„To szabat został ustanowiony dla człowieka, a nie człowiek dla szabatu”. W centrum zainteresowania Jezusa był zawsze człowiek. To dla niego zstąpił na ziemię, przekazał Dobrą Nowinę o miłości Ojca i w końcu umarł za niego, by go zbawić. Św. Ireneusz powiedział, że „chwałą Boga jest człowiek żyjący”. Św. Jan Paweł II stwierdza, że „człowiek jest drogą Kościoła”. Wszystkie atuty są po stronie człowieka! Człowiek – „korona stworzenia”, sam ma decydować, jak przeżywać szabat, czyli dzień świąteczny. Ale to, paradoksalnie, właśnie w bliskości z Jezusem człowiek wie, jak świętować. Jeśli Bóg będzie w centrum, człowiek odpocznie. Jeśli w centrum będzie tylko ludzkie ego, to człowiek nie nabierze sił na przyszłość. Prawdziwie odpocząć możemy tylko w Bogu. Jezus mówi: „Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię” (Mt 11, 28). Podobnie w Psalmie 62 czytamy: „Spocznij jedynie w Bogu, duszo moja, bo od Niego pochodzi moja nadzieja” (Ps 62, 6). Ze świętowaniem kojarzy się dziś modne słowo: rekreacja. Co ono oznacza? Termin rekreacja wywodzi się z łacińskiego słowa recreo i oznacza: stwarzać na nowo, przywrócić do życia. No właśnie, przez świętowanie mamy się odnawiać, być coraz bardziej „na obraz i podobieństwo Boga”; mamy powracać do pierwotnego zamysłu Boga , jak to było w raju, gdzie człowiek był szczęśliwy i nie odczuwał zmęczenia. Swoim sposobem świętowania mamy chwalić Boga, że tak cudownie nas stworzył. On nie chce, byśmy byli smutni. Faryzeusze źle rozumieli prawo szabatu. Ich rozumienie ograniczało się do nakazów i zakazów. Zapomnieli o sensie szabatu, zapomnieli o miłości. Mieli wykrzywiony obraz Boga jako „surowego sędziego”. Już wtedy nawet znane było w Izraelu największe przykazanie miłości Boga i bliźniego, którego pierwszeństwo trafnie podkreślił jeden z uczonych w Prawie: „Miłować Go całym sercem, całym umysłem i całą mocą i miłować bliźniego jak siebie samego, daleko więcej znaczy niż wszystkie całopalenia i ofiary” (Mk 12, 33). Odpowiedział słusznie i Jezus go pochwalił. Ale i tak, niestety, przewrotność serca większości uczonych w prawie i faryzeuszy zwyciężyła. Czasem i nasze wygodnictwo, lenistwo duchowe, zatwardziałość serca, pragnienie władzy nad innymi, chęć bycia ważnym bierze górę nad tym, co szlachetne, co wznosi naszego ducha ku Bogu. Jak u Ciebie wygląda świętowanie niedzieli i dni świątecznych? Jaka intencja przyświeca Ci, gdy masz chęć zwrócenia uwagi innym na ich niewłaściwe według Ciebie zachowanie?

I.J.

ROZWAŻANIA NA ROK 2026 JUŻ DO KUPIENIA W NASZEJ KSIĘGARNI!: "Żyć Ewangelią 2026".