Reklama

Święci i błogosławieni

Konsekracja w ujęciu kolbiańskim

Niedziela Ogólnopolska 32/2015, str. 30

[ TEMATY ]

św. Maksymilian Kolbe

Archiwum Ojców Franciszkanów w Niepokalanowie

Nawrócenie, uświęcenie, poświęcenie się Najświętszej Maryi Pannie, ubóstwienie – to kolejne etapy konsekracji wg św. Maksymiliana Marii Kolbego

Nawrócenie, uświęcenie, poświęcenie się Najświętszej Maryi Pannie, ubóstwienie –
to kolejne etapy konsekracji wg św. Maksymiliana Marii Kolbego

Św. Maksymilian nie używał pojęcia „konsekracja”. Mówił i pisał o „poświęceniu”, „uświęceniu”, „ubóstwieniu”. Doskonale wyraził, czym jest konsekracja w „initium” znanego stwierdzenia: „Totus primo Deo” – Najpierw cały dla Boga. Św. Maksymilian konsekrację ujmował całościowo – w szerokim sensie, nie zawężając jej do życia zakonnego. Konsekracja wynika bowiem z daru chrztu św. Swoją „teorię” na ten temat wyłożył w bardzo krótkim dokumencie – w „Dyplomiku MI”, w którym określił kolejne stopnie „poświęcenia” (konsekracji). Konsekracja nie jest aktem jednorazowym, lecz permanentnym procesem stawania się Bożym: stawania się Niepokalanej. Konsekrowany to człowiek zdążający do Boga – przez Niepokalaną – aż do zatracenia samego siebie; do stania się „Jej bezgranicznie, nieodwołalnie, na zawsze (...) jakby Nią samą”. Taki jest ideał Rycerstwa Niepokalanej (MI).

W „Dyplomiku MI” o. Kolbe kładzie silny nacisk na nawracanie, które stanowi jeden z głównych celów Rycerstwa Niepokalanej oraz jeden z głównych aspektów poświęcenia się Bogu – przez Niepokalaną. Nie ma konsekracji bez nawrócenia. W rozumieniu chrześcijańskim oznacza to zawrócenie z „szerokiej drogi” tego świata, wyrwanie się z „niewoli ziemi egipskiej”, czyli radykalną zmianę swojego życia i ofiarowanie go Bogu. „Metanoia oznacza zatem nie tylko zerwanie z grzechem – Niepokalana ich nie popełniła – ale przede wszystkim zwrócenie się ku Bogu na sposób Niepokalanej, poprzez całkowite zawierzenie siebie, przez nieustanne «fiat»”. Takie nawrócenie dokonuje się we wnętrzu człowieka.

Drugim etapem konsekracji człowieka w ujęciu kolbiańskim jest uświęcenie. Jeśli nawrócenie niesie ze sobą aspekt negatywny (nie będę grzeszył), to uświęcenie jest pozytywne (będę święty). Ono także zostało wpisane w „Dyplomik” jako jeden z głównych celów MI. Rozwija je zacytowane już stwierdzenie: „Totus primo sibi et sic totus omnibus ex superabundantia”, czyli: Najpierw cały dla Boga, a potem z owego „przepełnienia” Bogiem – cały dla wszystkich. Św. Maksymilian nieustannie postulował: „Rycerstwo niech przesiąknie wszystko i w duchu zdrowym uleczy, wzmocni i rozwinie dla większej chwały Bożej przez Niepokalaną i dla dobra ludzkości”.

Reklama

Werbalną ekspozycją konsekracji jest „Akt Poświęcenia się NMP”; stanowi on swoiste „vademecum”. Św. Maksymilian zwraca się do Niepokalanej z modlitwą-prośbą, błagając Ją, aby go „całego i zupełnie za rzecz i własność swoją przyjąć raczyła i uczyniła (...) wraz ze wszystkimi władzami duszy i ciała, z całym (...) życiem, śmiercią i wiecznością”, cokolwiek Jej się podoba, aby „w Jej niepokalanych i najmiłościwszych rękach stał się użytecznym narzędziem do zaszczepienia i jak najsilniejszego wzrostu Jej chwały w tylu zbłąkanych i obojętnych duszach, a w ten sposób do jak największego rozszerzenia błogiego Królestwa Najświętszego Serca Jezusowego” i dodaje: „Albowiem, gdzie Ty wejdziesz, tam łaskę nawrócenia i uświęcenia wypraszasz”.

Konsekracja życia oznacza zatem całkowite „zatopienie się” w konsekracji Maryi, z Jej nieodwołalnym „fiat”, które swoją moc czerpie z posłuszeństwa Syna Człowieczego. Dla św. Maksymiliana Niepokalana jest doskonałym obrazem poświęcenia: cała piękna i cała święta. Konsekrowana. Niewiasta z Apokalipsy. Żywa Ikona Stwórcy. Dzięki Niej, „odnowiwszy obraz zbrukany w jego dawnej godności, Słowo zjednoczyło go z Bożym Pięknem” (Paul Evdokimov).

Metanoia, uświęcenie i poświęcenie się Niepokalanej prowadzą na szczyt konsekracji, którym jest ubóstwienie. Oznacza ono w istocie „niebo” w duszy ludzkiej już tu, na ziemi. Według św. Maksymiliana, ubóstwienie tego rodzaju możliwe jest w Niepokalanej i przez Niepokalaną. Ubóstwienie osiąga się przez bezgraniczne oddanie się Niepokalanej, stanie się Jej narzędziem; więcej nawet – Nią samą: „pełną łaski”, w pełni konsekrowaną. „To najistotniejszy warunek” – podkreśla o. Kolbe. Bo „o tyle będzie Ona działała przez nich, o ile będą Jej. Więc nic nie może pozostać z nich. Muszą być bezgranicznie Jej”. Kiedy już niczego z nich nie będzie w nich, wtedy ich dusze dostąpią stanu ubóstwienia.

Reklama

Ubóstwienie to zamierzone apogeum rozwoju duchowego człowieka i główny cel MI, którego istota jest bardziej wewnętrzna (MI 1, MI ja) niż zewnętrzna. O. Kolbe z rezerwą odnosił się do tworzenia kół MI (MI 2) oraz „administracji” okołorycerskiej, zalecając, aby „za to MI 1 rozwijać”.

Wspomniane cztery wymiary życia duchowego – nawrócenie, uświęcenie, poświęcenie się Najświętszej Maryi Pannie, ubóstwienie – składają się na w miarę kompletny opis istoty życia konsekrowanego, wynikającego z sakramentu chrztu św., a propagowanego przez o. Maksymiliana.

2015-08-05 08:56

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Obrońca prawdy

Niedziela bielsko-żywiecka 42/2021, str. I

[ TEMATY ]

Oświęcim

św. Maksymilian Kolbe

Robert Karp

Delegacja w drodze do celi śmierci

Delegacja w drodze do celi śmierci

Święty Maksymilian w swojej decyzji oddania życia za współwięźnia okazał się obrońcą prawdy o godności człowieka – powiedział bp Piotr Greger w oświęcimskim kościele dedykowanym męczennikowi.

Pomocniczy biskup naszej diecezji 3 października przewodniczył dorocznym uroczystościom upamiętniającym kanonizację o. Kolbego. Uczczenie patrona diecezji bielsko-żywieckiej rozpoczęło się wizytą w Muzeum Auschwitz-Birkenau. Delegacja złożona z duchownych, parafian i przedstawicieli muzeum przeszła przez bramę z napisem: „Arbeit Macht Frei”. Modlono się w celi bloku 11, w której śmiercią męczeńską zginął franciszkanin z Niepokalanowa.

CZYTAJ DALEJ

Jezus chce się dziś z Tobą spotkać i powiedzieć Ci pełne otuchy słowa!

2023-01-07 15:07

[ TEMATY ]

homilia

rozważania

Karol Porwich/Niedziela

Rozważania do Ewangelii Mt 5, 13-16.

Niedziela, 5 lutego 2023

CZYTAJ DALEJ

Leon Knabit OSB: Są ludzie, którzy wszystko wiedzą lepiej…

2023-02-06 08:35

[ TEMATY ]

o. Leon Knabit

Robert Krawczyk

Wciąż musimy się uczyć. Od małego dziecka. Najpierw uczymy się chodzić i podstawowych zasad higieny. Uczymy się mówić, nazywać rzeczy i wyrażać swoje stany uczuciowe. Przedszkole uczy kontaktów w grupie i wprowadza w wiedzę, którą otrzymuje się na kolejnych stopniach nauczania. Dochodzą jeszcze języki obce i nauka zawodu.

Ile to ludzi pracowało, aby nas czegokolwiek nauczyć. Począwszy od rodziców aż po wychowawców i nauczycieli różnych stopni. Nie zawsze o wszystkich pamiętamy i okazujemy im należną wdzięczność… Natomiast trzeba zdecydowanie mówić NIE wszystkim, którzy uczą złych rzeczy, jak kłamstwa, kradzieży czy niezgodnych z etyką zachowań seksualnych. A potem już i my sami, niezależnie od tego co robimy, stajemy się nauczycielami w szerszym tego słowa znaczeniu. Wokoło nas jest tyle ludzi, którzy czegoś nie umieją. Obowiązkiem wdzięczności względem tych, którzy nas uczyli, jest pouczyć ich, przez co pomagamy im w życiu. Trzeba jednak unikać wtrącania się zawsze i we wszystko. Są ludzie, którzy wszystko wiedzą lepiej i dlatego czują się upoważnieni do poprawiania każdego i zwracania mu uwagi. Tacy są utrapieniem otoczenia. Druga skrajność to obojętność względem tych, którzy czegoś nie potrafią, a czasem wręcz irytacja: „powinien to wiedzieć!”. Powinien, ale nie wie, więc poucz go cierpliwie. W ten sposób wnosi się w otoczenie pokój i dobro, którego tak dziś brakuje. A Pan Jezus, który widzi nasze uczynki, powie nam kiedyś: „byłem nieumiejętnym, a pouczyliście Mnie”.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję