Reklama

Wiara

Fotograf świętego Papieża

Z Arturo Marim - osobistym fotografem papieża Jana Pawła II, świadkiem jego świętości i gościem specjalnym tegorocznych Dni Papieskich w Lubaczowie, rozmawia Małgorzata Godzisz

Niedziela zamojsko-lubaczowska 26/2015, str. 7

[ TEMATY ]

rozmowa

Ks. Krystian Bordzań

Arturo Mari – fotograf papieży

MAŁGORZATA GODZISZ: - Powróćmy pamięcią do wydarzenia ważnego dla ówczesnej archidiecezji lwowskiej z siedzibą w Lubaczowie. 2 czerwca 1993 r. papież Jan Paweł II poświęcił prokatedrę bł. Jakuba Strzemię. Pamięta Pan to spotkanie?

ARTURO MARI: - To było 24 lata temu. Jestem zaszczycony możliwością bycia tutaj ponownie po tylu latach. Rzecz, która najgłębiej we mnie utkwiła, to były odwiedziny w prokatedrze przy grobie kard. Rubina, ale rzecz jeszcze ważniejsza to był stadion – pełen tysięcy osób. Ludzie przyszli powiedzieć Ojcu Świętemu „dziękuję”, ponieważ zrozumieli, co Papież dla nich uczynił. To, co mówię, jest ważne dla całej Polski. Byli tutaj ludzie z oczyma pełnymi łez. To jest ta rzeczywistość, która we mnie pozostała.

– Tworzył Pan fotografie z duszą, do których ludzie powracają pamięcią, dzięki którym lepiej poznają swoich papieży. A jak Pan uczył się ich, każdego z osobna?

– Myślę, że najlepszą odpowiedzią na to pytanie może być charyzmat, który mają te osoby. Z mojej strony charyzmatem jest umiejętność interpretowania tych osób. Kochać własną pracę. To jest to, co człowiek czuje, co go w środku przemienia, co przemienia siebie i zostawia jakoś w swoich fotografiach. Mogę powiedzieć tylko jedno zdanie. Jestem Bogu wdzięczny, że mi w tej pracy pomagał. Nie da się niczego wytłumaczyć, jeżeli nie czujesz tej pracy, jeżeli w niej nie uczestniczysz. Masz to wszystko czuć! Słowa są jak wiatr. Przychodzą, idą i nie powracają, a to, co czujesz w środku, to masz przekazać.

– Na dobre i na złe. Podczas swojej pracy przy boku papieża Jana Pawła II nigdy nie wziął Pan ani jednego dnia urlopu. Skąd taki wybór i co na to Pana rodzina?

– Na pierwsze pytanie mogę odpowiedzieć „tak”. Kiedy się żyje w rodzinie, to jest rzeczą normalną, że jest się razem. Ja żyłem w rodzinie. To była taka łaska, że Jan Paweł II miał dużą rodzinę, miał rodzinę wokół siebie. Drugie pytanie. Wielka inteligencja mojej żony, która funkcjonowała w tym układzie. Z mojej rodziny wyszedł ksiądz, nasz jedyny syn, który teraz jest na misjach, naśladując nauczanie Jana Pawła II. Jeszcze trzecia sprawa: Jak ja to zrobiłem? To pytanie niech Pani skieruje do kogoś innego, nie do mnie, do Pana Boga.

– Czy Ojciec Święty przeglądał zdjęcia wykonane przez Pana? Miał ulubione? Oceniał, komentował je?

– To jest pytanie, na które szybko Pani odpowiem. Papież nie miał czasu, żeby oglądać moje zdjęcia. Papież miał tyle problemów. Owszem, czasem coś tam zobaczył, ale najważniejsze, że miał tyle pracy. Czas dla niego był złotem. Nie marnował go.

– „Uświadamiajcie wszystkim ludziom, bez względu na rasę, stan społeczny, kulturę i wiek, że wszyscy jesteśmy powołani do świętości. Przede wszystkim starajcie się o to, byście sami byli święci (...)”. Udaje się Panu realizować to zadanie wyznaczone przez samego św. Jana Pawła II?

– To nie jest sprawa łatwa. Ja jestem właściwie nikim. Staram się właściwie spełniać mój obowiązek, jak to zawsze robiłem. Mam nabożeństwo do Jana Pawła II, którego zawsze traktowałem jak mojego ojca. My wszyscy jesteśmy w rękach Boga.

– Bez reszty Jan Paweł II kochał Matkę Bożą. W jakich momentach życia i posługi widział Pan u Papieża to całkowite oddanie się Maryi?

– W każdym momencie swojego życia, każdego ranka widziałem jak Ojciec Święty zaczynał dzień w kaplicy i słyszałem, jak mówił: „Matko moja, pomóż mi, towarzysz mi...”. Druga sprawa. Mieliśmy tyle sytuacji, gdzie Madonna była blisko niego i go chroniła. Więcej nie ma co mówić.

– „Arturo, dziękuję”. To były ostatnie słowa św. Jana Pawła II do Pana, ale nie było to Wasze ostatnie pożegnanie. Za co jest wdzięczny fotograf Świętemu Papieżowi?

– Jestem wdzięczny za wszystko, co mi dał w ciągu mojego życia. Za to, czego mnie nauczył. Za jego bliskość, za to, że mi pomagał w takich momentach trudnych. Dał mi bardzo dużo i tak samo mojej rodzinie.

– Ojciec Święty Jan Paweł II pomógł chrześcijanom na całym świecie, by nie lękali się być chrześcijanami, należąc do Kościoła i głosząc Ewangelię. A w czym szczególnie pomógł nam, Polakom? O czym nie wolno nam nigdy zapomnieć?

– Jedno słowo. Wasza wolność. Wasza wolność mówienia, wolność słowa, wolność modlitwy. Wolność, żeby żyć po prostu normalnym życiem w pokoju. I proszę Was tylko o jedną rzecz z mojej strony: nie zapominajcie, co jest najważniejsze. Korzystam z okazji, żeby pozdrowić po bratersku drogiego Mietka, Miecia, Waszego arcybiskupa. Powinniście wiedzieć, ile ten człowiek zrobił. Ja mogę powiedzieć: ten młodzieniec, ponieważ mógłby być moim synem; ile ten człowiek uczynił dla papieża, wtedy kiedy papież był w pełni sił i aż do ostatniego dnia. I ile poświęcenia było z jego strony w ciszy, milczeniu, ile miłości. Jak bardzo też doceniał papieża Benedykta XVI i jego osobę. Życzę mu wszystkiego dobrego i dziękuję.

– Dziękuję Panu za rozmowę, a ks. prał. Franciszkowi Nieckarzowi za pomoc w tłumaczeniu.

2015-06-25 13:30

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Dlaczego nie bronimy Hagii Sophii?

2020-08-05 07:20

Niedziela Ogólnopolska 32/2020, str. 21

[ TEMATY ]

rozmowa

Katarzyna & Hakan Kaner

O tym, co się kryje za posunięciem prezydenta Erdogana i jak jego decyzja dotycząca Hagii Sophii wpisuje się w wielką grę geopolityczną tureckiego prezydenta, z Martą Ottaviani rozmawia Włodzimierz Rędzioch.

Włodzimierz Rędzioch: Jako datę pierwszej oficjalnej modlitwy w Hagii Sophii wybrano 24 lipca – w tym dniu w 1923 r. doszło do podpisania traktatu w Lozannie, na mocy którego zwycięskie mocarstwa położyły kres Imperium Osmańskiemu...

Marta Ottaviani: W ten sposób zostały upamiętnione dwie rocznice, obie „niepokojące” dla obszaru Morza Śródziemnego. Pierwsza, jak słusznie odnotowano, to rocznica podpisania traktatu lozańskiego, o którym powinniśmy pamiętać – wygaśnie on w 2023 r., a prezydent Erdogan zamierza go przedyskutować, zwłaszcza jeśli chodzi o niektóre wyspy położone u tureckiego wybrzeża, z których część należy dziś do Grecji. Ale jest druga, mniej znana rocznica – 24 lipca 1994 r. Erdogan został zwolniony z więzienia po spędzeniu 4 miesięcy za kratami za podżeganie do religijnej nienawiści. Przywitał go imponujący tłum ludzi reprezentujący turecką islamską prawicę – Erdogan obiecał im wtedy, że Turcja nie pozostanie długo świecka.

CZYTAJ DALEJ

Paradyski kościół staje się sanktuarium diecezjalnym

2020-08-11 15:33

[ TEMATY ]

seminarium

sanktuarium

Paradyż

Archiwum Aspektów

Przed nami kolejne ważne prace remontowe kompleksu klasztornego w Paradyżu. Pocysterski klasztor jest dla diecezji zielonogórsko-gorzowskiej miejscem niezmiernie ważnym nie tylko ze względu na estetyczne i historyczne walory. Od 15 sierpnia miejsce to stanie się sanktuarium maryjnym!


Pierwotny kościół w Paradyżu wzniesiony został w drugiej połowie XIII w. Zbudowany został – jak nakazywały reguły gotyckiej architektury - na planie krzyża łacińskiego. Świątynia była budowlą bazylikową, trójnawową, orientowaną. Wzniósł ją najprawdopodobniej zespół budowniczych z macierzystego klasztoru w Brandenburgii. Zbudowana została z cegły palonej na fundamentach z kamienia polnego powiązanego wapnem. Części konstrukcyjne i detale dekoracyjne wykonano z formowanej cegły.

Już pierwsza połowa XIV w. przyniosła zmiany w kształcie świątyni. Bliżej nieokreślona katastrofa budowlana spowodowała zniszczenie wschodniej części kościoła z transeptem, chórem i kaplicami. Podczas odbudowy nie powrócono już do pierwotnego charakteru kościoła - nie odbudowano już np. transeptu ani partii chóru. Po przebudowie kościół – pierwotnie zbudowany na planie krzyża łacińskiego – miał już rzut prostokąta.

Pożary w latach 1633 i 1722 stały się przyczyną kolejnych przemian. Ostatecznie odnawianie kościoła klasztornego zakończyło się w 1793 r. - właśnie XVIII w. jest czasem, kiedy budowle pocysterskiego opactwa zyskały obecny barokowy charakter. Mimo licznych zmian do dziś zachowały się wczesnogotyckie mury i sklepienia krzyżowo-żebrowe z ok. połowy XIII w.

Cystersi opuścili klasztor w XIX w. po tym, jak nastąpiła jego kasacja. Do rąk Kościoła wrócił dopiero w 1947 r. W latach 1964 - 1969 dokonany został generalny remont obiektu, który znajdował się w stanie poważnego zaniedbania i dewastacji. Wtedy też wnętrze kościoła przemalowane zostało na kolor biały.

W lutym 2007 roku rozpoczęły się poprzednie prace restauracyjne. Prace konserwatorskie, architektoniczne i technologiczne objęły najważniejsze elementy wystroju wraz z organami. Nie zajmowano się natomiast ołtarzem głównym ani bocznymi ołtarzami św. Walentego, św. Stanisława, św. Jana Kantego i św. Bernarda., zostawiono również konfesjonały, ambony i Kaplicę Matki Bożej Paradyskiej.

Badaniom podległy m.in. tynki i polichromie na ścianach i sklepieniach. Przeanalizowano również układ warstw dekoracyjnych m.in. na stallach, ławkach i bocznych ołtarzach. Pozwoliło to na jeszcze dokładniejsze zapoznanie się z wyglądem kościoła na przestrzeni wieków.

Okazało się, że przetrwały fragmenty gotyckich i manierystycznych polichromii, jednak to barokowy splendor był tym, co dominowało zarówno we wnętrzu kościoła, jak i na zewnątrz. Dzięki tym odkryciom konserwatorzy byli w stanie stwierdzić, jak wyglądało i zmieniało się przez stulecia wnętrze świątyni. Z tego też powodu zdecydowano się na wydobycie i odrestaurowanie XVIII-wiecznej kolorystyki - było to główne konserwatorskie zadanie projektu.

Podczas konserwacji ścian i sklepień nie tylko wyszły na jaw interesujące odkrycia – okazało się również, że sklepienia w nawie głównej i ściany w nawie północnej wymagają natychmiastowych napraw konstrukcyjnych. Zaniedbanie groziłoby katastrofą budowlaną – mogło dojść do zawalenia całego przęsła nawy głównej.

Swoiste odrodzenie przeszły też prawie wszystkie obrazy stanowiące wystrój świątyni. Nie mogły zostać pominięte, gdyż w większości powstały w XVIII w. jako przemyślane uzupełnienie wystroju kościoła – zarówno pod względem ikonograficznym, jak i estetycznym. Po szeregu zabiegów z płócien zniknęły zabrudzenia i przemalowania. Podobrazia płócienne przeszły techniczną konserwację (m.in. wymieniono lite deski na krosna drewniane). Również ramy doczekały się nowego wizerunku – a właściwie wróciły do swego wyglądu sprzed wieków, bowiem przywrócono im ich barokową kolorystykę.

CZYTAJ DALEJ

Kard. Burke: odmowa udzielenia komunii niektórym katolickim politykom jest dla nich przysługą

2020-08-11 21:08

[ TEMATY ]

Kard. Raymond Burke

BP KEP

Kard. Raymond Burke zwrócił uwagę, że wielu czołowych amerykańskich polityków z Partii Demokratycznej, którzy deklarują, że są katolikami, otwarcie zaprzecza nauce Kościoła w takich kwestiach jak aborcja czy tzw. jednopłciowe małżeństwa. Komentarzy życia politycznego w USA przypominają przed listopadowymi wyborami, że kluczem do sukcesu dla kandydata do prezydenckiego fotela jest przekonanie do siebie większości katolików.

Były metropolita Saint Louis przyznał w rozmowie z FoxNews, że to skandal, iż tak wielu katolików na Kapitolu regularnie wspiera prawodawstwo stojące w sprzeczności z nauczaniem Kościoła. W ten sposób, jak zaznacza, źle reprezentują katolickie wyznanie, przedstawiając je w fałszywym świetle.

Były prefekt Najwyższego Trybunału Sygnatury Apostolskiej zaznaczył, że prezydenccy kandydaci wyznający kontrowersyjne z katolickiego punktu widzenia poglądy nie powinni otrzymywać komunii świętej, gdyż nie są w jedności z Chrystusem. Zdaniem purpurata, brak zgody na udzielenie im komunii jest w ich największym interesie, gdyż w innym przypadku politycy ci popełniają świętokradztwo. „To nie jest kara. To tak naprawdę przysługa czyniona tym ludziom” – dodał kard. Burke.

W szczególności wskazał na ubiegającego się o Biały Dom Joe Bidena – często podkreślającego swój katolicyzm – który rok temu zmienił zdanie w kwestii poparcia tzw. poprawki Hyde’a, ograniczającej aborcję z kieszeni podatnika. Choć przez wiele lat twierdził, że wiara nie pozwala mu być za aborcją finansowaną przez państwo, teraz powtarza za swymi kolegami partyjnymi, że jest za nieograniczonym zabijaniem dzieci nienarodzonych.

Kardynał wezwał również demokratyczną senator z Kalifornii Kamalę Harris do przeprosin za to, że podczas przesłuchania zarzuciła sędziemu federalnemu Brianowi Buescherowi, iż należy do Rycerzy Kolumba. Zdaniem tej prawniczki pochodzenia hinduskiego i jamajskiego, dyskredytujące dla tej świeckiej organizacji katolików jest to, że składa się tylko z mężczyzn, sprzeciwia się prawu kobiet do aborcji oraz potępia jednopłciowe małżeństwa.

„To jest całkowicie nie do przyjęcia. Bez względu na to, czy jesteś katolikiem czy nie, jako obywatel musisz spojrzeć na tego rodzaju oświadczenie i powiedzieć, że nie jest to osoba, którą chcesz, by była przywódcą twojego kraju” – dodał hierarcha, który przy okazji podkreślił, że choć wielu postrzega go jako wroga papieża Franciszka, jest to bardzo dalekie od prawdy. Przypomniał, że nigdy nie powiedział nic, co byłoby pozbawione szacunku dla Ojca Świętego.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję