Cytowany przez EWTN News, ks. Piotr Wiśniowski, kapelan EWTN Polska, tłumaczy: „Dobry Maharadża, Jam Sahib Digvijaysinhji, zapisał się w historii dzięki niezwykłemu humanitaryzmowi. Gdy przyjął polskie sieroty w Balachadi, powiedział: ‘Nie jesteście już uchodźcami. Od dziś jesteście dziećmi Nawanagaru, a ja jestem waszym Bapu, waszym ojcem’. Te słowa nie były gestem PR-owym, lecz zobowiązaniem do wzięcia odpowiedzialności za najsłabszych”.

Polacy objęci amnestią Stalina po układzie Sikorski-Majski utworzyli 40-tysięczną Armię Andersa, która odegrała ważną rolę w działaniach aliantów. Jednak polskie dzieci, katolickie i żydowskie, z których wiele było sierotami lub straciło jednego z rodziców, stały się niechcianymi „odpadami wojny”. Były przetrzymywane w obozach i prowizorycznych sierocińcach, często pozostawiane na śmierć z powodu chorób lub głodu. Wiele z nich było synami i córkami około 22 tysięcy polskich żołnierzy i cywilów zamordowanych przez Sowietów w zbrodni katyńskiej. Odpowiedzialność za tę katastrofę humanitarną spadła na polski rząd na uchodźstwie oraz brytyjskich urzędników. Uzgodnionym rozwiązaniem było przesiedlenie uchodźców do Indii.

Digvijaysinhji szybko przystąpił do zażegnania kryzysu humanitarnego. Jego państwo jako pierwsze przyjęło 500 polskich dzieci. Inne indyjskie księstwa poszły w ślad za jego przykładem. „Po 1941 roku, gdy polscy uchodźcy zostali uwolnieni z sowieckiej niewoli, Polska była krajem zrujnowanym wojną, niezdolnym do opieki nawet nad własnymi dziećmi” - powiedział ks. Wiśniowski. „Maharadża zrozumiał tę tragedię i powiedział: ‘Jeśli Bóg zesłał mi te dzieci, moim obowiązkiem jest się nimi zająć’. Dlatego Polska pozostaje mu wdzięczna za ocalone życie, przywróconą godność i świadectwo, że miłosierdzie nie zna granic narodów ani kultur”.

Początkowo proponowano rodziny zastępcze, lecz polski rząd sprzeciwił się rozdzielaniu już straumatyzowanych dzieci. Inne rozwiązania, takie jak szkoły i klasztory, okazały się niewykonalne. Wicekról Indii powołał Fundusz Dzieci Polskich, wspierany przez arcybiskupa Delhi oraz przełożoną generalną Zgromadzenia Sióstr Jezusa i Maryi. Organizacja ta zbierała fundusze od prywatnych darczyńców, w tym od rodziny Tata.

Anuradha Bhattacharjee w książce pt. „The Second Homeland: Polish Refugees in India” (Druga Ojczyzna: polscy uchodźcy w Indiach) wyjaśnia, że Indie, choć wówczas nie były jeszcze państwem suwerennym i nie należały do krajów zamożnych, stały się pierwszym krajem na świecie, który przyjął bezdomnych i bezpaństwowych Polaków, oferując im schronienie na własny koszt. „Pierwsze polskie dzieci zostały przyjęte w Balachadi w księstwie Nawanagar i utrzymywane z funduszy charytatywnych zebranych w Indiach. Osiedlono je w obozie w pobliżu Balachadi.” Do grudnia 1942 roku około 640 dzieci odbyło wyczerpującą, liczącą 1500 kilometrów podróż ciężarówkami z Aszchabadu w Turkmenistanie do Balachadi. Według relacji były skrajnie wychudzone a ich ubrania wisiały na nich jak na wieszakach, i to mimo tego, że przez kilka miesięcy były już dokarmiane.

Digvijaysinhji przekształcił dom gościnny w swoim pałacu w Balachadi w szkołę ze specjalną biblioteką zaopatrzoną w polskie książki. Dzieci często wystawiały przedstawienia teatralne, na których obecny był sam maharadża. Korzystały one z życia na świeżym powietrzu, plaży i łagodnego klimatu. Biwakowały oraz grały w piłkę nożną, hokeja i siatkówkę.

Wśród polskich opiekunów był ks. Franciszek Pluta, (ur. 1905, zm. w Kanadzie w 1990) którego później komuniści oskarżyli o „międzynarodowe porywanie dzieci” po przeniesieniu części wychowanków do Stanów Zjednoczonych, a także harcmistrz ks. Zdzisław Peszkowski (1918-2007), ocalały z Katynia, który po wojnie został księdzem. Ks. Peszkowski przez resztę życia zabiegał o ujawnienie prawdy o Katyniu i był rówieśnikiem oraz bliskim współpracownikiem św. Jana Pawła II.