Duchowa droga chrześcijanina

Na zakończenie pierwszej mowy wygłoszonej w Jerozolimie Piotr powiedział: „Niech więc cały dom Izraela wie z niewzruszoną pewnością, że tego Jezusa, którego ukrzyżowaliście, uczynił Bóg i Panem, i Mesjaszem” (Dz 2,36), a Łukasz skomentował: „Gdy to usłyszeli, przejęli się do głębi serca: «Cóż mamy czynić, bracia?» – zapytali Piotra i pozostałych Apostołów” (Dz 2,37).

Odpowiedź Piotra wskazała, po raz pierwszy w historii chrześcijaństwa, autentyczny szlak życia duchowego: zanurzenie chrzcielne w imię Chrystusa, aby otrzymać odpuszczenie grzechów, a tym samym dar Ducha Świętego.

Oba wymiary tego wydarzenia dawały wierzącym możliwość życia, które właśnie dzięki darowi Ducha Jezusa Ukrzyżowanego znajdowało swój centralny punkt odniesienia w dzieleniu się chlebem i winem, uznawanymi za ciało i krew Tego, który złączył ich jako jedno ze sobą w swoim boskim synostwie, czyniąc ich „uczestnikami Boskiej natury” (2 P 1,4).

Skrucha serca, zanurzenie w Imię Jezusa i dar Ducha Świętego pozwalają w ten sposób odkryć, że w centrum każdej chrześcijańskiej drogi, rozumianej jako droga duchowa, zawsze znajduje się niezwykłe spotkanie wynikające z upodobnienia się do Jezusa z Nazaretu, ukrzyżowanego i zmartwychwstałego, w doświadczeniu dzielenia się Jego chlebem i winem.

Wszystko ma początek w zmartwychwstaniu Pana

W ostatnim rozdziale swojej Ewangelii Łukasz opowiada historię dwóch uczniów, którzy spotykają zmartwychwstałego Chrystusa w drodze powrotnej do swoich domów, po tym jak byli świadkami tragicznych wydarzeń w Jerozolimie. Apostoł pisze, że przytłoczonych tymi faktami, pokonanych pesymizmem i depresją, spotkał osobiście sam nierozpoznany Jezus.

Nawiązał On do natchnionych kart Pisma Świętego (por. Łk 24,27), a kiedy razem zasiedli do pobłogosławionego przez Niego posiłku, pozwolił im odkryć swoją tajemniczą obecność, która dała im siłę, by wrócić do Jerozolimy. Tym, czego doświadczyli, podzielili się z radością z przyjaciółmi przygnębionymi wydarzeniami na wzgórzu Kalwarii, za murami świętego miasta.

Doświadczenie tych uczniów stało się niejako pierwszym zarysem chrześcijańskiego życia duchowego, wskazując na zmartwychwstałego Jezusa jako Tego, który przez Pismo Święte stopniowo rozpalał ich serca, a podczas łamania chleba doprowadził ich do udziału w tym samym życiu, które posiadał jako zmartwychwstały.

Zarówno wskazówki Piotra, jak i wtajemniczenie w rozumienie Pisma Świętego pozwoliły nowo ochrzczonym odkryć etapy, które należy przebyć, aby osiągnąć najwyższą zażyłość z Chrystusem, a jednocześnie poznać narzędzia, dzięki którym można jeszcze intensywniej uczestniczyć w Jego synowskiej zażyłości, zawsze skierowanej ku Ojcu.

Dzisiaj możemy stwierdzić, że na początku każdej drogi życia duchowego decydującymi elementami są sakramenty i Pismo Święte – to one pozwalają nam się narodzić i stale wzrastać ku upragnionemu celowi.

Artykuł zawiera fragment z książki o. Innocenzo Gargano OSB Cam „Tajemnica Migdała. Ojcowie Kościoła i chrześcijańska droga do świętości”, wyd. Salwator. Zobacz więcej: Rekolekcje lectio divina - Tajemnica Migdała. Ojcowie Kościoła i chrześcijańska droga do świętości - Wydawnictwo Salwator.