Reklama

Wiatr opatrzności

2015-08-12 08:31

Mateusz Wyrwich
Niedziela Ogólnopolska 33/2015, str. 36-37

Mateusz Wyrwich
Na planie filmu „Smoleńsk”, Anna Malinowska z ZHR, w kwietniu 2010 r. uczestniczka wydarzeń, dziś statystka

Wietrzne popołudnie drugiej dekady czerwca. Przed Pałacem Prezydenckim znów płoną znicze. Stoi drewniany krzyż. Wokół niego krząta się mnóstwo harcerzy i mieszkańców stolicy. Zapalają lampki, kładą kwiaty – pojedyncze lub wiązanki. Sceny jak z 10 kwietnia 2010 r.

Obrazy są tak bardzo naturalne, że niczym wehikuł czasu błyskawicznie przenoszą 5 lat wstecz. Tym razem to jednak tylko scenografia. Antoni Krauze po dwóch latach zakończył zdjęcia do filmu „Smoleńsk” – filmu, który stał się misją. Kiedy bowiem przed laty powiedział na łamach „Naszego Dziennika”, że zamierza podjąć się realizacji filmu o Smoleńsku, ludzie z całego świata zaczęli przysyłać pieniądze. Odmówiono mu państwowej dotacji. Większość funduszy, ponad 6,5 mln zł, otrzymał od prywatnych darczyńców. Tu, na Krakowskim Przedmieściu, Krauze nakręcił w kwietniu 2013 r. pierwsze zdjęcia. I tu, po blisko 2,5 roku, je kończy. Teraz to tylko ostatnie ujęcia, jednak ważne jako tzw. dokrętki. W poprzednich miesiącach, choć reżyser dostał od miasta zgodę na zdjęcia, nie mógł ich realizować przed Pałacem Prezydenckim. Nie wyrażono na nie zgody. Jak powiedziano: żeby nie zakłócać kampanii wyborczej.

Kilkudziesięcioosobowa ekipa, od asystentów począwszy, a na reżyserze skończywszy, zna się od lat. Antoni Krauze z większością tych osób wspólnie realizował wybitne dzieło, jakim był film „Czarny czwartek”. Jednak kilkoro członków ekipy odmówiło reżyserowi współpracy przy filmie „Smoleńsk”. Okazało się bowiem, że do jego realizacji potrzebna jest dziś... odwaga. Reżyserowi odmówił więc „stary” operator. Odważnie zastąpił go jednak Michał Pakulski – zdobywca I nagrody w 2012 r. na festiwalu Camerimage za najlepsze zdjęcia do filmu „Zabić bobra”. Pracy z Krauzem nie podjął się też „stary” montażysta, ale z materiałem filmowym znakomicie poradził sobie Miłosz Janiec.

Nie potrzeba rozkazów

I znów Krakowskie Przedmieście – krzyż, kwiaty, znicze przed Pałacem Prezydenckim. Dziesiątki powtarzanych ujęć. Żmudnych, niemal statycznych. Niczym w zwolnionym tempie. Nieostrych, bo przez chmurę czarnego dymu ze zniczy. 3 dni ujęć, dziennych i nocnych. Zdjęcia ze statystami, również dynamiczne sceny wrogich zachowań, które miały miejsce w 2010 r. wobec krzyża oraz ludzi składających hołd parze prezydenckiej i 94 innym osobom poległym pod Smoleńskiem. Także scena przedstawiająca gaszenie przez straż miejską zniczy i wywożenie śmieciarką.

Reklama

– Przypatruję się realizacji filmu od samego początku. Dla mnie będzie on swego rodzaju świadectwem o tamtym czasie. Mam wielkie zaufanie do p. Antoniego Krauzego po jego dziele, jakim był film o Grudniu 1970 r. – mówi statysta z tłumu Wojciech Piasecki. Na co dzień zawodowy kierowca po maturze i niedokończonym fakultecie z socjologii, jak mówi o sobie. Był na Krakowskim Przedmieściu przed 5 laty. Kiedy dowiedział się, co wydarzyło się 10 kwietnia w Smoleńsku, przyszedł tu od razu. Pierwszego dnia stał przez kilka godzin. Nieruchomo wpatrując się w płonące światła zniczy, od czasu do czasu myślał tylko, że ogień był tym ostatnim obrazem, który mogli widzieć pasażerowie prezydenckiego samolotu. Następnego dnia znów przyszedł. Nie mógł się pozbierać. Popadł w swego rodzaju stupor. – Obudziłem się dopiero przy trumnie Prezydenta i jego Małżonki w wielkiej kolejce Polaków, którzy oddawali im hołd w Pałacu Prezydenckim – mówi 30-latek. – Wówczas i na pogrzebie pary prezydenckiej uświadomiłem sobie, że o taki stupor chodziło zamachowcom. Sądzę, że na tym zależało Rosjanom, żeby kolejny raz zniewolić polskie społeczeństwo. Bo co do tego, że to nie był wypadek, a zamach, nie mam najmniejszej wątpliwości. Chodzę na comiesięczne Msze św. w katedrze. Jeśli nie jestem w Warszawie, to gdzieś w kraju. Zawsze, nawet w najmniejszej miejscowości, księża każdego dziesiątego odprawiają Mszę św. za poległych pod Smoleńskiem. Tak, mówię poległych, bo tak to widzę. Oni zginęli w dalszym ciągu walki z rosyjskim imperializmem – dodaje Wojciech i wyznaje: – Byłem taki sobie letni katolik. Do „czasu Smoleńska”. Potem zaczął się mój powrót do Boga.

Rolę ważnej statystki, bo reprezentującej harcerstwo, odgrywa Anna Malinowska – absolwentka prawa i studiów dziennikarskich, harcmistrzyni Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej. Również była obecna na Krakowskim Przedmieściu przed 5 laty. Dziś przewodzi grupie harcerzy z różnych hufców odtwarzających tamte wydarzenia. – Jestem w harcerstwie już 20 lat i zawsze było tak, że byliśmy tam, gdzie istniała taka potrzeba – mówi harcmistrzyni. – Podczas powodzi, kataklizmów czy innych ważnych wydarzeń w życiu naszej ojczyzny. Nie potrzeba było żadnych rozkazów, żadnych ogłoszeń na stronach internetowych czy portalach społecznościowych. Kiedy wydarzyła się nasza narodowa tragedia w Smoleńsku, znaleźliśmy się tu w błyskawicznym tempie. Harcerze z całej Polski. Ja sama, choć mieszkam w Radomiu, też szybko przyjechałam, bo mundur zawsze jest przygotowany w szafie. Byłam wtedy, więc jestem i dzisiaj. Dla mnie to była, to jest służba. I jest ona dla mnie pewną formą modlitwy. Już nie mogę pomóc tym, którzy odeszli, ale mogłam i mogę pomóc tym, którzy chcą tu być.

96 świateł

Na tle tłumu statystów – trójka filmowych bohaterów. Beata Fido, wybitna aktorka, przez lata grająca z powodzeniem i nagradzana za kreacje na deskach amerykańskich teatrów. W filmie – w głównej roli dziennikarki Niny. Jej matkę zagrała inna znakomita artystka – Halina Łabonarska. Dziś, jak wiele razy wcześniej, prywatnie stojąca z różańcem pod krzyżem. – Zapalałam tu z synami jedne z pierwszych świateł 10 kwietnia – wspomina aktorka. – Krzyż ze świateł ułożono spontanicznie. Jak w stanie wojennym. Dzisiaj w tej scenie odmawiam modlitwę. I widzę w oddali moją filmową córkę Ninę. Nie mam dialogu z aktorami, prowadzę go z tymi, którzy odeszli, i z Panem Bogiem. To dzisiejsze spotkanie podczas kręcenia filmu jest bardzo znamienne, bo wiatr, który wieje, potwierdza, że Duch Święty jest tu obecny. I w historii ten wiatr jest bardzo owocny, bo przynosi zmiany. Już je mamy i myślę, że przed Pałacem Prezydenckim niebawem będzie mógł powstać pomnik poświęcony ofiarom tragedii smoleńskiej. Tych 96 wznoszących się do nieba świateł. – Dla mnie jest to bardzo osobisty film. Nauczyłem się podczas jego realizacji, że za wszystkim stoi Opatrzność, bo nie mam żadnego racjonalnego wytłumaczenia tego, że ten film udało się jednak zrealizować. Że udało się skompletować ekipę. Że udało nam się zebrać ¾ budżetu – mówi Antoni Krauze. – Nic nie zapowiadało, że będę realizował ten film. Kolejno odmawiali mi liczni współpracownicy, nawet tacy, których uważałem za przyjaciół. Mam też wiele przykładów na to, że to, co działo się podczas realizacji tego filmu, było wyłącznie zasługą Opatrzności. Wierzę w Boga, więc nie mam wątpliwości, że to za Jego przyczyną. Inni tłumaczą to może jakimś przypadkiem, ja natomiast mam wystarczającą ilość dowodów, żebym ośmielał się mówić, iż nad tym filmem, nad tym przedsięwzięciem zwanym „Smoleńsk” czuwał i czuwa Pan Bóg. Wiem, że ten film zostanie do końca zrealizowany. I że to nie jest moją zasługą.

Tagi:
film sztuka

Reklama

Krzysztof Zanussi kończy 80 lat

2019-06-17 14:09

culture.pl, tk / Warszawa (KAI)

Krzysztof Zanussi, wybitny reżyser filmowy i teatralny, a także scenarzysta, producent i eseista obchodzi dziś 80 urodziny. Jest twórcą takich filmów jak „Iluminacja”, „Barwy ochronne” czy „Spirala”. Wyreżyserował też film „Z dalekiego kraju”, w którym przybliżał światu postać, wybranego na papieża, Karola Wojtyły.

Paweł Skraba/REPORTER/East News

W swoich dziełach reżyser porusza odwieczne problemy: miłości, śmierci, szczęścia i sumienia, przyglądając się, jak objawiają się one w dzisiejszym świecie.

Oprócz twórczości filmowej, Zanussi zajmuje się także działalnością pedagogiczną i reżyserią teatralną. Wykładał m.in. w PWSFTViT w Łodzi, National Film School w Wielkiej Brytanii i w Danii, w Kopenhadze. Reżyseruje w teatrach w Mediolanie, Palermo, Rzymie, Paryżu, Lozannie, Bonn, Bazylei, Krakowie, Poznaniu i Warszawie.

Krzysztof Zanussi urodził się 17 czerwca 1939 roku w Warszawie. W 1959 roku został absolwentem fizyki na Uniwersytecie Warszawskim, a w 1962 roku filozofii na Uniwersytecie Jagiellońskim. W roku 1966 ukończył studia reżyserskie w Państwowej Wyższej Szkole Filmowej Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi. Działał w amatorskim ruchu filmowym.

W latach 1971-1983 był wiceprezesem Stowarzyszenia Filmowców Polskich, a w latach 1975-1977 przewodniczący Rady Polskiej Federacji Dyskusyjnych Klubów Filmowych. Od 1980 roku jest kierownikiem artystycznym zespołu, a następnie dyrektorem Studia Filmowego "Tor” Przez wiele lat był konsultantem Papieskiej Rady ds. Kultury. Jest członkiem wielu krajowych i zagranicznych gremiów artystycznych, m.in. Europejskiej Akademii Filmowej, Papieskiej Akademii Sztuk Pięknych i Literatury, Polskiego PEN-Clubu i Stowarzyszenia Pisarzy. Jest profesorem Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach (tytuł profesorski od 1992).

Najbardziej znaczącym okresem w twórczości Zanussiego jest dekada lat siedemdziesiątych – czytamy na portalu culture.pl. Wtedy powstały tak znane filmy, jak "Życie rodzinne", "Za ścianą", "Iluminacja", "Barwy ochronne" czy "Spirala". Wtedy też został wykreowany specyficzny bohater filmów Zanussiego - człowiek postawiony przed wyborem między wartościami a pokusą ich odrzucenia. Probierzem jest jego moralna wrażliwość wyrażająca się kompromisem pomiędzy sferą marzeń o indywidualnej wolności a życiową praktyką, która tę wolność dobrowolnie ogranicza. Ważne w jego twórczości jest także problem relacji pomiędzy religią a nauką.

Tym wątkom pozostaje wierny także w najnowszych dziełach. W filmie „Obce ciało” z 2014. r. porusza aktualny temat miejsca Boga w przestrzeni publicznej. Wnikliwie obserwuje podział Polski na katolicką i laicką, stawiając swojego bohatera wobec dwóch skrajnie różnych światopoglądów.

Z kolei ubiegłoroczny „Eter” to próba reinterpretacji mitu Fausta. Film opowiada historię wojskowego lekarza, który prowadzi eksperymenty medyczne na początku XX wieku by zyskać władzę nad ludźmi.

Warto wspomnieć, że w 1981 r. Krzysztof Zanussi wyreżyserował film „Z dalekiego kraju” przybliżający światu postać Karola Wojtyły oraz realia, w których dorastał i żył późniejszy papież Jan Paweł II. Natomiast na podstawie dramatu Karola Wojtyły „Brat naszego Boga”, w 1997 r. nakręcił w polsko-włosko-niemieckiej koprodukcji film ze Scottem Wilsonem (Brat Albert) i Wojciechem Pszoniakiem.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Wiedeń: skandaliczne zachowanie austriackich piłkarek powodem odwołania meczu z reprezentacją Watykanu

2019-06-22 21:27

ts (KAI) / Wiedeń

W Wiedniu miał się odbyć dziś mecz piłki nożnej kobiet, w którym po raz pierwszy za granicą miała zagrać reprezentacja Watykanu. Niestety, mecz nie doszedł do skutku ze względu na skandaliczne zachowanie zawodniczek austriackich, poinformowała telewizja ORF.

AnnRos/pixabay.com

Według tej informacji, na wiedeńskim stadionie miały się zmierzyć zawodniczki nowo utworzonej reprezentacji FC Watykan i wiedeńskiego klubu FC Mariahilf. Przeszkodziła w tym postawa zwolenniczek aborcji wśród zawodniczek austriackich w czasie, gdy odgrywano hymn Państwa Watykańskiego.

Obecny na stadionie nuncjusz apostolski w Austrii, Pedro Lopez Quintana, zadecydował o wycofaniu reprezentacji watykańskiej.

Towarzyski mecz, który miał zostać rozegrany wczesnym popołudniem, poprzedziła wspólna Msza św. i poświęcenie boiska. „Jednak od hymnu sprawy potoczyły się gwałtownie” - poinformowała ORF.

Podczas hymnu watykańskiego kilka zawodniczek austriackich podniosło koszulki „pokazując wymalowane na brzuchach jajniki oraz hasła wzywające do legalizacji aborcji”.

W reakcji nuncjusz apostolski wraz z towarzyszącymi mu osobami natychmiast opuścili stadion. Mimo, iż po hymnach zawodniczki zwyczajowo uścisnęły sobie ręce, nie odezwał się gwizdek rozpoczynający grę, a watykański trener wezwał swoje zawodniczki na ławkę. Publiczność natomiast poinformowano w krótkim komunikacie, że piłkarska reprezentacja kobieca z Watykanu nie wystąpi.

Przedstawicielka austriackich zawodniczek uczestniczących w akcji Luise H. powiedziała w rozmowie z ORF, że grupa zupełnie nie zdawała sobie sprawy z konsekwencji ich akcji i chętnie rozegrałaby mecz.

Dziennikarzom organizatorki akcji rozdały ulotki mówiące o tym, że aktywistki nie utożsamiają się z negatywnym stanowiskiem Kościoła wobec aborcji oraz „małżeństw” osób tej samej płci.

Według ORF, tłumaczyły, że nie były świadome tego, iż „ich akcja podczas odgrywania hymnu Watykanu i w obecności nuncjusza apostolskiego jest szkodliwa dla idei sportu i może zniszczyć wielotygodniowe przygotowania”.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Biskup Ignacy Dec doktorem honoris causa PWT we Wrocławiu

2019-06-25 12:28

Anna Majowicz

W uroczystość Narodzenia św. Jana Chrzciciela Senat PWT we Wrocławiu uhonorował bp świdnickiego Ignacego Deca najwyższą godnością akademicką przyznając mu tytuł honorowego doktora Papieskiego Wydziału Teologicznego we Wrocławiu.

Anna Majowicz
Dyplom wręczył metropolita wrocławski, abp Józef Kupny

Uroczystości zgromadziły w auli PWT przedstawicieli duchowieństwa trzech diecezji: wrocławskiej, świdnickiej i legnickiej, Kolegium Rektorów Uczelni Wrocławia i Opola, członków Wysokiego Senatu oraz samorząd studencki PWT. Słowa powitania do obecnych na auli skierował rektor uczelni, ks. prof. dr hab. Włodzimierz Wołyniec. - O życiu i twórczości bpa prof. Ignacego Deca można powiedzieć, że jest dokładną realizacją zamysłu ,,Sumy Teologii” św. Tomasza z Akwinu. Owoce Jego czterdziestoletniej pracy naukowo – dydaktycznej w Metropolitalnym Wyższym Seminarium Duchownym i Papieskim Wydziale Teologicznym we Wrocławiu zostały zebrane i opublikowane w dziele, pt. ,,Ku prawdzie na skrzydłach wiary i rozumu”. Świadczą one o tym, że potrafił On zawsze łączyć ludzkie ratio z Boskim revelatio, służąc człowiekowi i pomagając mu na drodze zbawienia. Pragniemy z wielką radością uhonorować bp Ignacego Deca najwyższą godnością akademicką, przyznając Mu tytuł honorowego doktora Papieskiego Wydziału Teologicznego we Wrocławiu. Cieszymy się ogromnie, że to wielkie wydarzenie może dokonać się w uroczystość Narodzenia św. Jana Chrzciciela, patrona wrocławskiej archikatedry i miasta Wrocławia, w którym przez tyle lat żył i pracował nasz dostojny Doktor honoris causa. Na dalsze lata życia i posługi pasterskiej niech Trójjedyny Bóg udziela Mu swojego błogosławieństwa! – życzył rektor PWT.

Zobacz zdjęcia: Bp Ignacy Dec uhonorowany tytułem doktora honoris causa Papieskiego Wydziału Teologicznego we Wrocławiu

Laudację na cześć doktora honoris causa wygłosił bp Andrzej Siemieniewski. - Najwyższą godnością akademicką jest tytuł doktora honoris causa. Papieski Wydział Teologiczny nadaje je osobom prawdziwie zasłużonym i wybitnym. Wystarczy tylko spojrzeć na poczet naszych honorowych doktorów, na czele z kard. Josephem Ratzingerem, przyszłym papieżem Benedyktem XVI. Dziś w ich szeregu – jako dwudziesty czwarty – staje nowy honorowy doktor, profesor naszej uczelni i pierwszy świdnicki ordynariusz, ks. bp Ignacy Dec – przemawiał wrocławski biskup pomocniczy.

Dyplom poświadczający przyznanie tytułu doktora honoris causa Papieskiego Wydziału Teologicznego we Wrocławiu biskupowi Ignacemu Decowi wręczył metropolita wrocławski, abp Józef Kupny.

Na zakończenie ordynariusz świdnicki wygłosił wykład dotyczący filozoficznych implikacji posługi papieskiej Jana Pawła II. Jak zaznaczył, Ojciec Święty zawsze był dla niego wzorem do naśladowania.

Uroczystości uwieńczyła Msza święta w archikatedrze wrocławskiej. Podczas Eucharystii wybrano laureatów plebiscytu Radia Rodzina na Proboszcza Roku Dolnego Śląska. Statuetki św. Jana Marii Vianneya otrzymali: ks. Ryszard Staszak i ks. Edward Szajda. Kapłanom serdecznie gratulujemy!

Andrzej Mas



Zobacz zdjęcia: Proboszcz Roku Dolnego Śląska
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem