Reklama

Obdarzeni i wezwani do Miłości, aby obdarzać

2015-06-03 10:46

Abp Józef Michalik
Edycja przemyska 23/2015, str. 1, 4-5

Paweł Bugira

W wigilię uroczystości Zesłania Ducha Świętego, 23 maja br., archidiecezja przemyska wzbogaciła się o nowych 16 prezbiterów. Za kilka tygodni pojawią się w niektórych z naszych parafii, aby rozpocząć drogę posługi Ludowi Bożemu. Obdarowani – jak zaznaczył abp Józef Michalik w homilii – miłością, pójdą, aby się nią dzielić i aby nią obdarzać. Obecność na uroczystości święceń bp. Petosa Stefanu z Grecji nadała jej wymiar ogólnokościelny. Ksiądz Biskup w krótkim słowie podziękował Metropolicie Przemyskiemu za życzliwość i umożliwienie kapłanom wyjazdu do pracy w jego diecezji i wyraził nadzieję, że spośród przemyskiego prezbiterium pojawią się w niej kolejni głosiciele orędzia Miłości. Ze względu na wagę wydarzenia i głębię treści pragniemy podzielić się z Czytelnikami homilią Księdza Arcybiskupa.



Wigilia Zielonych Świąt przypomina nam ten paschalny czas, kiedy Jezus po zmartwychwstaniu wielokrotnie ukazywał się uczniom, zachęcając ich do wspólnej modlitwy, która miała być przygotowaniem do owocnego przyjęcia Ducha Świętego. Razem z Maryją zgromadzili się w Wieczerniku. Modlili się, rozważali niezwykłe wydarzenia, których byli świadkami, przypominali sobie rady, wskazania i upomnienia Mistrza.

Ewangelia przytoczona przed chwilą jest fragmentem tychże wskazań: „Jak mnie umiłował Ojciec, tak i ja was umiłowałem. Wytrwajcie w miłości mojej” – oto wyraźny motyw naszej tu obecności. To nie przypadek, że tu jestem. Warto wysłuchać tego niezwykłego wyznania miłości. Jezus mnie umiłował, tak jak Jego umiłował Ojciec. Ta miłość łączy z miłością Trójcy Przenajświętszej. Zostaję usynowiony, rzeczywiście otrzymuję Ducha Świętego. Odtąd „nie nazywam was sługami, bo sługa nie wie, co czyni pan jego, ale nazwałem was przyjaciółmi, przed którymi nie mam tajemnic, oznajmiłem wam wszystko, co usłyszałem od Ojca mego”.

Reklama

Wielkie to, ale i zobowiązujące słowa. Jesteśmy dopuszczeni do Bożych tajemnic. Wchodzimy w Tajemnicę najważniejszą, w tajemnicę zbawczej, Bożej miłości. „Bóg jest miłością (1 J 4, 16) Wytrwajcie w miłości mojej, Jeśli będziecie zachowywać moje przykazania, będziecie trwać w miłości mojej” (J 15, 9) – zachęca Pan Jezus. A więc, nie chodzi o jakąś tylko piękną deklarację, tu chodzi o konkretną, pełną czynów i ofiar wierność przykazaniom Ewangelii.

A zatem autentyczne kapłaństwo Chrystusowe, to przywilej bliskości z Chrystusem, przywilej bycia „tak jak On”, przywilej całkowitego oddania się Bogu i ludziom aż do wyniszczenia. „Lisy mają swe nory a ptaki niebieskie gniazda, lecz Syn Człowieczy nie ma, gdzie by głowę skłonić” (Łk 9, 58) – a zatem ubóstwo, a zatem wolność od przywiązań materialnych. Twórcze wyrzeczenie się wszystkiego, co ludzkie, co „moje”, a co nie jest zgodne z wytrwaniem w Jezusowej miłości, bo nie pasuje do kapłaństwa Chrystusowego.

Tu ma uzasadnienie nie tyle wyrzeczenie życia małżeńskiego i rodzinnego, ale ochotna ofiara, dar szczerej miłości z tego, co po ludzku piękne i dobre, a co staje się tym piękniejsze jako dar czystości złożony wspaniałomyślnie na świadectwo mojej miłości Boga i ludzi. Czystość kapłańska jest ściśle związana z bezinteresownością i wolnością ciała i ducha. Żadne przywiązanie nie da się z nią pogodzić, bo prawe, kapłańskie serce jednakowo w sposób bezinteresowny i czysty kocha Boga i każdego człowieka. Bardzo ważną drogą, wprowadzającą w tajemnice Boga jest wiara. Dzięki wierze człowiek lepiej rozumie siebie a także potrafi rozpoznać głębszy, pełniejszy sens życia egzaminowanego przez trud, cierpienia, a nawet ofiary.

W niemieckim obozie koncentracyjnym w Dachau było uwięzionych ponad 1770 polskich kapłanów, zginęło ponad 800, żaden z nich nie poszedł na łatwiznę, nie zdradził Chrystusa ani nie wyparł się polskości, chociaż kuszono ich na różne sposoby. Wiara jest darem Bożym, który pochodzi od Ducha Świętego i umacnia człowieka w pełni, we wszystkich wymiarach, tych ludzkich, naturalnych i tych nadprzyrodzonych.

Drodzy Bracia i Synowie! Kapłańskie święcenia to pełne oddanie siebie całego i swego serca Duchowi Świętemu – niech On je formuje i czyni narzędziem Swego działania. On namaszcza Bożą mądrością i mocą, On wyciska niezniszczalną pieczęć Chrystusową na duszy kapłana. Otrzymujesz pełnię, bo Bóg tylko tak potrafi dawać, ale posłuchaj przestrogi świętego męża: „Duch Święty napełnia wszystko swoją mocą, ale udziela się tylko tym, którzy są tego godni, a daje się im nie jednakowo, ale dostosowuje swe działanie do wielkości ich wiary” (św. Bazyli Wielki Bp, „O Duchu Świętym”).

Głębia kapłaństwa to żywa wiara aż do odczuwalnej bliskości Boga, to realność obecności Chrystusa, to doświadczanie Jego niepojętej miłości tak często ujawnianej w różnych momentach, a szczególnie wtedy, kiedy doświadczamy Jego miłosierdzia. Wtedy wiem coraz lepiej jak twórcza i piękna jest miłość i jak wielkim upadkiem jest mój grzech, jak wielką jest zdrada wobec miłującego Boga. Miłosierdzie Jego jednak przewyższa mój grzech. Radością i sensem kapłaństwa jest rozdawanie Bożego miłosierdzia ludziom. Bóg potrzebuje mnie, słabego człowieka, do zbawiania ludzi, których ukochał wieczną miłością i chce im przebaczać moją posługą.

Podstawowym zadaniem kapłana jest głosić Ewangelię, prowadzić ludzi nie tyle do poznania ogólnej wiedzy o Jezusie Chrystusie, ale prowadzić do Chrystusa, do osobistego kontaktu, do przyjaźni z Nim. Uczyć ludzi prawdziwej wiary, to wyzwalać z nich miłość Boga i człowieka.

Autorytet kapłana jest potrzebny światu i wyzwala zaufanie ludzi. Ten autorytet tworzy nie tyle moja mądrość, dobroć czy inteligencja, ale ma on źródło w Tym, który mnie wybrał. Jeśli ktoś z ludzi pracował na autorytet kapłana, to byli to nasi poprzednicy, pokolenia biskupów, kapłanów, świętych chrześcijan. Trzeba to uszanować pamięcią i modlitwą za nich.

Źródłem kapłańskiej siły jest jedność z Chrystusem, a drogą do niej pokora, bo Bóg pokornym łaskę daje, pysznym się sprzeciwia. Zadanie to na całe życie. To wielka, pasjonująca przygoda, droga do wolności i źródło radości: eliminować własne „ja” z mego wnętrza, a wypełniać je wolą Bożą. Przedzierać się przez zawikłania mego serca do jasności Bożej!

(...) Drodzy Kandydaci do kapłaństwa! Oto za chwilę w atmosferze modlitwy i wiary biskup włoży na każdego z Was ręce, sprawi, że Chrystus włączy Cię w swoje kapłaństwo. Bądź realistą. Staniesz się szczególnie apetycznym kąskiem dla szatana. I pierwszy targ i pierwsze z nim ustępstwo może rozpocząć drogę twego schodzenia w dół. Nie zapominaj, że „przeciwnik wasz diabeł krąży jak lew, szukając, kogo by pożreć” (por. 1 P 5, 8).

Św. Jan Paweł II uważał, że prawdziwa klęska (naszego) życia konsekrowanego nie polega na spadku liczebności, ale na zaniku duchowej wierności Chrystusowi oraz własnemu powołaniu i misji. Wierność powołaniu łączy się ściśle z naszą wiarą.

Świeżość powołania kapłańskiego gwarantuje modlitwa. Co dzień coraz gorliwsza i głębsza, coraz dłuższa rozmowa i kontemplacja Boga. Modlitwa przyjaźni z Tym, który ma żyć we mnie, a ja w Nim. Z kryzysem modlitwy zaczyna się kryzys powołania. Ono się wtedy rozwadnia, bo powołanie to głos Boga, który ciągle trzeba słyszeć. Bez modlitwy zostajesz sam. Realizujesz swoje ludzkie myśli o powołaniu a nie Boże powołanie, nie Jego głos i nie Jego wola staje się ważna, ale twoja …Jakże ciężko płaci kapłan (i Chrystus, i Kościół) za zaniedbanie modlitwy! Nie trać jednak nadziei. Zaczynaj od nowa. Wytrwaj w modlitwie. Duch Święty przychodzi z pomocą naszej słabości; „Gdy bowiem nie umiemy się modlić tak jak trzeba, sam Duch przyczynia się za nami w błaganiach, których nie można wyrazić słowami” (Rz 8, 26).

Codzienna Msza św. (niezależnie od stypendium) to codzienny egzamin z przeżywanego kapłaństwa Chrystusa i mego kapłaństwa. On nieustannie pośredniczy między Bogiem a ludźmi i w to pośrednictwo włącza kapłana. Dopóki żyję, ciągle będę potrzebnym i skutecznym pośrednikiem zbawienia, bo kapłaństwo to przeżywanie przez wiarę prawdy, że „żyję ja, już nie ja, żyje we mnie Chrystus” (por. Ga 2, 20).

Drodzy Kandydaci do kapłaństwa! – Nikt nie może sam od siebie mówić w Imieniu Jezusa. Tylko On może nas do tego upoważnić; „Oto kładę moje słowa w twoje usta” – powiedział Bóg do Jeremiasza u początków jego powołania (Jr 1, 9). Dokładnie to samo mówi w tej godzinie do Was: „Oto kładę moje słowa w twoje usta”. Będziesz i możesz mówić moje słowa. Będziesz mówił: „To jest Ciało Moje, to jest Krew Moja”. I będziesz mówił: „Ja odpuszczam tobie grzechy” (J. Ratzinger, Fryzynga 1981). W tych szczególnych momentach umacniaj swoją wiarę, wzrastaj codziennie przez lata, aż po kres Twej ziemskiej miłości. Pamiętaj o swej godności. Pamiętaj, żeś Kapłanem na zawsze. I zawsze będziesz kochany przez Jezusa i Ojca i zawsze będziesz potrzebny Duchowi Świętemu do realizowania Jego świętej misji.

Codziennie, z całą ufnością, niekiedy wbrew nadziei, zawierzaj siebie i swoje kapłańskie posługiwanie Matce Najświętszej. Od wieków nie słyszano, aby komukolwiek odmówiła pomocy. Od Niej ucz się pełnienia woli Bożej i pośrednictwa w sprawach ludzkich. Amen.

Tagi:
święcenia

Bp Lafont: święcenie żonatych mężczyzn tylko na zasadzie wyjątku

2019-10-09 17:36

vaticannews / Watykan (KAI)

Ewentualne święcenie żonatych mężczyzn w Amazonii powinno się odbywać na zasadzie wyjątku, a nie poprzez zmianę prawa Kościoła – uważa bp Emmanuel Lafont z Gujany francuskiej. Przypomina on, że sytuacja w Amazonii jest naprawdę wyjątkowa. Tamtejsza populacja składa się z niewielkich wspólnot. Zdarza się, że jednym językiem mówi zaledwie kilkaset osób. Trudno oczekiwać, by dla tak niewielkiej społeczności kapłan z zewnątrz uczył się języka. A zarazem jest niezbędne, by Kościół przemawiał w każdym języku.

Ks. Daniel Marcinkiewicz

Francuski biskup misyjny zauważa, że ludzie Zachodu wykazywali się arogancją względem ludów tubylczych. Byliśmy przekonani, że to my wszystko im dajemy i niczego nie potrzebujemy się od nich uczyć. A tymczasem to właśnie rdzenna ludność Amazonii może nam zaproponować skuteczne rozwiązania, na przykład na polu ochrony środowiska – mówi bp Lafont.

"Ludzie żyjący w amazońskich lasach wiedzą, jak ocalić środowisko. Odpowiedzią na aktualny kryzys jest ich podejście do natury. Korzystają z niej, ale tylko na miarę swoich potrzeb, nie więcej. Wiedzą, w jakim okresie mogą polować na dane zwierzęta. Ich sposób życia to nie gromadzenie dóbr, nadużywanie swej władzy nad ziemią, lecz branie tylko tyle ile potrzeba. W ten sposób nie ulegają szkodliwym wzorcom konsumpcji i gospodarki. Potrafią żyć skromnie i z szacunkiem dla środowiska – powiedział Radiu Watykańskiemu bp Lafont. – Musimy na nowo odkryć bogactwo skromności, we wszystkim, w jedzeniu, codziennym życiu, gromadzeniu pieniędzy, dzieleniu się z innymi - dodał”.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Cała Polska zapłakała

2012-12-17 13:16

Lidia Dudkiewicz
Niedziela Ogólnopolska 52/2012, str. 8-9

„Przyjdą takie czasy, że będzie się popierać zepsucie obyczajów. Ze świętej religii uczyni się straszaka, aby obrzydzić ją wszystkim szlachetnym sercom” - przestrzegał proroczo 180 lat temu Zygmunt Krasiński

BOŻENA SZTAJNER

Przeor Jasnej Góry na wieść o profanacji dokonanej w drugą niedzielę Adwentu w Kaplicy Cudownego Obrazu Matki Bożej powiedział: - Cała Polska zapłakała, również w sposób fizyczny. Wielu ludzi zwróciło swoje przerażone serca ku Jasnej Górze. Dziękujemy za tę troskę naszego narodu o klasztor, o sanktuarium, o Jasną Górę. Dziękujemy za modlitwy, za słowa wsparcia, a wszystkim służbom - za ich profesjonalną i sprawną akcję spieszenia z pomocą ochrony Jasnej Góry przed tymi, którzy nie wiedzą, co czynią. Wielu z nas atak na Cudowny Obraz odczytuje jako atak na samą istotę polskości.

Przebieg wydarzeń

Przypomnijmy fakty, które nami wszystkimi wstrząsnęły w niedzielę 9 grudnia 2012 r. Otóż tego dnia o godz. 7.45, tuż po zakończeniu Mszy św. wspólnotowej konwentu jasnogórskiego, miała miejsce próba zniszczenia Cudownego Obrazu Matki Bożej Jasnogórskiej. Mężczyzna rzucił w Obraz bańkami w kształcie żarówek, wypełnionymi czarną substancją, która rozprysła się na cały ołtarz, dosięgła nawet róży ofiarowanej Matce Bożej przez Ojca Świętego Jana Pawła II. Sprawcę natychmiast ujął br. Paweł Bryzek, paulin, a straż porządkowa przekazała go policji. Po incydencie Kaplica została zamknięta. Na miejsce przybyli abp senior Stanisław Nowak oraz bp Jan Wątroba, aby sprawdzić stan ikony i podjąć modlitwę ekspiacyjną. Obraz nie został naruszony, gdyż chroni go kuloodporna szyba. O godz. 11.45 Kaplicę Matki Bożej otwarto i udostępniono pielgrzymom. Pod przewodnictwem o. Sebastiana Mateckiego, podprzeora Jasnej Góry, rozpoczęło się nabożeństwo przebłagalne z udziałem obecnego generała Zakonu Paulinów o. Izydora Matuszewskiego.

Sprawcą zbezczeszczenia Cudownego Obrazu okazał się 58-letni mieszkaniec Świdnicy. Po jego przesłuchaniu do Sądu Rejonowego w Częstochowie został skierowany wniosek o aresztowanie podejrzanego na trzy miesiące. Prokuratura postawiła mu zarzuty zniszczenia dobra o szczególnym znaczeniu dla kultury i obrazy uczuć religijnych. Jerzy D. przyznał się do popełnienia zarzucanych mu przestępstw, złożył obszerne wyjaśnienia i nie wykazał skruchy. Grozi mu do dziesięciu lat więzienia. Prokurator zlecił opracowanie opinii psychiatrycznej.

Obudź się, Polsko!

W południe o. Józef Płatek przewodniczył Mszy św. ekspiacyjnej. W homilii zauważył, że obecnie w Polsce atakuje się kolejno trzy najświętsze znaki chrześcijaństwa: Krzyż, Biblię oraz Ikonę - te trzy symbole wiary były uroczyście niesione przez młodych ludzi z całego świata na Szczyt Jasnogórski i adorowane na VI Światowym Dniu Młodzieży w 1991 r., podczas modlitwy pod przewodnictwem Jana Pawła II. - Widzimy, jak kolejno dokonuje się w naszej Ojczyźnie profanacja tych świętych dla nas, chrześcijan, znaków - mówił. Zacytował słowa Henryka Sienkiewicza dotyczące potopu szwedzkiego: „Dziwnie szatan jest na to miejsce zawzięty. I dokłada wszelkich starań, aby nabożeństwu tu przeszkodzić i wiernych jak najmniej do udziału w nim dopuścić. Bo nic tak do takiej desperacji piekielnego dworu nie przywodzi, jak widok czci dla Tej, która głowę węża starła”.

O. Płatek sięgnął też do słów poety Zygmunta Krasińskiego, który 180 lat temu przestrzegał w proroczej wizji: „Przyjdą takie czasy, że będzie się popierać zepsucie obyczajów. Ze świętej religii uczyni się straszaka, aby obrzydzić ją wszystkim szlachetnym sercom. Podłość będzie nagradzana orderami lub zaszczytami. Lud ogłupiać będą wódką lub innymi elementami, elity szlifami i stanowiskami, a za głowę tych, co będą stawiać opór, wystawi się watahy, cenę, aby się rozprawić z nimi w stosownej chwili”.

- Trzeba nam wszystkim dużo rozsądku, rozwagi i powagi. Może Pan Bóg dał ten znak nam, stróżom, i wszystkim czcicielom Jasnogórskiej Bogarodzicy, że nadeszła pora i czas przebudzić się w Adwencie. Niedawno wołano: Polsko, obudź się! Jest to kolejny sygnał dla nas, żeby nie zejść na manowce, nie stoczyć się w dół, ale też nie zmarnować swojego życia - mówił o. Płatek.

Modlitwa ekspiacyjna za znieważenie Obrazu trwała na Jasnej Górze przez cały dzień. Na zakończenie każdej Mszy św. śpiewany był błagalny hymn „Święty Boże, Święty Mocny”.

Charakter ekspiacyjny miał także 9 grudnia Apel Jasnogórski w Kaplicy Matki Bożej, któremu przewodniczył przeor Jasnej Góry o. Roman Majewski. Mieszkańcy Częstochowy i pielgrzymi, przedstawiciele zakonów męskich i żeńskich oraz kapłani z abp. Wacławem Depo bardzo licznie przybyli na tę wieczorną modlitwę Polaków. (Tekst rozważania apelowego, będącego formą przebłagania za dokonaną profanację, wydrukowany jest w całości na stronach 9 i 10 bieżącego numeru „Niedzieli”).

Ekspiacja Częstochowy

Metropolita częstochowski abp Wacław Depo na wiadomość o próbie uszkodzenia Cudownego Obrazu Matki Bożej zwrócił się z prośbą do wszystkich diecezjan, aby wraz ze swoimi duszpasterzami przybywali na Jasną Górę na modlitwę przebłagalną. Zaprosił na comiesięczne jasnogórskie czuwanie nocne z 11 na 12 grudnia - na wielką modlitwę ekspiacyjną całego Kościoła częstochowskiego „za wszystkie profanacje i świętokradztwa, jakie mają miejsce w tych dniach i miesiącach na terenie archidiecezji. Są one skutkiem trwającej od dłuższego czasu antykościelnej i antychrześcijańskiej nagonki niektórych ugrupowań politycznych i mediów” - stwierdził.

Metropolita Częstochowski powiadomił, że modli się także za dopuszczających się wszelkich aktów wandalizmu. Zauważył, iż są oni z jednej strony ich sprawcami, a z drugiej - ofiarami skrzętnie prowadzonej manipulacji antyreligijnej, a czasem ludźmi pogubionymi, którym należy pomóc. „Proszę Boga o łaskę obudzenia sumień wszystkich Polaków, a w sposób szczególny rządzących zarówno naszym miastem, jak i Ojczyzną” - wyznał.

Zgodnie z zapowiedzią abp. Depo, w nocy z 11 na 12 grudnia odbyło się na Jasnej Górze czuwanie modlitewne archidiecezji częstochowskiej, wynagradzające Bogu za próbę zniszczenia Cudownego Obrazu Matki Bożej Jasnogórskiej. W rozważaniu apelowym rozpoczynającym czuwanie Metropolita Częstochowski mówił: - Dzisiaj, przychodzimy do Ciebie, aby obok słów: JESTEM, PAMIĘTAM… wypowiedzieć w Apelowej przysiędze mocne CZUWAM. To słowo wypowiadamy z mocą, aby obudzić uśpione sumienia. Wypowiadamy je nad tymi, którym grozi utrata duchowego słuchu i duchowego wzroku, a tym samym i dziedzictwa dzieci Bożych. Czuwaj nad nami wszystkimi, abyśmy nie zagubili dróg do Twojego Syna, Jedynego Pośrednika między Bogiem a ludźmi.

Abp Depo zwrócił uwagę, że to kolejne zranienie oblicza Matki i Syna, na podobieństwo profanacji Obrazu przez husytów w 1430 r., nie może być odbierane wyłącznie w kategoriach odejścia od rozumu czy aktu niewiary. - Ewangelie i Dzieje Apostolskie dostarczają nam aż nadto dowodów, że ludzie chorzy garnęli się do Jezusa, aby u Niego znaleźć pomoc i obronę - podkreślił. - Oni nigdy nie wystąpili przeciw Niemu! Przychodzimy dzisiaj do Ciebie, Maryjo, aby wsłuchać się w bicie Twojego Serca, które wzięło w siebie ten cios, aby przetworzyć go w siłę i jedność dla Narodu i Kościoła, bo przecież jesteś naszą przedziwną pomocą i obroną - mówił z ufnością.

Metropolita Częstochowski zarządził, aby w niedzielę 16 grudnia w kościołach archidiecezji zorganizowano nabożeństwa ekspiacyjne, z odmówieniem Aktu Wynagrodzenia Niepokalanemu Sercu Najświętszej Maryi Panny i odśpiewaniem suplikacji. Ogłaszając to zarządzenie, przypomniał słowa Ojca Świętego Benedykta XVI z 12 września 2012 r., które wobec profanacji Obrazu stały się bardzo aktualne: „Często w obliczu zła mamy poczucie, że nic nie jesteśmy w stanie zrobić, ale to właśnie nasza modlitwa jest pierwszą i najskuteczniejszą odpowiedzią, jaką możemy dać i która umacnia nasz codzienny wysiłek, by chronić dobro”.

Niemiecki protestant przyczynił się do zabezpieczenia Cudownego Obrazu

Cudowny Obraz Matki Bożej Jasnogórskiej został uratowany dzięki zabezpieczającej go szybie kuloodpornej. O. Józef Płatek, na prośbę „Niedzieli”, podał ważne szczegóły. Uznał, że chcąc mówić o szybie ochraniającej Obraz, trzeba sięgnąć do dnia 23 lutego 1981 r., kiedy to był on generałem Zakonu Paulinów. Właśnie wtedy członkowie Komisji ds. Konserwacji Cudownego Obrazu Matki Bożej Jasnogórskiej podczas spotkania z nim, z o. Konstancjuszem Kunzem - ówczesnym przeorem Jasnej Góry oraz z o. Melchiorem Królikiem - referentem ds. konserwacji Obrazu, przy okazji proponowanych prac remontowo-konserwatorskich przy hebanowym ołtarzu w Kaplicy Matki Bożej, wysunęli propozycję zabezpieczenia Cudownego Obrazu kuloodporną szybą. Miało to zapewnić Obrazowi ochronę, a także przemawiały za tym racje konserwatorskie. O. Józef Płatek nawiązał wtedy kontakt z o. Janem Wiesławem Bochenkiem - przeorem klasztoru paulińskiego w Mainburgu w Niemczech i poprosił o pomoc w realizacji tej inicjatywy.

Do prac konserwatorskich przy ołtarzu Matki Bożej przystąpiono na początku 1984 r. W tym czasie o. Jan Bochenek powiadomił o możliwości zakupienia odpowiedniej szyby w Niemczech, jednak jej cena przerastała możliwości Zakonu Paulinów. Ojciec Generał zobowiązał o. Jana Nalaskowskiego - wikariusza generalnego, władającego doskonale językiem niemieckim, i o. Konstancjusza Kunza oraz ojców pracujących w Niemczech do poszukiwania sponsorów dla tej fundacji. Podjęto różne próby zorganizowania funduszu, a o. Jan Nalaskowski dotarł z prośbą do Caritas Konferencji Episkopatu Niemiec, która przeznaczyła na ten cel dużą, lecz mimo wszystko niewystarczającą kwotę. Znaleźli się wkrótce nowi ofiarodawcy. Ze znaczącą pomocą dołączył prof. Helmut Seling, protestant, dyrektor muzeum w Monachium.

Ostatecznie dzięki trosce ówczesnego zarządu jasnogórskiego: o. Rufina Abramka - przeora Jasnej Góry, o. Jana Golonki - kuratora jasnogórskich zabytków, o. Leona Chałupki - administratora Jasnej Góry, o. Izydora Matuszewskiego - kustosza oraz pomocy prof. Helmuta Selinga udało się doprowadzić do końca konserwację jasnogórskiego ołtarza poświęconego Bogarodzicy i umieścić w nim szybę kuloodporną, ochraniającą Cudowny Obraz. Odrestaurowany ołtarz wraz z wmontowaną szybą został poświęcony 8 grudnia 1986 r. przez kard. Józefa Glempa, prymasa Polski.

O. Józef Płatek podał jeszcze inny ważny fakt. Okazuje się, że w 1981 r., na dwa dni przed swoją śmiercią, kard. Stefan Wyszyński, prymas Polski, na ręce generała Zakonu Paulinów przekazał znaczną ofiarę na odnowę Ołtarza Ojczyzny i Kaplicy Cudownego Obrazu Matki Bożej na Jasnej Górze, jako swój jubileuszowy dar dla Dziewicy Wspomożycielki. On również bardzo zabiegał o bezpieczeństwo Obrazu Jasnogórskiego.

Tak udało się odtworzyć okoliczności, w jakich doszło do wzmocnienia ochrony Obrazu, ze znaczną pomocą niemieckiego protestanta. Dzięki temu 9 grudnia 2012 r. Cudowny Obraz Matki Bożej Jasnogórskiej został nienaruszony mimo brutalnego ataku.

Modlitwa ekspiacyjna trwa w całej Polsce i poza jej granicami. A w jasnogórskiej zakrystii wyłożono księgi, do których pielgrzymi wpisują słowa żalu i zadośćuczynienia za publiczne znieważenie Najświętszej Ikony Jasnogórskiej.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Min. Szumowski na KUL: Sprzeciw sumienia jest podstawowym prawem lekarzy

2019-10-20 17:44

dab / Lublin (KAI)

Bez wiedzy może dojść do zastąpienia obiektywnej prawdy własnymi życzeniami, dlatego tak ważne jest kształtowanie własnego sumienia. Sprzeciw sumienia jest podstawowym prawem lekarzy - powiedział prof. Łukasz Szumowski. Minister zdrowia wygłosił wykład podczas uroczystej inauguracji roku akademickiego na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim Jana Pawła II. Nowy semestr rozpoczęło ponad 10 500 studentów, w tym 1203 doktorantów i 924 studentów zagranicznych.

Alex E. Proimos / Foter.com / CC BY

W swoim wykładzie prof. Łukasz Szumowski mówił o roli, jaką humanistyczne i katolickie uniwersytety odrywają w dyskursie naukowym. Zauważył, że coraz częściej w naukach empirycznych kwestie dotyczące oceny prawdy i fałszu są traktowane relatywnie. – Te decyzje są szczególnie ważne w tak wrażliwych dziedzinach jak seksuologia, psychiatria i psychologia. Pojawia się pytanie czy prawda to demokratyczny wybór większości czy może jest niezmienna i obiektywna? – pytał lekarz.

Profesor zwrócił uwagę na zagrożenia, jakie mogą płynąć z uprawiania nauki bez kręgosłupa moralnego i religijnego. - Wiara daje poczucie pokory w zdobywaniu wiedzy, a rozum i prawda pozwala kształtować wiarę i ją odczytywać. Pytanie o etykę w poznawaniu wiedzy rodzi następne pytanie: Quo Vadis? Atlasy anatomiczne używane na Uniwersytecie Wiedeńskim były tworzone na podstawie ciał zabitych Żydów w obozach zagłady. Rodzi się pytanie o wiedzę, która powstaje z gruntu nieetycznych działań. Czy ona może nam służyć i w jaki sposób – mówił członek Rady Ministrów.

Minister Zdrowia podkreślił znaczenie sumienia, jako form bezpieczeństwa przed relatywizacją prawdy o człowieku. - Sumienie nie jest prywatnym drogowskazem każdego z nas, dlatego, że ma silne umocowanie w prawodawstwie. Sprzeciw sumienia, jako podstawowe prawo lekarzy potwierdził Trybunał Konstytucyjny, co niesie za sobą bardzo konkretne implikacje dla życia i funkcjonowania pacjentów i lekarzy. Bez wiedzy może dojść do zastąpienia obiektywnej prawdy własnymi życzeniami, dlatego tak ważne jest kształtowanie własnego sumienia – tłumaczył Szumowski.

W swoim przemówieniu rektor KUL ks. prof. Antoni Dębiński przypomniał, że jednym z ważnych zadań katolickiego uniwersytetu, o którym pisał św. Jan Paweł II, i na który wskazuje dziś również papież Franciszek, jest współtworzenie chrześcijańskiej kultury. Uniwersytet ma być miejscem rzetelnej debaty, autentycznego dialogu i prawdziwej wspólnoty, a także ma kształtować ludzi wyposażonych w kulturę intelektualną i moralną, zdolnych poprzez twórczy dialog przemieniać świat w duchu wartości chrześcijańskich.

- Są różne sposoby potencjalnego partycypowania uniwersytetu w tworzeniu takiej kultury; może on być opiekunem i strażnikiem prawdy, kulturowym laboratorium problemów mających fundamentalne znaczenie dla życia społecznego oraz kuźnią elit. Za tymi metaforycznymi wyrażeniami stoją określone idee. Wbrew współczesnym modom intelektualnym, uniwersytet ma trwać przy ideale pełnej prawdy i bronić prawdy przed ośmieszaniem, deformowaniem i mieszaniem z fałszem – mówił rektor KUL.

Wielki Kanclerz Uczelni abp Stanisław Budzik przypomniał zasłużone dla KUL postacie: pierwszego rektora uczelni ks. Idziego Radziszewskiego oraz kard. Stefana Wyszyńskiego. Zauważył, że jako młody student, ks. Wyszyński doświadczył w Lublinie ducha i atmosfery zakorzenionej przez założyciela uczelni.

Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II powstał w 1918 r. Obecnie uniwersytet tworzy 8 wydziałów (Wydział Teologii; Filozofii; Nauk Humanistycznych; Nauk Społecznych; Prawa, Prawa kanonicznego i Administracji; Biotechnologii i Nauk o Środowisku oraz Matematyki, Informatyki i Architektury Krajobrazu w Lublinie oraz Wydział Nauk Inżynieryjno-Technicznych w Stalowej Woli), badania naukowe prowadzone są w ramach 20 instytutów, odzwierciedlających dyscypliny naukowe uprawiane na uczelni. To nowy podział wynikający z wdrażania reformy szkolnictwa wyższego i nauki.

Kolejną nowością jest Szkoła Doktorska KUL. Prowadzi ona kształcenie w 11 dyscyplinach: filozofii, historii, językoznawstwie, literaturoznawstwie, naukach o sztuce, naukach prawnych, naukach socjologicznych, pedagogice, prawie kanonicznym, psychologii i naukach teologicznych. Naukową karierę rozpoczęły w niej 33 osoby.

Łącznie na KUL studiuje ponad 10 500 studentów, w tym 1203 doktorantów i 924 studentów zagranicznych. I rok rozpoczyna ponad 3400 studentów, wśród których jest 341 cudzoziemców – najwięcej osób pochodzi z Ukrainy i Białorusi, po raz pierwszy są studenci z Albanii, Azerbejdżanu, Bośni i Hercegowiny oraz Dominikany.

W tegorocznej rekrutacji największym zainteresowaniem kandydatów cieszyły się te kierunki, które od lat wybierane są najchętniej: psychologia, prawo i filologia angielska. Nowym kierunkiem, prowadzonym od tego roku akademickiego jest antropologia stosowana (applied antrophology), studia w jęz. angielskim.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem