Reklama

Srebrny jubileusz parafii św. Jozafata Kuncewicza w Marklowicach Górnych

Historia pisana przez parafian

2015-04-28 15:52

Monika Jaworska
Edycja bielsko-żywiecka 18/2015, str. 6

Monika Jaworska
Bierzmowana młodzież z bp. Romanem Pindlem

Na Śląsku Cieszyńskim znajdują się dwie miejscowości o nazwie Marklowice – jedne są dzielnicą Cieszyna, a drugie – Marklowice Górne – znajdują się w gminie Zebrzydowice. I to w parafii św. Jozafata Kuncewicza w Marklowicach Górnych w niedzielę 19 kwietnia odbyło się wielkie świętowanie. Parafia świętowała srebrny jubileusz 25-lecia istnienia. Uroczystości połączono z wizytacją bp. Romana Pindla, udzieleniem sakramentu bierzmowania i poświęceniem prezbiterium

Świętowanie właściwie rozpoczęło się już 9 listopada ub.r. – w uroczystość odpustową. Wówczas parafia przy udziale kanclerza Kurii Bielsko-Żywieckiej ks. Stanisława Lubaszki uroczyście zainaugurowała rok srebrnego jubileuszu. Do uroczystości jubileuszowych parafia przygotowywała się przez konkretne prace i działania. Jesienią wymalowano wnętrze kościoła. Prezbiterium uzupełniono o dwa nowe obrazy patronów parafii – św. Jozafata i św. Jana Pawła II, które wykonał ks. Zygfryd Kot z Krakowa. Wokół probostwa wykonano ogrodzenie. Jak podkreślał proboszcz parafii św. Jozafata Kuncewicza w Marklowicach Górnych, ks. Stanisław Wójcik, „wszystko to było możliwe dzięki wspólnemu zaangażowaniu nas wszystkich”.

Jest taka sztuka, która nas zmienia

19 kwietnia obejście wokół kościoła było przystrojone flagami i kwiatami. Rozpoczynając Mszę św. bp Roman Pindel poświęcił prezbiterium z wizerunkiem Chrystusa Pantokratora na krzyżu i obrazami św. Jana Pawła II i św. Jozafata Kuncewicza – patrona parafii, biskupa męczennika wywodzącego się z Kościoła unickiego, którego zamordowali w Witebsku podburzeni prawosławni mieszczanie sprzeciwiający się unii z Kościołem rzymskim. Wystrój prezbiterium nawiązuje do sztuki bizantyjskiej (zwłaszcza malarstwo ikonowe ze złotym tłem), bowiem z Bizancjum wywodzi się patron parafii.

Eucharystię celebrował bp Roman Pindel z księżmi m.in. z dekanatu strumieńskiego, także z pobliskich Czech. Wraz z nimi modliło się 14 młodych ludzi, którym Hierarcha udzielił sakramentu bierzmowania, a także liczni wierni. Liturgię ubogacał chór „Pasjonata” pod dyrekcją Aleksandry Ignacek oraz schola dziecięco-młodzieżowa.

Reklama

Biskup Ordynariusz w homilii porównał czytany fragment Ewangelii św. Łukasza do sztuki, scenariusza rozpisanego na role, w których grają Apostołowie. – Jesteśmy zaproszeni do tego, aby wejść w role, odkryć, że jest taka sztuka, która nas zmienia. Każdy, nawet niepełnosprawny człowiek, może wejść w spotkanie z Jezusem, w takie, które może go zmienić – podkreślił Biskup, zachęcając do wsłuchania się w Ewangelię, która stanowi gotowy scenariusz i zastanowić się, jaka jest nam przypisana rola. Na koniec Mszy św. bp Roman Pindel poświęcił pamiątkową tablicę z jubileuszu, którą parafianie przynieśli w procesji z darami. Wręczył także podziękowania najstarszym budowniczym kościoła. Była także okazja do uczczenia relikwii św. Jozafata, które parafia wprowadziła w 2009 r., otrzymując je od ks. rodaka Kazimierza Janiurka. Te relikwie posiada jeszcze katedra greckokatolicka w Przemyślu.

Trochę historii

– Ta parafia, chociaż jest jedną z młodszych parafii w diecezji, to ma swoją ciekawą historię, pisaną przez tutejszych parafian, którzy są z nami i tych, którzy już odeszli do Pana; historię pisaną razem z Janem Pawłem II i pisaną także ze św. Jozafatem Kuncewiczem – zauważył ks. proboszcz Stanisław Wójcik.

Po I wojnie światowej Marklowice zostały podzielone i kościół Wniebowstąpienia Pańskiego znalazł się po stronie czeskiej. W 1982 r. proboszcz z Zebrzydowic ks. Antoni Gorczyk podjął decyzję o budowie nowej świątyni po stronie polskiej. Architekci J. Niedźwiedzki i J. Hajkowski z Czechowic zaprojektowali kościół w Marklowicach Górnych, należących wówczas do parafii w Zebrzydowicach. W 1985 r. położono fundamenty pod nowy kościół. Już 15 sierpnia 1988 r. została erygowana tymczasowa parafia Wniebowstąpienia Pańskiego w Marklowicach Górnych, na czele z ks. proboszczem Henrykiem Wicikiem. Oficjalnie zaczęła funkcjonować od 4 września 1988 r. Co istotne – w tym dniu był czytany list pasterski Episkopatu Polski z okazji tysiąclecia chrztu Rusi Kijowskiej. „Wyznawcy unii przechodzili nieraz okrutne prześladowania, wielu z nich poniosło śmierć męczeńską, a blaskiem szczególnej chwały zajaśniał św. Jozafat Kuncewicz” – napisali biskupi w liście. Ten list stał się impulsem, aby nowej świątyni nadać patronat św. Jozafata Kuncewicza. Biskup katowicki Damian Zimoń poświęcił kościół 16 listopada 1988 r. – w dzień Matki Bożej Ostrobramskiej (jej wizerunek znalazł się przed głównym wejściem do świątyni). Trwał wówczas w Polsce Rok Maryjny oraz rok obchodów tysiąclecia chrztu Rusi Kijowskiej. Jak zaznacza ks. proboszcz Stanisław Wójcik, jego poprzednik ks. Henryk Wicik zapytał Jana Pawła II, czy parafia może mieć patronem św. Jozafata. Papież się zgodził. Tym samym w Niedzielę Palmową 8 kwietnia 1990 r. bp Damian Zimoń ogłosił dekret o utworzeniu parafii pw. św. Jozafata Kuncewicza.

Tagi:
parafia jubileusz

Reklama

Zachować dziedzictwo wiary

2019-06-12 09:02

Beata Pieczykura
Edycja częstochowska 24/2019, str. 7

Parafia to nie tylko określone terytorium, lecz także miejsce spotkania z żywym Bogiem we wspólnocie. Ten dar doceniają wierni z Jaworzna k. Wielunia i świętują jubileusz

Beata Pieczykura/Niedziela
Młodzi są teraźniejszością parafii

Od pokoleń parafia pw. Trójcy Przenajświętszej jest świadkiem wiary, domem modlitwy, doświadczenia Bożego Miłosierdzia i zawierzenia Panu. W tym roku przeżywa 100-lecie ponownego powołania. Obchody przebiegają przede wszystkim w duchu wdzięczności za dar parafii i ludzi, którzy ją tworzyli i zachowali wierność Bogu, Kościołowi i Ewangelii, a także tych, którzy teraz niosą dziedzictwo wiary kolejnym pokoleniom.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Bóg jest Trójcą Świętą
Skąd o tym wiemy?

2019-06-12 09:01

Ks. Jarosław Grabowski
Niedziela Ogólnopolska 24/2019, str. 10-11

„Drodzy bracia i siostry, obchodzimy dziś uroczystość Trójcy Przenajświętszej. Cóż wam mogę powiedzieć o Trójcy? Hm... Jest Ona tajemnicą, wielką tajemnicą wiary. Amen”. To było najkrótsze kazanie, jakie usłyszałem kiedyś w młodości. Wiernych obecnych w kościele to zaskoczyło. Jednych pozytywnie, bo kazanie było wyjątkowo krótkie, inni byli zirytowani, gdyż nie zdążyli się jeszcze wygodnie usadowić w ławce. Wtedy przyszły mi do głowy pytania: Czy o Trójcy Świętej nie możemy nic powiedzieć? Dlaczego więc wyznajemy, że Bóg jest w Trójcy jedyny? Skąd o tym wiemy?

©Renta Sedmkov – stock.adobe.com
Giovanni Maria Conti della Camera, „Trójca Święta” – fresk z kościoła Świętego Krzyża w Parmie

Mówienie o Trójcy nie jest rzeczą łatwą. Wyrażenie trójjedyności jest zawsze trudne do zrozumienia, gdyż według naszego naturalnego sposobu myślenia, trzy nigdy nie równa się jeden, jak i jeden nie równa się trzy. W przypadku nauki o Bogu nie chodzi jednak o matematyczno-logiczny problem, ale o sformułowanie prawdy wiary, której nie sposób zamknąć w granicach ludzkiej logiki. Chrześcijanie wyznają wiarę w jednego Boga w trzech Osobach. Dla wielu jednak to wyznanie nie ma większego znaczenia w życiowej praktyce. W świecie, w którym jest wiele „pomysłów na Boga”, my, chrześcijanie, powinniśmy pamiętać, że to nie my wymyślamy sobie Boga – my Go tylko odkrywamy i poznajemy, gdyż On sam zechciał do nas przyjść i pokazać nam siebie. Uczynił to zwłaszcza przez fakt wcielenia Syna Bożego. To dzięki Niemu wiemy, że Bóg jest wspólnotą trzech Osób, które żyją ze sobą w doskonałej jedności. „Nie wyznajemy trzech bogów – przypomina Katechizm Kościoła Katolickiego (253) – ale jednego Boga w trzech Osobach: «Trójcę współistotną». Osoby Boskie nie dzielą między siebie jedynej Boskości, ale każda z nich jest całym Bogiem: «Ojciec jest tym samym, co Syn, Syn tym samym, co Ojciec, Duch Święty tym samym, co Ojciec i Syn, to znaczy jednym Bogiem co do natury»”. Człowiek wiary nie wymyśla prawdy, lecz ją przyjmuje. Zastanawia się nad nią, podejmując wielowiekowe doświadczenie Kościoła, który wyjaśniał ją zawsze w świetle objawienia.

Biblijne opisy objawienia się Trójcy Świętej odnajdujemy m.in. w wydarzeniu chrztu Jezusa w Jordanie (por. Mt 3, 13-17) oraz podczas Jego przemienienia na górze Tabor (por. Mt 17, 1-9). W tekstach tych jest zaakcentowane bóstwo Chrystusa, który pozostaje w jedności z Ojcem i Duchem Świętym. W innych tekstach akcent położony jest zaś na bóstwo Ducha Świętego, który pozostaje w ścisłej relacji do Ojca i Syna (por. J 15, 26; 1 Kor 2, 10).

Czy jednak w ograniczonym ludzkim poznaniu możemy mówić w ogóle o nieograniczonej tajemnicy Trójcy? Odpowiedź daje nam św. Cyryl Jerozolimski (IV wiek): „Choć nie mogę całej rzeki wypić, czy mi nie wolno tyle wody zaczerpnąć, ile mi potrzeba? Choć nie jestem w stanie zjeść wszystkich owoców z ogrodu, czy muszę odejść głodny? Czy nie mogę spoglądać na słońce, bo me oczy nie zdołają go całego objąć?”. Wielu chrześcijan jest przekonanych, że o Trójcy należy raczej milczeć niż mówić, gdyż język ludzki jest po prostu nieadekwatny, by powiedzieć coś sensownego o tak zdumiewającej tajemnicy. Sugerują w ten sposób, że Bóg jest wielkim znakiem zapytania, niezrozumiałą tajemnicą, czyli tym, czego nie da się zrozumieć. Jeśli Bóg do mnie mówi, to chyba po to, żebym Go zrozumiał. Św. Augustyn nigdy nie określał tajemnicy jako czegoś, czego nie można zrozumieć, lecz jako coś, czego człowiek nie skończy nigdy poznawać, a to zupełnie inna sprawa. Bóg wprowadza nas w swoją tajemnicę. Skoro mamy się stać tacy jak On, musimy Go poznawać. Choć Trójca Święta jest ponad naszym rozumem, nie oznacza to, że należy milczeć.

W Tradycji Kościoła odnajdujemy wiele tekstów, które przez analogię przybliżają nam prawdę o Trójcy Świętej. Św. Atanazy w IV wieku napisał: „Ojciec jest światłem, słońcem, ogniem; Syn jest blaskiem, łuną od ognia; Duch Święty jest oświeceniem. W Ojcu jest Syn jak blask w świetle, gdzie jest blask, tam jest i światło”. W ten sposób wyraził on jedność istoty, a równocześnie samoistność Ojca, Syna i Ducha Świętego. Św. Augustyn dostrzegał analogię w strukturze ludzkiego życia duchowego, by wyrazić trójjedyność Boga: Duch – Samopoznanie – Miłość. Obrazem Trójcy jest także drzewo: korzeń obrazuje Boga Ojca, pień – Syna pochodzącego od Ojca, a kwiaty i owoce – Ducha Świętego. Inne obrazy także wywodzą się z kontemplacji natury: źródło – rzeka – morze; słońce – promień światła – blask. W ikonografii chrześcijańskiej używano licznych symboli i obrazów, by przedstawić tajemnicę Boga w trzech Osobach. Znamy również obrazy, na których Bóg Ojciec przedstawiany jest w postaci starca o siwych włosach, Syn Boży jako młodszy mężczyzna o ciemnych włosach, a Duch Święty w postaci gołębicy. Przedstawienia tego typu, jeśli zostaną potraktowane jako źródło poznania istoty Boga, bez teologicznego wyjaśnienia mogą prowadzić do deformacji prawd wiary. Musi nam towarzyszyć świadomość, że tego typu obrazy są dalekie od wyrażenia całego bogactwa prawdy o Bogu. Ostatecznie „tylko sam Bóg (...) może nam pozwolić poznać się jako Ojciec, Syn i Duch Święty” (KKK 261).

Zapytajmy wreszcie: jakie to ma dla nas znaczenie? Ogromne, gdyż życie chrześcijanina realizuje się w znaku i obecności Trójcy. Na początku życia przyjęliśmy sakrament chrztu św.: „w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”, i u kresu naszego życia będą odmawiane modlitwy w imię Trójcy Przenajświętszej. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego narzeczeni zostają złączeni w małżeństwie, a kapłani są święceni. W imię Trójcy Świętej rozpoczynamy i kończymy dzień. Trójca jest więc portem, do którego wszystko zmierza, i oceanem, z którego wszystko wypływa, do którego wszystko dąży.

Święty Augustyn na początku V wieku pisał w swoim monumentalnym dziele „O Trójcy Świętej”, a Benedykt XVI na początku XXI wieku przypomniał w encyklice „Deus caritas est”, że wiara, podtrzymywana i ożywiana przez miłość, otwiera dostęp do kontemplacji Trójcy Świętej: „Jeśli widzisz miłość, widzisz Trójcę”. Osoby Trójcy są same w sobie relacjami miłości, czyli wspólnotą. Bóg jest wspólnotą miłości, a człowiek został stworzony jako obraz Boga, po to, by ten obraz coraz wyraźniej w sobie uwidaczniać. Jesteśmy więc powołani do stawania się tym, kim od początku jest Bóg: wspólnotą miłości, by kiedyś w wieczności uczestniczyć w doskonałej komunii Trójjedynego Boga.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Wiślica: ok. 800 osób na Diecezjalnym Spotkanii Młodzieży

2019-06-16 10:39

dziar / Wiślica (KAI)

Ok. 800 osób wzięło wczoraj udział XVII Diecezjalnym Spotkaniu Młodych, które pod hasłem „Po co Ci to? Pod prąd do źródła” odbyło się w Wiślicy, z udziałem m.in. Mietka Szcześniaka i zespołu niemaGotu.

www.facebook.com

Wydarzenie rozpoczęło się chwilą modlitwy w bazylice wiślickiej, a potem procesja przeszła z wiślickiej bazyliki kolegiackiej na plac miejski i na Wiślickie Błonia, gdzie odbyła się część główna wydarzenia.

Mszy św. przewodniczył biskup kielecki Jan Piotrowski, w asyście biskupów pomocniczych – bp. Mariana Florczyka, pomysłodawcy wiślickich spotkań młodych oraz bp. Andrzeja Kalety, który właśnie w Wiślicy otrzymał sakrament chrztu.

Homilię wygłosił bp Marian Florczyk. Przypomniał w niej historię chrześcijaństwa na ziemiach polskich, związki Wiślicy z obecnością pierwszych chrześcijan, postać księcia Mieszka I, który przyjął chrzest "depcząc pogańskich bożków".

Gościem specjalnym spotkania był Andrzej Sowa, niegdyś lider zespołu punkrockowego Maria Nefeli i narkoman, dziś wolny od nałogów i chętnie składający publiczne świadectwa, autor głośnej książki

"Ocalony. Ćpunk w kościele", zajmujący się profilaktyką uzależnień wśród młodzieży.

Odbył się koncert zespołu niemaGOtu, znanego m.in. z hymnu Światowych Dni Młodzieży Kraków 2016 „Błogosławieni Miłosierni”, połączony z Uwielbieniem - w połowie koncertu został wprowadzony uroczyście obraz Matki Bożej Łokietkowej wraz z krzyżem. Matka Boża Łokietkowa odbiera cześć w Wiślicy ponad 800 lat.

Wiślicę jako miejsce dorocznych spotkań młodzieży z diecezji kieleckiej wybrano ze względu na jej tradycje chrzcielne. Początki ośrodka kościelnego w Wiślicy to XI wiek. Pierwotny kościół był romański, następny – większy – także romański z kryptą (XII w.) W jego miejsce w I połowie XIII w. został zbudowany kolejny kościół romański – trójnawowy, z erygowaną przy nim kapitułą kolegiacką.

Obecny kościół zbudował Kazimierz Wielki w poł. XIV wieku, był on rozbudowywany do końca XIV wieku. Jest gotycki, murowany z ciosu, z pozostałościami romańskimi. W ołtarzu głównym – wczesnogotycka rzeźba tzw. Madonny Łokietkowej – Uśmiechniętej.

Obok bazyliki – w Domu Długosza z 1460 r. mieści się Muzeum Regionalne. Długosz – słynny kronikarz i prepozyt kapituły wiślickiej wychowywał tutaj synów Kazimierza Jagiellończyka. Wielu absolwentów szkoły wiślickiej kontynuowało naukę na Akademii Krakowskiej.

Atrakcją Wiślicy są pozostałości fundamentów kościoła św. Mikołaja z X w. oraz gipsowej misy, która jest interpretowana jako naczynie służące do chrztu zbiorowego.

Z Wiślicy wyrusza także pielgrzymka kielecka.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem