Reklama

I odpocznijcie nieco...

2015-07-30 12:36

Ks. Adam Stachowicz
Edycja sandomierska 31/2015, str. 4-5

Ks. Adam Stachowicz

Kontynuujemy nasz wakacyjny cykl, w którym chcemy zachęcić Czytelników do aktywnego i poznawczego spędzania lata. Tym razem szlakami historii.

Historyczno-turystycznie

W odległości ok. 35 km od Sandomierza znajduje się miejscowość Baranów Sandomierski. Większość osób zapytana o to, z czym kojarzy się im ta miejscowość bez wątpliwości powie, że z zamkiem. Zespół Zamkowo-Parkowy w Baranowie Sandomierskim stanowi bowiem niezwykle charakterystyczny element nadwiślańskich równinnych okolic, pełnych rozległych łąk i pól uprawnych, urozmaiconych jedynie kępami drzew na niewielkich wyniosłościach, porozrzucanych na dawnych terenach zalewowych doliny Wisły. Od 1997 r. właścicielem całego Zespołu jest Agencja Rozwoju Przemysłu S.A. z siedzibą w Warszawie, dzięki której cały kompleks jest starannie utrzymany i licznie odwiedzany.

Baranów Sandomierski i okolice to nie tylko Zespół Zamkowo-Parkowy, ale również piękna świątynia parafialna, usypany nieopodal kopiec „Sursum Corda”, czy położona na ogromnym terenie zwałka, na której powstał swoisty rezerwat przyrody i różnego typu trasy turystyczne oraz wypoczynkowo-sportowe.

Reklama

Trochę historii

Dzieje Baranowa Sandomierskiego sięgają średniowiecza. Włości baranowskie w XIV i XV wieku stanowiły własność rodu Grzymalitów Baranowskich. Prawdopodobnie to oni w końcu średniowiecza postawili tu, w rozlewiskach Wisły, obronno-mieszkalną rezydencję murowaną.

Zamek, który obecnie widzimy, nazywany też „małym Wawelem”, dawna siedziba rodu Leszczyńskich, to światowej klasy zabytek. Został wzniesiony pod koniec XVI wieku. W początkach XVII wieku powstał dodatkowo zespół urządzeń obronnych. Zamek szczęśliwie omijały wszelkie zawieruchy wojenne. Z dział strzelano tu niezwykle rzadko i to głównie na wiwat. Szczęście opuściło zamek we wrześniu 1849 r., kiedy to pożar strawił praktycznie doszczętnie przebogate zbiory zamkowe, w tym bibliotekę, a mocno nadwyrężył samą budowlę. Nowy właściciel energicznie zabrał się do odnowienia rezydencji i założył park. Niestety, kolejny pożar w lipcu 1898 r., strawił znaczną część zamku. Niezrażony tym nowy dziedzic Dolański zdołał zabezpieczyć nadwątlone elementy zamku i przeprowadzić w latach 1900-07 jego odbudowę.

A teraz na zamek

Dziś zamek to wspaniale utrzymane muzeum. Trasa zwiedzania z przewodnikiem obejmuje: poznanie parku, arkadowego dziedzińca zamku, secesyjnej kaplicy zamkowej, historycznych wnętrz zamku i zbrojowni rycerskiej. Zespół Zamkowo-Parkowy to nie tylko miejsce do zwiedzania, to również cała infrastruktura wychodząca naprzeciw potrzebom współczesnego klienta. Jak podkreśla Dyrekcja kompleksu: – Nasz obiekt, otoczony 14-hektarowym parkiem z polem golfowym i hotelem zamkowym, jest wyśmienitym miejscem do organizacji konferencji, szkoleń i spotkań biznesowych. Do dyspozycji gości oddajemy wielofunkcyjne sale wyposażone w sprzęt konferencyjny. Sala szklana w hotelu, sala portretowa na zamku, sala bankietowa, galeria Tylmanowska, sala klubowa, salon zielony i purpurowy, a także budynek oranżerii w otoczeniu pola golfowego. W historycznych wnętrzach przyziemia zamku znajduje się restauracja „Magnacka”. Może przyjąć 120 gości. Oferujemy wyśmienitą kuchnię polską, przysmaki ze specjalnym uwzględnieniem potraw staropolskich i dworskich. Do dyspozycji przyjeżdżających oddany jest też hotel z 130 miejscami w 11 pokojach na zamku oraz 36 pokojach w przyległym hotelu zamkowym.

Poważniejszą sprawą są biesiady zamkowe, odbywające się w ciekawej aranżacji sal. – Gwarantujemy wieczór pełen niezapomnianych wrażeń. – przekonuje nas Dyrekcja i dodaje: – Oferujemy także wycieczki dla minimum 25-osobowych grup dzieci i młodzieży szkolnej z opiekunem, w których połączyliśmy atrakcje całego Zespołu Zamkowo-Parkowego. Wycieczka rozpoczyna się zwiedzaniem zamku wraz ze zbrojownią, a kończy na polu golfowym, gdzie uczniowie poznają zasady gry oraz przenoszą się w czasie i sami zamieniają w rycerzy – zachęcają do odwiedzin opiekunowie obiektu.

Świątynia

Mimo że główną atrakcją Baranowa Sandomierskiego jest z pewnością Zespół Zamkowo-Parkowy, to jednak warto w czasie wizyty w tych okolicach zobaczyć również i inne miejsca. Niewątpliwie jednym z nich jest świątynia parafialna. Początki parafii pw. Ścięcia św. Jana Chrzciciela sięgają XII wieku. Obecny kościół zbudowany został z fundacji właściciela zamku Jana Leszczyńskiego w latach 1604-07 w miejsce poprzedniego, drewnianego. Jak możemy wyczytać w krótkim opisie znajdującym się przy kościele, reprezentuje on: „Styl późno-renesansowy. Wnętrze prezbiterium i nawy posiadają sklepienia kolebkowe z lunetami, pokrytymi siecią dekoracyjnych żeber stiukowych. Na zewnątrz prezbiterium oszkarpowane. Wieża podzielona gzymsami na kilka kondygnacji. Dachy siodłowe. Hełmy wieży i wieżyczki na sygnaturkę kształtu barokowego. Polichromia wnętrza – secesyjna, dekoracyjno-figuralna, wykonana w 1934 r. przez grupę malarzy ze środowiska lwowskiego. Ołtarz główny został wykonany w 2008 r”.

W skład kompleksu parafialnego wchodzi również plebania i świetlica parafialna z miejscami noclegowymi.

Sursum Corda

Wyjeżdżając z Baranowa Sandomierskiego natrafiamy na oddaloną o cztery kilometry miejscowość Dymitrów Duży. Można tam zobaczyć specjalnie usypany kopiec o wysokości ponad 11 m i obwodzie 132 m. Ks. Andrzej Machowicz, proboszcz parafii w Baranowie Sandomierskim, wyjaśnia: – W miejscu, gdzie obecnie usypany jest kopiec znajdował się kościół św. Katarzyny Dziewicy, czyli już w XIII wieku istniała w Dymitrowie parafia. Kościółek jednak popadł w ruinę, a jego pozostałości pochłonęła woda po tym, gdy Wisła zmieniła koryto. Inicjatywa usypania kopca zrodziła się w 2000 r., a dzieło udało się zakończyć w 2009 r. wspólnym gminno-parafialnym sumptem. Plac religijno-patriotyczny „Sursum Corda” z kopcem, na którego szczycie usytuowana jest figura Matki Bożej Łaskawej wraz z godłem Polski widoczny jest z dużej odległości. Natomiast z jego szczytu rozciąga się przepiękny widok na Padew Narodową, Osiek, Domacany, Baranów Sandomierski. Widać nawet krzyż kościoła w Skopaniu.

Coś dla ciała

Jadąc w drugą stronę od Baranowa Sandomierskiego w kierunku mostu na Wiśle w Nagnajowie, natrafimy na posiarkową zwałkę. Rozległą górę o powierzchni 880 ha usypano z ziemi wybranej z kopalni odkrywkowej Machów koło Tarnobrzega. Na zwałce powstał swoisty rezerwat przyrody. Nakładem olbrzymich środków zrekultywowano teren, posadzono setki tysięcy drzew i krzewów, tworząc oczka wodne, szutrowe drogi i wielopoziomowe tarasy. Bardzo szybko tereny te opanowały dzikie zwierzęta, znajdując tu doskonałe warunki bytowania. Również osoby spragnione ciszy i kontaktu z przyrodą znajdą tu miejsce do odpoczynku.

Dzięki wsparciu instytucji unijnych udało się tu uruchomić trasy, które pomogą w aktywnym wypoczynku. O przeznaczeniu terenu informują tablice rozmieszczone w kilku miejscach, a opisujące np. ścieżki rowerowe, ciągi spacerowe oraz Nording Walking, trasy narciarstwa biegowego, które ulokowano na zwałowisku zewnętrznym kopalni siarki w miejscowościach Dąbrowica, Siedleszczany, Skopanie Wieś, Suchorzów. Wzdłuż trasy zostały również rozmieszczone wiaty, gdzie można odpocząć.

W celu zagospodarowania terenu powstał tu też wyciąg i stok narciarski z dwiema trasami o długości 350 m i 100 m. Całość terenu to głównie lasy i pola uprawne, dlatego nie brakuje tu różnego rodzaju zwierząt zamieszkujących leśne knieje. Mimo że właścicielem jest osoba prywatna, to z kompleksu można śmiało korzystać.

Tagi:
historia turystyka

Reklama

Kaplica, a może brama? – archeolodzy o Wzgórzu Lecha w Gnieźnie

2019-09-17 15:44

bgk / Gniezno (KAI)

Kończą się prace wykopaliskowe w ramach „Ekspedycji Palatium. Gniezno 2019”. Wykopaliska nie dały jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, gdzie znajdowało się książęce palatium, potwierdziły jednak znaczącą rolę Gniezna jako ośrodka władzy w okresie wczesnego średniowiecza.

Kruglov Oleg/fotolia.com

Jak informuje kierujący badaniami dr Tomasz Janiak, wyniki badań wykopaliskowych prowadzonych przy kościele pw. św. Jerzego w Gnieźnie przyniosły niezwykle interesujące efekty, choć na dzień dzisiejszy trudno powiedzieć, co archeolodzy faktycznie odsłonili. Przypuszczenia są trzy: fragment kaplicy, która stanowiła część palatium książęcego, pozostałości drugiego kościoła, który znajdował się w tym miejscu w początku XI wieku, w którym złożono relikwie Pięciu Braci Męczenników, albo pozostałości przedromańskiej bramy.

„Z najwcześniejszych reliktów odsłoniliśmy fragment narożnika budowli przedromańskiej. Datujemy ją na X lub pierwszą połowę XI w. Jest to zatem budowla przedromańska, jedna z najwcześniejszych budowli kamiennych w kraju. Trudno nam powiedzieć coś bliżej o funkcji tego obiektu. Może być to pozostałość aneksu/kaplicy stanowiącej część najwcześniejszego gnieźnieńskiego palatium. Być może jest to narożnik wolno stojącego kościoła – tego samego, w którym, jak mówią źródła pisane, złożono relikwie Pięciu Braci Męczenników. Być może funkcja tej budowli była jeszcze inna” – wyjaśnia dr Tomasz Janiak.

Jak dodaje, godna przemyślenia jest też hipoteza, że jest to przedromański zespół bramny prowadzącym do wnętrza członu książęcego grodu, gdzie znajdowała się siedziba władcy.

„Analogie do takich rozwiązań fortyfikacyjnych możemy odnaleźć na terenie cesarstwa niemieckiego, a konkretnie w rejonie Górnej Saksonii i Turyngii w okresie X-XI wieku w głównych grodach cesarskich (tzw. pfalzach), np. w Tilledzie, Werli, Pöhlde czy Grone koło Getyngi. Takie reprezentacyjne bramy budowano tylko w najważniejszych siedzibach władców tamtego czasu. A więc, jeśli rzeczywiście jest to brama, to mamy niepodważalny dowód na znaczenie Gniezna. Przedromańska, kamienna brama to unikat w Polsce. Nikłe relikty takiego założenia fortyfikacyjnego znane są jedynie z Wawelu” – mówi archeolog.

Warto podkreślić, że w kierunku północnym badacze natrafili na młodszą fazę omawianej konstrukcji. Jest to kamienny fundament, najprawdopodobniej z końca XI wieku.

„Możemy przypuszczać – niestety, z powodów specyfiki tego terenu dla badań archeologicznych, na chwilę obecną są to wszystko tylko hipotezy – że mamy do czynienia z drugą fazą gnieźnieńskiej bramy (lub palatium). Do jej budowy użyto budulca pochodzącego z wcześniej rozebranej (zniszczonej?) konstrukcji kamiennej, której pozostałość stanowi wspomniany wyżej narożnik. Z kolei na południe od tego najwcześniejszego reliktu natrafiliśmy na rumosz – wysypisko kamieni i zaprawy z okresu wczesnego średniowiecza, pochodzących z rozbiórki wzmiankowanej przedromańskiej budowli kamiennej” – tłumaczy dr Janiak.

W wykopie odsłonięto także fragment muru ceglanego wzniesionego w XVI wieku z polecenia arcybiskupa Jana Łaskiego. Okalał on niegdysiejszy cmentarz przy kościele św. Jerzego. Ponadto odnaleziono ślady późniejszych XX-wiecznych konstrukcji. Niestety teren ten był wielokrotnie niwelowany, przez co natrafienie na jednoznaczny ślad dużej budowli jest niemożliwe.

Czy zatem można powiedzieć jednoznacznie o odkryciu gnieźnieńskiego palatium? Taki był bowiem główny cel prowadzonych wykopalisk.

„Jednoznacznie nie – odpowiada Tomasz Janiak. – Ten najstarszy relikt może nim być, ale nie musi. Jak wspomniałem wcześniej, może to być także relikt kościoła, choć na dzień dzisiejszy najwięcej danych wskazuje na to, że mamy do czynienia z unikatowym w skali kraju przedromańskim zespołem bramnym. Warto zwrócić uwagę, że w grę wchodzi również młodsza faza obiektu, który możemy wiązać z późniejszą budowlą fortyfikacyjną i rezydencjonalną z końca XI wieku”.

Zdaniem kierownika wykopalisk odkrycia bez wątpienia stanowią jednak ważny argument przemawiający za szczególną rolą Gniezna w okresie początków państwowości polskiej.

„Pozostałości konstrukcji kamiennych z tego okresu nie mamy wiele i każda nowo odkryta jest swoistą sensacją archeologiczną. W tym przypadku mamy na pewno do czynienia z dwiema konstrukcjami, pierwszą z przełomu X/XI wieku i drugą z końca XI wieku. W przypadku obu nie wykluczamy tego, iż były one pozostałościami szeroko rozumianej rezydencji władców – choć w toku badań wynikły inne możliwości interpretacji” – stwierdza dr Janiak dopowiadając, że wzorce czerpano z terenu cesarstwa niemieckiego, a więc kopiowano najlepsze ówczesne rozwiązania.

„Co mogłoby to oznaczać? Gniezno spełniało rolę jednego z najważniejszych ośrodków grodowych w okresie pierwszej monarchii i bardzo ważnego ośrodka grodowego nie tylko w dobie panowania pierwszych historycznych Piastów, ale również w czasie, gdy znaczenie Wielkopolski jako centrum państwa spadło kosztem innych dzielnic” – tłumaczy dr Janiak. Zapowiada też, że badania będą kontynuowane. Po zabezpieczeniu reliktów ruszą prace laboratoryjne i gabinetowe. Archeolodzy planują również, po otrzymaniu koniecznych pozwoleń, przeprowadzić badania pod posadzką kościoła św. Jerzego w czasie, gdy będzie on remontowany. Tam bowiem kryje się ostateczna odpowiedź na pytanie o gnieźnieńskie palatium.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Paradyż: Rozpoczął się I Kongres Trzeźwości Ziem Zachodnim Polski

2019-09-20 11:58

Kamil Krasowski

"Trzeźwość Narodu to wielkie zadanie; w naszych wysiłkach błogosław nam, Panie" - tymi słowami Hymnu Kongresu rozpoczął się I Kongres Trzeźwości Ziem Zachodnich Polski pod hasłem "Odpowiedzialność rodziny, Kościoła, państwa i samorządu". Jego obrady odbywają się 20 września w Wyższym Seminarium Duchownym w Gościkowie-Paradyżu.

Karolina Krasowska
W czasie Mszy św. inaugurującej Kongres w kościele seminaryjnym

I Konkres Trzeźwości Narodu Ziem Zachodnich Polski rozpoczął się od Mszy św. w kościele seminaryjnym. Przewodniczył jej bp Tadeusz Lityński, zaś homilię wygłosił abp Tadeusz Bronakowski, przewodniczący Zespołu KEP ds. Apostolstwa Trzeźwości i Osób Uzależnionych. W obradach uczestniczą biskupi, kapłani, przedstawiciele władz państwowych i samorządowych, członkowie stowarzyszeń i organizacji oraz członkowie Ruchu Społecznego "Ku Trzeźwości Narodu" Ziem Zachodnich Polski, który jest organizatorem Kongresu.

Bp Tadeusz Lityński zwracając się do uczestników Kongresu, zwrócił uwagę na pracę i wielki wysiłek w staraniach o trzeźwość Narodu. - Wysiłek, jeśli ma być zwieńczony sukcesem wymaga modlitwy, ufności i zawierzenia Bogu, pracy organizacyjnej, także w dziedzinie prawnej, ale myślę, że najważniejszym jest wychowanie - podkreślił w czasie Eucharystii bp Lityński.

Zobacz zdjęcia: I Kongres Trzeźwości Ziem Zachodnich Polski w Wyższym Seminarium Duchownym w Gościkowie-Paradyżu

- Dzisiaj stajemy przed wyborem: szczęście albo nieszczęście, zdrowie albo choroba, radość albo smutek, szczęście rodziny albo jej kryzys. U źródeł tego wszystkiego niejednokrotnie jest alkohol - tak mówią statystyki. Dlatego chcemy dzisiaj powiedzieć jak ten problem, także w wymiarze duszpasterskiej działalności apostolatu trzeźwości, rozwinąć - dodał Pasterz Diecezji.

W obradach uczestniczą osoby, które współpracują z osobami uzależnionymi od alkoholu. Wśród nich Anna Lederman. - Uważam, że w Polsce od lat są dobre programy leczenia, ale brakuje działania na rzecz ograniczenia picia. Programy terapeutyczne nie rozwiązują problemu osób, które nadużywają alkoholu lub są zagrożone piciem - i to jest powód dla którego przyjechałam ja i kilka osób pracujących razem ze mną - powiedziała terapeutka uzależnień.

Augustyn Wiernicki, wiceprezes Ruchu Społecznego "Ku Trzeźwości Narodu" Ziem Zachodnich Polski : - Dzisiaj po alkohol sięgają 10- i 12- latkowie. Nasze sklepy są na to przygotowane, więc widzimy, że problem zamiast się zmniejszać, cały czas się zwiększa. Co roku przybywa nam statystycznie ilość alkoholu, który wypijamy. Niestety Naród nie dojdzie do dobrobytu, jeśli nie postawimy w pewnym momencie bariery - mówi współorganizator Kongresu.

W czasie obrad przez poszczególnych gości są poruszane następujące tematy:

"Czy Ustawa O Wychowaniu w Trzeźwości i Przeciwdziałaniu Alkoholizmowi daje nadzieję na ograniczenie spożycia alkoholu. Analiza prawna" – mec. Jerzy Kwaśniewski, prezes Zarządu Instytutu na rzecz Kultury Prawnej Ordo luris 

"Jak chronić dzieci i młodzież przed uzależnieniami?" - ks. dr Marek Dziewiecki, członek Zespołu KEP ds. Apostolstwa Trzeźwości i Osób Uzależnionych

"Trzeźwość a wolność. Wymiar społeczny i indywidualny" – prof. dr hab. Grzegorz Kucharczyk, Instytut Historii PAN, Akademia im. Jakuba z Paradyża w Gorzowie Wielkopolskim 

"Model obniżenia spożycia alkoholu w świetle analiz polskich i zagranicznych. Propozycje dokumentów kongresowych" – Augustyn Wiernicki, wiceprezes Ruchu Społecznego „Ku Trzeźwości Narodu" Ziem Zachodnich Polski


CZYTAJ DALEJ

Reklama

Głogów: projekt #SpołecznieOdpowiedzialni

2019-09-20 20:11

Marek Staroń

Jak jeździć bezpiecznie? Na to i inne pytania odpowiadali sobie uczniowie czterech głogowskich szkół w ramach realizacji projektu #SpołecznieOdpowiedzialni. Przez dwa dni blisko czterysta osób dowiedziało się o najczęstszych błędach, jakie popełniają kierowcy na sześciu skrzyżowaniach w Głogowie.

Marek Staroń

Prelekcje w Zespole Szkół Samochodowych i Budowlanych, Zespole Szkół Ekonomicznych, Zespole Szkół Politechnicznych oraz Zespole Szkół Przyrodniczych i Branżowych poprowadził pan Władysław Drozd – były wieloletni instruktor nauki jazdy, egzaminator, autor wielu publikacji z zakresu bezpieczeństwa w ruchu drogowym oraz były Prezes Krajowego Towarzystwa Egzaminatorów.

Wszyscy uczestnicy spotkań otrzymali broszury z omówieniem lokalizacji miejsc niebezpiecznych, a dodatkowo szkoły zostały wyposażone w podręczniki z zakresu zachowania w ruchu drogowym. Zdecydowana większość uczniów jest mieszkańcami Głogowa, więc dobrze znali omawiane lokalizacje. Wśród słuchaczy byli zarówno kierowcy jak i osoby, które dopiero przystąpią do egzaminu. - Dowiedzieliśmy się tutaj wielu nowych rzeczy. Na pewno przydadzą się na egzaminie – mówili uczniowie. W wychowaniu młodego kierowcy ważne jest nie tylko poprawienie błędów, ale przede wszystkim profilaktyka, czyli zapobieganie im. Inicjatywa ma na celu zwrócenie uwagi na zachowania w ruchu drogowym, ale także przygotowanie młodych ludzi do zachowań, które uchronią ich przed negatywnymi konsekwencjami.

Ponadto 19 września w Zespole Szkół Samochodowych i Budowlanych im. Leonarda da Vinci w Głogowie odbyła się konferencja prasowa poświęcona projektowi pn. „Bezpiecznie i odpowiedzialnie”.

W konferencji wzięli udział:

– dyrektor Zespołu Szkół Samochodowych i Budowlanych – Sylwia Chodor,

– dr inż. Władysław Drozd,

– Marek Rychlik – lider grupy inicjatywnej projektu “Bezpiecznie i odpowiedzialnie”

Młodzieżowa Agencja Informacyjna MAIKA objęła patronatem medialnym tę inicjatywę.

Niniejszy projekt pod tytułem Bezpiecznie i odpowiedzialnie przygotowany został w ramach projektu pod nazwą: #SpołecznieOdpowiedzialni, realizowanego przez Fundację „KATOLICKA INICJATYWA BERIT”, który dotyczy wsparcia grup nieformalnych i samopomocowych oraz młodych organizacji pozarządowych, działających na terenie województwa dolnośląskiego.

„Projekt #SpołecznieOdpowiedzialni finansowany jest ze środków Programu Fundusz Inicjatyw Obywatelskich realizowanego przez Narodowy Instytut Wolności – Centrum Rozwoju Społeczeństwa Obywatelskiego”.

W ramach projektu powstał także film edukacyjny na temat bezpiecznego i odpowiedzialnego poruszania się na drodze:

https://maika.pl/jak-jezdzic-bezpiecznie/

Zobacz zdjęcia: Głogów: projekt #SpołecznieOdpowiedzialni (wrzesień 2019)
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem