Reklama

Lekcja muzyki profesora Jasińskiego

2015-05-05 14:33

Z prof. Andrzejem Jasińskim rozmawia Anna Wyszyńska
Niedziela Ogólnopolska 19/2015, str. 46-47

Archiwum Filharmonii Częstochowskiej/Andrzej Burda
Prof. Andrzej Jasiński

Z prof. Andrzejem Jasińskim – pianistą, długoletnim pedagogiem Akademii Muzycznej w Katowicach i jurorem konkursów pianistycznych rozmawia Anna Wyszyńska

ANNA WYSZYŃSKA: – Jest Pan Profesor częstochowianinem i chętnie Pan wraca do miasta, gdzie się wychował i debiutował. Czy pamięta Pan swój debiut?

PROF. ANDRZEJ JASIŃSKI: – Miałem jakieś 14 lat, kiedy z orkiestrą symfoniczną w Częstochowie grałem koncert g-moll Felixa Mendelssohna. Dla młodego ucznia były to wielkie emocje i wielki zaszczyt. Pierwszy poważniejszy występ poza szkołą, przy tym trudny utwór. Ale mnie się wtedy grało łatwo, może nie byłem głęboko uduchowiony, ale grałem z dużą łatwością. Pamiętam, że dyrygent, Jerzy Fotygo, zwrócił mi na próbie uwagę: „Oj, ptaszku, tak szybko to nie powinieneś grać”. Po próbie pożaliłem się prof. Stefanii Borkowskiej, mojej niezapomnianej nauczycielce: „Proszę Pani, ale mnie się niewygodnie gra wolniej”. Na to ona odpowiedziała: „Jak będziesz grał dobrze i będziesz miał swoje tempo, to dyrygent i tak będzie musiał dostosować się na koncercie”. No i było moje tempo, i koncert skończył się bardzo dobrze.

– To był czas, kiedy do szkoły muzycznej w Częstochowie uczęszczały późniejsze muzyczne sławy. Oprócz Pana także Juliusz Łuciuk – kompozytor i Jerzy Marchwiński – pianista.

– Z Juliuszem Łuciukiem zetknąłem się po raz pierwszy podczas konkursu młodych talentów w Częstochowie. Rodzice zachowali wycinek prasowy ze wzmianką o tym konkursie i informacją: „Ewenementem był Andrzej Jasiński, który jak na swój wiek dojrzale wykonał «Burzę» Webera”. Natomiast z Jerzym Marchwińskim mieliśmy wspólny występ na koncercie dyplomowym: ja grałem pierwszą część koncertu Edwarda Griega, on – drugą i trzecią. W szkole były wtedy jeszcze inne ciekawe osobowości, m.in. Izabela Pacewicz, która została znakomitym pedagogiem na uczelni warszawskiej, i Ewa Talma, która później, jako mieszkanka Paryża, organizowała nam koncerty we Francji. Było z kim porozmawiać, pożartować, pomuzykować. Moja nauczycielka, pani Borkowska, po koncertach organizowała herbatki, spotkania z muzykami, w jej domu poznałem m.in. wybitnego wirtuoza Władysława Kędrę. Te kontakty uczyły świata i kształtowały wrażliwość.

– Wspomina Pan lata młodości, kiedy chłoniemy świat bardziej intuicyjnie niż świadomie, ale te doświadczenia pozostają.

– Duża część naszej osobowości, naszych działań jest ukryta w podświadomości, nie ze wszystkiego zdajemy sobie sprawę. Zwłaszcza w duszach artystycznych, u muzyków, element intuicji odgrywa pierwszorzędną rolę. To się łączy z wrażliwością estetyczną i emocjonalną, wyobraźnią, fantazją, kreatywnością. I to, co zostało zaszczepione w młodości, pozostaje na całe życie.

– Ale słyszałam też, że zdarzało się Panu w dzieciństwie uciekać przez okno od ćwiczeń przy fortepianie.

– To święta prawda, bo świadomość potrzeby intensywnej pracy przychodzi później. Mnie się wtedy grało z łatwością, lubiłem grać dla zaproszonych gości. Nawisem mówiąc, kiedyś grałem dla nieproszonych gości. Nocą w czasie okupacji zjawił się niemiecki patrol z pytaniem: Gdzie macie radio? – Nie mamy. – Jak to, słyszeliśmy wieczorem muzykę. – Może syn grał. Obudzono mnie i w nocnej koszuli zagrałem jedną część sonaty Mozarta. Zrobiło im się głupio i wyszli. Ale radio było – u sąsiadów.

– XVII Konkurs Chopinowski już się rozpoczął. Dla Pana jest to dziewiąty udział w pracach jury, któremu Pan trzykrotnie przewodniczył. Czy młodzi wykonawcy grają Chopina inaczej niż kiedyś?

– Często się nad tym zastanawiam. W różnych miejscach na świecie przychodzi mi uczyć grać, a także oceniać wykonawców grających Chopina. Ideą prof. Jerzego Żurawlewa, który zainicjował Konkursy Chopinowskie, było uwolnienie interpretacji od nalotów salonowych i niezgodnych z ideą kompozytora. Taka sama była idea prof. Jana Ekiera, który przez trzy konkursy przewodniczył jury, i moja – kiedy przyjąłem tę funkcję na kolejne trzy konkursy. Jaki jest Chopin, jak go grać? Z jednej strony musi być zachowany duch kompozytora, w którego możemy wnikać intuicyjnie, a także poznając historię życia Chopina. Ale nie jest możliwe, by wykonawca ograniczał się do biernego odczytania nut i znaków: crescendo, diminuendo, staccato. Byłaby to gra bezduszna. Jest konieczne połączenie emocji, która kiedyś była w kompozytorze, z emocją naszą, wykonawcy, aby to był wspólny język. Wtedy powstaje takie transcendentne połączenie kompozytora, przez wykonawcę, z publicznością. To jest najwspanialsza rzecz.

– A jak grają młodzi pianiści?

– Grają perfekcyjnie technicznie. Ktoś siada i gra np. wszystkie etiudy Chopina albo nagrywa od razu wszystkie preludia. Ale jest też tendencja, która mnie niepokoi. Otóż z powodu chęci wybicia się na konkursach, zdobycia nagrody pianiści chcą czasem grać Chopina tak, aby się wyróżnić, pokazać jego tekst w sposób zanadto twórczy. To nie zawsze jest korzystne, bo czasem wykonawcy wyróżniają się w sposób dla publiczności porywający, a dla znawców negatywny. Jeżeli wyróżnianie się ma polegać na tym, by tam, gdzie legato, grać staccato, a tam, gdzie kompozytor napisał crescendo, dać diminuendo, to ja się nie zgadzam z taką interpretacją. Tekst Chopina respektowany bardzo wiernie daje dużo możliwości pokazania swojej kreatywności, odwracanie zamysłu kompozytora jest natomiast sztuczne i pasuje jak kwiatek do kożucha.

– Jak ukierunkować młodych wykonawców do odkrywania głębi przekazu muzycznego?

– Tu są różne elementy: tekst utworu, znajomość życia kompozytora, np. o Chopinie wiele mówią listy jego przyjaciół i osób, które słyszały, jak grał i improwizował. Ważna jest znajomość epoki, własna wrażliwość, a także stawianie sobie pytań: Jak by ten utwór grał kompozytor? Jak by tę frazę zaśpiewała śpiewaczka? Jak by zagrał kwartet muzyczny, a jak perkusista?
Kiedyś w Paryżu spędziłem dzień z Arturem Rubinsteinem. Dużo mi dało do myślenia zdanie, które powiedział: „Jak gram na estradzie, to mam wrażenie, że jestem największym śpiewakiem na świecie”. Rubinstein powiedział mi też: „Rytm i tempo nie mają nic wspólnego z metronomem, bo to jest mechanizm – raczej z bijącym sercem”. Ale wracając do Chopina – on będzie się ciągle zmieniał, bo interpretacja, nawet ta dobra tradycja interpretacji, nie może być taka sama. Gdybyśmy dzisiaj chcieli naśladować grę Paderewskiego, byłaby to karykatura.

– Żyjemy w świecie pełnym urządzeń technicznych, mamy coraz mniej kontaktu z przyrodą. Czy to nie wpływa niekorzystnie na kształtowanie wrażliwości artystycznej wykonawców?

– Wrażliwość na przyrodę jest częścią wrażliwości ludzkiej, podobnie jak wrażliwość muzyczna, na malarstwo, na drugiego człowieka, na jego zrozumienie. Urządzenia techniczne ułatwiają odtwarzanie muzyki, słuchanie różnych interpretacji. Ale to za mało. Wykonywanie muzyki wymaga ogromnej pracy intelektualnej. Nasza wrażliwość, muzykalność, emocja, a nawet technika są w mózgu. Kiedyś pożaliłem się Krystianowi Zimermanowi, że mam kłopoty ze ścięgnem i palcem, i będzie mi się przez to gorzej grało koncert. A on odpowiedział: „Przecież obaj wiemy, że nie gramy palcami”.

– Brzmi to jak paradoks.

– Dopóki gramy dla własnej przyjemności, gra się bardzo łatwo, ale kiedy zadamy sobie pytanie o to, co chcemy przekazać słuchaczowi, wtedy zaczynamy naprawdę pracować. Ta praca prowadzi do fascynujących odkryć, bo same dźwięki są tylko cegiełkami, z których się dopiero coś buduje. Kiedy gram np. preludium „Deszczowe” Chopina, myślę, że są w nim tony pozwalające odczuć pulsację czasu w wieczności. Tu jest początek dźwięku, tu ekspresja, tu przekazanie następnego dźwięku. Każdy dźwięk ma swoje życie: rodzi się, trwa i przekazuje swoje życie następnemu dźwiękowi. Odkrywanie treści duchowej utworów przychodzi z czasem, ale też daje wykonawcy prawdziwe szczęście i niezwykłe poczucie spełnienia.

* * *

Prof. Andrzej Jasiński jest jurorem tegorocznego XVII Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina. To jego dziewiąty udział w pracach jury tego Konkursu, któremu przewodniczył w latach 2000, 2005, 2010. Tegorocznemu międzynarodowemu jury przewodniczy prof. Katarzyna Popowa-Zydroń.

Zakończyły się już dwa pierwsze etapy konkursu: ocena kandydatów na podstawie nagrań wideo oraz kwietniowe eliminacje z udziałem publiczności.

Reklama

W gronie 84 pianistów, którzy zostali zakwalifikowani do konkursu, wystąpi m.in. 15 reprezentantów Polski i 15 Chin, 12 pianistów z Japonii, 9 z Korei, 7 z Rosji, 5 z USA, po 3 z Kanady, Wielkiej Brytanii i Włoch.

Tagi:
muzyka

Reklama

Współczesna muzyka organowa po raz 33. w Legnicy

2019-09-17 14:31

Anna Lemanowicz, Legnickie Centrum Kultury
Edycja legnicka 38/2019, str. 7

Wielkimi krokami zbliża się kolejna odsłona Legnickiego Conversatorium Organowego, które od 2018 r. nosi imię swojego założyciela i wieloletniego dyrektora artystycznego – prof. Stanisława Moryto

Zarówno twórczość kompozytora, jak i dzieła poświęcone jego osobie będą mocnym akcentem tegorocznej edycji. W dniach 24-28 września, podczas pięciu koncertów, zaprezentujemy legnickiej publiczności różne oblicza współczesnej muzyki organowej. Wstęp na wszystkie wydarzenia jest bezpłatny.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Św. Stanisław Kostka - patron dzieci i młodzieży

Małgorzata Zalewska
Edycja podlaska 37/2002

Jastrow/pl.wikipedia.org



W komnacie, gdzie Stanisław święty zasnął w Bogu,

na miejscu łoża jego stoi grób z marmuru.

Taki, że widz niechcący wstrzymuje się w progu,

myśląc, że Święty we śnie zwrócił twarz do muru

i rannych dzwonów echa w powietrzu dochodzi...

I wstać chce, i po pierwszy raz człowieka zwodzi.

Nad łożem tym i grobem świeci wizerunek

Królowej Nieba, która z Świętych chórem schodzi

i tron opuszcza, nędzy śpiesząc na ratunek.

Palm wiele, kwiatów wiele aniołowie niosą,

skrzydłami z ram lub nogą wstępując bosą.

Gdzie zaś od dołu obraz kończy się ku stronie,

w którą Stanisław Kostka blade zwracał skronie,

jeszcze na ram złoceniu róża jedna świeci:

niby że, po obrazu stoczywszy się płótnie,

upaść ma, jak ostatni dźwięk, gdy składasz lutnię.

I nie zleciała dotąd na ziemię - i leci...

(Cyprian Kamil Norwid)

Doroczną pamiątkę św. Stanisława Kostki kościół w Polsce obchodził wcześniej 13 listopada. Od 1974 r. święto to obchodzimy 18 września jako święto patronalne dzieci i młodzieży, by na progu nowego roku szkolnego prosić dla nich o błogosławieństwo i potrzebne łaski.

Stanisław Kostka urodził się w październiku 1550 r. w Rostkowie, w wiosce położonej około 4 kilometrów od Przasnysza, na Mazowszu, w diecezji płockiej. Ojcem Stanisława był Jan Kostka, od 1564 r. kasztelan zakroczymski, a jego matką była Małgorzata z domu Kryska z Drobnina. Obie rodziny Kostków i Kryskich były w XVI w. dobrze znane.

Stanisław Kostka miał trzech braci i dwie siostry. Oto co Stanisław powiedział o swojej rodzinie: "Rodzice chcieli, byśmy byli wychowani w wierze katolickiej, zaznajomieni z katolickimi dogmatami, a nie oddawali się rozkoszom. Co więcej postępowali z nami ostro i twardo, napędzali nas zawsze - sami jak i przez domowników - do wszelkiej pobożności, skromności, uczciwości, tak żeby nikt z otoczenia, z licznej również służby, nie mógł się na nas skarżyć o rzecz najmniejszą" .

Św. Stanisław swoje pierwsze nauki pobierał w domu rodzinnym. Jego nauczycielem przez pewien czas był Jan Biliński. W domu rodzicielskim przebywał do 14. roku życia. Następnie Stanisław razem ze swym bratem Pawłem rozpoczęli studia u jezuitów we Wiedniu, lecz gdy nowy cesarz Maksymilian w 1565 r. zabrał jezuitom konwikt, musieli przenieść się na stancję. Do jezuickiej szkoły w Wiedniu uczęszczało wówczas około 400 uczniów, a regulamin tej szkoły streszczał się w jednym zdaniu: "Taką pobożnością, taką skromnością i takim poznaniem przedmiotów niech się uczniowie starają ozdobić swój umysł, aby się mogli podobać Bogu i ludziom pobożnym, a w przyszłości ojczyźnie i sobie samym przynieść także korzyść". Do pobożności miała zaprawiać studentów codzienna modlitwa przed lekcjami i po lekcjach, codzienna Msza św., miesięczna spowiedź i Komunia św. Początkowo Stanisławowi nauka szła trudno, ale pod koniec trzeciego roku należał już do najlepszych. Władał płynnie językiem ojczystym, niemieckim i łacińskim; uczył się też języka greckiego.

Trzy lata pobytu w Wiedniu to był dla Stanisława okres rozbudzonego życia wewnętrznego. Stanisław znał tylko drogę do kolegium, do kościoła i do domu. Swój wolny czas poświęcał na lekturę i modlitwę. Zadawał sobie pokuty i biczował się. Mimo sprzeciwu i próśb brata i kolegów nie zaprzestawał praktyk pokutnych. Intensywne życie wewnętrzne, nauka i praktyki pokutne tak bardzo osłabiły organizm chłopca, że bliski był śmierci. Zapadł w niemoc śmiertelną w grudniu 1565 r. Kiedy św. Stanisław był już pewien śmierci, a nie mógł otrzymać Wiatyku, gdyż właściciel domu nie chciał wpuścić katolickiego kapłana, wtedy św. Barbara, patronka dobrej śmierci, do której się zwrócił, w towarzystwie dwóch aniołów nawiedziła jego pokój i przyniosła mu ów Wiatyk. W tej również chorobie objawiła się Świętemu Matka Najświętsza i złożyła mu na ręce Boże Dzieciątko. Od Niej to doznał cudownego uleczenia z poleceniem by wstąpił do Towarzystwa Jezusowego. Nie było to rzeczą łatwą dla Stanisława, gdyż jezuici nie mieli zwyczaju przyjmować kandydatów bez woli rodziców, a on na nią nie mógł liczyć. Po wielu trudnościach i zmaganiach Stanisław został przyjęty do jezuitów najpierw na próbę, gdzie zadaniem jego było sprzątanie pokoi i pomaganie w kuchni, po pewnym jednak czasie, wraz z dwoma innymi kandydatami udał się Stanisław do Rzymu i na skutek polecenia prowincjała z Niemiec przełożony generalny przyjął go do nowicjatu. Rozkład zajęć nowicjuszów przedstawiał się następująco: modlitwa, praca umysłowa i fizyczna, posługi w domu i w szpitalach, dyskusje na tematy życia wewnętrznego i o sprawach kościelnych, konferencje mistrza nowicjatu i przyjezdnych gości. Stanisław czuł się szczęśliwy, że wreszcie osiągnął swój życiowy cel.

Przełożeni pozwolili Stanisławowi w pierwszych miesiącach 1568 r. złożyć śluby zakonne. Wielkim wydarzeniem w życiu św. Stanisława było przybycie 1 sierpnia w uroczystość Matki Bożej Anielskiej (dziś tę uroczystość obchodzimy 2 sierpnia) św. Piotra Kanizjusza, który zatrzymał się w domu nowicjatu i wygłosił dla nich konferencję. Po tej konferencji Stanisław powiedział do kolegów: "Dla wszystkich ta nauka świętego męża jest przestrogą i zachętą, ale dla mnie jest ona wyraźnym głosem Bożym. Umrę bowiem jeszcze w tym miesiącu". Koledzy zlekceważyli sobie jego słowa. Jeszcze 5 sierpnia jeden z ojców zabrał Stanisława do bazyliki Najświętszej Maryi Panny Większej na doroczny odpust. Za kilka dni było święto Wniebowzięcia Matki Bożej. 10 sierpnia Stanisław napisał list do Matki Bożej i ukrył go na swojej piersi. Prosił by mógł odejść z tego świata w uroczystość Wniebowzięcia Maryi. Jego prośba została wysłuchana. W wigilię Wniebowzięcia Stanisław dostał silnych mdłości i zemdlał. Wystąpił na nim zimny pot i poczuł dreszcze, z ust zaczęła sączyć mu się krew. O północy zaopatrzono go Wiatykiem. Przeszedł do wieczności tuż po północy 15 sierpnia 1568 r., mając zaledwie siedemnaście lat.

Wieść o jego pięknej śmierci rozeszła się lotem błyskawicy po całym Rzymie. Wbrew zwyczajowi zakonu jezuitów ciało Stanisława przyozdobiono kwiatami. W dwa lata potem, gdy otwarto grób św. Stanisława, znaleziono jego ciało nietknięte rozkładem. W 1605 r. papież Paweł V zezwolił na zawieszenie obrazu św. Stanisława w kościele św. Andrzeja w Rzymie i na zawieszenie przy nim lamp, jak też wotów. Papież Klemens X w 1670 r. zezwolił jezuitom na odprawianie Mszy św. i na odmawianie pacierzy kapłańskich ku czci św. Stanisława. W 1674 r. ten sam papież ogłosił św. Stanisława Kostkę jednym z głównych patronów Korony Polskiej i Wielkiego Księstwa Litewskiego. Te wszystkie fakty Stolica Apostolska uznała jako akt beatyfikacji. Św. Stanisław Kostka jest pierwszym Polakiem, który dostąpił chwały ołtarzy w Towarzystwie Jezusowym. Rok 1714 był rokiem, w którym papież Klemens XI wydał dekret kanonizacyjny, ale samego aktu kanonizacji dokonał papież Benedykt XIII dopiero w 1726 r. wraz ze św. Alojzym Gonzagą. W 1926 r., w 200. rocznicę kanonizacji odbyła się uroczystość sprowadzenia do Polski małej części relikwii św. Stanisława. W tych jubileuszowych uroczystościach wziął udział sam prezydent państwa, Ignacy Mościcki. Ciało św. Stanisława spoczywa w kościele św. Andrzeja Boboli w Rzymie w jego ołtarzu po lewej stronie.

Ku czci św. Stanisława Kostki wzniesiono w Polsce wiele świątyń, wśród nich piękną katedrę w Łodzi. Najpiękniejszy kościół pod wezwaniem św. Stanisława znajduje się w Nowym Jorku. Św. Stanisław Kostka należy do najpopularniejszych polskich świętych. Przed cudownym obrazem św. Stanisława w obecnej katedrze lubelskiej modlił się w 1651 r. król Jan II Kazimierz.

W naszej diecezji doroczną uroczystość odpustową ku czci św. Stanisława Kostki przeżywa wspólnota parafialna w Jerzyskach, gdzie proboszczem jest ks. Zenon Bobel.

U początku nowego roku szkolnego i akademickiego starajmy się prosić św. Stanisława Kostkę, który jest patronem dziatwy i młodzieży, aby wstawiał się on za nami i wypraszał potrzebne nam wszystkim łaski.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

„Św. Jadwiga w mocy Bożego Ducha” czeka na Ciebie

2019-09-20 12:48

Agnieszka Bugała

Materiały prasowe Organizatora

- Inspiracją tegorocznego hasła była rzeczywiście postać św. Jadwigi, ponieważ poznawanie jej życiorysu, a przede wszystkim czynów i dzieł, które zostawiła po sobie, wskazują na jej ścisły związek z Duchem Świętym. Ta kobieta ze względu na swoje dzieła była jedną z najszybciej kanonizowanych kobiet średniowiecza. Kult św. Jadwigi jest obecny nie tylko w Krakowie i na Śląsku, ale właśnie we Wrocławiu i okolicach - podkreśla Orzech. I dodaje - o czym już pisaliśmy -  że skuteczności w pośrednictwie u Boga Jadwidze nie można odmówić.

- Sądzę, że sporo łask otrzymujemy od św. Jadwigi. Ja sam mogę powiedzieć, że należę do tych, którzy otrzymali od niej wiele, dlatego z wdzięcznością idę na Pieszą Pielgrzymkę Wrocławską do Trzebnicy, ażeby jej za to podziękować. Zapraszam wszystkich, którzy są w tym do mnie podobni, a jest nas dosyć sporo - zachęca Ksiądz.

Pielgrzymka, tradycyjnie, wyruszy spod katedry wrocławskiej.

W tym roku zaplanowano ją w sobotę 12 października o godz. 6.00. Zakończy się Mszą Świętą w Trzebnicy o godz. 16.30 przy ołtarzu polowym.

NIE MA ZAPISÓW – należy przyjść do katedry i włączyć się do dowolnej grupy pielgrzymkowej. Informacja na temat składu grupy na stronie internetowej www.pielgrzymka.pl i FB.

Wiernych, którzy nie mogą uczestniczyć w Pielgrzymce, organizatorzy zapraszają na Eucharystię w Trzebnicy o 16.30.


PROGRAM PIELGRZYMKI DO TRZEBNICY:

• 6.00 – Zawiązanie pielgrzymki i wyjście z Katedry Wrocławskiej

• postój I – most na Widawie – Krzyżanowice (stadion)

• postój II – Malin

• postój III – Wysoki Kościół i Brochocin. UWAGA – na tym postoju pielgrzymka zostanie podzielona na dwa nurty. Szczegóły zostaną podane przed pielgrzymką w internecie na www.pielgrzymka.pl

• ok. 16.00 – wejście do Trzebnicy

• 16.30 – Msza św. w Trzebnicy przy ołtarzu polowym

• Powrót z Trzebnicy: szynobusem KD, indywidualnie lub PKS – autobusy będą podstawione na parkingu przy ołtarzu polowym.

POWROTNY POCIĄG PIELGRZYMKOWY

Odjazd z dworca PKP Trzebnica o godz. 18.46 oraz 19.53

Trasa: Trzebnica – Brochocin – Pierwoszów – Siedlec – Pasikurowice – Pawłowice – Zakrzów – Psie Pole – Sołtysowice – Nadodrze – Mikołajów – Wrocław Główny.

Wcześniejsza rezerwacja dla grup (tańsze bilety): tel. 720 578 000. Bilety indywidualne można zakupić na trasie pielgrzymki u braci ze służby porządkowej.

więcej na: www.pielgrzymka.pl i Facebooku

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem