Reklama

Świat

Na kontynencie nadziei

Pielgrzymka papieża Franciszka do Ameryki Łacińskiej w dniach 5-13 lipca 2015 r. to swego rodzaju powrót na koniec świata. Jedną z jego stacji jest Paragwaj, a w nim – sanktuarium Matki Bożej Cudownej zza Lasu Yerba

Jak wyjaśnia pracujący od lat na tamtych terenach misjonarz – ks. Zdzisław Urbanik, michalita, od niepamiętnych czasów na zboczach niewielkich górzystych wzniesień Guaranowie uprawiali krzewy yerba („Ilex paraguariensis”). Z gałązek i liści tego krzewu przyrządzali tereré i mate, napój, który każdego przybysza oczarowuje, ale nie jest substancją czarodziejską.

– Orzeźwia ludzki organizm i jest symbolem braterstwa i przyjaźni – wyjaśnia zakonnik. – Na tamtych terenach w pobliskiej wiosce żył Indianin o imieniu Józef, ludowy rzeźbiarz, chrześcijanin. Pewnego razu udał się do lasu po materiał na rzeźby. Ścigany przez Indian z innego plemienia obiecał Matce Bożej, że gdy wróci do domu szczęśliwie, wyrzeźbi Jej figurkę. Wówczas objawiła się mu sama Matka Boża (Tupãsy) i powiedziała do niego w języku Guaranów: „Ka’aguy kupé -pé”, co znaczy: Biegnij poza las krzewów yerba mate. Tam ukrył się za dużym drzewem przed prześladowcami. Wrócił cały i zdrowy do domu. Potem z drzewa, za którym się ukrył, wyrzeźbił dwie figurki Matki Bożej. Jedną z nich umieścił w zbudowanym przez siebie szałasie, dokąd przybywało wielu Indian. Niektórzy osiedlali się tam i w ten sposób stworzyli wioskę Caacupé. Z biegiem czasu (w 1750 r.) z tego maleńkiego i ubogiego szałasu figurka Matki Bożej została przeniesiona na nowe miejsce w wiosce Caacupé, a szałas Indianina Józefa został przemieniony na kaplicę. Obecnie, raz w roku, nie zważając na nawet 40-stopniowy upał, milion wiernych udaje się do swej Matki.

Żywią szacunek

Papieska wizyta w Paragwaju była oczekiwana przez wszystkich. Zachwytu nie kryli biedni i prości ludzie, dla których Papież jest wiarygodnym zastępcą Chrystusa. – Na jego przyjazd czekali biskupi i kapłani oraz osoby autentycznie zaangażowane w duszpasterstwo, a nawet politycy – mówi „Niedzieli” ks. Urbanik. – Ale papież Franciszek nie rozwiąże tutejszych problemów. Nauczanie biskupów z tej okazji jest głosem wzywającym do zmiany sposobu myślenia i życia; głosem o praktykowanie wiary, o konieczność przyjęcia Ewangelii na serio, o solidarność, braterskość, sprawiedliwość i prawdę, o wzrost liczby powołań.

Reklama

Misjonarz przy tej okazji zwraca też uwagę na sytuację państwa, które stało się etapem papieskiego pielgrzymowania. – Miejscowość Ñemby, blisko stolicy, z której wyjechałem, w 1992 r. zamieszkiwało 15 tys. mieszkańców. Dziś stanowi ona mrowisko ludzi. Przybyli oni z malutkich wiosek ze wszystkich zakątków kraju. Szacuje się, że ma ok. 150 tys. mieszkańców. Potwierdzeniem tego byłaby liczba centrów dukacyjnych w tym mieście, których jest 83. Kościół i 36 kaplic tworzą centra jednej parafii powierzonej Zgromadzeniu Świętego Michała Archanioła. Tylko główna ulica w centrum miasta jest pokryta asfaltem, który jest niszczony ściekami, a inne ulice i drogi dojazdowe są brukowane. Bruk pod wpływem silnych deszczów jest przenoszony z miejsca na miejsce jak ziarnka piasku porywane przez wiatr. Podobny proces przeszły inne większe miasta paragwajskie, np. Encarnación, Pedro Juan Caballero czy metropolia Puerto Presidente Stroessner, która po upadku reżimu wojskowego w 1989 r. została nazwana Ciudad del Este.

Zdaniem misjonarza, wioski wyludniają się nie przez brak dzieci, lecz z powodu poszukiwań lepszych warunków do życia. Przybyli ludzie nie są związani z nowym miejscem. Kupują posiłki w nowoczesnej gastronomii. Piją sztuczne napoje, zamiast przygotowywać soki naturalne z owoców, których tu jest pod dostatkiem przez cały rok. W zasadzie nie włączają się w historię miasta w nowym miejscu pobytu.

– Paragwaj skażony sektami bazującymi na ignorancji religijnej oraz katastrofalnymi nierównościami społecznymi wprowadza w zakłopotanie – ostrzega misjonarz. – Dziś każdy skrawek jego ziemi, przede wszystkim w miastach, boryka się z przemocą gangów narkotykowych i broni się przed narzucaniem mu, przez różnego rodzaju lobbystów, stylu życia obcego jego kulturze, tradycji i wierzeniom. Alarmująco rośnie liczba tzw. rodzin patchworkowych – takich, w których kobieta z dziećmi łączy się z mężczyzną, który też wprowadza do nowej rodziny swoje potomstwo. Posługa wśród rdzennych mieszkańców Paragwaju dała mi możliwość spotkania się z wieloma znakami wiary katolickiej, chociaż bardzo często przeżywanej po swojemu. Ale istnieją także budujące świadectwa praktyk religijnych, choćby modlitwa przed spożywaniem pokarmów, nawet w takich rodzinach, o jakich już wspomniałem. Innym pięknym znakiem wiary jest powaga, z jaką Paragwajczycy czynią znak krzyża św., i szacunek, z jakim odnoszą się do Kościoła.

Znak krzyża św. – znakiem Paragwaju

W Kościele w Paragwaju uwidaczniają się, i nie może być inaczej, tamtejsza kultura, warunki społeczne, klimat. Kraj jest większy od Polski, a ma tylko 6 mln mieszkańców. 60 proc. tej społeczności to ludzie młodzi.

– Gdy odprawiam Msze św. w kaplicach dojazdowych, to na 200 osób 80 proc. stanowią młodzi – mówi ks. Zdzisław. – Dużo małych wioseczek, bieda materialna, duże odległości. Z kolei ogromne i przeludnione skupiska miejskie narzucają tworzenie wielkich parafii. Te warunki wymagają ciągłego przemieszczania się, by wypełnić obowiązki. Do dziś istnieją tereny, gdzie tylko dwa razy w roku udziela się sakramentów.

Jak podkreśla misjonarz, Kościół w Paragwaju zawsze był blisko człowieka. W swoim nauczaniu ciągle porusza sumienia tamtejszych polityków, piętnuje kupowanie głosów wyborczych, wzywa do prowadzenia oszczędnego i skromnego życia, czyli praktykowania powściągliwości i pracy. Podnosi także takie kwestie, jak narkotyki i handel dziećmi, odnosi się do gromadzenia bogactw w rękach niewielu i ciągle rosnącej przepaści między bogatymi i biednymi. Zresztą to są współczesne tragedie całej Ameryki Południowej.

Pomimo tego w tamtejszych wspólnotach widoczne jest zaangażowanie w Kościele świeckich, którzy są objęci stałą formacją. Nie chodzi tu o posiadanie świadomości swoistego charakteru misji laikatu, tylko o wspólne działanie. Umiejętność ciągłego przebywania z ludźmi i przydzielania im zadań i posług np. we wspólnocie parafialnej, czyli charyzmatu współpracy, jest bardzo mocno podkreślana w formacji przyszłych kapłanów, zarówno w formie teoretycznej, jak i praktycznej. Katecheci, szafarze nadzwyczajni Komunii św., misjonarze wiejscy i osiedlowi oraz lektorzy są nieodzowną częścią w działalności duszpasterskiej na poziomie parafii czy kaplicy dojazdowej.

Rzeczywistość społeczno-kulturowa nie jest terenem łatwym dla nowych powołań kapłańskich i zakonnych. I tu trzeba powiedzieć ze smutkiem, że tylko ok. 10 proc. wstępujących do seminariów lub na drogę życia zakonnego dociera do celu. Jest to liczba zbliżona do wskaźnika całej Ameryki Łacińskiej, budząca ciągły niepokój Kościoła nie tylko w Paragwaju. Obecnie wszystkich kleryków jest ok. 200.

Wbrew temu, że bardzo często obecność w życiu Kościoła objawia się jedynie przez przyjęcie chrztu św. i Pierwszej Komunii św., każdy Paragwajczyk może być przykładem w czynieniu znaku krzyża św. Wyrozumiałość dla drugiego człowieka i spojrzenie na niego po ludzku, ogromny szacunek i przywiązanie do Kościoła są przykładem do naśladowania. Widać wielu ludzi z różańcem na szyi i różańce zawieszone w samochodzie – zwyczaj zaczerpnięty od Argentyńczyków z Buenos Aires, gdyż to miasto jest dla wielu ziemią obiecaną. Niestety, negatywny wpływ tej ogromnej metropolii też widać w życiu Paragwajczyków, z których wielu powraca do kraju po zarobieniu pewnego grosza lub po odbyciu leczenia w jakimś szpitalu w stolicy Argentyny.

– Wiara jest najcenniejszym skarbem tego kraju – cieszy się misjonarz. – Tendencja ta dotyczy całego kontynentu. Wyrażana jest w sposób tak spontaniczny, że budzi podziw. Papież Jan Paweł II złożył nadzieję w tym kontynencie. Żadne słowo nie jest w stanie opisać doświadczeń, jakich się nabywa, będąc w wirze paragwajskiego duszpasterstwa. Trzeba osobiście doświadczyć tego niesamowitego spotkania z tutejszą rzeczywistością, które jest początkiem nagrody za służbę na kontynencie nadziei.

2015-07-07 11:52

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Watykan: Franciszek przyjął prezydenta Singapuru

[ TEMATY ]

Franciszek w Ameryce Łacińskiej

Catholic News Service/facebook.com

Papież Franciszek przyjął dzisiaj w Watykanie prezydentów Singapuru i Kostaryki. Rozmowa Ojca Świętego z prezydentem Singapuru Tony Tan Keng Yamem trwała 20 min. i jak podało biuro prasowe Stolicy Apostolskiej dotyczyła ona m. in. kwestii praw człowieka. "Obaj podkreślili znaczenie dialogu międzyreligijnego i międzykulturowego dla wspierania praw człowieka" - czytamy w komunikacie ogłoszonym po spotkaniu.

W Singapurze wolność słowa i przekonań jest bardzo mocno ograniczona. Organizacje broniące praw człowieka krytykują to państwo m. in. za drastyczne prawo, które pozwala za stosunkowo drobne przestępstwa narkotykowe skazywać na karę śmierci.

"Papież i prezydent wskazali, że dialog między religiami i kulturami jest ważny dla stabilności, sprawiedliwości i pokoju w Azji południowo-wschodniej" - głosi komunikat. Singapur jest wielokulturowym państwem-miastem. Z prawie 5,5, mln mieszkańców ok. 2,1 mln to obcokrajowcy. Liczbę katolików szacuje się na ok. 200 tys.

CZYTAJ DALEJ

„Najświętsze Serce” - od piątku w polskich kinach

2020-02-25 11:12

[ TEMATY ]

film

duchowość

kino

Materiał prasowy

W najbliższy piątek, w zaledwie tydzień po światowej premierze, na ekrany polskich kin wejdzie fabularyzowany dokument zatytułowany „Najświętsze Serce”. To pierwszy w historii kina film o Najświętszym Sercu Jezusowym. Wyprodukowany w Hiszpanii obraz odkrywa przed widzem sedno kultu Najświętszego Serca Jezusowego, bez którego zrozumienie istoty wiary w Chrystusa staje się niemożliwe.

„Najświętsze Serce”, film, który tygodnik "Niedziela" objął swoim patronatem medialnym, opowiada historię pisarki, Lupe Valdes, która poszukuje inspiracji do książki i natrafia na tajemniczą historię sprzed lat. Wyrusza do Francji, miejsca tajemniczych objawień, gdzie w szklanej trumnie spoczywa nietknięte przez czas ciało wizjonerki, św. Małgorzaty Alacoque. 300 lat temu Jezus objawił jej swoje... Serce i przekazał 12 obietnic dla ludzi, którzy będą Je czcić.


Pisarka ulega fascynacji tą historią i podejmuje prywatne śledztwo. W jego trakcie spotyka świętych, papieży, ale i spiskowców, odkrywa cuda, a także zbrodnie. Wraz z bohaterką widz poznaje źródła i historię czci Najświętszego Serca Jezusa - kultu, który jak nic innego naznaczył ostatnie trzy wieki historii Kościoła.

Przebywa drogę od małej francuskiej miejscowości, w której zapłonęła iskra kultu, przez Watykan, gdzie papież poświęca całą ludzkość i świat Najświętszemu Sercu, po Łagiewniki, gdzie Jezus objawił, jak wielką miłością przepełnione jest Jego Serce. Dociera wreszcie do miejsc cudów eucharystycznych. To tam na Hostii zmaterializowały się cząstki Najświętszego Serca.

To pierwszy w historii kina film o Najświętszym Sercu Jezusowym. Do kin trafia w szczególnym okresie. W tym roku przypada 100. rocznica kanonizacji św. Małgorzaty Marii Alacoque oraz 100. rocznica zawierzenia losów naszej ojczyzny Najświętszemu Sercu Pana Jezusa. Miało to miejsce 27 lipca 1920 roku na Jasnej Górze w czasie, gdy bolszewicy stali u bram Warszawy. W związku z tym aktem oddania papież Benedykt XV przysłał list, w którym napisał: „Nic stosowniejszego nie mogliście podjąć celem naprawienia zła naszych czasów, jak ulegając zachętom papieskim ojczyznę Waszą poświęcić Najświętszemu Sercu Jezusowemu i Jego kult święty w narodzie rozszerzać coraz więcej i więcej”. Wcześniej, bo w 1899 roku papież Leon XIII poświęcił Najświętszemu Sercu całą ludzkość.

Do polskich kin film „Najświętsze Serce” wejdzie już w najbliższy piątek, 28 lutego. W zaledwie tydzień po jego światowej premierze. Grany będzie w wybranych kinach: Sieci Kin Studyjnych i Lokalnych, sieci Multikino, sieci Cinema 3D, sieci Helios oraz sieci Cinema - City. Filmowi towarzyszą konspekty katechez oraz materiały homiletyczne.

Więcej informacji można znaleźć na stronie internetowej: www.rafaelfilm.pl

CZYTAJ DALEJ

Droga Krzyżowa z kard. Wyszyńskim

2020-02-29 01:13

[ TEMATY ]

kard. Stefan Wyszyński

Droga Krzyżowa

archikatedra warszawska

Cudowny Krucyfiks Baryczków

Łukasz Krzysztofka/Niedziela

Cudowny Krucyfiks Baryczków po ponad półrocznej renowacji powrócił do archikatedry

Ponad 1,5 tys. warszawiaków uczestniczyło w Drodze Krzyżowej, która w pierwszy piątek Wielkiego Postu przeszła ulicami Starego Miasta do archikatedry św. Jana Chrzciciela. W czasie nabożeństwa odtwarzano nagrania rozważań Czcigodnego Sługi Bożego kard. Stefana Wyszyńskiego.

Był to również dzień modlitwy i pokuty za grzech wykorzystywania seksualnego małoletnich. Droga Krzyżowa rozpoczęła się w kościele Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny na Nowym Mieście. Poprowadził ją bp Piotr Jarecki, biskup pomocniczy archidiecezji warszawskiej. Wstęp i rozważanie przy pierwszej stacji odczytał aktor Michał Chorosiński. Następnie uczestnicy nabożeństwa wyruszyli ulicami Nowego i Starego Miasta do archikatedry, niosąc duży, drewniany krzyż. Przy XI stacji, która znajdowała się już w murach matki kościołów archidiecezji, na ramionach przedstawicieli Akcji Katolickiej spoczął odrestaurowany Cudowny Krucyfiks z Kaplicy Baryczków. Krzyż powrócił do archikatedry po ponad półrocznej renowacji. Przy ostatniej stacji symbolicznie niosła go także 96-letnia Barbara Gancarczyk-Piotrowska. 16 sierpnia 1944, jako sanitariuszka, wraz z koleżanką z oddziału Teresą Potulicką-Łatyńską pomogła wynieść z płonącej katedry Krucyfiks Baryczkowski. Pozostała z rannymi żołnierzami na Starym Mieście do upadku tej dzielnicy i wkroczenia Niemców.

Mszy św. o błogosławione owoce beatyfikacji kard. Stefana Wyszyńskiego przewodniczył bp Rafał Markowski, sufragan warszawski. W homilii hierarcha nawiązał do Ślubów Jasnogórskich, których tekst 16 maja 1956 r. napisał uwięziony w Komańczy kard. Wyszyński. Przekonały go do tego słowa Marii Okońskiej, która podsunęła Prymasowi myśl, że św. Paweł najpiękniejsze listy pisał z więzienia. Bp Markowski zwrócił uwagę, że prawdopodobnie kard. Wyszyński nie do końca zdawał sobie sprawę, jak wielkie owoce przyniosą Śluby Jasnogórskie. - Milion osób powtarzało tekst ślubowania, artykułując zwłaszcza jedno słowo: przyrzekam - przypomniał biskup pomocniczy archidiecezji warszawskiej. Śluby miały zatrzymać ateizację społeczeństwa. Władze komunistyczne chciały zapanować nad duszami Polaków.

Kard. Wyszyński - jak podkreślił bp Markowski - wiedział, że “nie załatwi tego jednorazowe ślubowanie, które było nie tylko uroczystością, ponieważ trzeba jeszcze zrealizować to, co się ślubowało”. Dlatego zrodziła się idea 9-letniej Wielkiej Nowenny, prowadzącej do duchowego odrodzenia narodu polskiego. - To miał być proces, rzeczywista praca nad sobą. Kard. Wyszyński wiedział, że nie chodziło o słowa, ale o życie i o czyny – dodał bp Markowski. Prymas wierzył, że to Maryja jest w stanie dotrzeć do dusz Polaków i przemienić ludzkie serca. Sam doświadczył Jej opieki. Zdecydował, że to dzięki Maryi uratuje naród i dokona odrodzenia.

- Wielka Nowenna przyczyniła się do pogłębienia duchowości Polaków. Polska była wspólnotą. Tylko wtedy, kiedy jest się jednością, można uzyskać wolność – mówił bp Markowski. Dodał, że kard. Wyszyński “dokonywał wielkich rzeczy tylko dlatego, że bezgranicznie ufał Bogu i jemu zawierzył całe swoje życie i całą swoją posługę”. - To jest wiara, w której człowiek nic nie pozostawia dla siebie, wszystko składa i opiera na Bogu. To wiara, która rodzi świętych, to wiara wielkich świętych minionych pokoleń, to również wiara, która zrodziła świętość kard. Wyszyńskiego – podkreślił hierarcha.

Po zakończeniu Mszy św. celebransi udali się do grobu Prymasa Tysiąclecia, gdzie odśpiewano Apel Jasnogórski. Następnie dr Ewa Czaczkowska wygłosiła prelekcję na temat programu milenijnego Prymasa Wyszyńskiego. Skupiła się na czterech elementach: odnowie człowieka, oddaniu w niewolę miłości jako wyrazie duchowej wolności oraz masowości i odbudowie wspólnotowości.

Do północy przy Cudownym Krucyfiksie Baryczków czuwali i modlili się warszawiacy oraz wierni z wielu stron archidiecezji, zawierzając Jezusowi zbliżającą się beatyfikację Prymasa Tysiąclecia i prosząc o jej jak najlepsze owoce.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję