Drodzy Bracia i Siostry, dobrej niedzieli!

Dzisiejsza Ewangelia prowadzi nas do więzienia na widzenie z Janem Chrzcicielem, który jest przetrzymywany z powodu swojego nauczania (por. Mt 14, 3-5). Mimo to nie traci on nadziei, stając się dla nas znakiem, że proroctwo, nawet skute łańcuchami, pozostaje wolnym głosem w poszukiwaniu prawdy i sprawiedliwości.

Będąc w więzieniu Jan Chrzciciel usłyszał bowiem „o czynach Chrystusa” (Mt 11, 2), które różnią się od tych, jakich się spodziewał. A zatem posyła [uczniów], żeby Go zapytali: „Czy Ty jesteś Tym, który ma przyjść, czy też innego mamy oczekiwać?” (w. 3). Ten, kto szuka prawdy i sprawiedliwości, kto oczekuje wolności i pokoju, zadaje pytanie Jezusowi. Czy to właśnie On jest Mesjaszem, to znaczy Zbawicielem, obiecanym przez Boga ustami proroków?

Odpowiedź Jezusa kieruje spojrzenie ku tym, których On umiłował i którym służył. To oni - ostatni, ubodzy, chorzy - mówią za Niego. Chrystus oznajmia, kim jest, poprzez to, co czyni. To zaś, co robi, jest dla nas wszystkich znakiem zbawienia. W istocie, kiedy spotykamy Jezusa, życie pozbawione światła, słowa i smaku, odnajduje sens - niewidomi widzą, niemi mówią, głusi słyszą. Wizerunek Boga, oszpecony przez trąd, zyskuje na nowo integralność i zdrowie. Nawet umarli, pozbawieni czucia, powracają do życia (por. w. 5). To jest Ewangelia Jezusa, dobra nowina, głoszona ubogim - kiedy Bóg przychodzi na świat, to widać!

Słowo Jezusa uwalnia nas z więzienia rozpaczy i cierpienia - każde proroctwo w Nim znajduje wyczekiwane spełnienie. To bowiem Chrystus otwiera oczy człowieka na chwałę Boga. On daje mowę uciśnionym, którym przemoc i nienawiść odebrały głos; On przezwycięża ideologię, która czyni głuchymi na prawdę; On uzdrawia z pozorów, które zniekształcają ciało.

Słowo życia uwalnia nas więc od zła, które prowadzi serce do śmierci. Dlatego, jako uczniowie Pana, w tym czasie Adwentu jesteśmy wzywani, by łączyć oczekiwanie na Zbawiciela ze zwróceniem uwagi na to, co Bóg czyni w świecie. Wtedy będziemy mogli doświadczyć radości z wolności, która spotyka swojego Zbawiciela: „Gaudete in Domino semper - Radujcie się zawsze w Panu” (Flp 4, 4). Właśnie tym wezwaniem rozpoczyna się dzisiejsza Msza św., w III Niedzielę Adwentu, nazywaną z tego względu Niedzielą Gaudete. Radujmy się zatem, bo Jezus jest naszą nadzieją, zwłaszcza w godzinie próby, kiedy wydaje się, że życie traci sens, a wszystko jawi się nam mroczniejsze, brakuje nam słów i uciążliwe jest dla nas słuchanie bliźniego.

Niech Maryja Panna, wzór oczekiwania, uważności i radości, pomaga nam być naśladowcami dzieła Jej Syna, dzieląc się z ubogimi chlebem i Ewangelią.