Reklama

Schowani za filary Kościoła

2015-04-08 15:10

Agnieszka Dziarmaga
Edycja kielecka 15/2015, str. 6-7

Z ks. Stanisławem Królem o duszpasterstwie osób rozwiedzionych i żyjących w związkach niesakramentalnych rozmawia Agnieszka Dziarmaga

AGNIESZKA DZIARMAGA: – Jakie są najważniejsze zadania i cele duszpasterstwa osób rozwiedzionych i żyjących w powtórnych związkach?

KS. STANISŁAW KRÓL: – Duszpasterstwo osób będących w związkach niesakramentalnych, jak każde duszpasterstwo ma za na celu pomóc konkretnemu człowiekowi w odnalezieniu zbawienia przyniesionego przez Jezusa Chrystusa. Zbawiciel przyszedł do ludzi, którzy uwikłani w skutki grzechu pierworodnego, sami nie mogą odnaleźć prawdziwego życia i prawdziwej miłości. Sam powiedział: „Nie potrzebują lekarza zdrowi, ale ci, którzy źle się mają”. Kim są ludzie, którzy żyją w związkach niesakramentalnych? Czy żyjąc po rozwodzie w kolejnym związku, rozrywając to „co Bóg złączył”, mają prawo zwracać się do Chrystusa o pomoc i do Jego Kościoła? Czy oni rzeczywiście „źle się mają”? Jak przeżywają swoje chrześcijaństwo? Oto pytania, które pojawiają się podczas moich dwunastoletnich doświadczeń: spotkań, dyskusji, rekolekcji i pielgrzymek wspólnoty związków niesakramentalnych i ludzi rozwiedzionych w Kielcach. Jestem wdzięczny tym, którzy przecierali szlaki dla tego trudnego duszpasterstwa w naszym kraju: o. Mirosławowi Paciuszkiewiczowi, o. Janowi Pałydze i innym. Dzięki ich publikacjom i doświadczeniom łatwiej jest takie wspólnoty prowadzić.

– Czy dzisiaj potrzeba takich wspólnot?

– Liczba rozwodów małżeństw sakramentalnych zawartych w Kościele lawinowo wzrasta. Fakt ten zasmuca i trzeba pytać, gdzie leżą przyczyny tego zjawiska. Należy pytać o właściwe przygotowanie narzeczonych do przyjęcia sakramentu małżeństwa, pytać o formy pracy duszpasterskiej z rodzinami itd. Pary niesakramentalne i ludzie rozwiedzeni to poważny problem duszpasterski. W większości to ludzie ochrzczeni, przyznający się do bycia chrześcijanami, wychowujący dzieci po chrześcijańsku. Stąd troska Jana Pawła II o tych ludzi wyrażona w adhortacji „Familiaris consortio”. Tę troskę można również dostrzec poprzez powstające w Kościele wspólnoty par niesakramentalnych i żyjących samotnie po rozwodzie.

– Czy ci ludzie faktycznie „źle się mają”?

– Wszystko zależy od konkretnej historii małżeństwa, przyczyn rozwodu itd. W przekonaniach wielu z tych ludzi drugi związek jest o wiele lepszy niż ten pierwszy nieudany. To są względy czysto ludzkie i doczesne. Z nimi lepiej czy gorzej, człowiek sobie radzi. Zawsze rozpad małżeństwa, przy tym dramat dzieci jest sytuacją raniącą, pozostawiającą blizny do końca życia. Duszpasterstwo w wymiarze wspólnoty i wzajemnego wsparcia takie problemy próbuje rozwiązywać – na ile jest to jeszcze możliwe. Wiele sytuacji bowiem jest już niemożliwych do odwrócenia. Duszpasterstwo to jednak nie poradnia psychologiczna czy rodzinna. Jest ono potrzebne z innych względów. Ludzie ci „źle się mają” z innego jeszcze powodu. Często jest on przyczyną zamętu i niepokoju w sercu, a wypływa z wartości sakramentu małżeństwa. Ten sakrament to święta obietnica miłości, wierności, uczciwości i dozgonnego trwania przy tym drugim. Obietnica ta, to nie tylko ślub złożony człowiekowi, ale też obietnica złożona Bogu, obietnica, że miłość do żony czy męża będzie obrazem Miłości Chrystusa do Kościoła. Niepokój jest spowodowany jakimś głębokim poczuciem niespełnienia obietnicy, przegranej wobec siebie, drugiego, ale przede wszystkim wobec Pana Boga.

– Można powiedzieć, że ludzie ci mają poczucie odrzucenia przez Kościół?

– Wielu katolików rozwiedzionych porzuca Kościół, myśląc, że i tak Bóg ich odrzuca, że odrzuca ich Kościół – co się przejawia w ograniczaniu sakramentów. Ten zawód i rozgoryczenie, niepewność i zamęt duchowy sprawiają, że katolicy ci „chowają się za filary świątyni”, czują się gorsi od tych, co korzystają z sakramentów, są zaniepokojeni o to, jak Bóg ich potraktuje „po śmierci”. Mają świadomość, że żyją w jakimś duchowym nieładzie i nie mają sił go uporządkować. Wielu z nich szuka we wspólnocie Bożej Mocy, zrozumienia swojej sytuacji, miejsca w Kościele. Wewnętrznie nie godzi się z grzechem, chociaż z ludzkiej słabości do niego wraca. To są trudne dylematy tych ludzi.

– Co w tej sytuacji proponuje duszpasterstwo?

– Duszpasterstwo powinno wykreować przestrzeń prawdy i miłości. Często prawda o ich życiu boli, jest trudna, nie pochwala grzechu, ale za to wyzwala, uczy pokory, przyprowadza do Lekarza, do Miłosierdzia. Pozwala również przebaczać byłemu małżonkowi, modlić się za byłą żonę, dzieci, które nie chcą znać „byłego” ojca lub matki. To żmudny długotrwały proces nawracania, proces przemiany konkretnego człowieka. Dla tych, co pozostali po rozwodzie sami, nie weszli w drugi związek, wspólnota i jej przestrzeń prawdy jest jakimś umocnieniem ich decyzji. Nie jest ona łatwa, wiąże się często z samotnością, poczuciem odrzucenia, z samotnym wychowywaniem dzieci. Wspólnota jest dla tych ludzi przede wszystkim miejscem spotkania: Boga, drugiego człowieka, spotkania też ze sobą samym. Powinna więc być przestrzenią miłości, wsparcia, wzajemnego poznania, pomocy itd. Metody duszpasterskie w prowadzeniu tych wspólnot winny być bardzo wyważone. Nie mogą uciekać od trudnych prawd, od „nazywania rzeczy po imieniu”. Ma to jednak odbywać się w atmosferze zrozumienia, miłości, chrześcijańskiego przyjęcia bez osądzania, potępiania itd.

– Czy zdarza się porzucenie sytuacji grzechu?

– Celem duszpasterstwa jest właśnie wyjście z sytuacji grzechu mocą Boga, który wszystko może, plus ciężka praca nad sobą. To wyjście oznacza życie w czystości seksualnej, przebaczenie współmałżonkowi, spotkanie z dziećmi, żal za zaistniałą sytuację. Czasem zdarza się powrót do sakramentalnej żony lub męża. To długi i mozolny proces. Potrzeba ogromnej cierpliwości i zaufania w prowadzenie Boże. Cieszy więc każda decyzja o czystym życiu – tzw. „białe małżeństwa”, cieszą regularne praktyki religijne, cieszy głęboka formacja chrześcijańska tych ludzi, telefon do byłej żony po latach z prośbą o przebaczenie. Cieszą łzy pragnienia Eucharystii i sakramentu pojednania podczas rekolekcji wielkopostnych. Cieszy coraz większa miłość do Kościoła, pokorne zrozumienie, że mam w nim swoje miejsce, że tak wiele mogę dla tego Kościoła uczynić.

– Czego konkretnie ci ludzie poszukują?

– Przez wspólnotę przewinęło się wielu ludzi. Niektórzy przyszli, ufając, że znajdą tu miejsce, gdzie Kościół potraktuje ich „ulgowo”, będą mogli przyjąć sakramenty, a kiedy zobaczyli, że tak nie jest – odeszli. Inni pytali, jak zacząć proces orzeczenia nieważności małżeństwa. Innym wystarczą rekolekcje wielkopostne, potem uczestniczą przez cały rok w życiu parafii. Jest wielu, którzy postanowili zostać, pogłębić swoją formację religijną. Mogę zaświadczyć, że w dużej mierze stają się bardzo świadomymi katolikami świeckimi, świadczącymi o Bogu, „który im uczynił wielkie rzeczy”. Obecnie istnieją dwie niewielkie wspólnoty. Jedna 30-osobowa istniejąca od początku i młodsza 15-osobowa istniejąca od 5 lat.

– Gdzie spotyka się wspólnota kielecka?

– Wspólnota kielecka obejmuje zarówno pary niesakramentalne, jak i ludzi żyjących samotnie po rozwodzie. Spotkania odbywają się co dwa tygodnie. Miejsca spotkań zmieniały się – najpierw była to kaplica akademicka przy ul. Wesołej, potem kaplica w parafii Niepokalanego Poczęcia w Kielcach, następnie sala Duszpasterstwa Rodzin przy IX Wieków Kielc. Najczęściej poprzedzone są Eucharystią lub inną modlitwą. Mają charakter formacyjny. Po pierwszych latach refleksji nad sytuacją par niesakramentalnych w Kościele, następne lata były już okazją do głębszej formacji religijnej. Wspólnota wyjeżdża też na dni skupienia i pielgrzymki. Przygotowuje rekolekcje wielkopostne dla tych, którzy są w podobnej sytuacji, ale do wspólnoty nie należą. Te rekolekcje przez dłuższy czas odbywały się w parafii św. Józefa Robotnika, ostatnio w kościele akademickim św. Jana Pawła II.

– Czy nie byłoby potrzebne duszpasterstwo na szczeblu parafialnym, a może bliższe kontakty osobowe z kapłanem?

– Kończy się, na szczęście, duszpasterstwo „negatywne” wobec tych osób; odwiedzamy ich z wizytą duszpasterską, nie odmawiamy pogrzebu chrześcijańskiego, rozmawiamy, tworzymy duszpasterstwo „pozytywne”. Jest ono trudne, balansujące na przestrzeni: „nie pochwalić grzechu” i nie potępić człowieka. Trzeba jednak to duszpasterstwo tworzyć nie tylko na szczeblu diecezjalnym, ale też parafialnym, szczególnie w dużych miastach, gdzie tych par jest najwięcej. Trzeba informować o takiej możliwości, a nam duszpasterzom nie wolno się ich bać. Jakże często, doświadczając nieudanego związku małżeńskiego, odrzucenia, upokorzenia nie tylko przez współmałżonka, ale również otoczenia, radykalnie lgną do Chrystusa, chcą Go za wszystko przeprosić. Jak bardzo ich tęsknota za sakramentami, szczególnie Eucharystią i pojednaniem, zawstydza moją wiarę. Trzeba pomóc tym ludziom wejść na drogę Kościoła, w takim stopniu, w jakim to jest na daną chwilę możliwe. Reszta należy do Ducha Świętego.
Z drugiej strony należy przestrzegać obowiązującego prawa Kościoła, co do takich par, nie robiąc wyjątków, bo to rani pozostałych. Rozgrzeszajmy więc tych, którzy się do tego przygotowali – „białe małżeństwa”, rozwiedzionych samotnie żyjących, którzy wypełniają swoje obowiązki wobec byłego męża i dzieci (przebaczenie, pomoc materialna i duchowa itd.). Bądźmy ich stałymi spowiednikami. To im pomoże wytrwać w swoich postanowieniach.

Tagi:
rozmowa

Reklama

Poprawność polityczna rządzi światem

2019-07-16 11:47

Rozmawia Włodzimierz Rędzioch
Niedziela Ogólnopolska 29/2019, str. 38-39

magna-carta.it
Eugenio Capozzi

Czym jest poprawność polityczna, dlaczego wyklucza się jej przeciwników i dlaczego nienawidzi ona chrześcijaństwa. Na pytania Włodzimierza Rędziocha odpowiada prof. Eugenio Capozzi

WŁODZIMIERZ RĘDZIOCH: – Jak zdefiniowałby Pan Profesor poprawność polityczną?

PROF. EUGENIO CAPOZZI: – Jako „katechizm cywilny”, sumę nakazów, zakazów, cenzur, które są wyrazem bardzo precyzyjnej ideologii – możemy ją nazwać neoprogresywizmem, ideologią „Innego”, „utopią różnorodności”. Chodzi o ideologię, która w całości potępia kulturę zachodnioeuropejską jako imperialistyczną i dyskryminującą i planuje zmienić mentalność ludzkości – zastąpić ją radykalnym relatywizmem kulturowym i etycznym.

– Neoprogresywizm został narzucony przez rewolucję 1968 r. i inne ruchy młodzieżowe. Do czego dążyli młodzi ludzie?

– Celem buntu młodych „baby boomers” (ludzie z powojennego wyżu demograficznego – przyp. W. R.) na Zachodzie było nie tylko ustanowienie wolności, równości czy sprawiedliwości za pomocą środków ekonomicznych lub politycznych, ale przede wszystkim usunięcie „korzeni” dominacji z historii zachodniej kultury przez radykalną zmianę sposobu myślenia, pojęć i języka. To cel, który w rzeczywistości reprezentował „ojcobójstwo”, prawdziwe zresetowanie zachodnich korzeni kulturowych. Jeśli człowiek zachodni był w historii wcieleniem przemocy, represji, imperializmu – musi zostać ponownie „uformowany”, z zaakceptowaniem wszystkich modeli kulturowych i wszystkich grup mniejszościowych, które podporządkowywał w przeszłości, aby w ten sposób się odnowić i zregenerować. „Inny”, sprowadzony do abstrakcyjnej koncepcji, staje się „odkupicielem” złej historii i fundamentem nowej i tolerancyjnej cywilizacji, w której znikną konflikty, gdy zostanie wyeliminowany „grzech pierworodny” dominacji i hierarchii.

– Jak to się stało, że ideologii poprawności politycznej udało się zastąpić tradycyjne ideologie liberalno-demokratyczne?

– Silna hegemonia „narracji różnorodności” wkradła się w dialektykę społeczeństw liberalno-demokratycznych; zdestabilizowała i zniszczyła jej filozoficzne podstawy – ten „najniższy wspólny mianownik” kulturowy, który przez wieki określał wspólną koncepcję świętości osoby ludzkiej, faktycznie wprowadził prawdziwą dyktaturę relatywizmu. Dyktaturę, przeciwko której prawie niemożliwe jest zbuntowanie się – grozi to ośmieszeniem społecznym i marginalizacją, ponieważ już w końcu XX wieku poprawność polityczna stała się charakterystyczną cechą elit politycznych, intelektualnych, medialnych i przemysłu rozrywkowego, uzyskała monopol na język i etykę publiczną.

– Wspomniał Pan Profesor o postawie „ojcobójstwa”. Papież Benedykt XVI, jeszcze jako kardynał, mówił natomiast o Zachodzie, który nienawidzi siebie...

– To prawda, ponieważ jeśli Zachód jest korzeniem zła, „zbawienie” może przyjść tylko w procesie „odzachodnienia” świata. Jeśli „my” jesteśmy winni zła na świecie, musimy odpokutować za nasze grzechy, wyrzekając się naszej tożsamości, „rozpuścić się” w wielkiej magmie świata o płynnych tożsamościach. Krótko mówiąc, wszystko, co należy do zachodniego kanonu, jest złe. „Inny” jest zawsze na wyższym poziomie i jest lepszy etycznie. A zatem – kultury pozaeuropejskie, religie niechrześcijańskie, islam i środowiska LGBTQ są etycznie lepsze. W tym sensie możemy również mówić o „autofobii” (autofobia to lęk przed samym sobą – przyp. W. R.).

– Jakie są założenia tego, co nazwał Pan Profesor „katechizmem cywilnym”?

– W skrócie można powiedzieć, że zasadza się on na czterech dogmatach. Pierwszym z nich jest relatywizm kulturowy, co oznacza, że wszystkie kultury, tradycje i religie mają jednakową wartość i muszą być traktowane na tym samym poziomie. Drugi dogmat to równoważność pragnień i praw. W tej perspektywie każde pragnienie jest uzasadnione, a nawet święte, a każdy rodzaj represji jest niewłaściwy (zabrania się zabraniać). To hedonistyczna i radykalna interpretacja Freuda, a także Marcusego. Podmiot ludzki jest zredukowany do czystego popędu i pragnień. Tendencje te przekładają się na eksplozję konfliktów, ponieważ nie ma ograniczeń dla pragnień, ich sprzeczności i ciągłej zmienności. Trzecim dogmatem jest przekonanie, że człowiek dla świata nie jest konieczny. Człowiek jest jednym z wielu elementów równowagi w środowisku, ale nie jest głównym celem. Czwarty dogmat to powiązanie tożsamości z samostanowieniem. Prawa są oparte nie na powszechnie podzielanej koncepcji człowieka, ale na przynależności do grup i stylów życia, które jako takie muszą być chronione. Warunki te nie są uważane za naturalne, ale są wynikiem subiektywnego wyboru. Ten ostatni dogmat można podsumować wyrażeniem: „Chcę, więc jestem”.

– Jak to się stało, że ideologia poprawności politycznej odniosła sukces w podboju środowisk politycznych, gospodarczych, kulturowych i dziennikarskich, dzięki czemu ma hegemonię medialną?

– Aby to zrozumieć, należy spojrzeć na jej ekonomiczne korzenie. Poprawność polityczna wyraża interesy klasowe „burżuazji wiedzy”, którą stanowią ludzie z wyżu demograficznego. Nie jest to już burżuazja związana z tradycyjnym przemysłem ani własnością ziemi. Trzeba przywołać na myśl branżę hi-tech i ludzi takich jak Steve Jobs, Bill Gates czy Mark Zuckerberg, którzy mogą być uważani za spadkobierców „baby boomers” i „kontrkultury”. Ta burżuazja odgrywa wiodącą rolę w organizacjach międzynarodowych i w zglobalizowanym systemie mediów, a szczególnie mediów społecznościowych. Stąd wynika ich monopolistyczna rola w świecie kultury, mediów i uniwersytetów. Do tej burżuazji należy, oczywiście, większość przedstawicieli zachodnich elit politycznych, zwłaszcza w ostatnich trzydziestu latach.

– To wyjaśnia ogólnoświatową propagandę i rozpowszechnianie ideologii poprawności politycznej. Zastanawiam się jednak, dlaczego przeciwnicy tej ideologii są tak bezwzględnie i systematycznie zwalczani.

– Musimy wyjść od założenia, że dla zwolenników poprawności politycznej „prawda” tkwiąca w tej doktrynie musi być zaakceptowana przez wszystkich. Z tego powodu tych, którzy jej nie akceptują, trzeba demonizować, zepchnąć do przestrzeni całkowitego wykluczenia bez jakiejkolwiek możliwości poprawnej dyskusji, napiętnować jako szerzycieli nienawiści i dyskryminacji. Dlatego przeciwnik poprawności politycznej musi być ukazywany jako rasistowski, nietolerancyjny, seksistowski, homofobiczny, islamofobiczny itd.

– Dlaczego Kościół katolicki jest postrzegany jako główny wróg ideologii poprawności politycznej?

– Progresywizm „różnorodności” jest ze swej natury radykalnym relatywizmem, który odrzuca etyczno-polityczne podstawy Zachodu. Z tego powodu postrzega chrześcijaństwo jako najgorszego wroga. W szczególności identyfikuje jako wroga Kościół katolicki, który dziś jest praktycznie ostatnią filozoficzną barierą dla relatywizmu. Jednak wszystkie totalitarne ideologie nienawidziły chrześcijaństwa, ponieważ opierają się na gnostyckim twierdzeniu, że budują niebo na ziemi i nowego człowieka.

– Jak możemy przeciwdziałać dyktaturze poprawności politycznej?

– Należy ukazywać to zjawisko w kontekście historycznym – próbowałem to zrobić na swój sposób w mojej książce – aby pokazać, że miało ono konkretne przyczyny, jest związane z ewolucją pewnych uwarunkowań ekonomicznych, społecznych, politycznych i kulturowych – i dlatego nie jest ani wieczne, ani nieuniknione. A z tego wynika, że może ewoluować lub się skończyć – jak każde zjawisko, którego twórcami są ludzie – gdy zmieni się konkretny kontekst historyczny.

– W jaki sposób zatem powinien się zmienić kontekst historyczny, aby skończyła się dyktatura ideologii poprawności politycznej?

– Hiperrelatywistyczna ideologia „Innego” i nakazy poprawności politycznej były wyrazem hegemonii określonej klasy społecznej, zglobalizowanej „burżuazji wiedzy”, zachodniej elity „płynnej nowoczesności”, która przez tę ideologię narzuciła ludziom swoją wizję świata. Ale proces ten przypuszczalnie się skończy, gdy ta klasa zacznie tracić swoją centralną rolę. Nic dziwnego, że narracja poprawności politycznej zaczęła pokazywać pierwsze poważne pęknięcia, kiedy – począwszy od wielkiego kryzysu gospodarczego i finansowego w 2008 r. – ta dominująca klasa zaczęła przeżywać kryzys i była kontestowana przez ludzi, którzy „przegrali” na globalizacji, i kiedy uaktywniły się ruchy domagające się suwerenności i tożsamości lub ruchy neonacjonalistyczne.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Kenia: zamordowano księdza

2019-10-17 17:46

Łukasz Sośniak SJ – Watykan

W Kenii zabito kolejnego kapłana. Ciało 43-letniego ks. Michaela Kyengo zostało odnalezione tydzień po tym, jak został on porwany w drodze powrotnej do swojej parafii. Napastnicy najpierw go udusili, a następnie podcięli mu gardło. Policja ujęła dwóch z czterech sprawców brutalnego morderstwa.

Vatican News

Ze wstępnych ustaleń śledztwa wynika, że ks. Kyengo był ostatni raz widziany tydzień temu, kiedy odwiedził swoich rodziców. Po tym, jak podrzucił do domu swojego współpracownika, późno w nocy, wracał do domu samochodem. Sprawcy sterroryzowali go bronią i porwali. Przed śmiercią zmusili go jeszcze do wybrania oszczędności z miejscowego banku.

Jeden z zatrzymanych miał przy sobie telefon komórkowy i kartę bankową zamordowanego księdza. Dwudziestopięciolatek wskazał policjantom, gdzie znajduje się ciało i w jaki sposób ofiara została zamordowana. Zwłoki zostały zakopane w płytkim grobie w pobliżu rzeki w mieście Makima, 100 km na północ od stolicy Kenii Nairobi.

Przyczyny zabójstwa nie są na razie znane, ale wszystko wskazuje na motyw rabunkowy. „Jesteśmy na tropie dwóch pozostałych podejrzanych” – zapewnił Pius Gitari, szef lokalnej policji.

Ks. Kyengo został wyświęcony na kapłana w 2012 r. i od tamtej pory bez przerwy służył w parafii Thatha. W tym roku na całym świecie zamordowanych zostało już 20 księży, w tym dwóch Polaków: we wrześniu w Brazylii zabito ks. Kazimierza Wojno, a w sierpniu w Portoryko ojca Stanisława Szczepanika.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Maryja jakiej nie znamy – zaproszenie na warsztaty

2019-10-18 12:46

Jasnogórski Instytut Maryjny

W sobotę 19 października i niedzielę 20 października 2019 r. w Jasnogórskim Instytucie Maryjnym odbędą się warsztaty pt. „Maryja jakiej nie znamy” – będzie to spotkanie Maryją i Jej Ikonami! Przewodnikiem w nauce odczytywania słowa zapisanego w Ikonie będzie o. Roman Łaba, paulin z Kijowa; biblista i krajowy duszpasterz Rodzin przy Konferencji Episkopatu Ukrainy.

Jasnogórski Instytut Maryjny

Organizatorzy mają nadzieję, że spotkanie z żywym SŁOWEM i IKONĄ, pozwoli uczestnikom odnowić swoją relację oraz więź z Maryją. Termin:19 i 20 X 2019, godz. 16.00 -19.00. Wstęp wolny. Warsztaty odbędą się w budynku Jasnogórskiego Instytutu Maryjnego (dawny Dom Pątnika).

W czasie Katechezy uczestnicy będą mogli dowiedzieć się również kto jest w centrum każdej Ikony, jakich farb używał św. Łukasz, gdzie jest ukryta „siódma stągiew” z Kany Galilejskiej oraz dlaczego św. Józef trochę się bał Maryi?

Sobór Konstantynopolitański IV, zwołany na przełomie 879/880 roku stwierdził w trzecim kanonie: „Święte ikony Pana Naszego Jezusa Chrystusa nakazujemy otaczać równą czcią, jak księgę świętej Ewangelii”. To zestawienie Ikony i Ewangelii, nie jest przypadkowe – ma głębokie uzasadnienie. Pierwszym i najważniejszym jest tajemnica Wcielenia, która jest niejako sercem Pisma Świętego, bo przez nie Bóg w Jezusie Chrystusie uczynił widzialną swoją Miłość. A skoro Bóg wszedł w nasz świat, stając się jednym z nas, to tym samym przyjął uwarunkowania obowiązujące w komunikacji międzyludzkiej, w której wzrok, jak i słuch, pełnią równorzędną rolę. Dzięki słuchowi słyszymy Słowo Ewangelii, a dzięki wzrokowi – Słowo kontemplujemy na świętej Ikonie.

By poprawnie odczytać Słowo Boże zapisane na kartach Pisma Świętego, musimy pilnować reguł, których Matka Kościół wiernie strzeże i przekazuje z pokolenia na pokolenie. Nie można bez wskazówek Kościoła odczytać, interpretować oraz zrozumieć co naprawdę Słowo Boże znaczy…

Tak też jest i z Ikoną. Aby odczytać przesłanie Świętego Obrazu, również musimy zapoznać się z jego mową, z symboliką, a przede wszystkim odczytywać Obraz w duchu, w którym został on napisany – w duchu wiary Kościoła.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem