Reklama

Niedziela Przemyska

Bóg działał w moim sercu z niesamowitą mocą

O problemach, które niesie życie, zakładaniu masek, próbach ucieczki od bólu i Kursie Emaus z Sandrą, jedną z jego uczestniczek, rozmawia ks. Mateusz Rutkowski

Niedziela przemyska 28/2015, str. 4-5

[ TEMATY ]

świadectwo

Archiwum ks. Macieja Fladera

KS. MATEUSZ RUTKOWSKI: – Sandra, wyglądasz na osobę szczęśliwą, czy rzeczywiście tak jest?

SANDRA: – Na pierwszy rzut oka można powiedzieć, że moje życie to prawdziwa sielanka. Mam męża, dwóch cudownych synów, stałą pracę – spełniam się zawodowo i prywatnie. Czasem jednak w życiu każdego zdarzają się sytuacje, które potrafią rozłożyć człowieka na łopatki, nawet jeśli pozory mówią co innego.

– Tak, każdy ma wzloty i upadki. Co było dla Ciebie trudne w ostatnim czasie?

– Całkiem niedawno zmarł mój Tata. Zmarł nagle i niespodziewanie, w szpitalu, wbrew wszystkim diagnozom lekarzy. Nie zdążyłam się z nim pożegnać. Był to ogromny cios, choć w całej sytuacji byłam świadoma tego, że Pan Bóg mnie przez nią przeprowadza. Miesiąc wcześniej byłam na Kursie Nowe Życie i jestem przekonana, że miał on za zadanie przygotować mnie na śmierć Taty. Bez kursu chyba nie byłabym w stanie nie obwiniać Pana Boga o to, co się stało.

– Jak sobie poradziłaś z tym trudnym doświadczeniem?

– Od pierwszych dni podejmowałam próby pogodzenia się z sytuacją i początkowo miałam duży pokój w sercu, sprawa wydawała się być opanowana. Ale szybko pojawiły się trudności.

– Jakie?

– Zaczęły się problemy z modlitwą. Nie potrafiłam się modlić za Tatę. Miałam takie poczucie, że kiedy modlę się za niego, to tak, jakbym zgadzała się na to, że go nie ma już z nami. A tak nie było. Potem w ogóle przestałam się modlić. Teraz widzę wyraźnie, że Zły znalazł sobie w tej sposób idealną furtkę do mojego serca.

– Symptomatyczne, zamiast ufać, że Bóg powołał kochaną przez nas osobę do wiecznego szczęścia, dopuszczamy demoniczne kłamstwo – On mi go zabrał, On nie chce dla nas dobra, a więc nie będę się modlić…

– Pewnie tak, choć nie było to wtedy dla mnie takie oczywiste. Na dodatek nie miałam też okazji do tego, żeby się zwyczajnie wypłakać i poukładać sobie wszystko w głowie. Tata mieszkał daleko ode mnie, charakter mojej pracy wymaga tego, że zaraz po pogrzebie do niej wróciłam, w domu dwoje małych dzieci i mąż, który nie do końca potrafił się odnaleźć w sytuacji. Jak to mówią – co z oczu, to z serca. Po prostu było mi łatwiej. Problemy zostały gdzieś daleko, a ja bardzo szybko nauczyłam się zakładać kolejne maski. Serce natomiast krwawiło. Mijał dzień za dniem i ta rana była coraz bardziej przysypywana codziennością.
Równolegle zaczęło popadać w ruinę moje życie duchowe. Nie miałam już potrzeby modlitwy, uczestnictwa we Mszy św., zaczęły powracać grzechy z przeszłości, z którymi już dawno się uporałam. Jednym słowem – równia pochyła. Zaczęłam też szukać odpowiedzi na pytania związane ze śmiercią Taty i z tym, co jest teraz, ale nie szukałam ich w Bogu, tylko w przypadkowych książkach. Starałam się za wszelką cenę zracjonalizować to, co się stało. Później chciałam po prostu zapomnieć. Nie myśleć. Uciec od uczuć i emocji. Nawet od ludzi. Stworzyć sobie taki iluzoryczny świat, w którym nie ma bólu.

– Trafnie to nazwałaś ucieczką. Już tak mamy, że sami borykamy się z problemem, jakimś kryzysem, jak choćby wspomniana przez Ciebie śmierć Taty, zamiast zaprosić do tego Boga. I tak na marginesie można długie lata uciekać, robić uniki i żyć z wielką raną, która ciągle ropieje i gdy już nam się wydaje, że zaschła, to ona znów pęka i jest wielki ból. Jezus może nam wiele pomóc, uzdrowić nas, dla Niego nie ma obcej dla nas emocji, stanu, tylko trzeba uwierzyć w moc Jego Imienia! Byłaś ostatnio na Kursie Emaus, jak to wpłynęło na Twoją żałobę po Tacie?

– Poniekąd takie właśnie pragnienie ucieczki odzwierciedlał mój wyjazd na Kurs Emaus. Z jednej strony pomyślałam, że może to być dla mnie jakieś takie przebudzenie, a z drugiej strony chciałam się zanurzyć w taki sielankowy świat z Pismem Świętym w dłoni, w którym nie dopuszczę do siebie żadnych negatywnych emocji. O jakież było moje zdziwienie, gdy po pierwszej minucie całe moje wyobrażenie o kursie runęło w gruzach. Na szczęście Pan Bóg wie lepiej, co dla nas dobre, nawet jeśli czasem boli. Przyjechałam, żeby oderwać się od różnych myśli, sytuacji, a tymczasem musiałam się z nimi zmagać od pierwszych chwil. Był to czas otwierania dłoni, które kurczowo chciały zatrzymać przy sobie Tatę i oddawania go Panu Bogu. Zrozumiałam, że nie da się tak na dłuższą metę zasypywać problemów i trudności, czasem trzeba je oczyścić, zdezynfekować, żeby móc położyć na nie plaster. I tak właśnie było. Pan działał bardzo konkretnie, przede wszystkim przez Słowo, ale też przez ludzi. Słowo właściwie dyktowało mi każdy krok. Przyjechałam w rozsypce, a ono dało mi siłę i zapewnienie, że „wystarczy Ci mojej łaski”, przeprowadziło przez nieplanowaną spowiedź i dało obietnicę w Psalmie 126. Na koniec postawiło również konkretne wymagania (2 Tm 1, 7-9 i Mt 10, 16). Bardzo ważnym punktem obok Eucharystii była też dla mnie adoracja Najświętszego Sakramentu. Pan Jezus dotykał najgłębszych ran, ale nie po to, żeby zadać ból, tylko po to, żeby się mogły zagoić i żeby można było pójść dalej. Razem ze łzami wypłynął wszelki smutek i żal, natomiast ich miejsce wypełnił cudowny pokój. To, co istotne, choć wcale niełatwe – zaufać Bogu i oddać się w Jego ręce, pozwolić, by Jego Słowo stało się dla nas kotwicą, sterem i żaglem. Dać Bogu wolną rękę i świadomie zgodzić się na to, żeby to On kierował naszym życiem.

– Właśnie. Chwycić Boga za rękę i zaprowadzić Go do najstraszniejszych miejsc naszego życia. I jeśli tylko odważymy się to zrobić, to On nas totalnie zaskoczy. Da nam stokroć więcej niż się spodziewaliśmy. Przypominają mi się tu słowa Pana Jezusa: „Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię. Weźcie moje jarzmo na siebie i uczcie się ode Mnie, bo jestem cichy i pokorny sercem, a znajdziecie ukojenie dla dusz waszych. Albowiem jarzmo moje jest słodkie, a moje brzemię lekkie” (Mt 11, 28-30).

– Owszem. Wszystko tak szybko się potoczyło podczas tego kursu. Pan Bóg działał w moim sercu z niesamowitą mocą. Kolejny raz pokazał mi wyraźnie, że to On ma na mnie najlepszy plan, nawet jeśli wydaje mi się on trudny i niezrozumiały. Oświecał, kruszył, nawracał, uzdrawiał – a to wszystko poprzez Swoje Słowo oraz drugiego człowieka. Dawał bardzo konkretne wskazówki na to, co dalej. Pozwolił odczuć Swoją obecność, wręcz namacalnie. Dał mi też doświadczyć naprawdę ogromnej mocy modlitwy za drugiego człowieka. Chwała Panu za ten czas i za wszystkie owoce tego kursu! Do dziś w uszach brzmi melodia: „Słowo Twoje lampą dla mych stóp i światłem drogi mej”. Amen!

– Amen. Chwała Panu! Niech Pan hojnie błogosławi Twojej rodzinie.

2015-07-09 11:26

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Był krok od samobójstwa. Uratowało go świadectwo znajomej

2020-02-18 11:48

[ TEMATY ]

duchowość

wiara

świadectwo

Anatom

- Można całe życie chodzić do kościoła, uczyć się religii, wkuwać katechizmowe regułki opisujące Kościół i Pana Boga a jednocześnie nigdy tego wyuczonego i wyczytanego Boga nie spotkać – zwierza się raper Anatom. Kuba w przeszłości koncertował m.in. z Pezetem, a niedawno zasłynął w piątej edycji „Młodych Wilków”.

Damian Krawczykowski: „Miałem się wieszać jak nic się nie zmieni - to postanowione. Ostatni tydzień na Ziemi i biorę się na drugą stronę” - jak rapujesz w kawałku „Powód”. Jak to jest, gdy wszystko w życiu się wali, a to co miało dać szczęście zawodzi?

Anatom: Beznadziejnie – dosłownie. To moment, w którym zdajesz sobie sprawę z tego, że Twoje życie nie ma sensu a Ty sam wyczerpałeś już wszelkie znane Ci sposoby aby ten sens życia odnaleźć.

Twoje dzieciństwo nie należało do łatwych, jak sam opowiadasz w przytaczanym utworze – czy Twoim zdaniem nasze bóle dzieciństwa mogą dawać o sobie znać w dorosłości?

Jestem przekonany, że tak jest. Nie rozpoznane problemy psychiczne u małego dziecka, często wiążące się z traumatycznymi doświadczeniami ze szkoły lub z domu, wraz z upływem lat nie znikają a nasilają się i dają o sobie znać w dorosłym życiu jako przeróżne dysfunkcje. Zauważ, że większość badanych seryjnych morderców to osoby z patologicznych rodzin w których dorastali, a ich delikatna psychika raz po raz była katowana, co zebrało swoje żniwo w przyszłości. Sądzę, że nie ma żadnej innej drogi na pozbycie się zranień z przeszłości jak terapia i relacja z Bogiem.

„Pamiętasz, tamtego dnia miałem nie żyć.. a tu się życie zaczęło od nowa” - co tak naprawdę otworzyło Twoje serce na Boga?

Świadectwo. Spotkanie na mojej drodze znanej mi już wcześniej osoby, której diametralna zmiana stylu życia była dowodem na autentyczność tego, o czym już dawno słyszałem. Można całe życie chodzić do kościoła, uczyć się religii, wkuwać katechizmowe regułki opisujące Kościół i Pana Boga a jednocześnie nigdy tego wyuczonego i wyczytanego Boga nie spotkać.

Dopiero takie spotkanie, może poprzez doświadczenie wybaczenia, gdy już nie miałeś nadziei, może doświadczenie miłości, gdy byłeś przekonany, że na nią nie zasługujesz… Obok takich spotkań nie da się przejść obojętnie w dzisiejszych czasach, w których bardziej skandaliczna od nienawiści jest miłość…

Czy zatem „zwyczajne” świadectwa nas młodych ludzi, są dziś ważne?

Każde prawdziwe świadectwo jest niezwykłe i unikatowe – jest w końcu odbiciem Żywego Boga, który działa. Każdy żyje w swojej małej społeczności, w takim mikroświecie i tam, pośród swoich, jego świadectwo jest być może jedyną szansą na spotkanie Boga twarzą w twarz.

A jak Twoim zdaniem być dobrym uczniem Jezusa w XXI wieku?

Nie uważam siebie za dobrego ucznia Jezusa, ja tylko nieudolnie próbuję się takim stać ale każdego dnia widzę jak wiele mi brakuje. Myślę, że dobry uczeń Jezusa to taki, który robi więcej niż mówi. Taki, który siłę otrzymaną w kościele rozdaje poza kościołem. Łatwo jest uczyć o Bogu tym, którzy Go znają. Trudniej pokazać Boga tym, którzy Go nigdy nie widzieli.

Jakiś czas temu miałeś swój własny ślub. Masz Żonę, rodzinę.. czy jeszcze kilka lat temu przeszłoby Ci przez myśl, że możesz tyle wygrać?

To było dla mnie jedno z tych nierealnych marzeń. Bóg obdarował mnie ogromną laską, staram się jej nie zmarnować.

Umówmy się, z Twoimi zdolnościami, rapując o tym co jest teraz modne, drugach, imprezkach, seksie - mógłbyś być gwiazdą w jednej z najlepszych wytwórni rapowych. Czy nie żal Ci trochę tego..?

Dziękuję (śmiech), to mega miłe. Chcę być szczery więc powiem jak jest. Trochę żal, jasne. Moim marzeniem po ludzku zawsze było stać się popularnym raperem, profesjonalnym muzykiem żyjącym z tego, czemu się poświecił. W moim przypadku to się nigdy nie wydarzyło mimo wieeeeelu lat na scenie. Nie wiem dlaczego, lata temu fejm i szacunek zdobywało się przez umiejętności, dzisiaj często skillsy ustępują kontrowersji i ciekawie wymyślonemu wizerunkowi w drodze po wyśniony hype. Nie ma co ukrywać, każdy muzyk pragnie uznania mniej lub bardziej. W przeciwnym wypadku, zamiast publikować swoje utwory, tkwiłyby po nagraniu w otchłani komputera. Nie żałuję absolutnie, że zmieniłem content i dzięki temu również fanbase, to efekt życiowych wyborów, które okazały się najlepszymi w moim życiu dotychczas. Ale po ludzku szkoda, mogłoby być trochę lepiej. Ale jeżeli miałbym wybierać to oczywiście wolałbym poświecić karierę dla Boga niż Boga dla kariery.

Wierzysz, że promując dobre wartości w rapie można osiągnąć sukces?

Największy mój sukces to wiara w te wartości. Ale jestem przekonany, że da się nawet w XXI wieku robić rzeczy wielkie i spektakularne z imieniem Jezus na ustach. Pytanie tylko czy właśnie do tego powołuje mnie Bóg?

Na koniec: co powiedziałbyś młodemu człowiekowi, który może boryka się z podobnymi problemami jak Ty w przeszłości: brnie w zło, uzależnienia, a zranienia dzieciństwa nie pozwalają normalnie żyć..?

Przytuliłbym i szczerze pogadał. Spróbował wskazać mu to, czego naprawdę szuka i liczyłbym na to, że w tym wszystkim, co sobie wymyśliłem w ramach planu przemiany jego życia, jest choćby jedna Boża myśl, którą odnalazłem, choćby jedno Boże słowo, które On pragnie mu powiedzieć moimi ustami. Resztę zostawiłbym Panu, On najlepiej zna miejsce i czas.

Amen! Dzięki serdeczne za wywiad!

__________________________________

Anatom rozpoczął właśnie przedsprzedaż swojej najnowszej płyty, mixtape'u pt. "ANATOMJA". Sprawdź i zamów: Zobacz

Więcej o Anatomie: Zobacz

__________________________________

Wywiad ukazał się w czasopiśmie "Wzrastanie". Zobacz więcej: Zobacz

CZYTAJ DALEJ

„Najświętsze Serce” - od piątku w polskich kinach

2020-02-25 11:12

[ TEMATY ]

film

duchowość

kino

Materiał prasowy

W najbliższy piątek, w zaledwie tydzień po światowej premierze, na ekrany polskich kin wejdzie fabularyzowany dokument zatytułowany „Najświętsze Serce”. To pierwszy w historii kina film o Najświętszym Sercu Jezusowym. Wyprodukowany w Hiszpanii obraz odkrywa przed widzem sedno kultu Najświętszego Serca Jezusowego, bez którego zrozumienie istoty wiary w Chrystusa staje się niemożliwe.

„Najświętsze Serce”, film, który tygodnik "Niedziela" objął swoim patronatem medialnym, opowiada historię pisarki, Lupe Valdes, która poszukuje inspiracji do książki i natrafia na tajemniczą historię sprzed lat. Wyrusza do Francji, miejsca tajemniczych objawień, gdzie w szklanej trumnie spoczywa nietknięte przez czas ciało wizjonerki, św. Małgorzaty Alacoque. 300 lat temu Jezus objawił jej swoje... Serce i przekazał 12 obietnic dla ludzi, którzy będą Je czcić.


Pisarka ulega fascynacji tą historią i podejmuje prywatne śledztwo. W jego trakcie spotyka świętych, papieży, ale i spiskowców, odkrywa cuda, a także zbrodnie. Wraz z bohaterką widz poznaje źródła i historię czci Najświętszego Serca Jezusa - kultu, który jak nic innego naznaczył ostatnie trzy wieki historii Kościoła.

Przebywa drogę od małej francuskiej miejscowości, w której zapłonęła iskra kultu, przez Watykan, gdzie papież poświęca całą ludzkość i świat Najświętszemu Sercu, po Łagiewniki, gdzie Jezus objawił, jak wielką miłością przepełnione jest Jego Serce. Dociera wreszcie do miejsc cudów eucharystycznych. To tam na Hostii zmaterializowały się cząstki Najświętszego Serca.

To pierwszy w historii kina film o Najświętszym Sercu Jezusowym. Do kin trafia w szczególnym okresie. W tym roku przypada 100. rocznica kanonizacji św. Małgorzaty Marii Alacoque oraz 100. rocznica zawierzenia losów naszej ojczyzny Najświętszemu Sercu Pana Jezusa. Miało to miejsce 27 lipca 1920 roku na Jasnej Górze w czasie, gdy bolszewicy stali u bram Warszawy. W związku z tym aktem oddania papież Benedykt XV przysłał list, w którym napisał: „Nic stosowniejszego nie mogliście podjąć celem naprawienia zła naszych czasów, jak ulegając zachętom papieskim ojczyznę Waszą poświęcić Najświętszemu Sercu Jezusowemu i Jego kult święty w narodzie rozszerzać coraz więcej i więcej”. Wcześniej, bo w 1899 roku papież Leon XIII poświęcił Najświętszemu Sercu całą ludzkość.

Do polskich kin film „Najświętsze Serce” wejdzie już w najbliższy piątek, 28 lutego. W zaledwie tydzień po jego światowej premierze. Grany będzie w wybranych kinach: Sieci Kin Studyjnych i Lokalnych, sieci Multikino, sieci Cinema 3D, sieci Helios oraz sieci Cinema - City. Filmowi towarzyszą konspekty katechez oraz materiały homiletyczne.

Więcej informacji można znaleźć na stronie internetowej: www.rafaelfilm.pl

CZYTAJ DALEJ

Książka papieża Franciszka o Janie Pawle II wkrótce w Polsce

2020-02-28 18:42

[ TEMATY ]

książka

papież Franciszek

św. Jan Paweł II

Grzegorz Gałązka

Książka papieża Franciszka „Św. Jan Paweł Wielki”, która kilka dni temu miała swoją premierę we Włoszech, już w kwietniu ukaże się w Polsce. Ojciec Święty wskazuje w niej na ciągłość swojego papiestwa z pontyfikatem św. Jana Pawła II.

W książce papież Franciszek odpowiada na pytania ks. Lugiego Marii Epicoco. Publikacja ukazała się z okazji 100. rocznicy urodzin Karola Wojtyły.

Franciszek dzieli się w niej wspomnieniami związanymi z papieżem-Polakiem oraz podkreśla, że nie możemy zmarnować spuścizny po św. Janie Pawle II. Tytuł książki bezpośrednio odnosi się do sposobu, w jaki papież Franciszek mówi o Wojtyle. – Dla mnie jest on wielki – podkreśla.

Papież Franciszek w rozmowie z ks. Epicoco odnosi się również do zagadnień dyskutowanych we współczesnym Kościele, czyli tematów kapłaństwa, celibatu oraz inkulturacji Ewangelii. Na konkretnych przykładach pokazuje jedność swojego pontyfikatu z pontyfikatem Jana Pawła II. Franciszek staje również w obronie Wojtyły, któremu zarzuca się zbyt odważną duchową interpretację historycznych wydarzeń.

„Myślę, że Jan Paweł II był człowiekiem Boga, człowiekiem modlitwy. Wystarczyło popatrzeć na niego, gdy się modlił, by zauważyć, jak potrafił całkowicie zanurzyć się w tajemnicy Boga. Ten, kto się modli, potrafi odczytywać wydarzenia zawsze w sposób transcendentny, nie zadowala się analizami samego rozumu” – mówi papież Franciszek w najnowszej książce.

Wywiad z papieżem Franciszkiem przeprowadził ks. Luigi Maria Epicoco, wykładowca filozofii na Papieskim Uniwersytecie Laterańskim oraz dziekan Wyższego Instytutu Nauk Religijnych (ISSR). Pomysł na stworzenie wywiadu powstał podczas jednej ze spontanicznych rozmów z Franciszkiem, w której papież podzielił się z nim swoimi wspomnieniami i refleksjami dot. postaci św. Jana Pawła II.

Książka „Św. Jan Paweł Wielki” ukaże się w Polsce nakładem Wydawnictwa Esprit w kwietniu.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję