Reklama

Szkoła w Nasutowie

2015-10-08 09:42

Urszula Buglewicz
Edycja lubelska 41/2015, str. 6

Paweł Wysoki
Edwarda Pytka - jedna z najstarszych absolwentek szkoły w Nasutowie; na zdjęciu z obecną dyrektor Ewą Godlewską

Szkoła Podstawowa im. kard. Stefana Wyszyńskiego w Nasutowie jest jedną z najstarszych szkół w województwie lubelskim. We wrześniu br. obchodziła 130. rocznicę powstania

Jubileuszowe uroczystości rozpoczęła Msza św. sprawowana przez ks. Adama Buczyńskiego, proboszcza parafii pw. Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Nasutowie, oraz absolwenta szkoły ks. Marka Urbana. Wzięli w niej udział mieszkańcy podlubelskiej wioski, absolwenci i uczniowie oraz zaproszeni goście, w tym władze oświatowe, gminne i delegacje z zaprzyjaźnionych szkół z pocztami sztandarowymi. – Eucharystia jest dziękczynieniem za płomień, który podtrzymywany przez wielu ludzi od 130 lat rozpala w sercach pragnienie wiedzy i dobra – mówił Ksiądz Proboszcz. W homilii ks. Marek Urban podkreślał, że szkoła jest wielką szansą ku temu, by człowiek mógł odnaleźć się w świecie i spełnić swoje życiowe zadania. Dziękował za dar nauczycieli, którzy rozpalili w jego umyśle i sercu pragnienie zdobywania wiedzy, ale nade wszystko otworzyli mu oczy na skarby większe, niż zakładał program. Podkreślał, że chociaż budowanie na mocnym fundamencie wymaga ze strony człowieka wiele wysiłku i odwagi, to wszelkie trudy zostają wynagrodzone dobrymi owocami. Apelował, by nauczyciele i uczniowie podążali drogami wskazanymi przez Chrystusa, bo one prowadzą do prawdziwej mądrości i pełni człowieczeństwa.

Po Liturgii przed budynkiem szkoły została poświęcona rzeźba patrona kard. Stefana Wyszyńskiego. Obok głównego wejścia została umieszczona pamiątkowa tablica. Napis na niej przypomina trzy najważniejsze osoby: Prymasa Tysiąclecia, który podczas II wojny światowej ukrywał się w Nasutowie i sprawował tu Msze św.; bł. bp. Władysława Gorala, który w latach 1907-11 był uczniem tej szkoły oraz Karola Jana Ziemskiego, generała brygady i dowódcę powstania warszawskiego, który w 1895 r. urodził się i wychowywał w budynku obecnej podstawówki. Podczas jubileuszowego spotkania został zaprezentowany program artystyczny przygotowany pod kierunkiem Grażyny Gliwki przez uczniów i absolwentów szkoły oraz mieszkańców wioski. W spektaklu pt. „Ławko szkolna, dziękujemy” przybliżona została historia szkoły oraz osób, które miały największy wpływ na rozwój oświaty. Bukietem róż została uhonorowana jedna z najstarszych absolwentek szkoły Edwarda Pytka.

Reklama

Uczestnicy szkolnego święta mogli zwiedzić budynek szkoły oraz okolicznościowe wystawy i prezentacje. Zainteresowanie wzbudziły książki o historii szkoły i miejscowości oraz tomik poezji, na który złożyły się wiersze napisane przez uczniów w ciągu ostatniego ćwierćwiecza. Zebrała je i przygotowała do druku Teresa Molikowa. Podczas uroczystości Ewa Godlewska, dyrektor Szkoły Podstawowej w Nasutowie, podkreślała, że wraz z gronem pedagogicznym dokłada starań, by uczniowie byli wartościowymi ludźmi, którzy w życiu będą kierować się zdobytą wiedzą, mądrością życiową i nauczaniem patrona. Mottem codziennej pracy i nauki są słowa kard. Wyszyńskiego, wyhaftowane na szkolnym sztandarze: „Trzeba pilnować tego, co polskie, co Polskę stanowi”.

Szkoła zawdzięcza swoje powstanie rodzinie Zamoyskich, która do 1944 r. władała dobrami kozłowieckimi, do których należał folwark w Nasutowie. O początkach jej działalności można przeczytać w szkolnej kronice prowadzonej przez Albina Mazurkiewicza i Jana Filipka. Według spisanych wspomnień pierwsza szkoła powstała w drugiej połowie XIX wieku dla dzieci służby dworskiej. Z czasem zaczęły do niej uczęszczać dzieci wiejskie. Nauka w dawnej rządcówce, gdzie do dziś mieści się szkoła, rozpoczęła się w pierwszej połowie lat 60. XX wieku.

Tagi:
szkoła

Reklama

Elitarna choć kameralna szkoła

2019-06-12 09:02

Anna Skopińska
Edycja łódzka 24/2019, str. 6-7

Lutomiersk. Mała miejscowość nad rzeką Ner. Wokół pola i łąki, cisza, piękno przyrody, śpiew ptaków. To tu stoi stary klasztor – dawny średniowieczny zamek i siedziba franciszkanów, która od XX wieku znajduje się w posiadaniu salezjanów. To w tych starych murach funkcjonuje jedyna taka placówka w Polsce. Szkoła muzyczna kształcąca organistów

Maria Niedziela

Po budynku oprowadza mnie ks. Kazimierz Dąbrowski. Wicedyrektor i od początku istnienia placówki osoba z nią związana. Z pasją opowiada o tym, co dzieje się w tych murach, kto tu się kształci i jak potem toczą się jego losy.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Dobry jak chleb – św. brat Albert Chmielowski

2018-11-28 11:04

Al. Rafał Oleksiuk
Edycja podlaska 48/2018, str. VII

Wrażliwość na piękno pozwoliła mu zostać świetnym artystą. Jeszcze bardziej niż sztuka, poruszał go jednak Chrystus, którego potrafił dostrzec w biedakach na krakowskich ulicach. Dla Niego rzucił karierę malarską i przywdział ubogi habit

Archiwum

Trudna młodość

Święty przyszedł na świat 20 sierpnia 1845 r. w Igłomi k. Krakowa. Niedługo po porodzie dziecko zachorowało. Obawiano się, że nie przeżyje. Józefa Chmielowska, matka chłopca, poprosiła ubogich, którzy stali przed kościołem, by wraz z chrzestnymi trzymali go do chrztu świętego. W ten sposób zapewniła mu tzw. błogosławieństwo ubogich. 28 sierpnia 1845 r. przyjął chrzest z wody w Igołomi. Ceremonii chrztu dopełniono 17 czerwca 1847 r. w kościele Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Warszawie. Na chrzcie otrzymał imiona Adam Bernard Hilary. Jako sześcioletni chłopiec został przez matkę poświęcony Bogu w czasie pielgrzymki do Mogiły. Bardzo wcześnie został osierocony. Kiedy miał 8 lat, umarł jego ojciec, sześć lat później zmarła matka. W wieku osiemnastu lat Adam przyłącza się do powstania styczniowego. W przegranej bitwie pod Miechowem zostaje ranny i trafia do niewoli. W prymitywnych warunkach, bez znieczulenia, przechodzi amputację lewej nogi. Dzięki staraniom rodziny udało mu się jednak opuścić carskie więzienie i wyjechać do Francji.

Artysta – zakonnik

W Paryżu rozpoczął studia malarskie. Po amnestii w 1865 r. przyjechał do Warszawy, gdzie dalej kształcił się artystycznie. Nauki malowania pobierał również w Akademii Sztuk Pięknych w Monachium. Obrazy Chmielowskiego zdobywały liczne nagrody, był jednym z prekursorów polskiego impresjonizmu, z czasem zaczęła coraz częściej pojawiać się w nich tematyka religijna. Jeden z jego najlepszych i najsłynniejszych obrazów „Ecce Homo”, który dziś możemy oglądać w Krakowie u sióstr albertynek, jest owocem głębokiego przeżycia przez autora tajemnicy bezgranicznej miłości Boga do człowieka. W 1880 r. następuje zwrot w życiu Adama. Jak sam mówi: „Już nie mogłem dłużej znosić tego złego życia, którym nas świat karmi. Świat, jak złodziej, wydziera co dzień i w każdej godzinie wszystko dobre z serca, wykrada miłość dla ludzi, wykrada spokój i szczęście, kradnie nam Boga i niebo. Dlatego wstępuję do zakonu. Jeżeli duszę bym stracił, cóż by mi zostało?”. Porzuca życie artysty i wstępuje do nowicjatu jezuitów. Wytrzymał tam jednak tylko przez pół roku. Wyjechał na Podole do swojego brata Stanisława, gdzie związał się z tercjarzami św. Franciszka i prowadził pracę apostolską wśród ludności wiejskiej. W 1884 r. wrócił do Krakowa, gdzie poświęcił się służbie bezdomnym i opuszczonym.

Apostoł krakowskiej biedoty

25 sierpnia 1887 r. Adam Chmielowski przywdział szary habit tercjarski i przyjął imię brat Albert. Dokładnie rok później złożył śluby tercjarza na ręce kard. Albina Dunajewskiego. Ten dzień jest jednocześnie początkiem działalności Zgromadzenia Braci III Zakonu św. Franciszka Posługujących Ubogim, zwanego popularnie albertynami. Przejęło ono od zarządu miasta opiekę nad ogrzewalnią dla mężczyzn. W niecały rok później brat Albert wziął również pod swoją opiekę ogrzewalnię dla kobiet, a grupa jego pomocnic, którymi kierowała bł. s. Bernardyna Jabłońska, stała się zalążkiem albertynek. Ogrzewalnie miejskie dla bezdomnych przemieniał w przytuliska. Nie dysponując środkami materialnymi kwestował na ulicach Krakowa. Zakładał domy dla sierot, kalek, starców i nieuleczalnie chorych, bez względu na ich narodowość czy wyznanie. Pomagał bezrobotnym organizując dla nich pracę. Przykładem swego życia brat Albert uczył, że trzeba być „dobrym jak chleb”. Zmarł, wyniszczony trudami pracy i poważną chorobą żołądka, 25 grudnia 1916 r. Odszedł do Domu Ojca na prostej drewnianej pryczy, w otoczeniu nędzarzy, w jednym z przytulisk. W 1938 r. prezydent Polski Ignacy Mościcki nadał mu pośmiertnie Wielką Wstęgę Orderu Polonia Restituta za wybitne zasługi w działalności niepodległościowej i na polu pracy społecznej. 22 czerwca 1983 r. Jan Paweł II – podczas Mszy św. na krakowskich Błoniach – ogłosił brata Alberta Chmielowskiego błogosławionym, a 12 listopada 1989 r. w Rzymie – świętym. Na terenie diecezji drohiczyńskiej znajdują się dwie kaplice pod wezwaniem św. Alberta: w Mniu (parafia Domanowo) oraz w Toporze (parafia Stoczek). Największym dziełem świętego są jednak jego duchowe córki i synowie. W naszej diecezji możemy spotkać siostry albertynki w Jabłonnie Lackiej, gdzie kontynuują dzieło swojego założyciela prowadząc Dom Pomocy Społecznej dla Kobiet.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Modlitewna obrona Jasnej Góry

2019-06-17 17:30

Marian Florek

Wszystkie ogólnopolskie media, które komentowały II Marsz Równości w Częstochowie, koncentrowały się na spektakularnych wątkach związanych z tym wydarzeniem. A szkoda. Jakoś bez echa przeszła inicjatywa częstochowskiej Akcji Katolickiej, aby przy figurze Matki Bożej, stojącej na wejściu na plac jasnogórski, zorganizować modlitewną redutę.

Setki, jeśli nie tysiące ludzi z wielu stron Polski przyjechało w dniu 16 czerwca br., aby pokojowo z pełnym szacunkiem dla innych zamanifestować swoje przekonania i obronić przed profanacją Królową Polski - Matkę Bożą Częstochowską.

Wyrażnie podkreślił taki właśnie charakter zgromadzenia Artur Dąbrowski, prezes Diecezjalnego Instytutu Akcji Katolickiej w Częstochowie. Modlitwę poprowadził ks. Ryszard Umański, proboszcz parafii Najświętszej Maryi Panny Częstochowskiej w Częstochowie i kapelan NSZZ „Solidarność” w Częstochowie. Przebiegała ona w atmosferze skupienia i powagi.

Biorący udział w II Marszu Równości i modlący się ludzie zostali sprawnie rozdzieleni przez policję. Incydenty dziejące się na obrzeżach zgromadzenia nie zakłócały atmosfery modlitwy. Wniosek z tego wydarzenia jest zatem jeden i chyba optymistyczny. W dobie prób rozhuśtania społecznych nastrojów, siła modlitwy stanowi jedyne i skuteczne remedium, aby zbudować miedzyludzką zgodę w naszej ojczyźnie.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem