Reklama

Naturalne metody rozpoznawania płodności – dlaczego warto? (7)

2015-06-18 09:58

Agata Szymkowiak
Edycja legnicka 25/2015, str. 8

Bożena Sztajner/Niedziela

Na to pytanie próbujemy odpowiedzieć w serii artykułów, w których prezentujemy walory naturalnych metod rozpoznawania płodności (NMRP). Dziś nie jest to już, jak sądzi wielu, kalendarzyk małżeński, ale metody nowoczesne, poparte solidnymi naukowymi podstawami i badaniami lekarzy, biologów, biochemików i innych naukowców. Do zalet NMRP należą, prócz aktualności i zgodności z najświeższą wiedzą biologiczną i medyczną także skuteczność zarówno w odkładaniu, jak i planowaniu poczęcia, korzyści ekonomiczne, dobry wpływ na relacje małżeńskie i kształtowanie charakteru oraz postawy otwartości na życie. NMRP są ponadto łatwe do opanowania, naturalne, zdrowe i możliwe do stosowania w przypadku każdej kobiety. Co istotne, są także zgodne z nauczaniem Kościoła Katolickiego. Oto kolejna z zalet NMRP:

Kształtowanie postawy otwartości na życie

Stosując naturalne metody rozpoznawania płodności (NMRP) małżeństwo jest świadome, kiedy w wyniku ich współżycia może począć się dziecko, a kiedy nie ma takiej możliwości. W każdej chwili mogą tę decyzję zmienić, w każdej chwili mogą ją na nowo przemyśleć.

Postawa otwartości na życie nie oznacza, że istnieje jakaś określona liczba dzieci, do której powinien dążyć każdy, kto stosuje NMRP. Oznacza ona natomiast, że jeśli pocznie się dziecko czy to planowane i oczekiwane, czy też nieplanowane (bo np. małżeństwo naruszyło – świadomie lub nie – reguły metody) zostanie ono od początku bezwarunkowo przyjęte. W NMRP nie istnieje termin „niechciana ciąża”. Dziecko może być planowane lub nie, może pojawić się nieoczekiwanie, ale zawsze będzie przez rodziców przyjęte i zaakceptowane od samego początku swojego istnienia.

Reklama

Fanatycznie dokładne stosowanie metod antykoncepcyjnych powoduje wyeliminowanie świadomości, że naturalną konsekwencją współżycia seksualnego może być poczęcie się dziecka. W rezultacie mogą pojawić się trudności z zaakceptowaniem i przyjęciem nieplanowanego pojawienia się nowego życia.

Małżeństwa stosujące NMRP tak naprawdę nie wykonują żadnych czynności, które mają na celu zapobiegnięcie poczęciu – one po prostu korzystają z biologii i fizjologii organizmu kobiety. Dostosowują się do jej rytmu. W pełni świadomie uczestniczą w akcie stworzenia, co jest na tyle porywające, że wiele z nich decyduje się na przyjęcie dużo większej liczby dzieci, niż wynoszą ogólnie przyjęte społecznie standardy. Wielką radością dla małżeństwa jest możliwość samodzielnego stwierdzenia, że spodziewają się dziecka. Dla samego zaś dziecka, po kilkunastu latach karta obserwacji z zaznaczonym najbardziej prawdopodobnym momentem jego poczęcia będzie namacalnym potwierdzeniem, że od początku było bezwarunkowo zaakceptowane i przyjęte przez rodziców.



Pomocą w nauce NMRP służą również doradcy rodzinni diecezji legnickiej. Listę kontaktów do nich można znaleźć na stronie: drdl.diecezja.legnica.pl w zakładce „doradcy życia rodzinnego”.

Tagi:
naturalne metody

USA: tydzień promocji naturalnego planowania rodziny

2015-07-14 14:43

pb (KAI/RV) / Waszyngton / KAI

„Naturalne metody planowania rodziny - dobre dla ciała, wspaniałe dla duszy” - pod takim hasłem przebiegać będzie w USA Krajowy Tydzień Uświadamiania Naturalnego Planowania Rodziny. Odbędzie się on w dniach 19-25 lipca z inicjatywy Konferencji Katolickich Biskupów Stanów Zjednoczonych.

Razem.tv

Celem obchodów jest przedstawienie Bożej wizji ludzkiej seksualności oraz pomoc małżeństwom w zapoznaniu się z naturalnymi metodami regulacji płodności, zgodnymi z nauczaniem Kościoła.

Data Tygodnia została wybrana nieprzypadkowo, gdyż 25 lipca przypada rocznica ogłoszenia w 1968 r. encykliki bł. Pawła VI „Humanae vitae”, poświęconej właśnie tematyce seksualności, miłości małżeńskiej i odpowiedzialnemu rodzicielstwu. Dzień później zaś przypada liturgiczne wspomnienie świętych Joachima i Anny, rodziców Maryi.

W trakcie Tygodnia wszystkie parafie USA mają pomóc wiernym lepiej zrozumieć nauczanie Kościoła nt. sakramentu małżeństwa, symbolizującego więź Chrystusa z Kościołem. Kiedy małżonkowie przeżywają swe powołanie w zgodzie z tym nauczaniem, szczególnie dotyczącym przekazywania życia, „czerpią z tego liczne korzyści”, gdyż „stosując metody naturalne, wzrastają w świętości i świadomości darów Bożych” w dziedzinie ludzkiej seksualności, małżeństwa i rodziny - przekonują amerykańscy biskupi na swe stronie internetowej.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Apokalipsa kresowego świata

2019-09-10 12:59

Rozmawia Sławomir Błaut
Niedziela Ogólnopolska 37/2019, str. 28-29

O sowieckiej agresji na Rzeczpospolitą we wrześniu 1939 r. i dziedzictwie utraconych Kresów z prof. Stanisławem Sławomirem Nicieją – długoletnim rektorem Uniwersytetu Opolskiego, kierownikiem Katedry Historii Kultury i Biografistyki na Wydziale Nauk Społecznych tej uczelni, autorem wielotomowego cyklu pt. „Kresowa Atlantyda” – rozmawia Sławomir Błaut

NAC
Kolumny piechoty sowieckiej wkraczające do Polski 17 września 1939 r

SŁAWOMIR BŁAUT: – 17 września 1939 r. to czarna karta w historii Polski. Jak zapamiętali ten dzień świadkowie, których Pan Profesor poznał w trakcie pisania historii Kresów?

PROF. STANISŁAW SŁAWOMIR NICIEJA: – To jeden z najtragiczniejszych momentów w naszej historii. Sowieci zagarnęli połowę terytorium II Rzeczypospolitej. Straciliśmy wielkie centra kulturowe – Lwów, Wilno, Grodno, Stanisławów, Krzemieniec, Drohobycz – że wymienię tylko te najważniejsze spośród 200 miast, które zostały odcięte od Polski i w brutalny sposób po 1945 r. zdepolonizowane.
Największym zaskoczeniem było to, że przywódcy II Rzeczypospolitej nie przewidzieli, iż Stalin porozumie się z Hitlerem i wbije Polsce walczącej z Niemcami nóż w plecy. Założeniem strategii polskiego dowództwa było bronić się przed armiami niemieckimi i – w oczekiwaniu na pomoc aliantów – wycofywać się stopniowo w kierunku granicy polsko-rumuńskiej. Gdy 17 września 1939 r. Sowieci przekroczyli granicę Polski, główne siły i polskie naczelne dowództwo były w okolicach Stanisławowa, Kołomyi i Zaleszczyk, na tzw. przedmościu rumuńskim. Tam miał być główny bastion obrony.
Wycofującemu się wojsku towarzyszyły nieprzebrane tłumy cywilnych uciekinierów z zachodniej Polski. Kiedy Sowieci niespodziewanie uderzyli, powstała panika: nie wiedziano, co robić. Głównodowodzący marszałek Edward Śmigły-Rydz podjął dość nieprzemyślaną decyzję, nakazując traktować Sowietów jako domniemanych sojuszników, i polecił unikać starcia zbrojnego z nimi. Decyzja ta miała fatalne skutki, gdyż nasze wojska zaprzestały obrony tak ważnych garnizonów, jak choćby Grodno, Łuck, Stanisławów czy Tarnopol. Ułatwiło to Sowietom szybkie zajęcie połowy terytorium Polski i wyłapanie dużej części oficerów, których później wymordowano m.in. w Katyniu, Miednoje i Bykowni.
Pyta Pan o zachowanie ludności cywilnej. To był dla niej straszliwy szok. W historię Polski wpisały się wówczas dramatycznie trzy mosty graniczne, które prowadziły do Rumunii: w Zaleszczykach, Kutach i Śniatynie. W kierunku tych mostów ciągnęły drogami od strony Lwowa, Tarnopola i Stanisławowa do granicy rumuńskiej fale uciekinierów, szukających ratunku przed wrogimi armiami. Na tych drogach rozgrywały się dantejskie sceny. Obok tłumów przerażonych ludzi jadących furmankami przemykały eleganckie limuzyny ministrów, dyplomatów, artystów, kupców. Im bliżej mostów granicznych, tym częściej na poboczach mnożyły się porzucone z braku paliwa różne pojazdy mechaniczne. Nad głowami uciekinierów szarżowali lotnicy Luftwaffe, którzy bezlitośnie bombardowali oszołomionych sytuacją nieszczęśników. A przy granicy zaczął się rozgrywać dodatkowy dramat. Ludzie nie wiedzieli, czy przejść granicę, czy cofnąć się w kierunku swoich domów. Była to prawdziwa apokalipsa.
Wśród setek relacji, które zebrałem, są opowieści wstrząsające. Zygmunt Wasilewski, który dotarł do granicy polsko-rumuńskiej, wspominał: „Okropny moment. Nie wiem, czy uda mi się kiedyś wymazać go z pamięci. Wszyscy mieliśmy łzy w oczach. Niektórzy całowali biało-czerwoną barierę graniczną, inni ziemię lub budkę strażnika. Kilku żołnierzy szlochało głośno, kilku się modliło, klęcząc. Każdy prawie zabierał coś na pamiątkę. Jeden zeskrobywał scyzorykiem trochę biało-czerwonej farby ze słupa granicznego. Drugi zawiązał w chusteczkę garść ziemi, trzeci zerwał liść z drzewa i włożył do książeczki wojskowej. Wszyscy, oglądając się wciąż, przeszliśmy granicę. Bezpośrednio po tych strasznych chwilach nastąpiło przygnębiające rozbrojenie. Byliśmy upokorzeni. Rumuńscy żandarmi kazali nam złożyć broń w przydrożnym rowie. Do końca życia będę pamiętał trzask rzucanej broni na stos”. Takich opowieści mam w swym archiwum kilkaset. Wiele z nich wykorzystałem w swoich publikacjach. Granice polsko-rumuńską i polsko-węgierską przekroczyło we wrześniu 1939 r. ok. 300 tys. Polaków.

– Stalin spowodował, że przedwojenne polskie Kresy zniknęły niczym mityczna Atlantyda. Czy pisanie książek opowiadających o losach Kresowian traktuje Pan Profesor jako misję?

– Można tak powiedzieć. Utrata tych ziem wiązała się z unicestwieniem istniejących tam ogromnych enklaw polskiej kultury, nauki i gospodarki. Zniszczono sławne polskie uczelnie w Wilnie, we Lwowie i w Krzemieńcu, rozgrabiono polskie świątynie, zamki, pałace, muzea. Postanowiłem opisać potencjał intelektualny i gospodarczy tych ziem, bo to był ogromny dorobek polskiej myśli intelektualnej. Poszczególne miejscowości, z ich historią i materialnym dorobkiem, opisuję od 10 lat w oparciu o dokumentację. W każdym tomie „Kresowej Atlantydy” są fotografie – ok. 300 – i historia 5-6 najważniejszych miejscowości w danym regionie. Dotychczas udokumentowałem ok. 70 miejscowości, które straciliśmy na Kresach. O ich historii nie wolno nam zapomnieć.

– We wstępie do X tomu „Kresowej Atlantydy” napisał Pan Profesor, że historii Polski nie można zamykać w granicach obecnego państwa polskiego.

– Tak, bo Polska jest państwem, które w swej ponadtysiącletniej historii miało pulsujące granice. Jej terytorium w różnych wiekach miało różne kształty – raz było większe, raz mniejsze. Polska nie miała ciągle tych samych granic i tych samych miast w swoich granicach. Był czas, gdy państwo polskie miało granice nad Dniestrem, Niemnem, Horyniem czy Czeremoszem. Byliśmy tam przez setki lat i zostawiliśmy trwałe ślady naszej obecności. Nie można więc pisać o dziejach Polski bez historii Lwowa, Wilna, Grodna czy Stanisławowa. Wielu wybitnych Polaków – Mickiewicz, Słowacki, Fredro, Zapolska i inni – urodziło się poza granicami dzisiejszego państwa polskiego. Pominięcie tych historii byłoby niczym innym jak amputacją połowy mózgu.

– „Cechą społeczeństw wykształconych jest chęć ucieczki od anonimowości” – kolejne stwierdzenie Pana Profesora odnosi się do zainteresowania przeszłością. Czy Polacy sięgają dziś do dziedzictwa Kresów?

– Po zniesieniu w Polsce cenzury ukazały się setki, a nawet tysiące wydawnictw – wspomnień, pamiętników, relacji – właśnie o Kresach. I tam znajdujemy dziesiątki tysięcy opowieści o indywidualnych losach ludzi, którzy doświadczyli niezwykłych przeżyć. Uczestniczę w setkach spotkań autorskich przy okazji ukazywania się moich kolejnych tomów „Kresowej Atlantydy” i widzę niesłabnące zainteresowanie tą tematyką.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Gorzów: Sesja formacyjno-szkoleniowa dla księży kapelanów

2019-09-17 11:50

red.

Duszpasterstwo Chorych i Służby Zdrowia diecezji zielonogórsko-gorzowskiej organizuje 24 września szkolenie dla kapelanów szpitali, hospicjów i domów opieki społecznej.

archiwum

Spotkanie odbędzie się w Instytucie bp. Wilhelma Pluty w Gorzowie Wlkp. Początek spotkania o godz. 10.00, zakończenie wspólnym obiadem około godz. 15.00. Koszt szkolenia 100 zł.

Tematy szkolenia:

I. „Rola życia duchowego w opiece nad pacjentami” – ks. dr hab. prof. UPJPII w Krakowie Andrzej Muszala

II. „Benignitas pastoralis w posłudze kapelana” – ks. prof. UAM dr hab. Andrzej Bohdanowicz

III. „Nowa jakość w opiece duszpasterskiej chorych” – ks. dr Arkadiusz Zawistowski – Krajowy Duszpasterz Służby Zdrowia

IV. „System ochrony zdrowia oparty na wartościach” – Piotr Bromber – dyrektor Lubuskiego Oddziału NFZ w Zielonej Górze

V. „Chciałbym się wyspowiadać, ale nie mówię… Kapelan wobec osoby świadomej bez kontaktu werbalnego” – Anna Wójcik Krzemień – doktorantka w Zakładzie Psychologii Eksperymentalnej Uniwersytetu Jagielońskiego w Krakowie

Kontakt:

Ks. Tomasz Duszczak, tel. +48 666 850 507, e-mail: Tomasz.Duszczak@dsz.zgora.pl

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem