Dekret do cudzie dotyczy wstawiennictwa Czcigodnej Służebnicy Bożej Marii Ignacji Isacchi (z domu: Angela Caterina, zwana Ancilla), założycielki Zgromadzenia Urszulanek Najświętszego Serca Jezusowego w Asola, urodzonej 8 maja 1857 r. w Stezzano (Włochy) i zmarłej 19 sierpnia 1934 r. w Seriate (Włochy);

Dekret o męczeństwie dotyczy Sługi Bożego Augusta Rafaela Ramíreza Monasterio, kapłana zakonnego Zakonu Braci Mniejszych, urodzonego 5 listopada 1937 r. w Gwatemali (Gwatemala) i zamordowanego tam z nienawiści do wiary 7 listopada 1983 r.;

Dekrety o heroiczności cnót dotyczą:

- Służebnicy Bożej Marii Tekli Antonii Relucenti, współzałożycielki Zgromadzenia Sióstr Pobożnych Robotnic Niepokalanego Poczęcia, urodzonej 23 września 1704 r. w Ascoli Piceno (Włochy) i tam zmarłej 11 lipca 1769 r.

- Służebnicy Bożej Crocifissy Militerni (z domu Teresa), zakonnicy zgromadzenia Sióstr św. Jana Chrzciciela, urodzonej 24 grudnia 1874 r. w Cetraro (Włochy) i tam zmarłej 25 marca 1925 r.;

- Służebnicy Bożej Marii Niepokalanej Trójcy Najświętszej (w życiu świeckim: Maria Giselda Villela), założycielki Karmelu Świętej Rodziny w Pouso Alegre, urodzonej 12 stycznia 1909 r. w Maria da Fé (Brazylia) i zmarłej 20 stycznia 1988 r. w Pouso Alegre (Brazylia);

- Sługi Bożego Nerino Cobianchi, wiernego świeckiego i ojca rodziny, urodzonego 25 czerwca 1945 r. w Velezzo Lomellina (Włochy) i zmarłego 3 stycznia 1998 r. w Cilavegna (Włochy).

Maria Ignacja Isacchi (z domu: Angela Caterina, zwana Ancilla) urodziła się 1 maja 1857 r. w Stezzano (Bergamo, Włochy). W 1879 r. wstąpiła do Instytutu Urszulanek w Somasca, uzyskując również dyplom nauczycielki szkoły podstawowej. W 1883 r. została wysłana do nowego kolegium założonego przez Zgromadzenie w Ponte San Pietro, gdzie pełniła funkcję nauczycielki. W 1885 r. została mianowana przełożoną i dyrektorką kolegium. Ze względu na swoje cechy ludzkie i duchowe, w 1889 r. biskup Bergamo, Gaetano Camillo Guindani, mianował ją wikarią generalną instytutu i mistrzynią nowicjuszek.

W 1892 roku w zgromadzeniu pojawiły się dwa kierunki: z jednej strony były siostry, które nie chciały zakładać innych fundacji poza Somasca i Ponte San Pietro; z drugiej strony inne siostry, w tym ona sama, pragnęły otworzyć nowe domy. W tej sytuacji hrabina Bianca Liberati Stanga zgłosiła do Instytutu prośbę o otwarcie szkoły w miejscowości Gazzuolo (Mantua) w jednej z jej posiadłości, pod warunkiem jednak, że siostry odłączą się od Instytutu i założą nową fundację. Biskup Cremony, Geremia Bonomelli, uzgodnił to z biskupem Bergamo, który zaakceptował warunki hrabiny i poprosił Instytut Sióstr Urszulanek z Somasca o udostępnienie zakonnicom tej nowej fundacji. Siedem sióstr, w tym Czcigodna Służebnica Boża, zgłosiło się do realizacji tego nowego projektu. Siostry przybyły do miejsca przeznaczenia 5 września 1893 r., a po trzech miesiącach biskup Cremony podpisał dekret zatwierdzający nowe zgromadzenie pod nazwą „Instytut Sióstr Urszulanek Najświętszego Serca Jezusowego”.

W 1894 r. odbyła się pierwsza kapituła generalna, a ona została wybrana przełożoną generalną i mistrzynią nowicjuszek. W kolejnych latach rozpoczęła się seria nowych fundacji, poświęconych wychowaniu młodzieży.

W międzyczasie hrabina Bianca Liberati Stanga nie była zadowolona z rozszerzenia działalności apostolskiej sióstr i chciała mieć wpływ na decyzje zgromadzenia, czego Służebnica Boża nie zaakceptowała. Z tego powodu w 1903 roku hrabina nakazała siostrom opuszczenie swojej posiadłości. W 1917 r. Służebnica Boża przeniosła Dom Macierzysty do Asola (Mantua) i otrzymała dekret zatwierdzający od biskupa Mantui.

W 1924 r., ze względów zdrowotnych, zrezygnowała ze stanowiska przełożonej generalnej. Otrzymała tytuł przełożonej generalnej dożywotniej ad honorem.

Zmarła 19 sierpnia 1934 r. w Seriate (Włochy).

Wykazała się heroicznym wypełnianiem cnoty wiary poprzez intensywne życie modlitewne. Mimo że była zaangażowana w działalność edukacyjną i zarządzanie instytutem, absolutny priorytet nadawała modlitwie. Oddanie Najświętszemu Sercu Jezusa stanowiło jeden z filarów jej życia wewnętrznego.

Heroiczne praktykowanie cnoty nadziei przejawiało się w niej w patrzeniu z ufnością nawet na najtrudniejsze sytuacje. W chwilach zmęczenia i próby wytrwała z wielkim przekonaniem, ufając pomocy Pana Boga.

Swoją miłość kierowała przede wszystkim do Boga, któremu chciała poświęcić każdą chwilę swojego życia, a w konsekwencji do wszelkiego rodzaju ubóstwa. W dziedzinie edukacji okazywała pomoc potrzebującym, poświęcając się rodzinom znajdującym się w najtrudniejszej sytuacji.

Sługa Boży August Rafaela Ramírez Monasterio urodził się w Gwatemali 5 listopada 1937 r. Jego męczeństwo wpisuje się w klimat przemocy, jaki panował w Gwatemali w latach rządów wojskowych i wynikającej z nich wojny domowej. Od 1978 r. Sługa Boży był proboszczem i gwardianem w „San Francisco el Grande” w mieście Antigua Guatemala. Poprzez głoszenie kazań i dawanie przykładu świadczył o Ewangelii i wyzwalającej sile wiary. Promował prawdę i sprawiedliwość oraz solidaryzował się z ubogimi i uciśnionymi. Swoim przykładem zachęcał wiernych do naśladowania Chrystusa.

Pretekst do jego eliminacji pojawił się w czerwcu 1983 r., kiedy to, pełniąc posługę spowiednika, przyjął rolnika zaangażowanego w partyzantkę. Został oskarżony o to, że sam jest sympatykiem lewicy, podczas gdy w rzeczywistości zawsze pozostawał poza polityką i głosił wyłącznie Chrystusa i doktrynę Kościoła katolickiego. Ojciec August został porwany i był torturowany w celu wyłudzenia informacji uzyskanych podczas spowiedzi, a następnie zwolniony. Wierny swojej posłudze, odważnie pozostał na swoim miejscu, nie przyjmując sugestii tych, którzy proponowali mu opuszczenie kraju.

W kolejnych miesiącach nasiliły się pogróżki i śledzenie ze strony policji państwowej. W końcu 7 listopada został porwany po raz drugi i zastrzelony na przedmieściach miasta Gwatemala, gdy próbował ratować się, uciekając z pojazdu, którym był przewożony. Jego torturowane i podziurawione kulami ciało zostało następnego dnia rozpoznane w kostnicy przez członka rodziny. Był trzynastym księdzem zamordowanym w Gwatemali od 1978 roku.

Ojciec August należał do Kustodii Najświętszego Imienia Jezusa w Gwatemali, podlegającej prowincji braci mniejszych z Kartageny. Z tego powodu w młodości otrzymał wykształcenie religijne i teologiczne oraz święcenia kapłańskie w Hiszpanii.

Proces beatyfikacyjny, wspierany przez prowincję Matki Bożej z Guadalupe w Ameryce Środkowej, rozpoczął się w 2008 roku w mieście Gwatemala.