Reklama

Schowani za filary Kościoła

2015-04-08 15:10

Agnieszka Dziarmaga
Edycja kielecka 15/2015, str. 6-7

Z ks. Stanisławem Królem o duszpasterstwie osób rozwiedzionych i żyjących w związkach niesakramentalnych rozmawia Agnieszka Dziarmaga

AGNIESZKA DZIARMAGA: – Jakie są najważniejsze zadania i cele duszpasterstwa osób rozwiedzionych i żyjących w powtórnych związkach?

KS. STANISŁAW KRÓL: – Duszpasterstwo osób będących w związkach niesakramentalnych, jak każde duszpasterstwo ma za na celu pomóc konkretnemu człowiekowi w odnalezieniu zbawienia przyniesionego przez Jezusa Chrystusa. Zbawiciel przyszedł do ludzi, którzy uwikłani w skutki grzechu pierworodnego, sami nie mogą odnaleźć prawdziwego życia i prawdziwej miłości. Sam powiedział: „Nie potrzebują lekarza zdrowi, ale ci, którzy źle się mają”. Kim są ludzie, którzy żyją w związkach niesakramentalnych? Czy żyjąc po rozwodzie w kolejnym związku, rozrywając to „co Bóg złączył”, mają prawo zwracać się do Chrystusa o pomoc i do Jego Kościoła? Czy oni rzeczywiście „źle się mają”? Jak przeżywają swoje chrześcijaństwo? Oto pytania, które pojawiają się podczas moich dwunastoletnich doświadczeń: spotkań, dyskusji, rekolekcji i pielgrzymek wspólnoty związków niesakramentalnych i ludzi rozwiedzionych w Kielcach. Jestem wdzięczny tym, którzy przecierali szlaki dla tego trudnego duszpasterstwa w naszym kraju: o. Mirosławowi Paciuszkiewiczowi, o. Janowi Pałydze i innym. Dzięki ich publikacjom i doświadczeniom łatwiej jest takie wspólnoty prowadzić.

– Czy dzisiaj potrzeba takich wspólnot?

– Liczba rozwodów małżeństw sakramentalnych zawartych w Kościele lawinowo wzrasta. Fakt ten zasmuca i trzeba pytać, gdzie leżą przyczyny tego zjawiska. Należy pytać o właściwe przygotowanie narzeczonych do przyjęcia sakramentu małżeństwa, pytać o formy pracy duszpasterskiej z rodzinami itd. Pary niesakramentalne i ludzie rozwiedzeni to poważny problem duszpasterski. W większości to ludzie ochrzczeni, przyznający się do bycia chrześcijanami, wychowujący dzieci po chrześcijańsku. Stąd troska Jana Pawła II o tych ludzi wyrażona w adhortacji „Familiaris consortio”. Tę troskę można również dostrzec poprzez powstające w Kościele wspólnoty par niesakramentalnych i żyjących samotnie po rozwodzie.

– Czy ci ludzie faktycznie „źle się mają”?

– Wszystko zależy od konkretnej historii małżeństwa, przyczyn rozwodu itd. W przekonaniach wielu z tych ludzi drugi związek jest o wiele lepszy niż ten pierwszy nieudany. To są względy czysto ludzkie i doczesne. Z nimi lepiej czy gorzej, człowiek sobie radzi. Zawsze rozpad małżeństwa, przy tym dramat dzieci jest sytuacją raniącą, pozostawiającą blizny do końca życia. Duszpasterstwo w wymiarze wspólnoty i wzajemnego wsparcia takie problemy próbuje rozwiązywać – na ile jest to jeszcze możliwe. Wiele sytuacji bowiem jest już niemożliwych do odwrócenia. Duszpasterstwo to jednak nie poradnia psychologiczna czy rodzinna. Jest ono potrzebne z innych względów. Ludzie ci „źle się mają” z innego jeszcze powodu. Często jest on przyczyną zamętu i niepokoju w sercu, a wypływa z wartości sakramentu małżeństwa. Ten sakrament to święta obietnica miłości, wierności, uczciwości i dozgonnego trwania przy tym drugim. Obietnica ta, to nie tylko ślub złożony człowiekowi, ale też obietnica złożona Bogu, obietnica, że miłość do żony czy męża będzie obrazem Miłości Chrystusa do Kościoła. Niepokój jest spowodowany jakimś głębokim poczuciem niespełnienia obietnicy, przegranej wobec siebie, drugiego, ale przede wszystkim wobec Pana Boga.

– Można powiedzieć, że ludzie ci mają poczucie odrzucenia przez Kościół?

– Wielu katolików rozwiedzionych porzuca Kościół, myśląc, że i tak Bóg ich odrzuca, że odrzuca ich Kościół – co się przejawia w ograniczaniu sakramentów. Ten zawód i rozgoryczenie, niepewność i zamęt duchowy sprawiają, że katolicy ci „chowają się za filary świątyni”, czują się gorsi od tych, co korzystają z sakramentów, są zaniepokojeni o to, jak Bóg ich potraktuje „po śmierci”. Mają świadomość, że żyją w jakimś duchowym nieładzie i nie mają sił go uporządkować. Wielu z nich szuka we wspólnocie Bożej Mocy, zrozumienia swojej sytuacji, miejsca w Kościele. Wewnętrznie nie godzi się z grzechem, chociaż z ludzkiej słabości do niego wraca. To są trudne dylematy tych ludzi.

– Co w tej sytuacji proponuje duszpasterstwo?

– Duszpasterstwo powinno wykreować przestrzeń prawdy i miłości. Często prawda o ich życiu boli, jest trudna, nie pochwala grzechu, ale za to wyzwala, uczy pokory, przyprowadza do Lekarza, do Miłosierdzia. Pozwala również przebaczać byłemu małżonkowi, modlić się za byłą żonę, dzieci, które nie chcą znać „byłego” ojca lub matki. To żmudny długotrwały proces nawracania, proces przemiany konkretnego człowieka. Dla tych, co pozostali po rozwodzie sami, nie weszli w drugi związek, wspólnota i jej przestrzeń prawdy jest jakimś umocnieniem ich decyzji. Nie jest ona łatwa, wiąże się często z samotnością, poczuciem odrzucenia, z samotnym wychowywaniem dzieci. Wspólnota jest dla tych ludzi przede wszystkim miejscem spotkania: Boga, drugiego człowieka, spotkania też ze sobą samym. Powinna więc być przestrzenią miłości, wsparcia, wzajemnego poznania, pomocy itd. Metody duszpasterskie w prowadzeniu tych wspólnot winny być bardzo wyważone. Nie mogą uciekać od trudnych prawd, od „nazywania rzeczy po imieniu”. Ma to jednak odbywać się w atmosferze zrozumienia, miłości, chrześcijańskiego przyjęcia bez osądzania, potępiania itd.

– Czy zdarza się porzucenie sytuacji grzechu?

– Celem duszpasterstwa jest właśnie wyjście z sytuacji grzechu mocą Boga, który wszystko może, plus ciężka praca nad sobą. To wyjście oznacza życie w czystości seksualnej, przebaczenie współmałżonkowi, spotkanie z dziećmi, żal za zaistniałą sytuację. Czasem zdarza się powrót do sakramentalnej żony lub męża. To długi i mozolny proces. Potrzeba ogromnej cierpliwości i zaufania w prowadzenie Boże. Cieszy więc każda decyzja o czystym życiu – tzw. „białe małżeństwa”, cieszą regularne praktyki religijne, cieszy głęboka formacja chrześcijańska tych ludzi, telefon do byłej żony po latach z prośbą o przebaczenie. Cieszą łzy pragnienia Eucharystii i sakramentu pojednania podczas rekolekcji wielkopostnych. Cieszy coraz większa miłość do Kościoła, pokorne zrozumienie, że mam w nim swoje miejsce, że tak wiele mogę dla tego Kościoła uczynić.

– Czego konkretnie ci ludzie poszukują?

– Przez wspólnotę przewinęło się wielu ludzi. Niektórzy przyszli, ufając, że znajdą tu miejsce, gdzie Kościół potraktuje ich „ulgowo”, będą mogli przyjąć sakramenty, a kiedy zobaczyli, że tak nie jest – odeszli. Inni pytali, jak zacząć proces orzeczenia nieważności małżeństwa. Innym wystarczą rekolekcje wielkopostne, potem uczestniczą przez cały rok w życiu parafii. Jest wielu, którzy postanowili zostać, pogłębić swoją formację religijną. Mogę zaświadczyć, że w dużej mierze stają się bardzo świadomymi katolikami świeckimi, świadczącymi o Bogu, „który im uczynił wielkie rzeczy”. Obecnie istnieją dwie niewielkie wspólnoty. Jedna 30-osobowa istniejąca od początku i młodsza 15-osobowa istniejąca od 5 lat.

– Gdzie spotyka się wspólnota kielecka?

– Wspólnota kielecka obejmuje zarówno pary niesakramentalne, jak i ludzi żyjących samotnie po rozwodzie. Spotkania odbywają się co dwa tygodnie. Miejsca spotkań zmieniały się – najpierw była to kaplica akademicka przy ul. Wesołej, potem kaplica w parafii Niepokalanego Poczęcia w Kielcach, następnie sala Duszpasterstwa Rodzin przy IX Wieków Kielc. Najczęściej poprzedzone są Eucharystią lub inną modlitwą. Mają charakter formacyjny. Po pierwszych latach refleksji nad sytuacją par niesakramentalnych w Kościele, następne lata były już okazją do głębszej formacji religijnej. Wspólnota wyjeżdża też na dni skupienia i pielgrzymki. Przygotowuje rekolekcje wielkopostne dla tych, którzy są w podobnej sytuacji, ale do wspólnoty nie należą. Te rekolekcje przez dłuższy czas odbywały się w parafii św. Józefa Robotnika, ostatnio w kościele akademickim św. Jana Pawła II.

– Czy nie byłoby potrzebne duszpasterstwo na szczeblu parafialnym, a może bliższe kontakty osobowe z kapłanem?

– Kończy się, na szczęście, duszpasterstwo „negatywne” wobec tych osób; odwiedzamy ich z wizytą duszpasterską, nie odmawiamy pogrzebu chrześcijańskiego, rozmawiamy, tworzymy duszpasterstwo „pozytywne”. Jest ono trudne, balansujące na przestrzeni: „nie pochwalić grzechu” i nie potępić człowieka. Trzeba jednak to duszpasterstwo tworzyć nie tylko na szczeblu diecezjalnym, ale też parafialnym, szczególnie w dużych miastach, gdzie tych par jest najwięcej. Trzeba informować o takiej możliwości, a nam duszpasterzom nie wolno się ich bać. Jakże często, doświadczając nieudanego związku małżeńskiego, odrzucenia, upokorzenia nie tylko przez współmałżonka, ale również otoczenia, radykalnie lgną do Chrystusa, chcą Go za wszystko przeprosić. Jak bardzo ich tęsknota za sakramentami, szczególnie Eucharystią i pojednaniem, zawstydza moją wiarę. Trzeba pomóc tym ludziom wejść na drogę Kościoła, w takim stopniu, w jakim to jest na daną chwilę możliwe. Reszta należy do Ducha Świętego.
Z drugiej strony należy przestrzegać obowiązującego prawa Kościoła, co do takich par, nie robiąc wyjątków, bo to rani pozostałych. Rozgrzeszajmy więc tych, którzy się do tego przygotowali – „białe małżeństwa”, rozwiedzionych samotnie żyjących, którzy wypełniają swoje obowiązki wobec byłego męża i dzieci (przebaczenie, pomoc materialna i duchowa itd.). Bądźmy ich stałymi spowiednikami. To im pomoże wytrwać w swoich postanowieniach.

Tagi:
rozmowa

Reklama

Silny Śląsk w Europie

2019-05-23 07:31

Rozmowa z Grzegorzem Tobiszowskim

Podczas Europejskiego Kongresu Gospodarczego w Katowicach minister Krzysztof Tchórzewski zaproponował podatek od tzw. śladu węglowego. Czemu on ma służyć?

Dominik Różański
Grzegorz Tobiszowski Ekonomista, polityk, samorządowiec, poseł na Sejm RP V, VI i VII kadencji

W wielu krajach Unii Europejskiej przemysł oraz miejsca pracy są wypychane poza nasz kontynent. Wysokie opłaty za emisję CO2 powodują, że ceny energii rosną, tym samym rosną koszty produkcji. Fabryki, huty, zakłady produkcyjne konkurencyjnie nie wytrzymują z produktami z krajów, gdzie nikt nie patrzy tak restrykcyjnie na politykę klimatyczną. Przestaje się opłacać produkować, bo import jest tańszy. I tu są dwa problemy. Pierwszy to miejsca pracy i rozwój, który Europa po prostu oddaje innym kontynentom, a drugi to kwestie związane z klimatem. Co z tego, że Europa będzie ograniczać emisję CO 2, skoro kraje Afryki i Azji, do których został przeniesiony ten przemysł wyprodukują go znacznie więcej. Europa narzucając bardzo restrykcyjne normy, a jednocześnie korzystając z taniego importu, globalnie szkodzi i sobie i wszystkim. Znaczne pogorszenie klimatu następuje zwłaszcza tam, gdzie technologia jest przestarzała.

Polska Grupa Górnicza przyniosła w ubiegłym roku 493 miliony złotych zysku, Grupa JSW 1,76 miliarda. Żadna inna branża w Polsce w ostatnich latach nie zanotowała tak dynamicznego wzrostu.

W 2015 roku górnictwo przyniosło dwa miliardy złotych straty. Sytuacja spółek węglowych była katastrofalna - stały przed bardzo realną groźbą upadłości. Było wiele głosów, że z tej zapaści branża już się nie podniesie. Konieczne były natychmiastowe działania. Dzięki wspólnemu zaangażowaniu i dialogowi ze stroną społeczną dziś kopalnie są sprawie działającymi przedsiębiorstwami, przynoszą zyski, dają stabilne miejsca pracy, a Polsce bezpieczeństwo energetyczne. No i wpływy budżetowe. W biegłym roku spółki górnicze w podatkach i opłatach wpłaciły do budżetu państwa i samorządów – ponad pięć miliardów złotych. I pamiętajmy - polskie górnictwo generuje ponad 300 tysięcy miejsc pracy, polski przemysł kolejne setki tysięcy. Nie możemy dopuścić do ich likwidacji.

Podczas Kongresu wiele było rozmów o energetyce, przemyśle, ale także transformacji energetycznej i wsparciu dla regionów górniczych.

Regiony górnicze w Europie stają przed dużymi wyzwaniami transformacyjnymi, takimi jak rekultywacja i rewitalizacja terenów poprzemysłowych, przy zagwarantowaniu sprawiedliwej transformacji społecznej. Pod koniec 2017 r. w Strasburgu Komisja Europejska oficjalnie zainaugurowała Program Wsparcia Regionów Górniczych”. Wśród uczestników konferencji byli zarówno przedstawiciele rządów, samorządów, jak i spółek oraz organizacji pozarządowych i społecznych, związanych z sektorem górnictwa z całej Europy. Ministerstwo Energii prowadzi bieżący dialog z Komisją Europejską. Platforma Wsparcia dla Regionów Górniczych ma dwa wymiary: proces restrukturyzacji regionów górniczych, w których zaprzestano wydobycia węgla oraz prace badawczo – rozwojowe dotyczące czystych technologii węglowych i alternatywnych metod wykorzystania węgla. To wsparcie dla Śląska, ale też okolic Wałbrzycha i Konina

Na Śląsku niezwykle ważnym tematem jest zanieczyszczenie powietrza – zwłaszcza smog.

Generalizowanie i stygmatyzowanie węgla jest złe. To jak z samochodami – nie możemy porównywać 20-letnich diesli z nowoczesnymi ekologicznymi hybrydami. Tak samo jest z węglem. Możemy ten najgorszej jakości spalać w starych piecach albo wykorzystywać dobrej jakości węgiel efektywnie i ekologicznie. Stawiamy na to drugie rozwiązanie. Główną przyczyną smogu jest spalanie śmieci i paliwa niskiej jakości. Wprowadzone zostały przepisy regulujące dwie niezwykle istotne sprawy. Pierwsza to ustawa o jakości paliw stałych, która zakazuje sprzedaży detalicznej najgorszej jakości węgla, a po drugie w 2017 roku zostało wydane rozporządzenie w sprawie wymagań dla kotłów, które dopuszcza do sprzedaży tylko te o najlepszych parametrach. Czyli z tynku eliminujemy tak zwane „kopciuchy” i najgorszej jakości paliwo do nich. Ponadto uruchomiliśmy program „Czyste Powietrze”, wspieramy prosumentów oraz elektryczny transport.

Mamy również „Program dla Śląska”.

Ponad 50 miliardów złotych na 70 projektów, które będą motorem napędowym regionu. Stawiamy na zwiększenie innowacyjności przemysły, inwestycje rozwojowe, infrastrukturę transportową, ale także poprawę jakości środowiska i podnoszenie kwalifikacji mieszkańców naszego regionu. Chcemy maksymalnie wykorzystać potencjał województwa śląskiego w celu zapewnienia bezpieczeństwa energetycznego kraju. Jestem przekonany, że razem z nowym zarządem województwa dobrze wykorzystamy te ogromną szansę na rozwój naszego regionu.

Do wyborów do Parlamentu Europejskiego zostało ledwie kilka dni. Jak wyobraża Pan sobie swoją działalność w Europarlamencie.

Jest pięć głównych obszarów, pięć priorytetów. Po pierwsze więcej funduszy dla województwa śląskiego z funduszy unijnych w tym na rekultywację terenów poprzemysłowych i wsparcie transformacji energetycznej. Wynegocjowaliśmy już miliardy dla naszego regionu. Wiem jak rozmawiać z Komisją Europejską, by zadbać o jeszcze większe wsparcie dla województwa śląskiego. Druga kwestia to obrona przemysłu, którego przyszłość w dużym stopniu będzie się ważyć w Brukseli. Przemysł to wciąż ogromna siła województwa śląskiego. Nie możemy się od niego odwracać, a wspierać i rozwijać. Będę walczył o polski przemysł, którego serce bije na Śląsku. Z tym też się wiążą miejsca pracy. Przypomnę - 300 000 miejsc pracy w województwie śląskim generują kopalnie. Nie pozwolę na ich likwidację. Stabilna i dobrze płatna praca na Śląsku to cel nadrzędny. Kolejna bardzo ważna kwestia to czystsze powietrze. Walka ze smogiem to mój priorytet równorzędny z ochroną i rozwojem przemysłu.

Mieszkańcy regionu zasługują na oddychanie czystym powietrzem. I ostatni priorytet - bezpieczeństwo energetyczne. W dzisiejszym świecie nie ma nic ważniejszego od energii - od zasilania urządzeń domowych po systemy bankowe, finansowe, drogowe, szkoły, szpitale i fabryki. Polska musi być niezależna, a prąd zawsze musi płynąć do przemysłu i gniazdek w naszych domach. Będę bronić energetycznej niezależności Polski.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Wątpliwości wokół sprawy Szymonka

2019-06-19 10:59

Dr Błażej Kmieciak - dyrektor Centrum Bioetyki Instytutu Ordo Iuris

Śmierć dziecka wywołuje w pełni zrozumiałe reakcje emocjonalne. Tym bardziej, w celu wyjaśnienia wszelkich wątpliwości, konieczne jest odwołanie się do ustalonych faktów, w tym zwłaszcza wiedzy medycznej oraz informacji dotyczącej poszanowania bądź też naruszenia praw dziecka jako pacjenta oraz jego rodziców.

Analizując sprawę 11-miesięcznego Szymonka leczonego na terenie szpitala przy ul. Niekłańskiej w Warszawie. trzeba w pierwszym rzędzie zwrócić uwagę, iż jako opinia publiczna nie posiadamy w tej sprawie zbyt licznych, zweryfikowanych informacji:

- Nie wiemy jaki był stan dziecka przed odłączeniem od aparatury podtrzymującej życie. 10 czerwca szpital stwierdził w Komunikacie: „ze względu na tajemnicę lekarską nie możemy jej upublicznić, natomiast pełne informacje są w posiadaniu Rodziców”.

- Ze strony rodziców nie przedstawiono oficjalnych informacji dotyczących sposobu traktowania dziecka oraz jego ostatecznego rozpoznania klinicznego. Pełnomocnik rodziny zaznaczył jedynie, że postępowanie dotyczące działań w jednej z placówek w Radomiu, w której przebywał chłopiec przez przewiezieniem do Warszawy, posiada charakter niejawny.

- Nie znamy również opinii poszczególnych komisji oraz konsyliów jakie zbierały się w ciągu ostatnich tygodni. W tym zakresie nie tylko nie wiemy, jakie były ustalenia lekarzy ze wspomnianego szpitala, ale również nie posiadamy informacji dotyczącej ustaleń jakie poczynili lekarze-konsultanci zaproszeni na wspomniane powyżej diagnostyczne konsylia.

W większości dostępne informacje odnoszące się do stanu Szymonka bazują na wpisach członków rodziny na portalach społecznościowych, co nie stanowi weryfikowalnego źródła danych medycznych. Pojawiały się również informacje organizacji pozarządowych, w tym zwłaszcza „Stowarzyszenia STOP NOP”, które nie jest uprawnione do stawiania medycznych diagnoz odnoszących się do stanu niespełna rocznego pacjenta.

Jedyne informacje, jakie posiadamy odnoszą się do ogólnego stanu zdrowia dziecka. W szpitalnym Komunikacie z 10 czerwca przypomniano, że „Pacjent przebywa w naszym Szpitalu na Oddziale Intensywnej Terapii od 22 stycznia 2019 r. w stanie skrajnie ciężkim z nieodwracalnym uszkodzeniem centralnego układu nerwowego”. W ostatnich godzinach, w mediach pojawiły się również dwie kluczowe informacje - pierwsza, w której rodzice dziecka wskazali, iż odłączono je od aparatury podtrzymującej życie bez ich obecności, wbrew wcześniejszym ustaleniom oraz druga, w której minister zdrowia, prof. Łukasz Szumowski wskazuje, „że nikt nie odłączył aparatury przed stwierdzeniem, że pacjent zmarł”.

Śmierć dziecka

Ostatnia wypowiedź w sposób wyraźny wskazuje nam na prawdopodobny scenariusz działania w omawianej sprawie. W podobnych przypadkach klinicznych polskie przepisy prawne wprowadziły konkretny scenariusz postępowania, jaki winien być zrealizowany. Po pierwsze, mówimy tutaj o komisyjnym stwierdzeniu „trwałego nieodwracalnego ustania czynności mózgu (śmierci mózgu),” bądź „nieodwracalnego zatrzymania krążenia”. Po drugie, trzeba dodać, iż szczegółowe działania w tym zakresie podejmowane są przez lekarzy na podstawie odrębnego „Obwieszczenia” Ministra zdrowia. Omawiany tutaj proces stwierdzania śmierci składa się z dwóch etapów. W pierwszym wysunięte zostaje przez komisję lekarską podejrzenie odnoszące się do śmierci człowieka. Bada się w tym czasie, czy nie zaistniały sytuacje, które wprowadzać mogą w błąd odnośnie oceny stanu klinicznego pacjenta: m.in. hipotermia, określone postaci zatrucia, spożycie określonych substancji psychoaktywnych. Do drugiego etapu przystępuje się natomiast po potwierdzenia diagnozy dotyczącej śmierci. Bada się np. odruchy źreniczne na światło. Warto również przypomnieć, cytując polskie przepisy ustawowe, że „trwałe nieodwracalne ustanie czynności mózgu (śmierć mózgu) stwierdza jednomyślnie dwóch lekarzy specjalistów posiadających II stopień specjalizacji lub tytuł specjalisty, w tym jeden specjalista w dziedzinie anestezjologii i intensywnej terapii lub neonatologii, a drugi w dziedzinie neurologii, neurologii dziecięcej lub neurochirurgii”.

Wątpliwości i wyjaśnienia

Bez względu na w pełni zrozumiałe emocje w całej sprawie, nie można obecnie analizowanej sytuacji Szymona porównać do sprawy Alfirgo Evansa, jak czynią to wielokrotnie polskie media. Wskazany tutaj brytyjski casus odnosił się przede wszystkim do stanu, w którym z niezrozumiałych względów klinicznych, personel brytyjskiego szpitala zdecydował się odłączyć dziecko od aparatury podtrzymującej życie, zaprzestać jego karmienia i pojenia oraz nie wyrazić zgody na podjęcie działań diagnostyczno-leczniczych na terenie innego szpitala. Podobne działania miały miejsce przy jednoczesnym braku postawienia ostatecznej diagnozy oraz wyraźnie dostrzeganych reakcjach dziecka nawiązującego kontakt z rodzicami. Polska sprawa ze szpitala przy ul. Niekłańskiej w Warszawie oddaje inną rzeczywistość. Mowa bowiem o pacjencie, u którego – jak podawały media oraz wspomniana placówka - stwierdzono obrzęk mózgu oraz nieodwracalne uszkodzenie centralnego układu nerwowego. Minister Zdrowia powiadomił opinię publiczną ponadto, iż odłączenie od respiratora nastąpiło po stwierdzeniu śmierci mózgu. Sprawa Szymona oraz sprawa Alfiego Evansa nie mogą być w tym zakresie porównywane.

W omawianej sprawie wielokrotnie pojawiają się informacje kojarzące stan chłopca z podaną wcześniej szczepionką przeciwko pneumokokom: „cztery dni później wystąpiła u niego gorączka oraz drgawki. Ostatecznie, 21 stycznia dziecko zostało przyjęte do szpitala. Było reanimowane, wykonano kolejne TK głowy, powstał obrzęk mózgu - opisywał tygodnik „Wprost”. Podobne stwierdzenia nie mają jednakże żadnego oparcia w rzetelnej diagnozie lekarskiej wyrażonej przez lekarzy ze szpitala, bądź też przez którego z konsultantów także wskazanych przez rodzinę małego pacjenta. Opinie prezentowane przez taką czy inną organizację pozarządową nie stanowią rzetelnej oraz weryfikowalnej diagnozy lekarskiej. Nie wiemy jaka była przyczyna pojawienia się tak dramatycznego stanu chłopca. Kojarzenie szczepienia oraz omawianej sytuacji nie jest efektem oceny medycznej, a jedynie opinii wyrażonej przez osoby do tego nieuprawnione.

Kontekst uprawnień kieruje as w stronę relacji istniejącej na linii pacjent - lekarz - rodzina. W szpitalnym komunikacie z 10 czerwca wskazywano, iż rodzice mają zapewniony dostęp do informacji medycznej, konsultacji z innymi specjalistami oraz możliwości proponowania innych form wsparcia terapeutycznego. Szpital zatem zapewniał o realizacji prawa pacjenta do informacji, konsultacji z innym lekarzem oraz świadczeń zdrowotnych odpowiadających aktualnemu stanowi wiedzy medycznej. Ze strony rodziców dziecka, innych przez nich upoważnionych osób lub ich pełnomocnika nie pojawiły się dotąd oficjalne stanowiska podważające realizację wskazanych tutaj praw pacjenta oraz praw jego rodziców, jako opiekunów prawnych.

Istotne wątpliwości wzbudza natomiast informacja wskazująca o odłączeniu chłopca od aparatury podtrzymującej funkcje życiowe bez obecności jego rodziców.- przedstawiali ja rodzice dziecka w mediach. Do informacji tej dotąd nie odniósł się szpital w odrębnym komunikacie lub stanowisku. Jej potwierdzenie jednak wskazywać może na istotne naruszenie praw rodziców oraz naruszenie prawa dziecka jako pacjenta. Polskie przepisy konstytucyjne oraz ustawowe w sposób wyraźny wskazują na prawa rodziców zobowiązanych do sprawowania szczególnej troski nad rozwojem dziecka, w tym rozwojem zdrowotnym. Krajowe ustawodawstwo prawno-medyczne w sposób jednoznaczny zwraca ponadto uwagę na prawo rodziców lub opiekunów prawnych do uczestnictwa w świadczeniach zdrowotnych podejmowanych względem pozostającego pod ich opieką dziecka. Odłączenie pacjenta od respiratora bez obecności, w podobnych działaniach, jego rodziców, stanowić może przykład całkowicie niezrozumiałego postępowania medycznego naruszającego podstawowe standardy deontologiczne oraz normy ustawowe, w tym zwłaszcza prawo pacjenta do umierania w spokoju i godności. Jak wskazano powyżej, kierownictwo resortu zdrowia zaznaczało, iż w omawianej sytuacji mowa jest o odłączeniu pacjenta, u którego wcześniej stwierdzano śmierć. Powyższe nie może być jednak traktowane jako jakiekolwiek wytłumaczenie potencjalnego wprowadzenia w błąd oraz podjęcia unikalnych dla sytuacji rodzinnych działań medycznych, w których możliwości udziału rodzice zostali w sposób nieuzasadniony pozbawieni.

Nie ulega najmniejszej wątpliwości, iż obecnie konieczne jest uszanowanie dramatu doświadczanego przez rodziców. Ze strony mediów oraz komentatorów niezbędne jest bazowanie na faktach, a nie opiniach i domniemaniach. Bezsprzecznie niezbędnym jest wyjaśnienie niepokojących obaw jakie pojawiły się w związku z ostatnimi momentami życia Szymonka.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Nowa publikacja Towarzystwa Naukowego KUL

2019-06-19 20:00

Łukasz Krzysztofka

W Sekretariacie Konferencji Episkopatu Polski zaprezentowano książkę „Konkordaty Polskie. Historia i teraźniejszość”, pod redakcją ks. prof. Józefa Krukowskiego.

Łukasz Krzysztofka

Publikacja poświęcona jest kwestiom regulacji stosunków między państwem polskim a Kościołem katolickim przy użyciu konkordatu, czyli dwustronnej umowy pomiędzy Stolicą Apostolską a najwyższymi organami władzy państwa, która rodzi skutki prawne dla obu stron. Jej głównym celem jest całościowe ujęcie problematyki w aspekcie historycznym i współczesnym. Książka jest nowością na rynku wydawniczym.

- Napawa mnie ogromną radością fakt, że prezentacja tej wyjątkowej książki odbywa się w roku jubileuszu stulecia nawiązania stosunków dyplomatycznych między Polską a Watykanem oraz bliskości zakończonego niedawno świętowania setnej rocznicy odzyskania przez Polskę niepodległości – powiedział bp Artur Miziński, sekretarz generalny Konferencji Episkopatu Polski.

Publikacja składa się z rozdziału wstępnego, wyjaśniającego pojęcie i rodzaje konkordatów – i dwóch części odpowiadających informacjom zawartym w tytule: historia i teraźniejszość.

W spotkaniu, które prowadził ks. dr Jarosław Mrówczyński, zastępca sekretarza generalnego KEP, uczestniczyli także ks. prof. Józef Krukowski z KUL, redaktor książki ks. prof. Wojciech Góralski z UKSW, współautor publikacji oraz ks. prof. Augustyn Eckmann, prezes Towarzystwa Naukowego Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II.

Ks. prof. Góralski wyjaśnił czemu ma służyć konkordat. – Ta instytucja służy ułożeniu poprawnych, a czasem przyjaznych wręcz wzajemnych relacji między Stolicą Apostolską a konkretnym państwem – mówił kanonista. Ks. prof. Góralski naświetlił kwestie genezy i historii konkordatów. Zwrócił też uwagę na podział konkordatów na całościowe i parcjalne, czyli poświęcone tylko pewnym obszarom. – Zawierane są także konkordaty częściowe pod nazwą „Protokół z przeprowadzonych rozmów”, „Konwencja”, m.in. „Protokół do układu Stolicy Apostolskiej z Republiką Austrii” z 1972 r. – podkreślił wykładowca UKSW.

O historii i teraźniejszości konkordatów opowiedział ks. prof. Józef Krukowski. Pierwsza część książki zawiera analizę regulacji stosunków między państwem polskim a Stolicą Apostolską od Mieszka I do czasów współczesnych. Rozdział pierwszy zatytułowany „Dagome iudex prototypem konkordatu”, autorstwa ks. dr. hab. Krzysztofa Burczaka, zawiera analizę dokumentu wskazującego na fakt nawiązania stosunków ze Stolica Apostolską. Na mocy tego dokumentu Mieszko I powierzył całe swoje państwo pod opiekę Stolicy Apostolskiej, wskazując zarazem kierunek jego dalszego rozwoju we wspólnocie chrześcijańskich państw Europy. Rozdział drugi – „Konkordaty nienazwane i nazwane w Polsce przedrozbiorowej” – autorstwa prof. Wacława Uruszczuka zawiera pierwsze całościowe opracowanie wielu umów zawartych między państwem polskim a Kościołem Katolickim od X wieku do drugiej połowy XVIII wieku – okresu rozbiorów. Tylko jedna, zawarta w XVIII wieku, umowa była konkordatem w ścisłym tego słowa znaczeniu. Na zaliczenie do konkordatów wcześniejszych umów wskazuje zatwierdzenie ich przez papieży w formie bulli. Rozdział trzeci zawiera opracowanie „Konkordatu polskiego z 1925 r.” autorstwa ks. prof. Wojciecha Góralskiego. Przedmiotem analizy jest konkordat zawarty przez państwo polskie po odzyskaniu niepodległości.

Jest to konkordat w ścisłym tego słowa znaczeniu, regulujący całokształt stosunków między państwem a kościołem. Autor omówił w nim genezę zawarcia tego konkordatu oraz przeprowadził systematyzację zawartych w nich norm z uwzględnieniem gwarancji, jakie uzyskał Kościół katolicki ze strony państwa oraz państwo ze strony Kościoła. Autorem czwartego rozdziału – „Porozumienia między przedstawicielami Episkopatu Polski i Rządu komunistycznego z 1950 i 1956 r.” – jest ks. prof. Józef Krukowski. Przedmiotem analizy są umowy zawarte, po zerwaniu w 1945 r. konkordatu, pomiędzy przedstawicielami Episkopatu Polski a Rządem komunistycznym. Przy braku stosunków dyplomatycznych ze Stolicą Apostolską Episkopat Polski podejmował próby zawarcia „modus vivendi” z Rządem komunistycznym w celu uzyskania gwarancji pełnienia przez Kościół swojej misji. Porozumienia te nie były konkordatami, jednak Stolica Apostolska nigdy ich nie zanegowała. Druga część zawiera wyjaśnienie genezy i obszerny komentarz norm zawartych w obowiązującym Konkordacie.

W opracowaniu genezy Konkordatu zostały uwzględnione informacje zawarte w monografii abpa Józefa Kowalczyka, nuncjusza apostolskiego w Polsce i przewodniczącego delegacji Stolicy Apostolskiej, która z upoważnienia papieża Jana Pawła II wynegocjowała Konkordat. Konkordat ten jako umowa międzynarodowa ratyfikowana za zgodą parlamentu, wyrażona w formie ustawy, jednocześnie stanowi integralny element dwóch systemów prawa: systemu prawa III Rzeczypospolitej i systemu prawa kanonicznego Kościoła katolickiego. W zakończeniu autor stawia tezę, że zawarcie tego Konkordatu oznacza zerwanie z modelem wrogiej separacji – narzuconym przez reżim komunistyczny – i realizację modelu państwa świeckiego, opartego na zasadzie przyjaznego rozdziału i współdziałania między państwem a Kościołem dla dobra wspólnego.

Wydawcą książki jest Towarzystwo Naukowe KUL, które powstało w 1934 r. z inicjatywy ks. Antoniego Szymańskiego. Obecnie liczy ponad 700 członków czynnych, korespondentów i współpracowników ze wszystkich ośrodków naukowych w Polsce.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem