swoją wartość, rozumiesz sferę swoich praw, rozumiesz swoje miejsce na ziemi, w Europie, rozumiesz swój potencjał" - mówił Duda.

Dodał, że "tak właśnie stara się działać i taką właśnie Polskę stara się tworzyć". "Dlatego jestem dziś tutaj, w centrum Rzeczpospolitej i w centrum Europy, żeby powiedzieć, że tak, jesteśmy centrum Europy i dlatego dzisiaj działamy i w przestrzeni krajowej, i przestrzeni międzynarodowej realizując ambitne cele, rozwijając współpracę międzynarodową na ambitnym poziomie współorganizując politykę państw Europy Środkowej chociażby poprzez budowanie współpracy w zakresie Trójmorza" - mówił prezydent.

"Chcemy też zajmować należne nam miejsca w Unii Europejskiej i dlatego tego należnego nam miejsca domagamy się i dlatego domagamy się na każdym możliwym polu poszanowania naszych praw (...). Walczymy i będziemy twardo walczyli o swoje prawa i swoją pozycję" - oświadczył.

Zwracał też uwagę na takie inwestycje jak gazoport w Świnoujściu czy gazociąg Baltic Pipe, którego budowa właśnie się rozpoczyna. Duda mówił, że Polska chce być hubem gazowym dla Europy środkowej.

"Chcemy, żeby od nas pobierano gaz do innych krajów, tam gdzie on jest potrzebny, chcemy być w związku z tym, także i gwarantem europejskiego bezpieczeństwa" - powiedział prezydent.(PAP)

autor: Karol Kostrzewa, Agnieszka Grzelak-Michałowska

kos/ agm/ mok/

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję